domingo, 2 de septiembre de 2018

DIARIO DE AGNES: MARTES, 7 DE AGOSTO DE 2018


Martes,7 de agosto de 2018
Non podo crer que xa leve tres semanas en Galicia. Non o podo crer. É imposíbel que xa teña pasado tanto tempo dende a tarde que cheguei, dende esa mañá na que decidín saír da miña casa para volver á miña terra. Intento lembrar todos os días que vivín eiquí e sinto que vivín demasiadas cousas, pero tamén que me fallan días, que me custa moito crer que teña pasado tanto tempo. É imposíbel. E Artemisa leva eiquí na miña aldea unha semana, pero tamén hai dous semanas que veu. Como é posíbel que o tempo transcorra tan rápido? Non obstante, a min paréceme que levo eiquí toda a vida, paréceme que nunca marchei, que nunca me afastaron da miña terra. Todo segue coma sempre: a mesma paisaxe que eu lembraba, o cheiro do meu fogar, as cousiñas que tiña cando era cativiña... Mesmo puiden ler o diario que eu agochaba baixo a cama, baixo o colchón da cama, e que a miña nai gardou nuns dos caixóns do meu armario. Lino e paréceme que agora podería empregar exactamente as mesmas palabras para describir o que me rodea. Cando era cativa, xa vía como agora a beleza da miña terra. Podo describir igual que daquela todo o que forma este recunchiño do mundo. Tamén podo identificar perfectamente as emocións que me impulsaban a escribir, que enchían as miñas verbas. Non contaba ren especial nin estraño. Só falaba do que sentía, de como me sentía. Falaba da miña avoa, das lembranzas que tiña con ela. Empecei a escribir ese diario cando era moi cativiña. Creo que tiña seis anos cando escribín a primeira liña. Eran cousiñas moi sinxelas, do tipo: “Hoxe fun procurar castañas coa miña avoíña e fixémolas no lume, na lareira, e despois veu a miña nai e comeu connosco, trouxo unha cunquiña de caldo para as tres e puxo o pote na lareira para que non se arrefriase. A miña nai creo que está moi tristeiriña porque hai moi pouquiño tempo que morreu o meu avó. Non queren falar del diante miña, pero eu sei moi ben o que lle pasou, porque fun eu quen o soubo primeiro, pero elas pensan que só foi un pesadelo, aínda que a miña avoa sabe a verdade. A miña nai non quere crer esa verdade”.
Transcribín o primeiro que escribín nese diario, pero, evidentemente, corrixín moitísimas faltas de ortografía, pois eu escribía tal como falaba, contraendo moitísimas palabras. Poñía, por exemplo, “fun procurar castañas camiña’voíña” en troques de “coa miña avoíña”. Ademais, lamentablemente, tiña faltas máis graves, poñía bes cando tiña que ir un uve e cousiñas así. A esas alturas, aínda ninguén me tiña ensinado a escribir en galego.
Podería corrixir o meu diario e pasalo a ordenador, pero dáme mágoa porque me parece moi entrañábel telo así, tan sincero. A medida que medraba, ía escribindo mellor, aínda que as contraccións ninguén mas quitou xamais. Artemisa tamén leu un pouquiño do meu diario, pero dime que lle custa moitísimo entender o que está escrito. Que graza me fixo que me dixese iso.
Tamén hai algunha poesía no meu diario, pero escribinas cando xa tiña máis de once anos. Hai descricións de bolboretas e doutras escenas da natureza. Eu non fun nunca moi boa debuxando, aínda que me gustaba moito facelo, emporiso describía as cousas en troques de debuxalas. Pasaba horas no bosque e sempre algunha imaxe quedaba gravada na miña mente, tanto que a podía describir sen trabucarme.
Pois tamén quería falar de Artemisa. Aínda non podo crer que ela estea así. Cambiárona, xa non é a mesma. Non é a mesma muller que chegou eiquí hai dúas semanas e que estaba tan desfeita, tan descontrolada de celos. Non é a mesma. Incluso, paréceme que ten outra mirada, outro xeito de falar, outro sorriso.
Ademais, díxome xa varias veces que quere quedar eiquí para sempre, que o arranxaría todo para poder quedar eiquí as dúas, ao menos un tempo, ata que decidamos comezar outra vida na cidade, en Ourense, por exemplo. Díxome que pediría unha excedencia no seu traballo e que se prepararía o exame do CELGA para poder traballar eiquí como profesora. Animouna saber que, por desgraza, eiquí en Galicia non hai inmersión lingüística, o cal quere dicir que pode dar clases en castelán perfectamente, pero agardo que algunha vez iso cambie e só ensinen en galego, para coidar máis a nosa lingua, pero dese tema non me gusta falar. Faime sentir tristeiriña; pero a verdade é que me gustaría que todo cambiase, que Galiza fose máis libre, que non tivese que render tantas contas a España... pero esas ideas mellor agochalas.
 
Martes, 7 de agosto de 2018
No puedo creerme que ya lleve tres semanas en Galicia. No me lo puedo creer. Es imposible que ya haya pasado tanto tiempo desde la tarde que llegué, desde esa mañana en la que decidí salir de mi casa para volver a mi tierra. Intento recordar todos los días que he vivido aquí y siento que viví demasiadas cosas, pero también que me faltan días, que me cuesta mucho creer que haya pasado tanto tiempo. Es imposible. Y Artemisa lleva aquí en mi aldea una semana, pero también hace dos semanas que vino. ¿Cómo es posible que el tiempo transcurra tan rápido? No obstante, a mí me parece que llevo aquí toda la vida, me parece que nunca me marché, que nunca me alejaron de mi tierra. Todo sigue como siempre: el mismo paisaje que yo recordaba, el olor de mi hogar, las cosiñas que tenía cuando era pequeniña... Incluso pude leer el diario que yo escondía bajo la cama, bajo el colchón de mi cama, y que mi madre guardó en uno de los cajones de mi armario. Pude leerlo y me parece que ahora podría utilizar exactamente las mismas palabras para describir lo que me rodea. Cuando era pequeña, ya veía como ahora la belleza de mi tierra. Puedo describir como entonces todo lo que forma este rinconciño del mundo. También puedo identificar perfectamente las emociones que me impulsaban a escribir, que llenaban mis palabras. No contaba nada especial ni extraño. Sólo hablaba de lo que sentía, de cómo me sentía. Hablaba de mi abuela, de los recuerdos que tenía con ella. Empecé a escribir ese diario cuando era muy pequeniña. Creo que tenía seis años cuando escribí la primera línea. Eran cosiñas muy sencillas, del tipo: “Hoy fui a buscar castañas con mi avoíña y las hicimos a la lumbre, en la lareira, y después vino mi madre y comió con nosotras, trajo un cuenquiño de caldo para las tres y puso el pote en la lareira para que no se enfriase. Mi madre creo que está muy tristiña porque hace muy poquiño tiempo que murió mi abuelo. No quieren hablar de él delante de mí, pero yo sé muy bien lo que le pasó, porque fui yo quien lo supo primero, pero ellas piensan que sólo fue una pesadilla, aunque mi abuela sabe la verdad. Mi madre no quiere creer esa verdad”.
He transcrito lo primero que escribí en ese diario, pero, evidentemente, he corregido muchas faltas de ortografía, pues yo escribía tal como hablaba, contrayendo muchísimas palabras. Ponía, por ejemplo, “fun procurar castañas camiña’voíña” en vez de “coa miña avoíña”. Además, lamentablemente, tenía faltas más graves, ponía be cuando tenía que ir una uve y cosiñas así. A esas alturas, todavía nadie me había enseñado a escribir en gallego.
Podría corregir mi diario y pasarlo a ordenador, pero me da pena porque me parece muy entrañable tenerlo así, tan sincero. A medida que crecía, iba escribiendo mejor, aunque las contracciones nadie me las quitó jamás. Artemisa también ha leído un poquiño de mi diario, pero me dice que le cuesta muchísimo entender lo que está escrito. Qué gracia me hizo que me dijese eso.
También hay alguna poesía en mi diario, pero las escribí cuando ya tenía más de once años. Hay descripciones de mariposas y de otras escenas de la naturaleza. Yo no fui nunca muy buena dibujando, aunque me gustaba mucho hacerlo, por eso describía las cosas en vez de dibujarlas. Pasaba horas en el bosque y siempre alguna imagen se quedaba grabada en mi mente, tanto que podía describirla sin equivocarme.
Pues también quería hablar de Artemisa. Todavía no puedo creer que ella esté así. La cambiaron, ya no es la misma. No es la misma mujer que llegó aquí hace dos semanas y que estaba tan deshecha, tan descontrolada de celos. No es la misma. Incluso, me parece que tiene otra mirada, otro modo de hablar, otra sonrisa.
Además, me ha dicho ya varias veces que quiere quedarse aquí para siempre, que lo arreglaría todo para poder quedarnos aquí las dos, al menos un tiempo, hasta que decidamos comenzar otra vida en la ciudad, en Ourense, por ejemplo. Me dijo que pediría una excedencia en su trabajo y que se prepararía el examen del CELGA para poder trabajar aquí como profesora. La animó saber que, por desgracia, aquí en Galicia no hay inmersión lingüística, lo cual quiere decir que puede dar clases en castellano perfectamente, pero espero que alguna vez eso cambie y enseñen en gallego, para cuidar más nuestra lengua, pero de ese tema no me gusta hablar. Me hace sentir tristiña, pero la verdad es que me gustaría que todo cambiase, que Galicia fuese más libre, que no tuviese que rendir tantas cuentas a España... pero esas ideas mejor esconderlas.
 

