lunes, 18 de noviembre de 2019

DIARIO DE AGNES: LUNS, 18 DE NOVEMBRO DE 2019


Luns, 18 de novembro de 2019
Que mágoa que no ordenador non se perciban as emocións coas que escribimos. Se fose así, a miña caligrafía aparecería chea de nervios, sería irregular e o máis seguro é que algunhas letras serían inintelixíbeis. Escribo sentíndome a piques de estourar de emoción, de felicidade, de alegría, de algo que nin tan sequera sei como se chama. Sinto que a miña vida non é real, que máis ben é parte dunha película máxica, dun soño, dunha historia imaxinada pola mente máis soñadora e fermosa, por unha ialma chea de luz e amor, moito amor, moita bondade. Choro de felicidade namentres escribo e sei que, agora, esta felicidade xa vai ser eterna. Ninguén nola vai arrincar nunca máis. Non sei como comezar a explicar todo o que vivín esta fin de semana porque me parece que non hai verbas de abondo que poidan expresar todos estes feitos que tan feliz me fixeron. Son a persoa máis ditosa do mundo. Sinto con moitísima forza que todo o que sufrín ao longo da miña vida ten sentido e tivo sentido sempre, pagou a pena, e, se soubese que a recompensa por tanto sufrimento sería todo isto que vivín, vivo e quédame por vivir, sen pensalo dúas veces permitiría que a miña vida se enchese de novo de tanta dor. Agora todo o meu pasado ten un sentido que xamais tivo, agora si, agora si, agora si entendo a miña existencia, enténdoa porque un feito tan grande e fermoso non pode formar parte dunha vida que sempre estivese chea de luz, amor e felicidade.
A viaxe que fixemos a Italia foi tan bonita que non sei nin como describila, pero fareino, pouquiño a pouco, e seica teña que escribir máis dun día porque non darei contado todo o que hei de explicar nun día, nin nunha tarde nin en dúas. É tanto o que teño que contar que se me amorea todo na ialma e non sei por onde comezar. Empezarei explicando que, antes da chegada do día da viaxe, vía que todas as persoas que me rodeaban estaban demasiado emocionadas. Eu entendíaas porque unha viaxe a Italia é algo moi bonito, pero tamén me preguntaba a que viña tanta emoción, pensaba que tampouco era para tanto, pois non era a primeira viaxe que facía, pero non llelo dixen en ningún momento, ao contrario, compartía con todas elas a súa emoción porque eu tamén estaba moi emocionada, non tanto por facer unha viaxe a Italia, senón porque era a primeira viaxe que facía coa miña nai na nosa vida, porque era a primeira vez que iría coa miña nai a outro país, que sairía con ela de Galiza e para min iso tiña moitísimo valor, iso era incríbel, nunca o imaxinara. Silvia estaba moi nerviosa e o mesmo xoves veu á cafetaría para despedirse de min. Deume unha aperta moi forte, coma se aquela fose a derradeira vez que me podía abrazar, e pediume que gozase moito, que fose moi feliz, que aproveitase cada momento e que deixase na terra a tristura para sempre. Eu prometinlle que lle faría caso en todo e despedinme dela tamén a piques de poñerme a chorar, pero non porque a fose botar moito en falla, senón porque se me contaxiaba a súa emoción. Silvia tiña os ollos cheos de bágoas. Nin tan sequera fun quen de preguntarlle por que estaba tan emocionada porque a súa resposta me poñía medo. Non me sentía capaz de aturar máis emoción e nervios. Eu tamén estaba moi nerviosa, moitísimo. Había moito tempo que non me sentía tan nerviosa. Sabía que non era só pola viaxe nin por viaxar coa miña nai e máis Uxía. Había algo máis que me tiña tan nerviosa, pero non era quen de saber que me ocorría. Era coma se intuíse algo, coma se algo me dixese que en Italia me ía ocorrer algo incríbel que faría tremer o chan da miña vida e o máis importante é que esa intuición era por algo bo, intuía algo positivo, moi bo, moi fermoso. Non obstante, tentei non facerlle moito caso a esa vociña que me falaba porque tampouco me quería desconcentrar moito, xa que tiña que traballar e tiña que estar pendente dos clientes da cafetaría.
O meu tío Damián trouxo á miña nai a Ourense ás tres da tarde e logo fomos con Uxía a Vigo. O voo a Italia facíase con escala en Madrid. Dende Galiza non había voos a esas horas ou non sei, o certo é que nin me interesei polos voos, simplemente aceptei o agasallo que Uxía me fixera e xa está. Non me importaba nada, só saber que ía viaxar coa miña nai; unha das persoas máis importantes da miña vida e unha das persoas que máis quero no mundo; e tamén con Uxía; unha boísima amiga que agardo ter para sempre.
Cando me reencontrei coa miña nai, axiña me dei de conta de que ela tamén estaba moi emocionada e nerviosa e, amais, tiña os ollos cheos de bágoas, como Silvia. A miña nai non era quen de disimular o nerviosa que estaba e non me deixaba de dicir: “ai, filliña, vas vivir algo tan grande, tan grande, filliña, xa verás...” pero eu non era capaz de preguntarlle por que dicía iso, que era o que ela sabía e eu non. Estaba tan nerviosa que nin tan sequera era quen de preguntar nada. simplemente vivía, deixábame levar por todo.
Os voos foron excelentes. A miña nai estivo moi asustada cando o avión despegou. Era a primeira vez que voaba. A única vez que viaxara fíxoo en tren. Nunca se imaxinara a si mesma collendo un avión. Apertoume moitísimo a man cando o avión deixou de tocar terra e cando xa notamos que nos rodeaba o ar. Foi moi emocionante voar con ela. Axiña se acougou cando eu lle comecei a falar de calquera cousa. Ela confesoume que lle poñían moito medo os avións e que o simple feito de imaxinar que estabamos a quilómetros do chan facíaa tremer, pero tamén me dixo que comigo se sentía moi a gusto e tranquila. Eu confeseille que, había uns anos, a min tamén me daba moito medo voar e que ese medo se fora viaxando a Galiza porque descubrira que os avións me podían levar a Galiza nun momento, os avións facían que a distancia non fose ren.
Mais non sei por que me entreteño tanto falando disto cando teño que contar algo moito máis grande e importante. A miña nai non deixaba de dicir que en Italia viviriamos algo marabilloso que máis ben parecía ser parte dun soño. Eu dáballe a razón decotío porque pensaba que se refería á morea de experiencias que viviriamos alí, pero nin idea tiña da verdade, de por que ela non deixaba de dicir iso. Nunca o puiden imaxinar, nunca o podería imaxinar.
Chegamos a Milán bastante tarde. Xa non había autobuses que nos levasen á cidade, onde Uxía xa reservara un apartamento para as tres. Tiñamos que coller un taxi, malia sabermos que nos custaría bastantes cartos, pero non nos importaba. Estabamos dispostas a vivir esa viaxe con toda a intensidade posíbel.
Agora, latéxame tan rápido e forte o corazón que me parece que se me vai deter en calquera momento. O que hei de contar é tan grande e importante para min que non sei nin explicalo; pero heino de contar antes de que se me faga tarde, que tiña só unha hora para escribir e vaise acabar.
Cando baixamos do avión, pareceume que nunca estivera nun aeroporto tan grande, pero axiña lembrei que o de Barcelona tamén me parecera sempre unha cidade toda, mais aquel impresionoume aínda máis porque sabía que me achaba noutro país e iso pesa moito. Non obstante, as miñas impresións esvaecéronse apenas saímos do aeroporto e vin, na rúa, a unha muller vestida de vermello que nos agardaba sorríndonos con dozura. Quedei totalmente paralizada e xeada, coma se me tivese convertido en neve, cando me dei de conta de que esa muller era exactamente igual que Lúa, igualiña, eran dúas pingas de auga. O primeiro que pensei foi que, se non era unha pantasma, se trataba de alguén que se asemellaba demasiado a Lúa, pero axiña souben que aquela muller era moi real, tan real coma min, tan real como o noso redor. Entón sentín que o chan tremía e que de súpeto notaba que eu non tiña materia, que perdera o ronsel do meu ser, das miñas sensacións físicas. Sentín que perdía o equilibrio. Aquela muller non se asemellaba moito a Lúa. Aquela muller era Lúa, era Lúa! Eu tería recoñecido a Lúa no medio dun milleiro de persoas. Teríaa recoñecido malia estarmos rodeadas de escuridade. Lúa é única, é inconfundíbel. Amais, se non era Lúa, por que nos miraba con tanto interese, coma se nos agardase? Ela agardábanos. Tiña os ollos cheos de bágoas e o sorriso que nos dedicaba era moi bonito, era o sorriso que alguén lle dedicaría a outra persoa á que agarda coa súa ialma toda.
Non lembro moi ben que dixen e que fixen neses momentos. O único que sei é que notei que me tremían cada vez máis as pernas e que estaba a piques de perder o equilibrio. Agarreime moi forte á man da miña nai namentres lle dicía: “nai, nai, miña naiciña, esa muller é Lúa, pero non pode ser, ela non está viva...” A miña nai non me contestaba. Só me apertaba a man tamén, cada vez con máis forza. Entón ouvín que ela me dicía, namentres a muller se achegaba a nós: “é Lúa, filla. Está viva. Nunca morreu.”