DIARIO DE ARTEMISA: LUNES, 6 DE AGOSTO DE 2018


Lunes, 6 de agosto de 2018

Me gustaría viajar al pasado y hablar con la Artemisa que estaba tan y tan celosa para intentar quitarle de la cabeza esas ideas tan horribles que le impedían disfrutar de todas las bendiciones que la esperaban en este lugar, en Galicia. Me encantaría hablar con ella para contarle que me siento muy feliz y agradecida y que incluso tengo amigas nuevas con las que no contaba en ningún momento cuando vine aquí, pero también entiendo que las cosas que nos pasan en la vida tienen una razón de ser y creo que la crisis que Agnes y yo vivimos nos sirvió para unirnos mucho más, cuando parecía que lo único que podía hacer era separarnos; pero pienso que, gracias a esa crisis, ahora estamos insuperablemente bien. Si no hubiésemos vivido nada de eso, quizá ninguna de las dos habría reaccionado. Tanto ella como yo hemos cambiado de actitud y de forma de pensar debido al intenso miedo que sentimos ante la posibilidad de separarnos. Creo que ese miedo nos cambió por dentro y estoy segura de que nunca más volveremos a vivir algo así.

Ayer fue un día muy bonito. Acababan las fiestas de la aldea de Agnes por la noche y celebramos ese fin de fiestas con una cena muy chula en la que había cosas buenísimas. Iban a tirar fuegos artificiales para cerrar las fiestas, pero, como hacía tanto y tanto calor y el riesgo de incendios era muy alto, al final no lo hicieron; algo que me sorprendió mucho, pero en realidad aquí todos quieren y cuidan mucho la tierra. Incluso Agnes salió por la tarde con cubos de agua para refrescar la hierba, para refrescar el suelo del bosque, que el calor estaba secándolo todo en exceso, y no era la única que lo hizo varias veces al día. Incluso llenaba los cubos en el río y yo también la ayudaba a esparcir algo de agua entre los árboles, sobre los rincones donde era más alto el riesgo de incendios. Por la tarde, Lúa nos propuso ir a la playa para refrescarnos, pero Agnes prefirió quedarse aquí porque hacía mucho calor y no quería dejar sola a su madre con los preparativos de la cena.

Ha hecho estos días un calor espantoso. Jamás, en mi vida, he sentido un calor tan fuerte. No se podía estar en la calle y por la noche ni siquiera se podía dormir. Aquello que dije de que por las noches refrescaba dejó de ocurrir justo el día en que lo dije. Hemos tenido por las noches temperaturas de por lo menos treinta grados. Es horrible, fue horrible. No se podía estar en ninguna parte, aunque por lo menos la casa de Agnes es de piedra y se mantenía algo el fresquito de los pasados días, pero poco a poco su casa también se fue calentando y el calor se agarró brutalmente a las paredes, consiguiendo que ni siquiera en el interior de la casa se estuviese bien. Lo único que nos apetecía era bañarnos en el río. Era muy curioso sentir el frescor del agua mientras nos rodeaba un viento ardiente que parecía el soplido de un dragón o el aliento de un dragón como dijo Agnes. Me reía muchísimo con las cosas que ella decía, con la forma como tenía de describir el calor que estaba haciendo.

Pero ya hoy parece que todo empezó a calmarse. Ya no hace tanto calor. Hace calor, pero por lo menos no hemos llegado hoy a los 39 grados de los últimos días y Agnes dice que ya por la noche no va a hacer tanto calor, que de nuevo podremos dormir con las ventanas abiertas. Sin embargo, he de reconocer que el calor no me ha quitado las ganas de hacer cosas, como sí me pasaba allí en Cataluña. Al ser un calor seco, no me siento tan aplastada y desganada. Yo también he crecido con el calor seco de Castilla, así como Agnes ha crecido con el calor seco de Ourense, aunque también me ha contado muchas veces que, debido a la cercanía del río, algunas noches han sido muy húmedas, pero es una humedad distinta. Me cuesta pensar en Cataluña, es decir, me cuesta pensar que, hasta hace poco, estaba viviendo en otro lugar, porque me siento como si siempre hubiese estado aquí. Y precisamente de eso también quiero hablar.

Tengo que contar también que con Lúa me llevo cada vez mejor; algo que jamás pensé que podría ocurrir. Creo que lo que más nos une son nuestras creencias. Ella también cree en la Diosa. Cada vez que lo pienso, me estremezco, pues me cuesta entender cómo es posible que la vida pueda ser así, pueda guardarte tantas sorpresas. Además, a Lúa también le gusta mucho el yoga e incluso es profesora de yoga; algo que Agnes no me contó en ningún momento, aunque me parece que ella tampoco lo sabía. Eso quiere decir que, gracias a ella, estamos aprendiendo tácticas hermosas para relajarnos, para ejercitar nuestro cuerpo de un modo muy sano y precioso. Conoce muchos mantras que nos ha enseñado a cantar y lo más bonito es que hemos hecho esas sesiones de yoga en medio del bosque, entre los árboles, junto al río, sintiendo la tierra, sintiendo la magia de este lugar. Ayer, antes de la cena que cerraba las fiestas, estuvimos las tres en el bosque e hicimos una sesión de yoga preciosa que me limpió el alma por completo. Me siento distinta a partir de entonces. No sólo se me limpió el alma gracias a todos los ejercicios que hicimos, sino también porque sentirme allí, entre tanta y tanta paz, cerca de Agnes y de sus raíces, me hizo empezar a soltar todas esas emociones que habían dejado en mi alma un poso de rencor hacia mí misma y de muchos remordimientos. De repente, sentí ganas de llorar, muchas ganas de llorar, y era un llanto que no podía retener, que quería escaparse de mi ser. Lúa me dijo que no me reprimiese ni una sola lágrima, que llorase si lo necesitaba, y es que no era que lo necesitase, es que tenía que hacerlo, era que no podía escaparme de ese llanto, como si fuese la tierra la que me lo arrancaba. Y empecé a llorar tumbada en la hierba, entre los árboles, sintiendo que ese llanto también era una disculpa no sólo a mi vida, sino a Galicia, porque existieron unos momentos en los que los celos incluso me hicieron sentir rabia hacia este lugar que tanto me acogía, que tanto está acogiéndome. Se me escapaban perdones de mis labios que iban dirigidos a Agnes, a Lúa y también a la tierra. Al principio se los dedicaba también a Galicia, pero de repente esos perdones se hicieron más grandes y acabé pidiéndole también perdón a la Madre Tierra e incluso a la Diosa porque me he mantenido muy lejos de la naturaleza pensando que tenía que centrarme más en mi vida, olvidándome de mis verdaderas necesidades. Entonces, mientras ese llanto me limpiaba el alma, decidí algo muy fuerte. No creo que cambie de opinión, aunque es algo que no se puede hacer enseguida, ya que requiere de muchos trámites. Y allí, bajo el cielo incendiado de la tarde, oyendo el río, sintiendo en mi piel el aroma de la hierba y de la madera de los árboles, notando cómo ese llanto me limpiaba el alma, como si de súbito hubiese vuelto yo también a mis raíces, decidí que nunca, nunca, nunca, nunca más me iría de ese lugar, que jamás, jamás, jamás, absolutamente jamás separaría a Agnes de su tierra, jamás.

Si la vida puede ser tan bonita, ¿por qué tenemos que llenarla de cosas que nos agobian tanto, que pueden hacernos tanto daño? Cuando Agnes me decía que nunca se iría de aquí, que nunca más se separaría de su tierra, yo pensaba que estaba siendo egoísta. Incluso, cuando me decía que lejos de Galicia no podía vivir, yo pensaba que era una exagerada, que estaba obsesionada con este rincón del mundo; pero ahora entiendo cuán equivocada estaba. Ni siquiera podía imaginarme yo que este lugar también me hechizaría a mí, jamás pude imaginármelo. Ahora lo entiendo de verdad, ahora entiendo de verdad lo que ella siempre sintió y me arrepiento profundamente de no haber venido aquí antes, me arrepiento muchísimo de haberla obligado a estar lejos de Galicia. Todo eso se me pasaba por la cabeza mientras lloraba, mientras pedía perdón, mientras me abrazaba a la tierra, mientras sentía que la tierra con toda su magia me protegía. Agnes estaba a mi lado, sabiendo perfectamente lo que sentía. Tras mis lágrimas, la veía sonriéndome con mucha emoción, dedicándome una sonrisa envuelta en lágrimas de felicidad, pero no se atrevía a decirme nada. Sabía perfectamente lo que estaba sintiendo como si pudiese leer mis pensamientos. El atardecer estaba tras ella, también quieto y paciente.

Entonces, cuando sentí que ya no me quedaban más lágrimas, me incorporé y me abracé con mucha fuerza a Agnes mientras le decía que nunca más volvería a dudar de ella, mientras le pedía perdón y, mientras, al fin, le prometía que nunca nos marcharíamos de allí.

Agnes no me preguntó nada en ese momento, pero vi que los ojos se le llenaban de asombro, de alivio y de muchísima gratitud. Me apretó más contra ella cuando me oyó decir que nos quedaríamos allí para siempre, que nunca nos iríamos, nunca, que haría todo lo posible para construirnos allí nuestra vida, aunque creo que ya empezamos a hacerlo. Las decisiones burocráticas las llevaré a cabo en septiembre. Seré yo quien vaya, pero ya pensaremos lo que haremos. Seré yo quien vaya a recoger nuestras cosas, quien hable con la propietaria del piso en el que vivíamos. Me da igual perder la fianza. Es mucho más importante no perder a Agnes, no perder la salud mental que se le escapa de todos los poros de su piel, que inunda su voz, que llena su mirada.

Lúa nos dijo que nos presentaría a unas amigas que tiene en Ourense, con las que celebra muchas cosas, con las que comparte sus creencias. Me llama mucho la atención conocer a esas chicas, la verdad. E incluso pienso que al final, si acabamos cogiendo confianza, podremos formar un grupito muy bonito.