Entón si sentín que me esvaecía, que perdía a miña respiración e o meu equilibrio. A miña nai tentou collerme con máis forza da man, pero non me puido soster. Axiña notei que Lúa me acollía entre os seus brazos. Non podía crer que fose ela. Non o cría. Pensaba que estaba soñando. Mesmo crin que o avión se estrelara, que estabamos todas mortas e que nos reencontraramos no mundo dos mortos; pero, apenas me sentín entre os brazos de Lúa, xunta ese corpo que me daba tanta calor, souben que estaba viva, que estabamos todas máis vivas que nunca, sobre todo Lúa. De súpeto, fun plenamente consciente do que significaba aquel momento, aquel feito, do que quería dicir o que estaba vivindo. Lúa estaba viva. Nunca morrera. Non deixaban de se repetir na miña mente as palabras que acababa de me dicir a miña nai: “é Lúa, filla. Está viva. Nunca morreu.”
Notei que se me ía o control da respiración. Explicar o que sentín nese momento é complicadísimo porque se amorearon no meu corpo unha chea de sensacións e emocións que parecían non ter nin principio nin fin, que eran moito máis fortes que calquera pensamento. A miña mente negábase a aceptar que aquilo fose certo, pero o meu corpo e a miña ialma si sabían que aquel momento pertencía á realidade, á realidade máis fermosa que nunca puiden vivir, que xamais puiden imaxinar.
Non podía respirar. Sentía que non domeaba ren do que me pertencía, que o meu corazón latexaba cada vez máis forte e máis rápido, que sentía unhas infindas ganas de chorar e de berrar, que non podía respirar, sobre todo que non podía respirar e que non deixaba de tremer. Non sentía os meus músculos, nin as miñas pernas nin os meus brazos. Era coma se perdese o meu corpo, coma se eu só estivese feita de emocións e de sensacións. Estaba paralizada. Posibelmente aquilo fose un shock. Tardei moitísimo en reaccionar. Só sentía que Lúa me abrazaba coma sempre o fixo. Cando estiven entre os seus brazos, entón souben que si era ela, que non podía ser outra persoa. Era o seu recendo, a calor do seu corpo, a maneira coma ela me abrazaba, a maneira coma me abrazou sempre, sempre. Protexíame entre os seus brazos, xunta o seu corpo, coma se eu fose o ser máis fráxil da Terra e realmente sentíame así neses momentos. Era tan fráxil como unha folerpa de neve.
De repente, deime de conta de que eu non deixaba de dicir: “estás viva, estás viva, estás viva, estás viva”. Lúa tampouco me podía falar. Contestábame abrazándome cada vez con máis agarimo, con máis forza e tenrura. Aquela aperta falaba máis claramente que calquera verba.
Non sei canto tempo pasou, canto tempo estivemos así, abrazadas con tanta forza, con tanto amor, chorando e rindo asemade ambas as dúas. A noción do tempo desaparecera. Só existía ela para min. Nin tan sequera lembraba de onde me achaba, de onde estabamos. Só importaba ela.
Custoume moito aceptar que aquilo fose certo; pero, cando o fixen, separeime un pouquiño do ombreiro de Lúa para mirala aos ollos, para observala ben. Estaba tan fermosa que cría que a súa beleza me faría desmaiarme. Era ela, si, era ela. Quen podía ser se non? Quedei abraiada cando descubrín o fermosísima que estaba. É a muller máis bonita, máis guapa, máis preciosa que coñezo e vin na miña vida. Medráralle moito o cabelo. Tíñao tan vermelliño coma sempre, crencho e brillante. Os seus ollos verdes irradiaban luz e vida e o seu sorriso... O seu sorriso fixo resurxir todo o amor que sentín sempre por ela, se é que algunha vez quedara calado. Entón deime de conta de can profunda e tolamente namorada estaba dela. Nunca sentira un amor tan forte, tan entolecedor. Souben de súpeto que nunca podería ter sido feliz con ninguén estando tan e tan namorada de Lúa porque ese amor nunca tería desaparecido. Sempre viviría namorada dela, sen podela esquecer. Souben que nunca a esquecera nin o podería facer xamais.
E tentarei transcribir a conversación que mantivemos nese momento e tamén despois, no taxi que nos levou á cidade. Despois de saudarse con moito agarimo todas, a miña nai e máis Uxía deixáronnos falar tranquilamente. Uxía axiña me contou que ela o planificara todo, que aquela viaxe era unha idea que tiveran ela e máis Lúa. Confesoume que ela sempre soubo que Lúa estaba viva e que nunca perdera o contacto con ela. Tamén me dixo que fora ela quen lle dixera á miña nai e a Silvia o que ía ocorrer en Italia. Entón entendín por que todas estiveran tan nerviosas e emocionadas.
Eu non daba recuperado da impresión do momento. Estaba aboiando nunha nube que non quería que se desfixese nunca. Lúa estaba viva. Como era posíbel que estivese viva? Só me podía preguntar por que pensaramos todos que morrera, por que nos enganou a todos. Quería coñecer a verdade, pero, evidentemente, non para botarlle en cara que me fixese crer que morrera, pois para min era moitísimo máis importante que ela estivese viva que o feito de que durante un ano crese que estaba morta. Só quería coñecer o que ela vivira, o que pasara.
Lúa non me deixaba de sorrir. Non ceibou a miña man en ningún momento. Apertábama con moito amor, sorríame, facíame sentir máis viva que nunca. Sentíame tan viva que de súpeto recuperei a noción do meu corpo. Entón si notei que me latexaba con forza o corazón e que tremía con intensidade. Custoume moito domear eses tremores. Amais, esa noite non durmimos ren. Eu non podía durmir, non puiden, e aínda non o fixen de todo. Non o podo facer. Saber que Lúa está ao meu lado descontrólame e o único que necesito e desexo é tela moi pretiño para convencerme de que está eiquí de verdade, de que é ela en corpo e ialma.
De Camiño á cidade, Lúa díxome que mo quería contar todo, pero que o que máis desexaba era vivir con intensidade aquela viaxe comigo. Eu estaba de acordo con ela, mais, cando estabamos no taxi, non puiden evitar preguntarlle: “voltarás comigo a Ourense?” Ela contestoume: “se mo pides, xaora que si.” Ao que eu lle dixen: “non cho pido, suplícocho.” E Lúa voltou connosco a Ourense.
Quería saber que fixera en Italia durante todo ese ano, quería coñecer como fora a súa vida, pero non me atrevía a preguntarlle ren. Tamén sabía que non era preciso que lle preguntase ren. Lúa coñecíame e coñéceme demasiado ben como para intuír que necesito saber en cada momento.
Cando estivemos no taxi, moi baixiño, díxome: “espertei cando estaba na ambulancia. Non quería que o soubeses nin ti, nin a miña nai, nin a túa nai nin Silvia porque me quería tirar do medio da túa vida. Sabía que era preciso que eu desaparecese para que puideses ser feliz con Artemisa. Non era xusto nin lóxico que ela quixese matarse por culpa miña.”
Cando ouvín esas verbas, as ganas de chorar que conseguira acougar voltaron con máis forza aínda. Collina das mans namentres lle dicía que nunca tería que ter pensado desa maneira, que non o pensase nunca máis, namentres lle suplicaba que nunca crese que o mellor era desaparecer da miña vida. Ela tamén estaba chorando. Sabiamos ambas as dúas que aquel non era o momento axeitado para falarmos de algo tan delicado, pero tiñamos tantas ganas de botar fóra todo o que pensabamos e o que pasara que non nos podiamos domear. Sobre todo Lúa sentía unha necesidade indomeábel de explicarmo todo. Sentía eu que ela cría que me debía unha explicación a todo. Si que ma debía, pero tamén eu intuía que ela pensaba que eu lle gardaba rancor polo que fixera. Sóubeno cando ouvín que me pedía perdón. Pedíame que a perdoase namentres se desfacía en pranto. Eu díxenlle que non tiña ren que perdoarlle porque o que máis me importaba era que estaba viva. Aquela realidade era moito máis importante e forte que calquera cousa.
“Sei que non habería de ter feito algo tan horríbel, pero de verdade que nese momento só pensaba na vosa felicidade. Cría que o amor que tiñades Artemisa e máis ti era tan forte que nada o podería desfacer.”
“Pois non é verdade, Lúa”, díxenlle tenramente. “O amor que tiñamos Artemisa e máis eu deixou de ser forte hai moito tempo. Seica nunca fose máis forte có que sentín sempre por ti.”
“Seino”, díxome. “Sei todo o que viviches dende aquela. Uxía foi a máis fiel confidente, mais tiñades que coñecervos mellor para que eu soubese con máis exactitude o que sentías. Se eu sabía que ti xa non me lembrabas, que refixeras a túa vida sen case chorarme, pois non tería aparecido esta noite; pero, en canto souben que Artemisa te deixara e que aínda seguías falando de min, non dubidei nin un intre, Agnes. Teño a miña vida detida toda en Ourense. Téñoo detido todo porque sabía que algunha vez regresaría e non me equivoquei. Non podo entender por que Artemisa te deixou, pero...”
“Pero iso non importa, non nos ten que importar” interrompina namentres a abrazaba. “Eu nunca te esquecín, Lúa, nunca. Xamais puiden deixar de pensar en ti e seguíate chorando con forza, con desesperación. Era moi feliz na miña vida, pero nunca o puiden ser de todo porque me faltabas ti, porque nada tiña sentido sen ti, porque nada podía brillar sen ti” díxenlle chorando cada vez máis fondamente. Precisaba confesarlle todo iso para desfacerme da tristura que sentira durante ese ano todo. “Crer que morreras foi o máis horríbel que vivín nos últimos anos e nunca tería superado a túa morte, nunca.”
“Ámote máis que nunca, Agnes” confesoume con tolemia.
“Eu a ti tamén, Luíña. Por favor, nunca máis marches do meu lado, por favor.”
“Nunca o farei” prometeume namentres se achegaba aos meus beizos; mais eu sentín que se detiña, que estaba tímida e prudente. “Os italianos son moi... moito máis conservadores cós españois” díxome rindo agarimosamente. “Será mellor que agarde a que esteamos soas.”
Eu quería saber aínda máis, pero tamén era consciente de que non estabamos soas. A miña nai e Uxía falaban entre elas tentando facernos crer que non estaban pendentes da nosa conversación, pero eu sabía que, sobre todo a miña nai, se estaba decatando de todo. Uxía xa coñecía a historia toda, pero a miña nai estaba tan impresionada coma min. Eu sabía tamén que Uxía estaba tristeiriña, pero non me mencionou o noso en ningún momento. Uxía tamén coñecía o que eu sentía por Lúa. Non obstante, sei que agora seremos moito mellores amigas que antes.
“Lúa, estás preciosa” confeseille observándoa a través das luces que pasaban rapidamente polo noso lado, véndose a través dos cristais do taxi. “Estás moito máis guapa que nunca. Que vestido tan bonito e... que guapa estás, Luíña.”
“Ti tamén estás preciosa, Agnesiña. Es a muller máis bonita do mundo.”
“Non, para nada. Ti elo máis, Luíña. O tempo non pasa para ti. Pareces máis noviña que nunca” rin avergoñada.
“En realidade, para sempre serei noviña. Lembras do feitizo que fixeches á beiriña do Miño cando eramos novas? Fixeches un meigallo para que sempre fósemos noviñas, para ter a eterna xuventude” riu ela agarimosamente.
“Ai, non lembraba diso” rin con sinceridade.
“Eu creo que tamén me enfeitizaches para que sempre estivese namorada de ti” díxome devecendo bicarme, pero de novo contívose. “Ai, pois xa che teño corenta e seis anos. Non imaxinas o triste que foi celebrar soa o meu aniversario. Este ano eiquí en Italia foi moi bonito e produtivo, pero tamén me sentín moi soíña, moitísimo. Téñoche que contar tantas cousas...”
“E como conseguiches facernos crer a todos que...?”
“Agnes, teño amigos ata no Inferno” riu con vergonza. “O certo é que estivo moi mal, sempre o souben, pero tiven cómplices moi boíños...”
“Pero para a sociedade estás viva?”
“Xaora que si, Agnes. En ningún sitio rexistraron a miña suposta morte e menos mal.”
“Por favor, volta comigo a Ourense.”
“Cresme quen de non facelo? Mais... non sei se ti queres estar comigo... Seica prefiras estar soíña durante un tempo...”
“En absoluto. Non digas iso nin como brincadeira. Nunca deixei de desexar estar contigo. Quérote máis do que quixen a ninguén. Sóubeno sempre, Luíña, pero custoume tanto aceptalo... Non quero estar sen ti nin un segundiño máis.”
Lúa sorriume, pero notei que se reprimía unhas tenras ganas de chorar. Ela tamén estaba moi emocionada. Díxonos á miña nai e a min que o que máis lle doía era saber que a súa nai morrera crendo que ela non vivía, mais tamén era consciente de que a súa nai non tería aguantado coñecer a verdade. Había tempo que Iria estaba doente.
“Sei que fixen as cousas moi mal, da peor forma posíbel. A miña nai non merecía iso, pero non sabía como facelo, daquela” tentounos explicar.
“Agora non penses niso, Lúa. O que importa é que estás eiquí connosco” díxolle a miña nai.
E, dende ese momento, todo o que vivimos foi parte dun soño. Cando chegamos ao apartamento que tiñamos reservado, todas estivemos falando durante un bo anaco, pero axiña a miña nai e máis Uxía entenderon que nós precisabamos estar soíñas. Cando nos pechamos no cuarto que compartiriamos, comezamos a vivir uns momentos cheos de tolemia e fermosura que nos fixeron entolecer. Nunca fora tan feliz, nunca. Estiven con ela coma se nese momento rematase a vida, coma se o mundo se estivese a desfacer, coma se só puidese vivir se estaba con ela, coma se sentise que aqueles eran os nosos derradeiros suspiros de vida,  namentres nós nos reencontrabamos intimamente. Acariñeina, aperteina e biqueina namentres ría de felicidade. Ría dunha maneira nova. Nunca rira dese xeito. Tamén choraba asemade namentres acariñaba a Lúa, namentres sentía a súa pel baixo os meus dedos, namentres sentía coma ela tamén me acariñaba, tamén me bicaba, tamén se reencontraba co meu ser todo. Foi algo tan bonito que non sei nin describilo e tamén hei de confesar que nunca gocei desas cousiñas tanto como gozo sempre con Lúa. Era coma se o tempo non tivese pasado. A unha seguía a lembrar todos os recunchos do corpo da outra, non esqueceramos ren, ren, e aquela noite foi tan impresionante que creo que nunca puiden sentirme tan feliz, nunca fun tan feliz, tanto e tanto, tanto que notaba que a partir daquela xa non volvería sufrir nunca máis. Cando aceptei que Lúa estaba viva, notei que marchaban do meu ser os derradeiros rescaldos da miña doenza que quedaban en min. Souben que nunca máis volvería ter outra recaída, que xa rematara vivir con medo a estar mal. Foi coma se vese unhas néboas retirándose dunha luz que sempre brillara dentro de min e que precisamente esas néboas ocultaran. Souben que sería feliz para sempre, que a partir daquela a vida sería vida, á fin, e poñíame medo saberme tan feliz, ser consciente de que todo brillaría de verdade.
“Nunca crin que puidese sentirme tan ben, tan feliz” confeseille a Lúa namentres compartiamos tanto.
Nunca sentira tanto amor. Sábeme mal dicir isto porque con Artemisa tamén fun moi feliz, pero o que sinto por Lúa desfaime. O que sinto por ela é unha tolemia sa que ren se asemella á que me atacou cando apareceu Artemisa na miña vida hai tantos anos.
Estabamos tolas de amor, estivemos tolas de amor durante a noite toda, sen lembrar do tempo nin de ren máis que non fósemos nós. E estaremos tolas de amor para sempre.
A maiores de recuperarnos tan intimamente, mantivemos conversacións moi bonitas e importantes das que falarei máis adiante, con máis tempo; mais contarei que lle confesei a Lúa que, durante estes meses todos nos que estiveramos separadas, crendo eu que ela nin tan sequera vivía, eu a vin, ouvina, vin a súa ialma. Entón, Lúa díxome: “eu tamén sentía que me estaba a comunicar contigo. Non sei como explicalo, pero sabía que ti me ouvías e eu ouvíate a ti. Sabía que estabamos a falar a través da distancia. Amais, eu deixeino todo preparado para que nunca dubidases de que debías de seguir sendo feliz malia non estar eu ao teu lado. Podería terte deixado e seguir vivindo en Ourense, pero sabía que, se ficaba tan preto de ti, nunca poderías comezar de novo con Artemisa e mereciádesvos outra oportunidade. Non sei se fixen ben ou mal. O único que sei é que nunca, nunca, nunca deixei de pensar en ti. Lembreite sempre día e noite, soñaba contigo todas as noites e mesmo teño que recoñecer que desexei que non te fose ben con Artemisa. Dáme moita vergonza confesarche isto porque non é de boa persoa desexar algo así, pero ámote tanto que non podo domear o que sinto. En máis dunha ocasión, estiven a piques de voltar a Ourense e aparecer perante túa, pero nunca me atrevín a facelo. Sabía que debiamos de ter unha boa oportunidade para volvernos ver; mais eu sempre souben que non estabas de todo ben con Artemisa, que xa nunca volveu ser o mesmo con ela, e tamén sabía que nunca deixaras de pensar en min. Coñecín todo o que pasou hai un mes, cando me fixestes esa lembranza tan bonita no cabodano da miña suposta morte. Uxía contoume canto choraches, faloume do mal que o pasabas sen min, díxome que eu saía en case todas as túas conversacións... Todo iso facíame desexar voltar xunta ti sen importarme nada, pero tamén sabía que tarde ou cedo chegaría o momento axeitado para reencontrarnos.”
Todo o que Lúa me contou aquela noite parecíame parte dun soño, dunha historia máxica. Lúa apartouse de nós porque pensaba que, se non estaba preto de min, eu podería ser feliz con Artemisa. Fixo todo iso por amor. Renunciou á súa vida por min, só crendo que a min me irían mellor as cousas sen ela. Que trabucada estaba. Non obstante, nunca lle direi que se trabucou despois do esforzo que fixo por reconstruír a súa vida en Italia botándonos a todos tanto en falla, estando tan tristeiriña, devecendo por voltar á súa terra canto antes. Nunca poderei crer que ela foi egoísta, ao contrario. Lúa é a persoa máis boíña e altruísta que coñezo e sei que o que sinto por ela é moito máis grande que calquera outro sentimento. O que máis feliz me fai é saber que a vida nos deu outra oportunidade para estarmos xuntas e esta vez nada nin ninguén nos separará xamais.