Yo no sé qué me ha pasado, pero la tierra me ha cambiado. Parece mentira. Ya sentí que empezaba a hacerlo cuando estaba sola en Ourense, sin Agnes, pero sintiéndola en todas partes, encontrándola en cada rincón. Sentí que este lugar me cambiaba, me limpiaba el alma, pero fue ayer cuando al fin me deshice de todos los residuos de todas esas emociones horribles que me invadían el alma. Y creo que eso es muy importante. Creo que yo tampoco tendría que irme de un lugar donde me siento tan bien, de un lugar que me devolvió tanto de mí misma.

sábado, 1 de septiembre de 2018

DIARIO DE ARTEMISA: SÁBADO, 4 DE AGOSTO DE 2018


Sábado, 4 de agosto de 2018

Cuántas cosas quiero decir, cuánto quiero contar. tengo arremolinadas en mi mente un montón de ideas que quiero liberar, tengo acumulados en mi memoria un montón de recuerdos que quiero convertir en palabras, que quiero plasmar en mi diario para que no se pierdan nunca en el olvido, sobre todo porque son los recuerdos de los momentos más bonitos y emocionantes que he vivido en mis últimos años de vida. yo pensaba que tener la vida llena de bendiciones consistía en tener un trabajo con el que disfrutas mucho, tener a tu lado al amor de tu vida y tener también a amigas con las que te llevas bien, salir de vez en cuando y disfrutar al máximo de cada momento, hasta del más simple; pero ahora pienso que una vida llena de bendiciones no tiene por qué consistir en tener tantas cosas. estoy disfrutando de momentos impresionantes que son más bien sencillos. de verdad, no sé si seré capaz de contarlo todo.

desde que llegué por segunda vez a la aldea de Agnes, siento que estoy viviendo de verdad aquí, que estoy disfrutando de verdad de este lugar y de todas las bendiciones que está dándome. nunca me imaginé que pudiese ser tan feliz. la verdad es que me costó mucho reconocer que lo era tanto, pero no porque me diese vergüenza hacerlo, sino porque me costaba ser consciente de lo poderosa que estaba volviéndose esa emoción en mi interior. fue el miércoles por la tarde cuando de repente fui plenamente consciente de cuán feliz era, de cuánto valor tenía todo lo que estaba viviendo y estoy viviendo. Y lo que me estremece es que yo me negué a vivir todo esto rechazando la posibilidad de venir aquí a Galicia desde el principio, me negaba a vivir todo esto comportándome de ese modo tan horrible, con tanta falta de comprensión. yo me negaba a vivir lo más maravilloso que he vivido en mi vida sólo porque estaba celosa, porque era incapaz de ver más allá de mis espantosas ideas. Menos mal que la vida me ha dado otra oportunidad para demostrarle a Agnes que la amo de verdad, que estoy dispuesta a hacer cualquier cosa por ella, para conseguir alargar su felicidad hasta el fin de sus días, para que siempre se sienta bien, para que la vida brille para ella. no sabía que era tan sencillo hacerle feliz. tan sólo con estar aquí las dos, demostrándole que cada vez estoy más enamorada de este lugar, siento que le doy toda la felicidad que existe en la Tierra. me estremezco de vida cada vez que me doy cuenta de que a Agnes le brillan tanto los ojos cuando admiro su aldea, el bosque que la rodea, los montes que lo protegen todo, tan llenos de árboles, de castaños y de robles. nunca vi brillar tanto sus ojos y es impresionantemente mágico sentirme encandilada por esa mirada tan bonita. Y no sólo es su mirada lo que brilla. Brilla toda ella, brilla su sonrisa, su risa, su voz, sus abrazos están llenos de luz, sus besos desbordan vida, sus caricias me invaden de energía, me llevan lejos, me arrancan toda la satisfacción que jamás pude sentir, y es que no sé cómo explicar lo que siento, no sé cómo describir el estado en el que nos encontramos. De repente, la vida comenzó a gritar, ya no a brillar, sino a gritar, a gritar de felicidad, de alegría, de todas las cosas buenas que existen en el mundo. No hay complicaciones, nada nos preocupa, todo es sencillez, todo fluye de un modo tan libre que parece mentira que alguna vez yo pudiese oponerme a conocer todo esto.

El miércoles le pedí a Agnes que se casase conmigo. Hace mucho tiempo que quería hacerlo y pensaba preguntárselo en nuestro próximo viaje a Galicia, cuando viniésemos juntas aquí en agosto; pero todo se precipitó y pensé que, después de lo que había ocurrido, no había mejor forma de dejar atrás todo que pidiéndole que fuese mi mujer para siempre. Su reacción fue muy bonita. Al instante, se le llenaron los ojos de lágrimas de felicidad, me abrazó diciéndome que sí quería, que lo deseaba con toda su alma. Se lo pedí en un lugar muy bonito. Esa tarde, habíamos ido caminando por el bosque que rodea su aldea y las poquitas aldeas que salpican este lugar de Galicia, hasta llegar a la cima de un monte que subimos casi sin darnos cuenta. De repente, cuando vi el abismo que quedaba delante de nosotras, el impresionante mirador que teníamos delante, sentí que en ese instante se concentraba toda la belleza de la vida, que no podía existir otro lugar mejor para pedirle algo tan importante. Ante nosotras, teníamos grandes extensiones de bosque, aldeas escondidas entre los árboles, la ciudad de Ourense a lo lejos, las montañas, el atardecer, el río Miño brillando bajo los últimos suspiros del día. Hacía mucho tiempo que no veía algo tan bonito y sentí que el alma se me llenaba de una emoción muy fuerte que mezclaba amor, felicidad y gratitud, sobre todo gratitud, muchísima gratitud.

Después, también quiero hablar de las fiestas de la aldea de Agnes. Ella me ha hablado mucho de estas fiestas. Me ha dicho siempre que son muy sencillas, que sobre todo consisten en tocar música, en bailar, en comer y, por qué no, en beber también, porque el vino que se bebe estos días no se bebe en todo el año, y la primera que me ha sorprendido en ese sentido es Agnes. Yo no sabía que podía beber así. Me desternillo de risa cada vez que la recuerdo tan feliz, tan risueña, tan fácilmente moldeable. Anoche fue impresionante. Las fiestas empezaron el jueves, pero fue ayer cuando de momento más las vivimos. Hoy también hacen cosas, pero creo que ayer fue el mejor día. Me contó Agnes que, antes, las fiestas duraban una semana, pero que ya sólo duran cuatro días porque el ayuntamiento no tiene tanto dinero y no sé qué historias más, pero creo que ya es suficiente.

Ayer fue impresionante no sólo por la música que sonó (yo nunca había presenciado algo tan bonito), por la comida y la bebida que había, sino porque, por primera vez en mi vida, vi a Agnes cantar, bailar y participar en la música. Jamás pensé que me asombraría tanto descubrir esa faceta suya. Yo sabía que Agnes cantaba y bailaba muy bien porque en casa la he visto bailar muchas veces. E incluso, en muchísimas ocasiones, ha intentado enseñarme a bailar la muiñeira y la xota (que aquí se baila también, pero de un modo distinto), pero yo soy muy patosa para bailar y al final, en vez de bailar, acabábamos desternillándonos de risa. Yo sabía que Agnes tiene en la sangre los bailes y los cantos de su tierra. Conocía que sabía tocar la pandereta porque a veces, en Navidad, haciendo broma, algunos villancicos sí hemos cantado (ella sobre todo nos enseñó algunos de su tierra estas últimas Navidades), pero lo que yo no sabía era que tuviese por dentro una artista así. Yo me imaginaba que tocaría bien, que cantaría de un modo despreocupado con las demás y que bailaría bien, como todas, pero lo que vi me dejó sin aliento, no sólo porque fuese muy hermoso, sino porque verla bailar, danzar y tocar así era verla totalmente fundida con su entorno. Parecía como si siempre hubiese estado así, como si no hiciese tantos años que bailó, cantó y tocó delante de todos en su aldea por última vez. Lo primero que me impresionó fue que fuese capaz de cantar, de tocar y de bailar a la vez como si nada, como si fuese lo más sencillo del mundo. Qué ritmo tiene en la sangre, qué movimientos más perfectos, qué felicidad en todos sus gestos. Y su voz... es que parecía que ella creaba toda la música. Y qué perfección al repicar en las panderetas que tocaba. Al decirlo así, parece algo simple, pero no lo es en absoluto. Es algo que no se parece a nada más. Yo muchas veces pensaba que era imposible que todo eso pudiese hacerse sólo con una mano. Me impresionaba también ver cómo se cambiaba la pandereta de mano con tanta rapidez para que no se notase en el ritmo, cómo se fundía con las demás en esos cantos tan alegres, en esas canciones que, lo sé muy bien, tienen ya tantos años. Y, cuando sonaban la gaita, la zanfona y los tambores, fue como si toda la energía de la tierra se hubiese concentrado en su cuerpo. Dejó de tocar cuando empezó a tocar la orquesta, vino corriendo a mí, que estaba mirándola desde una calle estrecha, y me cogió de las manos para llevarme con mucha alegría y entusiasmo a la plaza de su aldea para que bailase con ella. En esos momentos no me importaba que no supiese bailar. La seguí en todos los movimientos de su cuerpo, me así a su mirada y sólo sentí que me llevaba, que me llevaba por el aire, que me hacía saltar, que me hacía moverme como si ella manejase la voluntad de mi cuerpo. Y estaba tan guapa... No puedo dejar de pensar en esos momentos, en lo hermosa que estaba, en la luz que tenía en la mirada (la que continuamente se le volvía cristalina), en la sonrisa que me dedicaba, tan reluciente y llena de gratitud. Sus cabellos negrísimos parecían albergar la cercanía de la noche y en sus nocturnos ojos había tanta vida, tanta y tanta vida que muchas veces, durante esos momentos, me pregunté si en esos ojos yo había visto tristeza alguna vez, si en su carita tan linda, tan bonita y llena de inocencia yo había atisbado la sombra de la decepción y el sufrimiento. Ella me apretaba las manos como si no quisiese que yo desapareciese, como si a veces tuviese miedo a que pudiese despertarse, porque, lo sé bien, sé que ella sentía que estaba viviendo un sueño. La música que sonaba le daba tanta y tanta vida que creo que no era capaz ni de sentir tanta felicidad. Muchas veces la vi emocionarse, intentando reprimirse un llanto de felicidad, y eso me enternecía tanto que yo también me emocionaba.

Hacía mucho calor, pero no me importaba. De vez en cuando soplaba un viento templado que traía el aroma de los bosques, del río y de la hierba, y me parecía que me hallaba lejos del mundo, irrevocablemente separada del tráfico de la vida, del jaleo de las ciudades, del estrés de cada día. Todo eso había quedado tan atrás que me costaba imaginarme que existiese otra realidad.

Tenía la necesidad de decirle a Agnes que me sentía muy feliz por verla así, pero no podía, ya que me faltaban palabras, pero sé que no hacía falta decir nada, que ella entendía mis miradas y podía escuchar mi voz y mis palabras aunque no sonasen. Y sentía que ahí residía la inmensa complicidad que hay entre nosotras, que esa complicidad crecía sin parar en esos momentos. Creo que nunca he estado tan cerca de Agnes como en esos momentos, de verdad, como en esos momentos en los que bailábamos juntas, pues Agnes me había introducido de lleno en su mundo, en su historia, en su mágica realidad; de la que tantas veces me había hablado. Dejé de sentir que entre su pasado y yo existía una brecha insalvable. Yo ya formaba parte de su historia, también. Ella me había mezclado con los recuerdos más bonitos de su vida. Ya no había separación entre nuestro presente y su pasado. Se habían fundido las fronteras del tiempo y yo me sentí como si hubiese viajado con ella hacia su niñez y su adolescencia y eso es lo más bonito que me ha pasado en la vida.

No voy a negar que, mientras escribo todo esto, me resbalan las lágrimas por las mejillas. Me emociono muchísimo cuando pienso en todo esto. Agnes lo sabe, sabe lo que sentí y pensé, porque se lo he contado esta mañana, mientras nos bañábamos juntas en el río, solas. Ya no me da miedo meterme en el Miño. Agnes ha deshecho ese miedo con muchísima facilidad. Se lo dije mientras el sol se alzaba sobre nosotras, orgulloso, sabiendo cuánto iba a calentarlo todo. Se lo dije mientras el viento de la mañana traía el orballo y el aroma de los campos, mientras ella me sostenía entre sus brazos y me mecía con muchísima ternura, sin dejar de mirarme con amor en todo momento. He de reconocer que creo que nunca me he sentido tan amada, tan deseada. Nunca he notado con tanta intensidad cuán enamorada está Agnes de mí. Siempre lo he notado, pero ahora es como si sintiese en mi piel la calidez de todas sus miradas, como si pudiese acariciar lo que ella siente cada vez que estamos juntas, lo que ella siente por mí, como si sintiese en mis entrañas ese inmenso amor. Y me dice cada cosa... Me dice unas cosas tan bonitas que no puedo evitar sonrojarme. Nunca me he sentido tan bonita, tan deseable, tan llena de magia. Y Agnes siempre me ha hecho sentir todo eso con una facilidad asombrosa, ha hecho que me quiera más a mí misma por lo mucho que ella me quiere, pero ahora estoy viviendo nuestro amor de otra manera. No sé por qué, pero noto que hay un antes y un después en nuestra vida. Ahora es como si nos encontrásemos al principio de nuestra relación y a la vez como si nuestra relación ya llevase años existiendo, como si nos hallásemos ya en esos años en los que una relación está totalmente consolidada, en los que ya no cabe ninguna duda de que vamos a acabar la vida juntas.

Pues le confesé todo lo que he escrito aquí y ella se emocionó muchísimo, mucho, reía y lloraba a la vez, de felicidad, de amor y de gratitud.

Esta mañana nos encontrábamos un poco mal por causa de la resaca que tenemos las dos, que, aunque intentemos ignorar el dolor de cabeza que tenemos, no podemos huir de la horrible sensación física que se ha apoderado de nuestro cuerpo. hemos comido las dos poquísimo y lo único que nos apetece hacer es estar tumbadas en la cama o en el salón, donde se está muy fresquito. A estas horas de la tarde ni siquiera podemos bañarnos en el río porque en el bosque hace un calor tremendísimo. Agnes se troncha de risa cada vez que le digo que me estoy derritiendo. Me dice que es el calor que ella conoció siempre, que desde siempre ha hecho mucho calor aquí.

Pues ayer por la noche fue tan divertido todo que aún me río cuando lo recuerdo. Debo reconocer que Agnes me llevó por muy mal camino porque no me disuadía de la idea de beberme otra copa de vino, que estaba buenísimo, cuando yo le decía que no sabía si tomarme otra. Es que yo no sé qué tendrá ese vino blanco, pero está delicioso, y además bebértelo mientras la música suena, mientras puedes estar entre los árboles, bajo el cielo estrellado... Yo no sabía que eso podía gustarme tanto. En más de una ocasión, Agnes y yo nos escondimos entre los árboles, siendo libres cuando a pocos metros había tanta gente que ella conocía. Debo decir también que las vecinas de su aldea me han empezado a querer enseguida y me siento muy a gusto entre ellas. La mayoría son mujeres de la edad de Anxiños, pero tienen un espíritu muy joven. Es como si ellas no concibiesen el paso del tiempo. Siguen trabajando la tierra y viviendo aquí como si tuviesen veinte años menos. Me sorprende mucho la vitalidad que tienen, las ganas de disfrutar de la vida, lo felices que son. En la ciudad, yo no estoy acostumbrada a encontrarme con gente así, más bien al contrario. Suelo encontrar a más gente cansada de vivir, harta de todo, sin la menor ilusión por nada. Y aquí es que la vida es vida, sencillamente. Están enseñándome muchas cosas, la verdad. Están transmitiéndome un modo de ver la vida que hasta entonces creo que nunca tuve, y no sólo ellas están haciéndolo, sino sobre todo Agnes. Agnes es así, como ellas, pero yo nunca le había prestado atención a esa manera suya de ser. Es cierto que, si pienso en la Agnes que conocí hace ya tantos años, la que vivía en una cabaña en medio del bosque (como yo, pero yo vivía más cerca de Gilbert y de Gaya que ella, que vivía en pleno corazón del bosque), sí hallo a la Agnes que encuentro aquí, que puedo tener aquí, aunque, evidentemente, esta Agnes es plenamente feliz. Cuando yo la conocí... No sé cuánto de ella misma había en sí misma.

Cuando ya pasaban de las tres de la madrugada, ninguna de las dos se sostenía en pie, la verdad. Agnes fue la primera en marearse de verdad porque yo me bebía las cosas con más lentitud y además creo que a ella le sube mucho más rápido que a mí. Enseguida se le ponen los ojos brillantes y las mejillas sonrosadas y eso me encanta, que le salga esa chispa que le hace sonreír con tanta facilidad. Llegó un momento en el que me dijo que no podía bailar siquiera, que se sentía mareada, y al final nos retiramos y nos fuimos al bosque. Habíamos estado también con Lúa, quien parecía querer dejarnos a solas sabiendo que eso era lo que necesitábamos y deseábamos. Me cuesta entender cómo es posible que comprenda tanto lo que las otras personas desean y necesitan. No hace falta explicarle nada. Parece como si supiese leer en la mirada de la gente, igual que Agnes. Tal vez ambas tengan la misma facultad.

     Ay, Artemisiña –se reía ella con cariño mientras me apretaba las manos. Nos habíamos sentado en la hierba–. No sé por qué bebo tanto si me sienta así, si siempre me mareo; pero es que me da una felicidad muy bonita, ¿sabes? Ya soy feliz, pero... Ay, Artemisiña, qué vergüenza. Pensarás que soy una borracha empedernida –se reía cada vez con más ganas.

     ¡Yo no pienso eso! –estallé yo también en carcajadas–, pero ¿cómo puedes pensar que yo creo eso de ti? Bueno, en realidad sí me ha sorprendido mucho, pero nada más lejos de la realidad. Ese vino está demasiado bueno. Yo creo que está hechizado. Yo creo que hechiza, más bien.

     ¿Que el vino está hechizado? –me preguntó casi sin poder hablar–. ¡Pobriño!

     Yo creo que más bien es un brebaje que me has preparado tú para ponerme así.

     Ya, ¿y me perjudico yo también con ese brebaje? ¡Qué cosas tienes!

     Yo creo que quieres embriagarme para...

     ¿Para qué? –me cuestionó acercándose más a mí y mirándome con dulzura–. ¿Sabes que brillas mucho a pesar de hallarnos en “noite pecha” como se dice aquí?

     Recuérdame qué significa “pecha” –le pedí apoyándome en ella.

     Cerrada. Nos hallamos en noche cerrada, aunque haya tantas estrellas, pero ¿ves? La única luz que hay en este momento eres tú, que brillas más que todas las estrellas juntas –me declaró abrazándome y acariciándome–. Me da vueltas todo, pero tú eres la única que me sostiene.

     No creas que yo estoy bien tampoco, aunque contigo tan cerca es imposible que esté mal –le susurré en el oído. Noté que se estremecía entre mis brazos.

     ¿Quieres que vayamos a casa? –me sugirió mirándome con los ojos llenos de fuego.

     No, no quiero ir a ninguna parte. Quiero que estemos aquí, tú y yo, hasta que se haga de día.

     Recuerda que en Galicia amanece más tarde –me sonrió.

     Pues primero quiero quedarme aquí. y luego...

     Mi Artemisiña... no te imaginas cuántas veces deseé estar aquí contigo, que estuvieses aquí conmigo –me confesó acariciándome los cabellos, las mejillas, el cuello, con mucha dulzura–. Aquí en mi tierra me siento completa, pero siempre me faltabas tú. Gracias por venir, Artemisiña. Gracias por devolverme toda la felicidad de la que carecí durante años. Te quiero, vida mía, te quiero con toda mi alma.