E seguirei contando a viaxe noutro momento. Lúa chegará dentro de pouquiño á casa. Que bonito é saber que estamos xuntas. Aínda me custa crelo. Por certo, nunha foto que subín no Instagram na que nos vemos Lúa e máis eu no Ponte Vecchio de Firenze, Artemisa comentou: “coooomooooooo?” así, con todos eses os. Evidentemente, ela tamén quedou abraiadísima. Aínda non lle contei ren. Non sei nin cando nin como o farei, pero non me apetece para nada falar con ela. Chamoume unhas cantas veces hoxe, pero non llo collín. Sei que hei de falar con ela, ou seica non, seica xa non teña por que darlle explicacións, mais quérollas dar porque o merece, porque segue Sindo Artemisa, a muller coa que compartín tanto, e non quero perder a posíbel amizade que poidamos manter, aínda que arestora dubido de se algunha vez poderemos ser amigas. De momento, non penso falar con ela para nada. Cando realmente queira falar comigo sen rancor, entón recuperaremos o contacto. De momento, non me apetece nada falar con ela.
E xa o deixo por hoxe.


Traducción:


Lunes, 18 de noviembre de 2019
Qué pena que en el ordenador no se perciban las emociones con las que escribimos. Si fuese así, mi caligrafía aparecería llena de nervios, sería irregular y lo más seguro es que algunas letras serían ininteligibles. Escribo sintiéndome a punto de explotar de emoción, de felicidad, de alegría, de algo que ni tan siquiera sé cómo se llama. Siento que mi vida no es real, que más bien es parte de una película mágica, de un sueño, de una historia imaginada por la mente más soñadora y hermosa, por un alma llena de luz y amor, mucho amor, mucha bondad. Lloro de felicidad mientras escribo y sé que, ahora, esta felicidad ya va a ser eterna. Nadie va a arrancárnosla nunca más. No sé cómo comenzar a explicar todo lo que viví este fin de semana porque me parece que no hay suficientes palabras que puedan expresar todos estos hechos que tan feliz me hicieron. Soy la persona más dichosa del mundo. Siento con muchísima fuerza que todo lo que he sufrido a lo largo de mi vida tiene sentido y tuvo sentido siempre, mereció la pena, y, si supiese que la recompensa por tanto sufrimiento sería todo esto que viví, vivo y me queda por vivir, sin pensarlo dos veces permitiría que mi vida se llenase de nuevo de tanto dolor. Ahora todo mi pasado tiene un sentido que jamás tuvo, ahora sí, ahora sí, ahora sí entiendo mi existencia, la entiendo porque un hecho tan grande y hermoso no puede formar parte de una vida que siempre haya estado llena de luz, amor y felicidad.
El viaje que hemos hecho a Italia ha sido tan bonito que no sé ni cómo describirlo, pero lo haré, poquiño a poco, y quizás tenga que escribir más de un día porque no habré contado todo lo que he de explicar en un día, ni en una tarde ni en dos. Es tanto lo que tengo que contar que se me acumula todo en el alma y no sé por dónde comenzar. Empezaré explicando que, antes de la llegada del día del viaje, veía que todas las personas que me rodeaban estaban demasiado emocionadas. Yo las entendía porque un viaje a Italia es algo muy bonito, pero también me preguntaba a qué venía tanta emoción, pensaba que tampoco era para tanto, pues no era el primer viaje que hacía, pero no se lo dije en ningún momento, al contrario, compartía con todas ellas su emoción porque yo también estaba muy emocionada, no tanto por hacer un viaje a Italia, sino porque era el primer viaje que hacía con mi madre en mi vida, porque era la primera vez que iría con mi madre a otro país, que saldría con ella de Galicia y para mí eso tenía muchísimo valor, eso era increíble, nunca lo había imaginado. Silvia estaba muy nerviosa y el mismo jueves vino a la cafetería para despedirse de mí. Me dio un abrazo muy fuerte, como si aquélla fuese la última vez que podía abrazarme, y me pidió que disfrutase mucho, que fuese muy feliz, que aprovechase cada momento y que dejase en la tierra la tristeza para siempre. Yo le prometí que le haría caso en todo y me despedí de ella también a punto de ponerme a llorar, pero no porque fuese a echarla muchísimo en falta, sino porque se me contagiaba su emoción. Silvia tenía los ojos llenos de lágrimas. Ni tan siquiera fui capaz de preguntarle por qué estaba tan emocionada porque su respuesta me daba miedo. No me sentía capaz de soportar más emoción y nervios. Yo también estaba muy nerviosa, muchísimo. Hacía mucho tiempo que no me sentía tan nerviosa. Sabía que no era sólo por el viaje ni por viajar con mi madre y Uxía. Había algo más que me tenía tan nerviosa, pero no era capaz de saber qué me ocurría. Era como si intuyese algo, como si algo me dijese que en Italia me iba a ocurrir algo increíble que haría temblar el suelo de mi vida y lo más importante es que esa intuición era por algo bueno, intuía algo positivo, muy bueno, muy hermoso. No obstante, intenté no hacerle mucho caso a esa voceciña que me hablaba porque tampoco quería desconcentrarme mucho, ya que tenía que trabajar y tenía que estar pendiente de los clientes de la cafetería.
Mi tío Damián trajo a mi madre a Ourense a las tres de la tarde y luego fuimos con Uxía a Vigo. El vuelo a Italia se hacía con escala en Madrid. Desde Galicia no había vuelos a esas horas o no sé, lo cierto es que ni me interesé por los vuelos, simplemente acepté el regalo que Uxía me había hecho y ya está. No me importaba nada, sólo saber que iba a viajar con mi madre; una de las personas más importantes de mi vida y una de las personas que más quiero en el mundo; y también con Uxía; una buenísima amiga que espero tener para siempre.
Cuando me reencontré con mi madre, enseguida me di cuenta de que ella también estaba muy emocionada y nerviosa y, además, tenía los ojos llenos de lágrimas, como Silvia. Mi madre no era capaz de disimular lo nerviosa que estaba y no dejaba de decirme: “ay, filliña, vas a vivir algo tan grande, tan grande, filliña, ya verás...” pero yo no era capaz de preguntarle por qué decía eso, qué era lo que ella sabía y yo no. Estaba tan nerviosa que ni tan siquiera era capaz de preguntar nada. Simplemente vivía, me dejaba llevar por todo.
Los vuelos fueron excelentes. Mi madre estuvo muy asustada cuando el avión despegó. Era la primera vez que volaba. La única vez que había viajado lo hizo en tren. Nunca se había imaginado a sí misma cogiendo un avión. Me apretó muchísimo la mano cuando el avión dejó de tocar tierra y cuando ya notamos que nos rodeaba el aire. Fue muy emocionante volar con ella. Enseguida se serenó cuando yo empecé a hablarle de cualquier cosa. Ella me confesó que le daban mucho miedo los aviones y que el simple hecho de imaginar que estábamos a kilómetros del suelo la hacía temblar, pero también me dijo que conmigo se sentía muy a gusto y tranquila. Yo le confesé que, hacía unos años, a mí también me daba mucho miedo volar y que ese miedo se había ido viajando a Galicia porque había descubierto que los aviones podían llevarme a Galicia en un momento, los aviones hacían que la distancia no fuese nada.
Mas no sé por qué me entretengo tanto hablando de esto cuando tengo que contar algo mucho más grande e importante. Mi madre no dejaba de decir que en Italia viviríamos algo maravilloso que más bien parecía ser parte de un sueño. Yo le daba la razón continuamente porque pensaba que se refería a la cantidad de experiencias que viviríamos allí, pero ni idea tenía de la verdad, de por qué ella no dejaba de decir eso. Nunca pude imaginarlo, nunca habría podido imaginarlo.
Llegamos a Milán bastante tarde. Ya no había autobuses que nos llevasen a la ciudad, donde Uxía ya había reservado un apartamento para las tres. Teníamos que coger un taxi, a pesar de saber que nos costaría bastante dinero, pero no nos importaba. Estábamos dispuestas a vivir ese viaje con toda la intensidad posible.
Ahora, me late tan rápido y tan fuerte el corazón que me parece que se me va a detener en cualquier momento. Lo que he de contar es tan grande e importante para mí que no sé ni explicarlo; pero he de contarlo antes de que se me haga tarde, que tenía sólo una hora para escribir y se va a acabar.
Cuando bajamos del avión, me pareció que nunca había estado en un aeropuerto tan grande, pero enseguida recordé que el de Barcelona también me había parecido siempre una ciudad toda, mas aquél me impresionó todavía más porque sabía que me hallaba en otro país y eso pesa mucho. No obstante, mis impresiones se desvanecieron en cuanto salimos del aeropuerto y vi, en la calle, a una mujer vestida de rojo que nos esperaba sonriéndonos con dulzura. Me quedé totalmente paralizada y helada, como si me hubiese convertido en nieve, cuando me di cuenta de que esa mujer era exactamente igual que Lúa, igualiña, eran dos gotas de agua. Lo primero que pensé fue que, si no era un fantasma, se trataba de alguien que se asemejaba demasiado a Lúa, pero enseguida supe que aquella mujer era muy real, tan real como yo, tan real como nuestro alrededor. Entonces sentí que el suelo temblaba y que de súbito notaba que yo no tenía materia, que había perdido el rastro de mi ser, de mis sensaciones físicas. Sentí que perdía el equilibrio. Aquella mujer no se asemejaba mucho a Lúa. Aquella mujer era Lúa, ¡era Lúa! Yo habría reconocido a Lúa en medio de un millón de personas. La habría reconocido pese a estar rodeadas de oscuridad. Lúa es única, es inconfundible. Además, si no era Lúa, ¿por qué nos miraba con tanto interés, como si nos esperase? Ella nos aguardaba. Tenía los ojos llenos de lágrimas y la sonrisa que nos dedicaba era muy bonita, era la sonrisa que alguien le dedicaría a otra persona a la que espera con toda su alma.