Agnes no me dio la oportunidad de contestarle, pues empezó a besarme con una ternura que me apartó súbitamente de nuestro alrededor. Sus palabras me habían emocionado muchísimo, tanto que no pude evitar que los ojos se me llenasen de lágrimas, y la forma como me besaba profundizó esa emoción. En esos momentos, rápidamente, fui plenamente consciente de cuánto se merecía Agnes ser feliz. Fugazmente, se sucedieron en mi mente imágenes de toda su vida, de todos esos momentos en los que había estado a punto de desaparecer, en los que había deseado con tanto ahínco destruir su vida para siempre, y entonces sentí gratitud por la vida, por la Diosa, por todo, por permitirle ser tan feliz, por arrancarle del alma esa tristeza que tanto ensombrecía su vida. Fue lo único que pude sentir mientras nos besábamos, nos abrazábamos, nos acariciábamos y nos fundíamos en un sólo ser; gratitud, pero ya no por mí, por vivir esos momentos que tanto me llenaban, sino por ella, gratitud por todo, gratitud porque Agnes era feliz, feliz de verdad, por fin, y podía serlo si yo no detenía el cauce de felicidad que la arrastraba por su destino.

Fue impresionante estar con ella allí, entre los árboles, bajo las estrellas, protegidas por las verdes hojas, por la oscuridad de la noche, amparadas por la soledad que vivía allí. Agnes me había llevado a un rincón del bosque al que apenas llegaba ya el eco de la música que había comenzado a apagarse hacía ya minutos. todo, poco a poco, iba quedándose en silencio, quieto, quedo, íntimo. Mientras nos amábamos así, con tanta pasión y dulzura, me parecía que una voz me animaba a ser así siempre, sentía que había algo que se recomponía a mi alrededor, como si la misma tierra me animase a besar así a Agnes, a acariciarla así, a protegerla tanto entre mis brazos, como si la noche entera fuese feliz porque yo la amaba así, porque yo la quería y la quiero tanto. Es una sensación que no he experimentado en ningún sitio del mundo. Es algo muy fuerte que me cuesta explicar. Intenté hablarle a Agnes de esta sensación cuando todo terminó y ella pareció entenderla enseguida, a pesar de que yo no sabía convertirla en palabras. Me dijo sonriéndome:

     La tierra toda está feliz de que estemos juntas y sabe que siempre lo estaremos, vidiña.

Yo me habría quedado a dormir en el bosque, pero Agnes me animó a que fuésemos a casa

Y ya voy a dejar de escribir. Ahora que es más tarde, que el sol está ya escondiéndose, le propondré a Agnes que salgamos a dar un paseo. Cuánto me apetece estar entre estos árboles. Parece mentira, de verdad. Recuerdo cómo estaba el sábado pasado y me parece imposible aceptar que ese día ha formado parte de mi vida. Estaba totalmente destrozada, nada que ver con cómo estoy ahora. me pasé toda la noche llorando y temblando como si tuviese fiebre.

 

DIARIO DE AGNES: SÁBADO, 4 DE AGOSTO DE 2018


Sábado, 4 de agosto de 2018

Non podo crer o que estamos vivindo. Estamos a vivir cousas marabillosas que parecen un soño. Moitas veces teño a sensación de que de súpeto espertarei e que, de novo, me atoparei en Cataluña, a piques de terme que erguer para ir traballar ás cinco e vinte da mañá; pero o tempo segue pasando e nada desaparece, non se esvaece esa felicidade que enche todos os momentos que estamos vivindo.

Pero hei de dicir que vai unha calor irreal, inverosímil, insostíbel, horríbel. A miña nai di que había moitos anos que non facía tanta e tanta calor en Ourense, que eiquí sempre veu moita calor, pero que este ano, e máis concretamente estes días, a calor que vai é totalmente insoportábel. Non se pode estar na rúa nin no bosque. Onte foi espantoso. Era coma se estivésemos metidas nun forno. O ar viña tan quente... Ese ar que viña era igual ao ar ardente que sae do forno cando o abrimos e estamos cociñando algo. Sentía que a miña pel se desfacía, que non podía nin respirar. O bosque estaba tan calado tamén que parecía coma se non houbese vida en ningures. O curioso é que esta calor non me quita o ánimo que teño, non apaga a felicidade que sinto. Dáme igual que vaia tanta calor, aínda que sexa insoportábel. Onte chegamos aos 43 graos! Directamente non se podía vivir, pero igualmente fixemos todo o que tiñamos previsto facer. As festas da miña aldeíña comezaron o xoves e están sendo marabillosas. Onte, aínda que ás nove da noite estivésemos a 40 graos polo menos, saímos á rúa e gozamos da música coma se non pasase nada. Ía moitísima calor, pero a música nos afastaba desas horríbeis temperaturas. Mesmo, entre ás árbores, parecía coma se alguén estivese botando ar quente cun secador de cabelo. Ademais é que o vento que viña estaba ardendo. Eu, sinceramente, pasei estes días sentindo un pouco de mediño porque non quero que pase nada. Estas temperaturas son moi perigosas e me pon medo que poida haber incendios. Ogallá pasen xa por favor, que non aturo máis estes días tan calorosos, e ademais dáme medo que faga tanta calor.

Pero igualmente vivimos momentos fermosísimos. Onte pola noite toquei na pandeirada e cantei diante de todos, pero o que máis me importaba era que o estaba facendo diante da miña Artemisiña, quen me miraba dende unha rúa que dá á praciña da aldea. Sentir a súa mirada dábame azos, dábame alento e facíame sentir tan feliz que notaba que a miña voz nacía directamente da felicidade. Sentía que a música me enfeitizara, que bailaba guiada por unha emoción tan bonita que non podía evitar que os meus ollos se enchesen de bágoas, e cantaba cada vez máis emocionada mentres tocaba, sentindo que non me cansaba, ao contrario, cada vez tiña máis ánimo. E que bonito foi tamén cando, ao rematarmos de tocar nós, comezou a tocar a orquestra e fun con Artemisa para danzar con ela. Ela non sabe bailar os bailes da miña terra, pero nese momento nada importaba. Ela seguía os meus pasos, deixábase levar pola música coma se sempre esta tivese formado parte da súa vida. Era fermosísimo vela tan contenta, tan leda, cos ollos tan brillantes. E para min foi coma se Artemisa se asomase ao meu pasado, coma se ambas as dúas tivésemos voltado á miña infancia, á miña adolescencia. E emocionábame moito saber que ela estaba sentindo con tanta vida o meu mundo, a miña realidade, a miña máxica realidade. E todas esas emocións amoreábanse no meu interior e tiven que facer un gran esforzo por non botarme a chorar. Despois, cando a festiña estaba a piques de rematar, fomos ao bosque e nos sentamos na herba; pero, sinceramente, non lembro con moita claridade eses momentos porque bebín bastante. Naiciña, vai parecer que son unha bebedora sen remedio, pero é que a min me sobe moito. Só con tres cunquiñas de viño podo perder a noción do que me rodea e a claridade dos meus pensamentos. Onte non bebín moito, pero igualmente subiume moito. Por iso, lembro con vaguidade os momentos que vivimos Artemisa e máis eu no bosque, pero si lembro que foron marabillosos, que estivemos moi xuntiñas eilí, entre as árbores, moi intimamente unidas, e que neses momentos desaparecera todo. É certo que sempre estiven moi ben con Artemisa, pero teño que recoñecer que nunca estivemos así. Síntome máis namorada dela que nunca, e iso que nunca o deixei de estar; pero tamén creo que influíu moi positivamente que ela entrase no meu mundo e non só iso, sino que, ademais, inflúe moito que sexa tan feliz eiquí. Tampouco estou dicindo que, se a Artemisa non lle gustase o meu fogar, non a querería igual ou non estaría tan namorada dela; pero si é certo que me tería decepcionado moitísimo que ela non quixese saber nada do meu mundiño. Pero estamos como nunca, moi felices, moi unidas, moi libres.

Mesmo sentía que estaba a se namorar moito máis da miña aldea, que gozaba das festas como xamais a vira gozar de nada, e os seus ollos brillaban tanto que me sentía encandeada polo seu ollar. Ademais, entre Lúa e ela tamén xurdiu unha amizade moi bonita. Teño que contar tamén unha cousa moi máxica e importante no tocante a isto, porque creo que iso que vou contar axudou tamén a que entre elas medrase ese vencello que agora está medrando. Cada vez falan con máis confianza. Foi unha cousa moi bonita que xurdiu de súpeto, sen planificalo. Celebramos un ritual fermosísimo o mércores pola noitiña porque era a festividade de Lughnasadh, que tanto ela como nós celebramos as mesmas festividades. Foi un ritual moi sinxelo. O único que fixemos foi tocar e cantar cancións. Tamén fixemos unha pequena meditación na que demos as grazas por todas as cousiñas boas que estamos recibindo, para prepararnos para recibir todas as bendicións que van vir. É unha festividade moi vencellada coa recollida da colleita, que precisamente na miña terra hai pouco que fixemos a malla, e ademais tamén se relaciona moito coa abundancia.

Artemisa tocou a guitarra. Había moito tempo que non o facía e, cando comezou a tocar unha canción que ás dúas nos gusta moitísimo, lembrei de todas esas cancións que cantaramos xuntas. Viñéronme moitísimas lembranzas dos primeiros meses que pasamos no piso onde viviamos. Lembrei de que ela e máis eu faciamos moitos rituais, cantabamos bastante xuntas cancións vencelladas coas nosas crenzas. Sentinme moi emocionada cando escoitei coma esa canción tan bonita que tanto nos gustaba, e que tanto nos alegraba, se espallaba polo bosque, enchendo todos os recunchos do bosque. Sorprendentemente, Lúa coñecía a canción, aínda que buscamos a letra da canción por internet, co móbil de Artemisa, e a cantamos as tres con moita emoción. A lúa minguante agochábase tralas follas das árbores e brillaban moito as estrelas. Facía unha temperatura idónea, nin moita calor nin moito frío, nada que ver coa temperatura de onte pola noite, que non se podía nin estar no bosque.