No recuerdo muy bien qué dije y qué hice en esos momentos. Lo único que sé es que noté que me temblaban cada vez más las piernas y que estaba a punto de perder el equilibrio. Me agarré muy fuerte a la mano de mi madre mientras le decía: “nai, nai, miña naiciña, esa mujer es Lúa, pero no puede ser, ella no está viva...” mi madre no me contestaba. Sólo me apretaba la mano también, cada vez con más fuerza. Entonces oí que ella me decía, mientras la mujer se acercaba a nosotras: “es Lúa, hija. Está viva. Nunca murió.”
Entonces sí sentí que me desvanecía, que perdía mi respiración y mi equilibrio. Mi madre intentó cogerme con más fuerza de la mano, pero no pudo sostenerme. Enseguida noté que Lúa me acogía entre sus brazos. No podía creer que fuese ella. No lo creía. Pensaba que estaba soñando. Incluso creí que el avión se había estrellado, que estábamos todas muertas y que nos habíamos reencontrado en el mundo de los muertos; pero, en cuanto me sentí entre los brazos de Lúa, junto a ese cuerpo que me daba tanto calor, supe que estaba viva, que estábamos todas más vivas que nunca, sobre todo Lúa. De súbito, fui plenamente consciente de lo que significaba aquel momento, aquel hecho, de lo que quería decir lo que estaba viviendo. Lúa estaba viva. Nunca había muerto. No dejaban de repetirse en mi mente las palabras que acababa de decirme mi madre: “es Lúa, hija. Está viva. Nunca murió.”
Noté que se me iba el control de la respiración. Explicar lo que sentí en ese momento es complicadísimo porque se acumularon en mi cuerpo un montón de sensaciones y emociones que parecían no tener ni principio ni fin, que eran mucho más fuertes que cualquier pensamiento. Mi mente se negaba aceptar que aquello fuese cierto, pero mi cuerpo y mi alma sí sabían que aquel momento pertenecía a la realidad, a la realidad más hermosa que nunca pude vivir, que jamás pude imaginar.
No podía respirar. Sentía que no dominaba nada de lo que me pertenecía, que mi corazón latía cada vez más fuerte y más rápido, que sentía unas infinitas ganas de llorar y de gritar, que no podía respirar, sobre todo que no podía respirar y que no dejaba de temblar. No sentía mis músculos, ni mis piernas ni mis brazos. Era como si hubiese perdido mi cuerpo, como si yo sólo estuviese hecha de emociones y de sensaciones. Estaba paralizada. Posiblemente aquello fuese un shock. Tardé muchísimo en reaccionar. Sólo sentía que Lúa me abrazaba como siempre lo hizo. Cuando estuve entre sus brazos, entonces supe que sí era ella, que no podía ser otra persona. Era su olor, el calor de su cuerpo, la manera como ella me abrazaba, la manera como me abrazó siempre, siempre. Me protegía entre sus brazos, junto a su cuerpo, como si yo fuese el ser más frágil de la Tierra y realmente me sentía así en esos momentos. Era tan frágil como un copo de nieve.
De repente, me di cuenta de que yo no dejaba de decir: “estás viva, estás viva, estás viva, estás viva.” Lúa tampoco podía hablarme. Me contestaba abrazándome cada vez con más cariño, con más fuerza y ternura. Aquel abrazo hablaba más claramente que cualquier palabra.
No sé cuánto tiempo pasó, cuánto tiempo estuvimos así, abrazadas con tanta fuerza, con tanto amor, llorando y riendo a la vez las dos. La noción del tiempo había desaparecido. Sólo existía ella para mí. Ni tan siquiera recordaba dónde me hallaba, dónde estábamos. Sólo importaba ella.
Me costó mucho aceptar que aquello fuese cierto; pero, cuando lo hice, me separé un poquiño del hombro de Lúa para mirarla a los ojos, para observarla bien. Estaba tan hermosa que creía que su belleza me haría desmayarme. Era ella, sí, era ella. ¿Quién podía ser si no? Me quedé asombrada cuando descubrí lo hermosísima que estaba. Es la mujer más bonita, más guapa, más preciosa que conozco y vi en mi vida. Le había crecido mucho el cabello. Lo tenía tan rojiño como siempre, rizado y brillante. Sus ojos verdes irradiaban luz y vida y su sonrisa... Su sonrisa hizo resurgir todo el amor que sentí siempre por ella, si es que alguna vez había quedado callado. Entonces me di cuenta de cuán profunda y locamente enamorada estaba de ella. Nunca había sentido un amor tan fuerte, tan enloquecedor. Supe de súbito que nunca habría podido ser feliz con nadie estando tan y tan enamorada de Lúa porque ese amor nunca habría desaparecido. Siempre viviría enamorada de ella, sin poder olvidarla. Supe que nunca la había olvidado ni podría hacerlo jamás.
E intentaré transcribir la conversación que mantuvimos en ese momento y también después, en el taxi que nos llevó a la ciudad. Después de saludarse con mucho cariño todas, mi madre y Uxía nos dejaron hablar tranquilamente. Uxía enseguida me contó que ella lo había planificado todo, que aquel viaje era una idea que habían tenido ella y Lúa. Me confesó que ella siempre supo que Lúa estaba viva y que nunca había perdido el contacto con ella. También me dijo que había sido ella quien le había dicho a mi madre y a Silvia lo que iba a ocurrir en Italia. Entonces entendí por qué todas habían estado tan nerviosas y emocionadas.
Yo no me recuperaba de la impresión del momento. Estaba flotando en una nube que no quería que se deshiciese nunca. Lúa estaba viva. ¿Cómo era posible que estuviese viva? Sólo podía preguntarme por qué habíamos pensado todos que había muerto, por qué nos había engañado a todos. Quería conocer la verdad, pero, evidentemente, no para echarle en cara que me hubiese hecho creer que había muerto, pues para mí era muchísimo más importante que ella estuviese viva que el hecho de que durante un año hubiese creído que estaba muerta. Sólo quería conocer lo que ella había vivido, lo que había pasado.
Lúa no dejaba de sonreírme. No soltó mi mano en ningún momento. Me la apretaba con mucho amor, me sonreía, me hacía sentir más viva que nunca. Me sentía tan viva que de súbito recuperé la noción de mi cuerpo. Entonces sí noté que me latía con fuerza el corazón y que temblaba con intensidad. Me costó mucho dominar esos temblores. Además, esa noche no dormimos nada. Yo no podía dormir, no pude, y todavía no lo he hecho del todo. No puedo hacerlo. Saber que Lúa está a mi lado me descontrola y lo único que necesito y deseo es tenerla muy cerquiña para convencerme de que esta aquí de verdad, de que es ella en cuerpo y alma.
De camino a la ciudad, Lúa me dijo que quería contármelo todo, pero que lo que más deseaba era vivir con intensidad aquel viaje conmigo. Yo estaba de acuerdo con ella, mas, cuando estábamos en el taxi, no pude evitar preguntarle: “¿volverás conmigo a Ourense?” Ella me contestó: “si me lo pides, por supuesto que sí.” A lo que yo le dije: “no te lo pido, te lo suplico.” Y Lúa volvió con nosotras a Ourense.
Quería saber qué había hecho en Italia durante todo ese año, quería conocer cómo había sido su vida, pero no me atrevía a preguntarle nada. También sabía que no era preciso que le preguntase nada. Lúa me conocía y me conoce demasiado bien como para intuir qué necesito saber en cada momento.
Cuando estuvimos en el taxi, muy bajiño, me dijo: “desperté cuando estaba en la ambulancia. No quería que lo supieses ni tú, ni mi madre, ni tu madre ni Silvia porque quería quitarme del medio de tu vida. Sabía que era preciso que yo desapareciese para que pudieses ser feliz con Artemisa. No era justo ni lógico que ella quisiese matarse por culpa mía”
Cuando oí esas palabras, las ganas de llorar que había conseguido serenar volvieron con más fuerza aún. La cogí de las manos mientras le decía que nunca tendría que haber pensado de esa manera, que no lo pensase nunca más, mientras le suplicaba que nunca creyese que lo mejor era desaparecer de mi vida. Ella también estaba llorando. sabíamos las dos que aquél no era el momento adecuado para hablar de algo tan delicado, pero teníamos tantas ganas de echar fuera todo lo que pensábamos y lo que había pasado que no podíamos dominarnos. Sobre todo Lúa sentía una necesidad indomable de explicármelo todo. Sentía yo que ella creía que me debía una explicación a todo. Sí que me la debía, pero también yo intuía que ella pensaba que yo le guardaba rencor por lo que había hecho. Lo supe cuando oí que me pedía perdón. Me pedía que la perdonase mientras se deshacía en llanto. Yo le dije que no tenía nada que perdonarle porque lo que más me importaba era que estaba viva. Aquella realidad era mucho más importante y fuerte que cualquier cosa.
“Sé que no tendría que haber hecho algo tan horrible, pero de verdad que en ese momento sólo pensaba en vuestra felicidad. Creía que el amor que teníais Artemisa y tú era tan fuerte que nada podría deshacerlo.”
“Pues no es verdad, Lúa”, le dije tiernamente. “El amor que teníamos Artemisa y yo dejó de ser fuerte hace mucho tiempo. Quizás nunca fuese más fuerte que el que sentí siempre por ti.”