Onte pola tardiña, Artemisa e máis eu bañámonos no río. A auga, de momento, segue estando fresquiña e presta moitísimo estar no río, baixo as polas das árbores, mentres zoa un vento tan e tan quente, namentres fóra da auga vai tanta e tanta calor. O ceo parece tinxido dun azul histérico e non hai nin a sombra dunha tristeira nube voando polo ar. Artemisa dime que había moito tempo que non pasaba tanta calor, que o seu corpo nin sequera sabe suar, que se sentía coma se tivese febre. Só a auga do río calmaba a súa intensa calor.

Pero hei de confesar unha cousiña, aínda que me dea vergonza facelo. Creo que nunca estiven así. É certo que o estou pasando máis ou menos mal con esta calor porque é insoportábel, pero hei de recoñecer que esta calor me fai ter demasiadas ganas de estar con Artemisa. É coma se a calor intensificase as sensacións físicas. Dáme a impresión de que o frío non as intensifica tanto, pero a calor fai que calquera sensación física sexa moito máis viva. Nunca poderei esquecer os momentos que Artemisa e máis eu vivimos onte pola noite no bosque, aínda que os lembre invadidos por unhas néboas que non me permiten lembrar ben a luz da lúa minguante; pero si podo recordar perfectamente que estiven totalmente derretida entre os seus brazos, que me parecía que en calquera momento todo o que eu era desaparecería e se fundiría con Artemisa. E sei que tamén foi a calor a que me descontrolaba máis. Tamén sexa porque me atope no momento do meu ciclo mensual no que máis activa estou nese sentido. Non sei, pero ás veces, se non podo estar con Artemisa por calquera cousa, só me apetece bañarme no río para quitarme de enriba a intensa calor que quenta o meu sangre todo, a miña pel toda, o meu ser todo. E síntome tan ben cando sei que vou estar con ela, cando noto que os bicos que nos damos non serán o único que nos unirá...

Quero contar moitas cousas, pero a calor que teño e a pequeniña resaca que me ataca impídenme pensar con claridade. Hei de contar unha cousa moi importante. Agora estamos pola tardiña, pero, aínda que sexan as sete da tarde polo menos, vai unha calor que non se pode vivir, malia que non fai tanta como onte. Parece que só podo pensar na calor. O caso é que despois sairemos outra vez porque haberá un concerto de música, pero non durará tanto como o de onte. Tamén, mañá pola mañá, hai un almorzo na praciña da aldea e todos levaremos algunha cousiña. Pero non é diso do que quero falar. Ai, pola Deusa, non hai maneira de concentrarme. Agora estou sentada na cociña da miña casa, preto da lareira (pero, evidentemente, non está acesa, xaora) e estou sentada no chan porque, ao ser de pedra, polo menos está fresquiño. Non se poden abrir nin as fiestras porque o ar que entra parece o alento dun dragón. Polo menos no chan estase fresquiño. Artemisa agora está falando coa súa irmá por teléfono e ri moito cando lle conta que fai tanta calor. Pero outra vez desvieime do tema.

Quero contar que esta mañá mantiven coa miña nai unha conversación moi importante. Comezamos falando do meu pai, de quen non me fala dende hai moitísimos anos, pero moitos, tanto que non lembro cal foi a última vez que me falou del. Preguntoume se me lembraba del, se lembraba como era. Díxenlle que si porque é verdade, gardo case todas as lembranzas da miña nenez, dende que era case unha meniña, xa o contei hai moito tempo eiquí, no meu diario. Lembro que o meu pai era un home moi bo, moitísimo. Lembro que sempre me levaba polo bosque e me dicía os nomes das plantas que viamos, das árbores, das flores. Ensinoume moitísimas cousas no pouquiño tempo que compartimos, pero el foise demasiado cedo para que puidese comprender ben como era, para que puidese medrar coa figura dun pai. Eu non tiven pai, en realidade. Pois a miña nai explicoume que el non se foi porque tivese outra muller. Si é certo que nunca puido esquecer o primeiro amor da súa vida, pero, cando casou coa miña nai, ela estaba lonxe porque tivo que se ir vivir a Arxentina coa súa familia. Moitas persoas fóronse de eiquí porque non tiñan nada, porque querían buscar o futuro noutro lugar, e fóronse con toda a mágoa do mundo, co corazón esnaquizado. O meu pai tamén estivo a piques de marchar, pero entón coñeceu á miña nai e non se foi. E tivo que casar coa miña nai porque ela quedara embarazada de min. Daquela, era imposíbel que el puidese marchar e deixar á miña nai soíña, máis nese tempo. Os seus pais si que se foron e, daquela, a familia da miña nai converteuse na familia do meu pai, pero el nunca puido deixar de pensar nos seus pais, nos seus avós, que aínda vivían, e na moza que deixara escapar, coa que non se foi. A miña nai sabía que el os botaba moitísimo en falla a todos e, aínda que iso lle doese moitísimo, ao final, cando eu tiña tres anos, propúxolle que se fose, que fose buscar á súa familia, que ela o entendería. O meu pai non podía aturar a idea de deixarnos tan soas, pero a miña nai convenceuno de que non estariamos soas nunca porque estaba a miña avoa e o meu avó, porque tamén estaban as veciñas da aldea e porque eu era moito máis madura do que me correspondía coa miña idade. O meu pai marchou, pero ben, non se foi sen avisar nin traizoando á miña nai como creu moita xente, pero a xente que creu iso xa está moi lonxe, xa non vive eiquí dende hai moito tempo. A verdade é que teño que recoñecer unha cousa que me puxo un pouco tristeiriña cando cheguei eiquí e é que vive moi pouquiña xente na aldea, pouquísima. Cando eu era cativa, cando me obrigaron a marchar de Galicia, viviamos polo menos cincuenta persoas na aldeíña. Agora só vivimos quince persoas. As casas dos que se foron e non volveron e dos que morreron están en ruínas. Hai quen pensou en rehabilitalas, pero ninguén en realidade se quere ocupar delas porque quen propuxo facelo xa tiña casa e non se podía apropiar dunha casa que non era súa, pero si que coidamos das leiras dos que xa non están porque non as queremos deixar abandonadas. Iso é moi perigosiño, así que decotío as desbravamos e tamén cultivamos eilí algunhas verduriñas ou centeo tamén. Hai quen aproveitou eses terreos para plantar vides. O caso é que el se foi porque a miña nai o convenceu de que xamais sería feliz se vivía todo o tempo pensando na súa familia e nesa muller da que nunca deixou de estar namorado. A miña nai tiña a esperanza de que voltaría, pero o meu pai nunca máis volveu e o peor é que nunca máis se preocupou por min. Xa non soubo nada máis de min nunca máis. Non chamou nunca nin escribiu. Por iso, a miña nai chegou a pensar que estaba morto. Eu non creo que estea morto. Simplemente abandonou unha vida na que non se sentía cheo de vida, só iso. Se morreu ou non, tampouco o poderei saber, xa non porque non o poida adiviñar, senón porque non me atrevo a intentar adiviñalo.

Despois estivemos falando de Gilbert. Cando lle falei de Gilbert á miña nai por primeira vez, ela non me dixo nada porque sabía que, se me preguntaba todo iso que me quería preguntar, a primeira noite que compartiamos podíase virar tristeiriña, pero hoxe pola mañanciña si foi quen de preguntarme todo iso que quería saber. Preguntoume se Gilbert algunha vez me falou dela. Evidentemente, eu contesteille que non. Expliqueille que Gilbert nunca me axudara a volver a Galicia, que sempre mo impediu dicindo que non podía ir porque a miña doenza podía empeorar moito. Evidentemente, neses momentos eu non pensei que podía estar a me enganar, porque eu pensaba que Gilbert me quería, que me quería de verdade, como un pai; pero hoxe souben unha cousa que non sei nin como aceptar, que non sei se conseguirei aceptar algunha vez. Pregunteille á miña nai se algunha vez se comunicaron con ela para falar da miña tutela. A miña nai díxome que nunca deixara de ser a miña titora legal. A miña nai sempre foi a miña titora legal. Iso non deixa de resoar na miña mente. A miña nai díxome que nunca o deixara de ser, pero que chegou un momento no que non volveu saber nada máis de min, que nin tan sequera asinou un documento que declarase que estaba conforme con ingresarme no hospital. Ela pensaba que o tería que firmar, que llo enviarían por correo, pero ese documento nunca chegou. Tampouco soubo se eu saíra do hospital, aínda que, cando o fixen, xa era maior de idade. Ao ser eu maior de idade, supostamente xa non debía ter ningún titor legal, pero no hospital consideraron que eu non me podía valer por min mesma e non sei como conseguiron que Gilbert se convertese no meu titor, pero hoxe descubrín que iso non foi nunca certo. Non sei como o fixo, pero el nunca foi o meu titor. Para nomealo o meu titor, primeiro terían que ter falado coa miña nai, pois era a persoa máis vencellada comigo, e á miña nai ninguén a chamou nunca, ninguén contactou con ela nunca. Todo amosa que el nunca foi o meu titor legal de verdade. Eu si recibía unha pensión por mor da miña suposta discapacidade, pero nunca puiden gozar dela, nunca, só cando saín por segunda vez do hospital e vivín con Neftis e Artemisa e despois cando Artemisa se foi tamén, tamén vivía con esa mísera pensión que non me daba nin para pagar un alugamento. O caso é que na miña vida hai demasiados interrogantes que creo que nunca poderei resolver. Gilbert aínda vive, vive lonxe, en Escocia, cun irmán seu, pero, aínda que tivese a oportunidade de falar con el, non creo que, a estas alturas da vida, lle vaia preguntar nada sobre todo o que pasou. A min todo isto dóeme porque teño a sensación de que xogaron coa miña vida, de que nunca dispuxen eu da miña vida como me merecía, pero xa non podo facer nada para arranxar iso e tampouco me presta meter a Gilbert nesas lerias. Está demasiado maior para iso xa. Si me gustaría chamalo para lle dicir: “Gilbert, estou en Galicia, por fin, e esta vez ninguén me impediu volver”, pero creo que non paga a pena tampouco.