“Lo sé”, me dijo. “Sé todo lo que has vivido desde entonces. Uxía ha sido la más fiel confidente, mas teníais que conoceros mejor para que yo supiese con más exactitud lo que sentías. Si yo sabía que tú ya no me recordabas, que habías rehecho tu vida sin casi llorarme, pues no habría aparecido esta noche; pero, en cuanto supe que Artemisa te había dejado y que todavía seguías hablando de mí, no dudé ni un instante, Agnes. Tengo mi vida detenida toda en Ourense. Lo tengo todo detenido porque sabía que alguna vez regresaría y no me he equivocado. No puedo entender por qué Artemisa te ha dejado, pero...”
“Pero eso no importa, no tiene que importarnos” la interrumpí mientras la abrazaba. “Yo nunca te he olvidado, Lúa, nunca. Jamás he podido dejar de pensar en ti y seguía llorándote con fuerza, con desesperación. Era muy feliz en mi vida, pero nunca pude serlo del todo porque me faltabas tú, porque nada tenía sentido sin ti, porque nada podía brillar sin ti” le dije llorando cada vez más hondamente. Necesitaba confesarle todo eso para deshacerme de la tristeza que había sentido durante todo ese año. “Creer que habías muerto ha sido lo más horrible que he vivido en los últimos años y nunca habría superado tu muerte, nunca.”
“Te amo más que nunca, Agnes” me confesó con locura.
“Yo a ti también, Luíña. Por favor, nunca más te marches de mi lado, por favor.”
“Nunca lo haré” me prometió mientras se acercaba a mis labios, mas yo sentí que se detenía, que estaba tímida y prudente. “Los italianos son muy... mucho más conservadores que los españoles” me dijo riéndose cariñosamente. “Será mejor que espere a que estemos solas.”
Yo quería saber aún más, pero también era consciente de que no estábamos solas. Mi madre y Uxía hablaban entre ellas intentando hacernos creer que no estaban pendientes de nuestra conversación, pero yo sabía que, sobre todo mi madre, estaba enterándose de todo. Uxía ya conocía toda la historia, pero mi madre estaba tan impresionada como yo. Yo sabía también que Uxía estaba tristiña, pero no me mencionó lo nuestro en ningún momento. Uxía también conocía lo que yo sentía por Lúa. No obstante, sé que ahora seremos mucho mejores amigas que antes.
“Lúa, estás preciosa” le confesé observándola a través de las luces que pasaban rápidamente por nuestro lado, viéndose a través de los cristales del taxi. “Estás mucho más guapa que nunca. Qué vestido tan bonito... y qué guapa estás, Luíña.”
“Tú también estás preciosa, Agnesiña. Eres la mujer más bonita del mundo.”
“No, para nada. Tú lo eres más, Luíña. El tiempo no pasa para ti. Pareces más jovenciña que nunca” me reí avergonzada.
“En realidad, para siempre seré jovenciña. ¿Te acuerdas del hechizo que hiciste a la orilliña del Miño cuando éramos adolescentes? Hiciste un conjuro para que siempre fuésemos jovenciñas, para tener la eterna juventud” rió ella cariñosamente.
“Ay, no me acordaba de eso” me reí con sinceridad.
“Yo creo que también me hechizaste para que siempre estuviese enamorada de ti” me dijo ansiando besarme, pero de nuevo se contuvo. “Ay, pues ya tengo cuarenta y seis años. No imaginas lo triste que fue celebrar sola mi cumpleaños. Este año aquí en Italia ha sido muy bonito y productivo, pero también me he sentido muy soliña, muchísimo. Tengo que contarte tantas cosas...”
“¿Y cómo nos hiciste creer a todos que...?”
“Agnes, tengo amigos hasta en el Infierno” rió con vergüenza. “Lo cierto es que estuvo muy mal, siempre lo supe, pero tuve cómplices muy bueniños...”
“Pero ¿para la sociedad estás viva?”
“Por supuesto que sí, Agnes. En ningún sitio registraron mi supuesta muerte y menos mal.”
“Por favor, vuelve conmigo a Ourense.”
“¿Me crees capaz de no hacerlo? Mas... no sé si tú quieres estar conmigo... Quizás prefieras estar soliña durante un tiempo...”
“En absoluto. No digas eso ni en broma. Nunca dejé de desear estar contigo. Te quiero más de lo que he querido a nadie. Lo he sabido siempre, Luíña, pero me costó tanto aceptarlo... No quiero estar sin ti ni un segundiño más.”
Lúa me sonrió, pero noté que se reprimía unas tiernas ganas de llorar. Ella también estaba muy emocionada. Nos dijo a mi madre y a mí que lo que más le dolía era saber que su madre había muerto creyendo que ella no vivía, pero también era consciente de que su madre no habría aguantado conocer la verdad. Hacía tiempo que Iria estaba enferma.
“Sé que hice las cosas muy mal, de la peor forma posible. Mi madre no se merecía eso, pero no sabía cómo hacerlo entonces” intentó explicarnos.
“Ahora no pienses en eso, Lúa. Lo que importa es que estás aquí con nosotras” le dijo mi madre.
Y, desde ese momento, todo lo que vivimos fue parte de un sueño. Cuando llegamos al apartamento que teníamos reservado, todas estuvimos hablando durante un buen rato, pero enseguida mi madre y Uxía entendieron que nosotras precisábamos estar soliñas. Cuando nos encerramos en el cuarto que compartiríamos, comenzamos a vivir unos momentos llenos de locura y hermosura que nos hicieron enloquecer. Nunca había sido tan feliz, nunca. Estuve con ella como si en ese momento se terminase la vida, como si el mundo estuviese deshaciéndose, como si sólo pudiese vivir si estaba con ella, como si sintiese que aquéllos eran nuestros últimos suspiros de vida, mientras nosotras nos reencontrábamos íntimamente. La acaricié, la abracé y la besé mientras reía de felicidad. Reía de una manera nueva. Nunca había reído de ese modo. También lloraba al mismo tiempo mientras acariciaba a Lúa, mientras sentía su piel bajo mis dedos, mientras sentía cómo ella también me acariciaba, también me besaba, también se reencontraba con todo mi ser. Fue algo tan bonito que no sé ni describirlo y también he de confesar que nunca he disfrutado de esas cosiñas tanto como disfruto siempre con Lúa. Era como si el tiempo no hubiese pasado. La una seguía recordando todos los rincones del cuerpo de la otra, no habíamos olvidado nada, nada, y aquella noche fue tan impresionante que creo que nunca pude sentirme tan feliz, nunca. Fui tan feliz, tanto y tanto, tanto que notaba que a partir de entonces ya no volvería a sufrir nunca más. Cuando acepté que Lúa estaba viva, noté que se marchaban de mi ser los últimos rescoldos de mi enfermedad que quedaban en mí. Supe que nunca más volvería a tener otra recaída, que ya había acabado vivir con miedo a estar mal. Fue como si viese unas nieblas retirándose de una luz que siempre había brillado dentro de mí y que precisamente esas nieblas habían ocultado. Supe que sería feliz para siempre, que a partir de entonces la vida sería vida, al fin, y me daba miedo saberme tan feliz, ser consciente de que todo brillaría de verdad.
“Nunca creí que pudiese sentirme tan bien, tan feliz” le confesé a Lúa mientras compartíamos tanto.
Nunca había sentido tanto amor. Me sabe mal decir esto porque con Artemisa también fui muy feliz, pero lo que siento por Lúa me deshace. Lo que siento por ella es una locura sana que nada se asemeja a la que me atacó cuando apareció Artemisa en mi vida hace tantos años.
Estábamos locas de amor, estuvimos locas de amor durante toda la noche, sin acordarnos del tiempo ni de nada más que no fuésemos nosotras. Y estaremos locas de amor para siempre.
Aparte de recuperarnos tan íntimamente, mantuvimos conversaciones muy bonitas e importantes de las que hablaré más adelante, con más tiempo, mas contaré que le confesé a Lúa que, durante todos estos meses en los que habíamos estado separadas, creyendo yo que ella ni tan siquiera vivía, yo la vi, la oí, vi su alma. Entonces, Lúa me dijo: “yo también sentía que estaba comunicándome contigo. No sé cómo explicarlo, pero sabía que tú me oías y yo te oía a ti. Sabía que estábamos hablando a través de la distancia. Además, yo lo dejé todo preparado para que nunca dudases de que debías seguir siendo feliz a pesar de no estar yo a tu lado. Podría haberte dejado y seguir viviendo en Ourense, pero sabía que, si permanecía tan cerca de ti, nunca podrías comenzar de nuevo con Artemisa y os merecíais otra oportunidad. No sé si hice bien o mal. Lo único que sé es que nunca, nunca, nunca dejé de pensar en ti. Te recordé siempre día y noche, soñaba contigo todas las noches e incluso tengo que reconocer que deseé que no te fuese bien con Artemisa. Me da mucha vergüenza confesarte esto porque no es de buena persona desear algo así, pero te amo tanto que no puedo dominar lo que siento. En más de una ocasión, estuve a punto de volver a Ourense y aparecer ante ti, pero nunca me atreví a hacerlo. Sabía que debíamos tener una buena oportunidad para volver a vernos; mas yo siempre supe que no estabas del todo bien con Artemisa, que ya nunca volvió a ser lo mismo con ella, y también sabía que nunca habías dejado de pensar en mí. Conocí todo lo que pasó hace un mes, cuando me hicisteis ese recuerdo tan bonito en el aniversario de mi supuesta muerte. Uxía me contó cuánto lloraste, me habló de lo mal que lo pasabas sin mí, me dijo que yo salía en casi todas tus conversaciones... Todo eso me hacía desear volver junto a ti sin importarme nada, pero también sabía que tarde o temprano llegaría el momento adecuado para reencontrarnos.”
Todo lo que Lúa me contó aquella noche me parecía parte de un sueño, de una historia mágica. Lúa se apartó de nosotras porque pensaba que, si no estaba cerca de mí, yo podría ser feliz con Artemisa. Hizo todo eso por amor. Renunció a su vida por mí, sólo creyendo que a mí me irían mejor las cosas sin ella. Qué equivocada estaba. No obstante, nunca le diré que se equivocó después del esfuerzo que hizo por reconstruir su vida en Italia echándonos a todos tanto en falta, estando tan tristiña, ansiando volver a su tierra cuanto antes. Nunca podré creer que ella fue egoísta, al contrario. Lúa es la persona más bueniña y altruista que conozco y sé que lo que siento por ella es mucho más grande que cualquier otro sentimiento. Lo que más feliz me hace es saber que la vida nos ha dado otra oportunidad para estar juntas y esta vez nada ni nadie nos separará jamás.
Y seguiré contando el viaje en otro momento. Lúa llegará dentro de poquiño a casa. Qué bonito es saber que estamos juntas. Aún me cuesta creerlo. Por cierto, en una foto que subí al Instagram en la que nos vemos Lúa y yo en el Ponte Vecchio de Firenze, Artemisa comentó: “¿cóooomooooooo?” así, con todas esas os. Evidentemente, ella también se quedó sorprendidísima. Todavía no le he contado nada. No sé ni cuándo ni cómo lo haré, pero no me apetece para nada hablar con ella. Me ha llamado unas cuantas veces hoy, pero no se lo he cogido. Sé que he de hablar con ella, o quizás no, quizás ya no tenga por qué darle explicaciones, mas quiero dárselas porque se lo merece, porque sigue siendo Artemisa, la mujer con la que compartí tanto, y no quiero perder la posible amistad que podamos mantener, aunque ahora mismo dudo de si alguna vez podremos ser amigas. De momento, no pienso hablar con ella para nada. Cuando realmente quiera hablar conmigo sin rencor, entonces recuperaremos el contacto. De momento, no me apetece nada hablar con ella.
Y ya lo dejo por hoy.

miércoles, 13 de noviembre de 2019

DIARIO DE AGNES: SÁBADO, 9 DE NOVEMBRO DE 2019


Sábado, 9 de novembro de 2019
O xoves, nevou algo na aldeíña e, onte, cando chegamos á tarde, aínda quedaban algunhas folerpas de neve xeadas nos recunchiños das rúas. O frío xa chegou definitivamente e dorme entre as casas de pedra e no bosque, entre as árbores e xunta o río, que flúe levando nas súas augas algunhas plaquiñas de xeo que fulguran baixo as raiolas de sol, que o sol parece brillar con timidez. O frío fai que o silencio fale con máis liberdade. A natureza está calada e, asemade, berra, berra a través do vento que zoa abaneando as baleiras pólas das árbores e a través da soidade que deixaron os paxariños ao marcharen. Esta mañá, estiven paseando con Laila polo bosque durante máis de dúas horas e practicamente non chegou a min ningún son que crebase o silencio que nos rodeaba. Había tanto silencio que mesmo me poñía medo respirar por se a miña respiración puidese turbar a inmensa calma que dorme nese bosque que tanto amo. Hai tanta calma eiquí que me parece imposíbel crer que existan sitios cheos de ruídos nos que case non podes nin falar, nos que o ruxido dos coches silencia o canto dos paxaros e nos que respirar non é un gusto, senón unha necesidade, ao contrario que eiquí, que respiras sendo plenamente consciente do que produce no corpo unha inspiración profunda, onde sentes o fermoso que é aspirar un ar tan limpo e cheo de vida.
Non obstante, síntome estraña. Ultimamente, sempre que veño á aldeíña, sinto cousas que non sei describir. Agora, por exemplo, áchome ao carón da lareira, sentindo a calor do lume, sentíndome protexida pola soidade que me acompaña e polo silencio que me acariña a ialma. A miña nai está a durmir un pouquiño a sesta e, cando esperte, iremos preparar a festa do Magosto deste ano, que o celebraremos na casa  dunha amiga súa que vive en Santiago e que veu pasar uns diíñas na aldeíña. Sinceramente, moitas ganas de celebrar festas non teño, pero sei que me animarei cando comecemos. O Magosto é unha das festiñas que máis me gustan da nosa terra e sei que o pasaremos moi ben, mais síntome melancólica e iso fai que me apeteza máis estar protexidiña e pechadiña na casa xunta a lareira. Estou moi cansa e non teño moitas ganas de troula. É que aínda me encontro mal por mor do fortísimo arrefriado que collín. Aínda teño tose e dor de corpo. Agardo estar totalmente recuperada para a semana vindeira, que temos unha viaxe moi importante e emocionante.
Amais, síntome moi tristeiriña, pero, curiosamente, esta tristura non me tira as ganas de vivir nin de enfrontarme á miña rutina. É unha tristura coa que convivo en perfecta harmonía. O único inconveniente é que me veñen ganas de chorar moi intensas cando non teño a intimidade precisa para desafogarme. Esta tristura diferénciase daquela que me facía desexar morrer en que podo saber en todo momento que pensamento ma causa. Sei que estou tristeirísima por Lúa, por moi estraño que isto poida parecer. Si, estou tristeiriña por ela. O xoves á tarde, quedara con Silvia na miña casa para arranxar uns papeis da cafetaría e, xusto dez minutos antes de que viñese, namentres escoitaba música, comecei a chorar profundamente. Non podía domear ese pranto que me conquistara toda, que me enchera a ialma toda. Era coma se fose máis forte ca min. Ouvín que Silvia chamaba ao timbre da miña casa e, rapidamente, tentei limparme as bágoas e tragarme o pranto porque non quería que ela me vese chorar outra vez e amais por Lúa, que abondo chorei xa diante súa por iso; pero a Silvia non se lle escapa ren. Silvia é moi observadora e coñéceme moi ben. Apenas entrou na miña casa e miroume aos ollos, soubo que algo me ocorría. Esas son as verdadeiras amigas, as persoas ás que non lle fai falta que digas ren porque saben interpretar o teu ollar con exactitude. Nunca me sentín tan unida a unha muller coa que non mantiven ren máis que unha amizade como me sinto unida a Silvia. Non sei se me explico ben. Con Silvia manteño unha amizade limpa, sen intencións agochadas, sen intereses ocultos; unha amizade totalmente sincera e verdadeira.
Preguntoume que me ocorría e, aínda que eu lle dixese que non me pasaba nada, ela insistiu ata que ao final me fixo chorar outra vez co seu agarimo. Cando me preguntou: “por que mo queres ocultar, corazón?” arrinquei a chorar en silencio, pero axiña o meu pranto se volveu desesperado, profundo, intenso. Confeseille que non sabía que me ocorría, que levaba días sentíndome moi tristeiriña e que non daba controlado esa tristura, pero, asemade, seguía vivindo con ilusión. Confeseille que ultimamente botaba máis en falla que nunca a Lúa, que, ao deixarme Artemisa, fora como revivir a ausencia de Lúa, fora coma se a nostalxia e a tristura que sinto por non tela comigo espertasen e me domeasen toda. Silvia escoitoume con atención namentres me acariñaba o pelo e me secaba as bágoas que me esvaraban polas meixelas. Foi moi comprensiva e agarimosa comigo. Non me dixo ningunha verba baleira para acougarme. Só me deixou chorar e desafogarme todo o que precisei. Confeseille que, cando chegaba á casa despois de traballar, me sentía moi soa porque ela non estaba, que me abraiaba botar máis de menos a Lúa que a Artemisa, que era coma se acabase de perdela, que non podía vivir sen ela, que a súa morte me facía aínda moitísimo dano e que cría que nunca a podería superar porque aínda a amo, ámoa co meu corazón todo, cunha forza que me vence, que me deixa sen folgos, sen alento, sen azos para loitar, para pensar que todo irá mellorando co paso do tempo, que me abate, que me fai sentir pequena e fráxil e moito máis agora que ven a invernía e vai nevar e a aldeíña ficará incomunicada co mundo enteiro, agora que a neve cubrirá as montañas e volverá de algodón os seus cumes, cando o bosque vai quedar en silencio e máis vou botar de menos ouvir a súa voz. A viaxe a Italia faime moitísima ilusión, pero tamén me pon medo viaxar con Uxía porque ultimamente mantivemos conversacións algo tensas e sei que ela non está ben.  O mércores, logo do ensaio, díxenlle que precisaba algo máis de tempo, que non podía estar con ela dándolle esperanzas cando sabía e sei que non quero nin podo ter ren con ninguén, que atopaba inxusto estar con ela a medias se non quero ren máis. Ela entendeume perfectamente e mesmo me agradeceu que fose tan sincera con ela, pero sei que se reprimía as ganas de chorar. Finxía que me comprendía, pero eu podía sentir a dor que ela sentía, podía notar como o seu corazón se rachaba, partíase en dous. Ela díxome que entendía que aínda non quixese ter ren con ninguén se seguía querendo e botando en falla a Artemisa. Entón eu díxenlle que non era por Artemisa, senón por Lúa. Ela quedou abraiada e sen saber que dicir, pero seguiume escoitando. Ao darme de conta de que ela quería escoitarme, entón confeseille que, en realidade, malia querer a Artemisa, nunca superara a morte de Lúa, que a ela a amei e ámoa máis que a ninguén, que crera que o amor que sentía por Artemisa era o sentimento máis forte que nunca experimentara, pero estaba moi trabucada. A Lúa quíxena dende sempre, dende que era cativa, dende absolutamente sempre. Artemisa é o amor das miñas vidas pasadas, pero Lúa é amor da miña vida presente, tal como dixo Artemisa hai unhas semanas. Cando me dixo iso, quedei xeada, fiquei sen saber que dicirlle porque sentía que tiña moitísima razón, sentía que puxera por verbas algo que eu levaba pensando e sentindo dende había meses e que nunca me atrevera a exteriorizar. É totalmente certo. A quen pretendía enganar? Non podo estar con ninguén porque sigo amando a Lúa. Se iniciase unha relación de parella con outra persoa, non lle estaría sendo fiel a ela nin tampouco a min mesma e preciso tempo, seica toda unha vida, para amar de novo con plenitude e iso ponme tan tristeiriña que non o podo aturar. É iso o que me ocorre, o que me ocorrerá sempre, que nunca poderei superar a morte de Lúa porque a amo demasiado aínda, porque a amo con loucura e parece que cada día que vivo me fai amala máis e máis, no canto de acougar este amor, este sentimento, esta desesperación. Á miña psicóloga explícolle isto con toda sinceridade, pero os seus consellos non me acougan, non me axudan, porque coido que o que preciso non son verbas, senón que alguén colla o meu corazón e o reinicie, o resetee ou lle instale a capacidade de superar a morte de alguén por quen estou a piques de entolecer. Quero a Lúa, quéroa comigo, quero que estea viva, precísoa desesperadamente. Non podo estar sen ela. Como puiden vivir sen ela durante todo este tempo?