Non entendo como é posíbel que, estando nestes tempos, supostamente sendo todo tan legal e estando todo tan controlado, poidan pasar estas cousas. Síntome a protagonista dun inmenso engano que nunca se desfará. Creo que comigo cometeron todas as ilegalidades da vida, se é que iso é posíbel, porque non me cadra nada. E tamén me pregunto por que eu? E tamén me pregunto se eu era a única paciente do hospital a quen lle estaba a pasar todo iso. Sei que se aproveitaron da miña doenza, que se quedou co meu diñeiro quen non tivo que telo nunca, pero xa non se pode facer nada para arranxar iso. Nada ten solución e sinceramente xa me dá igual. Agora todo está ben, non hai nada escuro na miña vida. Todo o que me rodea e o que vivo é luz, e é iso o que máis me ten que importar. Aínda non lle contei todo isto a Artemisa. Fareino despois ou mañá, porque tampouco quero que se poña tristeiriña por isto, por algo que xa non ten solución.

E eu seguirei mergullada nesta luz sen que nada poida desfacer a miña felicidade. Nunca máis permitirei que ninguén xogue coa miña vida nin destrúa a miña felicidade.

 

Sábado, 4 de agosto de 2018

No puedo creerme lo que estamos viviendo. Estamos viviendo cosas maravillosas que parecen un sueño. Muchas veces tengo la sensación de que de súbito despertaré y, de nuevo, me encontraré en Cataluña, a punto de tener que levantarme para ir a trabajar a las cinco y veinte de la mañana; pero el tiempo sigue pasando y nada desaparece, no se desvanece esa felicidad que llena todos los momentos que estamos viviendo.

Pero he de decir que hace un calor irreal, inverosímil, insostenible, horrible. Mi madre dice que hacía muchos años que no hacía tanto y tanto calor en Ourense, que aquí siempre hizo mucho calor, pero que este año, y más concretamente estos días, el calor que hace es totalmente insoportable. No se puede estar en la calle ni en el bosque. Ayer fue espantoso. Era como si estuviésemos metidas en un horno. El aire venía tan caliente... Ese aire que venía era igual al aire ardiente que sale del horno cuando lo abrimos y estamos cocinando algo. Sentía que mi piel se deshacía, que no podía ni respirar. El bosque estaba tan callado también que parecía como si no hubiese vida en ninguna parte. Lo curioso es que este calor no me quita el ánimo que tengo, no apaga la felicidad que siento. Me da igual que haga tanto calor, aunque sea insoportable. ¡Ayer llegamos a los cuarenta y tres grados! Directamente no se podía vivir, pero igualmente hicimos todo lo que teníamos previsto hacer. Las fiestas de mi aldeíña comenzaron el jueves y están siendo maravillosas. Ayer, aunque a las nueve de la noche estuviésemos a cuarenta grados por lo menos, salimos a la calle y disfrutamos de la música como si no pasase nada. Hacía muchísimo calor, pero la música nos alejaba de esas horribles temperaturas. Incluso, entre los árboles, parecía como si alguien estuviese echando aire caliente con un secador de cabello. Además es que el viento que venía estaba ardiendo. Yo, sinceramente, pasé estos días sintiendo un poco de miediño porque no quiero que pase nada. Estas temperaturas son muy peligrosas y me da miedo que pueda haber incendios. Ojalá pasen ya por favor, que no soporto más estos días tan calurosos, y además me da miedo que haga tanto calor.

Pero igualmente vivimos momentos hermosísimos. Ayer por la noche toqué en la pandeirada y canté delante de todos, pero lo que más me importaba era que lo estaba haciendo delante de mi Artemisiña, quien me miraba desde una calle que da a la placiña de la aldea. Sentir su mirada me daba ánimo, me daba aliento y me hacía sentir tan feliz que notaba que mi voz nacía directamente de la felicidad. Sentía que la música me había hechizado, que bailaba guiada por una emoción tan bonita que no podía evitar que los ojos se me llenasen de lágrimas, y cantaba cada vez más emocionada mientras tocaba, sintiendo que no me cansaba, al contrario, cada vez tenía más ánimo. Y qué bonito fue también cuando, al acabar de tocar nosotros, comenzó a tocar la orquesta y fui con Artemisa para danzar con ella. Ella no sabe bailar los bailes de mi tierra, pero en ese momento nada importaba. Ella seguía mis pasos, se dejaba llevar por la música como si siempre ésta hubiese formado parte de su vida. Era hermosísimo verla tan contenta, tan feliz, con los ojos tan brillantes. Y para mí fue como si Artemisa se asomase a mi pasado, como si las dos hubiésemos vuelto a mi infancia, a mi adolescencia. Y me emocionaba mucho saber que ella estaba sintiendo con tanta vida mi mundo, mi realidad, mi mágica realidad. Y todas esas emociones se acumulaban en mi interior y tuve que hacer un gran esfuerzo por no echarme a llorar. Después, cuando la fiestiña estaba a punto de terminar, fuimos al bosque y nos sentamos en la hierba; pero, sinceramente, no recuerdo con mucha claridad esos momentos porque bebí bastante. Naiciña, va a parecer                que soy una bebedora sin remedio, pero es que a mí me sube mucho. Sólo con tres cunquiñas de vino puedo perder la noción de lo que me rodea y la claridad de mis pensamientos. Ayer no bebí mucho, pero igualmente me subió mucho. Por eso, recuerdo con vaguedad los momentos que vivimos Artemisa y yo en el bosque, pero sí me acuerdo de que fueron maravillosos, que estuvimos muy juntiñas allí, entre los árboles, muy íntimamente unidas, y que en esos momentos había desaparecido todo. Es cierto que siempre estuve muy bien con Artemisa, pero tengo que reconocer que nunca hemos estado así. Me siento más enamorada de ella que nunca, y eso que nunca dejé de estarlo; pero también creo que influyó muy positivamente que ella entrase en mi mundo y no sólo eso, sino que, además, influye mucho que sea tan feliz aquí. Tampoco estoy diciendo que, si a Artemisa no le gustase mi hogar, no la querría igual o no estaría tan enamorada de ella; pero sí es cierto que me habría decepcionado muchísimo que ella no quisiese saber nada de mi mundiño. Pero estamos como nunca, muy felices, muy unidas, muy libres.

Incluso sentía que estaba enamorándose mucho más de mi aldea, que disfrutaba de las fiestas como jamás la había visto disfrutar de nada, y sus ojos brillaban tanto que me sentía encandilada por su mirada. Además, entre Lúa y ella ha surgido una amistad muy bonita. Tengo que contar también una cosa muy mágica e importante con respecto a esto, porque creo que esto que voy a contar ha ayudado también a que entre ellas creciese este vínculo que ahora está creciendo. Cada vez hablan con más confianza. Fue una cosa muy bonita que surgió de pronto, sin planificarlo. Celebramos un ritual hermosísimo el miércoles por la nocheciña porque era la festividad de Lughnasadh, que tanto ella como nosotras celebramos las mismas festividades. Fue un ritual muy sencillo. Lo único que hicimos fue tocar y cantar canciones. También hicimos una pequeña meditación en la que dimos las gracias por todas las cosiñas buenas que estamos recibiendo, para prepararnos para recibir todas las bendiciones que van a venir. Es una festividad muy vinculada con la recogida de la cosecha, que precisamente en mi tierra hace poco que hicimos la malla, y además también se relaciona mucho con la abundancia.

Artemisa tocó la guitarra. Hacía mucho tiempo que no lo hacía y, cuando comenzó a tocar una canción que a las dos nos gusta muchísimo, me acordé de todas esas canciones que habíamos cantado juntas. Me vinieron muchísimos recuerdos de los primeros meses que pasamos en el piso donde vivíamos. Me acordé de que ella y yo hacíamos muchos rituales, cantábamos bastante juntas canciones vinculadas con nuestras creencias. Me sentí muy emocionada cuando escuché cómo esa canción que tanto nos gustaba, y que tanto nos gusta, se esparcía por el bosque, llenando todos los rincones del bosque. Sorprendentemente, Lúa conocía la canción, aunque buscamos la letra de la canción por internet, con el móvil de Artemisa, y la cantamos las tres con mucha emoción. La luna menguante se escondía tras las hojas de los árboles y brillaban mucho las estrellas. Hacía una temperatura idónea, ni mucho calor ni mucho frío, nada que ver con la temperatura de ayer por la noche, que no se podía ni estar en el bosque.

Ayer por la tardiña, Artemisa y yo nos bañamos en el río. El agua, de momento, sigue estando fresquiña y apetece muchísimo estar en el río, bajo las ramas de los árboles, mientras sopla un viento tan y tan caliente, mientras fuera del agua hace tanto y tanto calor. El cielo parece teñido de un azul histérico y no hay ni la sombra de una triste nube volando por el aire. Artemisa me dice que hacía mucho tiempo que no pasaba tanto calor, que su cuerpo ni siquiera sabe sudar, que se sentía como si tuviese fiebre. Sólo el agua del río calmaba su intenso calor.

Pero he de confesar una cosiña, aunque me dé vergüenza hacerlo. Creo que nunca estuve así. Es cierto que estoy pasándolo más o menos mal con este calor porque es insoportable, pero he de reconocer que este calor me hace tener demasiadas ganas de estar con Artemisa. Es como si el calor intensificase las sensaciones físicas. Me da la sensación de que el frío no las intensifica tanto, pero el calor hace que cualquier sensación física sea mucho más viva. Nunca podré olvidar los momentos que Artemisa y yo vivimos ayer por la noche en el bosque, aunque los recuerde invadidos por unas nieblas que no me permiten recordar bien la luz de la luna menguante; pero sí puedo acordarme perfectamente de que estuve totalmente derretida entre sus brazos, que me parecía que en cualquier momento todo lo que yo era desaparecería y se fundiría con Artemisa. Y sé que también fue el calor el que me descontrolaba más. También sea porque me encuentre en el momento de mi ciclo mensual en el que más activa estoy en ese sentido. No sé, pero a veces, si no puedo estar con Artemisa por cualquier cosa, sólo me apetece bañarme en el río para quitarme de encima el intenso calor que calienta mi sangre toda, mi piel toda, mi ser todo. Y me siento tan bien cuando sé que voy a estar con ella, cuando noto que los besos que nos damos no serán lo único que nos unirá...

Quiero contar muchas cosas, pero el calor que tengo y la pequeniña resaca que me ataca me impiden pensar con claridad. He de contar una cosa muy importante. Ahora estamos por la tardiña, pero, a pesar de que sean las siete de la tarde por lo menos, hace un calor que no se puede vivir, aunque no hace tanto como ayer. Parece que sólo puedo pensar en el calor. El caso es que luego saldremos otra vez porque habrá un concierto de música, pero no durará tanto como el de ayer. También, mañana por la mañana, hay un almuerzo en la placiña de la aldea y todos llevaremos alguna cosiña. Pero no es de eso de lo que quiero hablar. Ay, por la Diosa, no hay manera de concentrarme. Ahora estoy sentada en la cocina de mi casa, cerca de la lareira (pero, evidentemente, no está encendida, por supuesto) y estoy sentada en el suelo porque, al ser de piedra, por lo menos está fresquiño. No se pueden abrir ni las ventanas porque el aire que entra parece el aliento de un dragón. Por lo menos en el suelo se está fresquiño. Artemisa ahora está hablando con su hermana por teléfono y se ríe mucho cuando le cuenta que hace tanto calor. Pero otra vez me he desviado del tema.

Quiero contar que esta mañana mantuve con mi madre una conversación muy importante. Comenzamos hablando de mi padre, de quien no me habla desde hace muchísimos años, pero muchos, tantos que no recuerdo cuál fue la última vez que me habló de él. Me preguntó si me acordaba de él, si me acordaba de cómo era. Le dije que sí porque es verdad, guardo casi todos los recuerdos de mi niñez, desde que era casi una bebé, ya lo conté hace mucho tiempo aquí, en mi diario. Me acuerdo de que mi padre era un hombre muy bueno, muchísimo. Me acuerdo de que siempre me llevaba por el bosque y me decía el nombre de las plantas que veíamos, de los árboles, de las flores. Me enseñó muchísimas cosas en el poquiño tiempo que compartimos, pero él se fue demasiado pronto para que pudiese comprender bien cómo era, para que pudiese crecer con la figura de un padre. Yo no tuve padre, en realidad. Pues mi madre me explicó que él no se fue porque tuviese otra mujer. Sí es cierto que nunca pudo olvidar el primer amor de su vida, pero, cuando se casó con mi madre, ella estaba lejos porque tuvo que irse a vivir a Argentina con su familia. Muchas personas se fueron de aquí porque no tenían nada, porque querían buscar el futuro en otro lugar, y se fueron con toda la pena del mundo, con el corazón destrozado. Mi padre también estuvo a punto de marcharse, pero entonces conoció a mi madre y no se fue. Y tuvo que casarse con mi madre porque ella había quedado embarazada de mí. Entonces, era imposible que él pudiese marcharse y dejar a mi madre soliña, más en ese tiempo. Sus padres sí que se fueron y, entonces, la familia de mi madre se convirtió en la familia de mi padre, pero él nunca pudo dejar de pensar en sus padres, en sus abuelos, que aún vivían, y en la novia que había dejado escapar, con la que no se fue. Mi madre sabía que él los echaba muchísimo en falta a todos y, aunque eso le doliese muchísimo, al final, cuando yo tenía tres años, le propuso que se fuese, que fuese a buscar a su familia, que ella lo entendería. Mi padre no podía soportar la idea de dejarnos tan solas, pero mi madre lo convenció de que no estaríamos solas nunca porque estaba mi abuela y mi abuelo, porque también estaban las vecinas de la aldea y porque yo era mucho más madura de lo que me correspondía con mi edad. Mi padre se marchó, pero bien, no se fue sin avisar ni traicionando a mi madre como creyó mucha gente, pero la gente que creyó eso ya está muy lejos, ya no vive aquí desde hace mucho tiempo. La verdad es que tengo que reconocer una cosa que me puso un poco tristiña cuando llegué aquí y es que vive muy poquiña gente en la aldea, poquísima. Cuando yo era pequeña, cuando me obligaron a marcharme de Galicia, vivíamos por lo menos cincuenta personas en la aldeíña. Ahora sólo vivimos quince personas. Las casas de los que se fueron y no volvieron y de los que murieron están en ruinas. Hay quien pensó en rehabilitarlas, pero nadie en realidad quiere ocuparse de ellas porque quien propuso hacerlo ya tenía casa y no podía apropiarse de una casa que no era suya, pero sí cuidamos de las vegas de los que ya no están porque no queremos dejarlas abandonadas. Eso es muy peligrosiño, así que continuamente las desbrozamos y cultivamos allí algunas verduriñas o centeno también. Hay quien aprovechó esos terrenos para plantar vides. El caso es que él se fue porque mi madre lo convenció de que jamás sería feliz si vivía todo el tiempo pensando en su familia y en esa mujer de la que nunca dejó de estar enamorado. Mi madre tenía la esperanza de que volvería, pero mi padre nunca más volvió y lo peor es que nunca más se preocupó por mí. Ya no supo nada más de mí nunca más. No llamó nunca ni escribió. Por eso, mi madre llegó a pensar que estaba muerto. Yo no creo que esté muerto. Simplemente abandonó una vida en la que no se sentía lleno de vida, sólo eso. Si ha muerto o no, tampoco podré saberlo, ya no porque no pueda adivinarlo, sino porque no me atrevo a intentar adivinarlo.

Después estuvimos hablando de Gilbert. Cuando le hablé de Gilbert a mi madre por primera vez, ella no me dijo nada porque sabía que, si me preguntaba todo eso que quería preguntarme, la primera noche que compartíamos podía volverse tristiña, pero hoy por la mañanciña sí fue capaz de preguntarme todo eso que quería saber. Me preguntó si Gilbert alguna vez me habló de ella. Evidentemente, le contesté que no. Le expliqué que Gilbert nunca me había ayudado a volver a Galicia, que siempre me lo impidió diciendo que no porque mi enfermedad podía empeorar mucho. Evidentemente, en esos momentos yo no pensé que podía estar engañándome, porque yo pensaba que Gilbert me quería, que me quería de verdad, como un padre, pero hoy supe una cosa que no sé ni cómo aceptar, que no sé si conseguiré aceptar alguna vez. Le pregunté a mi madre si alguna vez se comunicaron con ella para hablar de mi tutela. MI madre me dijo que nunca había dejado de ser mi tutora legal. Mi madre siempre fue mi tutora legal. Eso no deja de resonar en mi mente. Mi madre me dijo que nunca lo había dejado de ser, pero que llegó un momento en el que no volvió a saber nada más de mí, que ni tan siquiera firmó un documento que declarase que estaba conforme con ingresarme en el hospital. Ella pensaba que tendría que firmarlo, que se lo enviarían por correo, pero ese documento nunca llegó. Tampoco supo si yo había salido del hospital, aunque, cuando lo hice, ya era mayor de edad. Al ser yo mayor de edad, supuestamente ya no debía tener ningún tutor legal, pero en el hospital consideraron que yo no podía valerme por mí misma y no sé cómo consiguieron que Gilbert se convirtiese en mi tutor, pero hoy he descubierto que eso no fue nunca cierto. No sé cómo lo hizo, pero él nunca fue mi tutor. Para nombrarlo mi tutor, primero tendrían que haber hablado con mi madre, pues era la persona más vinculada conmigo, y a mi madre nadie la llamó nunca, nadie contactó con ella nunca. Todo demuestra que él nunca fue mi tutor legal de verdad. Yo sí recibía una pensión por mi supuesta discapacidad, pero nunca pude disfrutar de ella, nunca, sólo cuando salí por segunda vez del hospital y viví con Neftis y Artemisa y después cuando Artemisa se fue también, también vivía con esa mísera pensión que no me daba ni para pagar un alquiler. El caso es que en mi vida hay demasiados interrogantes que creo que nunca podré resolver. Gilbert todavía vive, vive lejos, en Escocia, con un hermano suyo, pero, aunque tuviese la oportunidad de hablar con él, no creo que, a estas alturas de la vida, vaya a preguntarle nada sobre todo lo que pasó. A mí todo esto me duele porque tengo la sensación de que jugaron con mi vida, de que nunca dispuse yo de mi vida como me merecía, pero ya no puedo hacer nada para solucionar eso y tampoco me apetece meter a Gilbert en esos líos. Está demasiado mayor para eso ya. Sí me gustaría llamarlo para decirle: “Gilbert, estoy en Galicia, por fin, y esta vez nadie me ha impedido volver”, pero creo que no merece la pena tampoco. No entiendo cómo es posible que, estando en estos tiempos, supuestamente siendo todo tan legal y estando todo tan controlado, puedan pasar estas cosas. Me siento la protagonista de un inmenso engaño que nunca se deshará. Creo que conmigo cometieron todas las ilegalidades de la vida, si es que eso es posible, porque no me cuadra nada. Y también me pregunto ¿por qué yo? Y también me pregunto si yo era la única paciente del hospital a quien estaba pasándole todo eso. Sé que se aprovecharon de mi enfermedad, que se quedó con mi dinero quien no tuvo que tenerlo nunca, pero ya no se puede hacer nada para solucionar eso. Nada tiene solución y sinceramente ya me da igual. Ahora todo está bien, no hay nada oscuro en mi vida. Todo lo que vivo y me rodea es luz, y es eso lo que más me tiene que importar. Todavía no le he contado todo esto a Artemisa. Lo haré después o mañana, porque tampoco quiero que se ponga tristiña por esto, por algo que ya no tiene solución.

Y yo seguiré sumergida en esta luz sin que nada pueda deshacer mi felicidad. Nunca más permitiré que nadie juegue con mi vida ni destruya mi felicidad.