Cando lle confesei todo isto a Uxía, ela ficou en silencio durante moitos segundos e tamén sei que loitaba contra as ganas de chorar que sentía. Eu non lle dixen ren máis, só un: “síntoo moito, Uxía, síntoo de verdade”. Entón, ela díxome mirándome aos ollos: “non tes por que pedirme perdón, ao contrario. Téñoche que dar as grazas pola túa sinceridade. Non sabes o ben que vai que me confeses agora todo isto, Agnes. E, por favor, tenta non botala tanto en falla. Creme, Agnes, a Lúa non lle gustaría saber que aínda a choras con tanta desesperación. Ela sentiríase moi tristeiriña se te vese chorar así. Ela quere que sexas feliz, Agnes. Creme, non ten sentido que a botes en falla.”
Evidentemente, non entendía por que carallo Uxía me dicía iso. Non llo confesei, pero desexaba dicirlle que botala en falla non dependía de min, non o podía controlar, e tamén estiven a piques de confesarlle que, se era certo que a Lúa non lle gustaba verme tan desesperadamente tristeiriña, aparecería perante miña cando a chamei con tanta forza.
Pareceu coma se Uxía me lese o pensamento porque me dixo: “e hai razóns de abondo para que non aparecese perante túa cando a chamaches no Samaín.”
A súa seguridade ao falar paralizábame, xeábame. Era coma se ela soubese algo que eu non sabía, coma se coñecese unha realidade distinta á realidade na que eu vivo e levo vivindo dende hai un ano. Non sei por que non me atrevín a confesarlle o que me facían sentir as súas palabras. Seica tivese medo ao que ela me puidese dicir.
E, para rematar a conversación e para rematar de facerme sentir rara, díxome: “e cediño saberás por que che digo todo isto.”
Que quería dicir con iso? Non me gustan as intrigas, as cousas confesadas a medias, malia ser eu tan galega e actuar así case sempre, pero que o fagan comigo ponme moi nerviosa.
Non obstante, como me sentía tan abatida, non lle dixen ren máis. Só lle dei unha aperta para asegurarlle que, malia non querer ter con ela algo máis que unha amizade, a quería moitísimo, apreciábaa coa miña ialma toda. Ela sábeo. Correspondeume a esa aperta sentíndose protexida e tristeiriña asemade.
Esa tarde, estiven moi sensíbel. Cada canción que tocabamos espertaba en min moitísimos sentimentos e todos moi intensos. A música remóveme a ialma dunha maneira moi potente, coma se a música fose unha man que remexe no meu interior. Eu case que non puiden cantar esa tarde por mor do horríbel arrefriado que teño, pero si toquei con moito sentimento. A maiores da pandeireta, estou empezando a tocar tamén a frauta e Uxía está a me tentar aprenderme a tocar a gaita, pero é moi complicadiño manter a nota ronca durante tanto tempo e máis cando case non podo respirar porque tuso axiña, pero non me quero render. Lúa tamén me aprendeu un pouco a tocar a zanfona, pero, dende que ela non está, xa non a volvín coller.
O xoves, cando Silvia marchou da miña casa, púxenme a preparar a cea e ouvín que soaba o teléfono. Crin que era Artemisa quen me chamaba e estiven a piques de non contestar, pero tamén me sabía mal non collerllo. Non era ela. Era Casandra. Abraioume moitísimo que me chamase e mesmo crin que pasara algunha cousa, pero non ocorrera ren. Chamábame por gusto, para falar comigo. Gustoume moitísimo falar con ela. Díxome cousas moi bonitas que me fixo moito ben ouvir e sobre todo vindo dela. Díxome que eu lle acaía moi ben e que non quería perder a miña amizade. Eu díxenlle que, malia non estar con Artemisa, ela sempre tería abertas as portas da miña casa, que podía vir eiquí sempre que quixese. Antes, non obstante, houbo un momento no que dubidei de se ela me chamaba porque lle saíra do corazón ou porque a súa irmá llo encargara. Pensei iso cando me preguntou se tiña algo con Uxía. Quedei en silencio, dubidando de se dicirlle a verdade ou mentirlle, pero díxenlle a verdade a medias, díxenlle que non había nada entre nós, que eramos moi boas amigas, pero ren máis, e tamén lle dixen que xa llo podía comunicar á súa irmá, que non tiña ren con ninguén. Ela díxome, daquela, que a súa irmá non lle enviara chamarme. Eu crina porque Casandra é a persoa máis sincera que coñezo. Non ten ningún problema en dicirche a verdade á cara. Sabía que ela me diría se a súa irmá lle pedira que me chamase, se me chamaba por iso, pero díxome que non llo pedira, que me chamara porque lle apetecía falar comigo. Tamén lle dixen que imaxinaba que Artemisa non lle deixaría de preguntar se sabía algo verbo de Uxía e máis eu, que coñezo a Artemisa e sei que con eses temas se pon moi pesadiña, e deume a razón. Díxome que non deixaba de entrar no Instagram e que decotío estaba dicindo que eu tiña algo con Uxía, que estaba segura de que levaba meses enganándoa... Casandra non é para nada parcial. Non lle dá a razón á súa irmá porque sexa a súa irmá. Ela é moi imparcial e sempre lle dá a razón a quen a ten. Emporiso tivo tantos problemas coa súa irmá, porque Artemisa sempre creu que a súa irmá a tiña que apoiar sempre independentemente de se tiña razón ou non. Casandra mesmo me dixo: “é que a miña irmá é parva perdida. Díxenlle milleiros de veces que non perdese o contacto contigo porque es unha excelente persoa, que paga a pena terte como amiga e bla, bla, bla, e ela coa teima de que non lle fai ben falar contigo nin saber de ti e logo non deixa de entrar nas redes sociais para comprobar se penduraches algo. É parvísima, xa cho digo eu, e a súa actitude é a dunha cativa.”
Eu non puiden evitar rir co que me dixo Casandra. Gústame que sexa tan imparcial, pero tamén me sabe mal por Artemisa. É certo que a ela lle custa moito domear os seus sentimentos e xestionar as súas reaccións, pero tamén é fráxil e precisa moito apoio, moita axuda, moito amor. Sei que a súa irmá a apoia e está a axudala o mellor que pode, pero agardo que Artemisa se sinta acubillada xunta a súa irmá, protexida da dor e da tristura, porque ela merece ser feliz e sábeme moi mal que eiquí non estivese ben. Ela tamén se debe de sentir moi frustrada. Eu tamén o sinto.
E iso é todo por hoxe. Vou mergullarme na lectura. Adoro ler xunta a lareira. Lémbrame moitísimo á miña infancia estar así porque, amais, é que non mudou ren, todo segue igual na miña casa, os mesmos potes, a mesma lareira, a mesma pedra, os mesmos mobles... Mesmo o silencio ten a mesma voz que cando eu era tan cativiña e xa sabía escoitalo coa ialma toda.

Traducción:


Sábado, 9 de noviembre de 2019
El jueves, nevó algo en la aldeíña y, ayer, cuando llegamos por la tarde, todavía quedaban algunos copiños de nieve helados en los rinconciños de las calles. El frío ya ha llegado definitivamente y duerme entre las casas de piedra y en el bosque, entre los árboles y junto al río, que fluye llevando en sus aguas algunas plaquiñas de hielo que refulgen bajo los rayos de sol, que el sol parece brillar con timidez. El frío hace que el silencio hable con más libertad. La naturaleza está callada y, a la vez, grita, grita a través del viento que sopla meciendo las vacías ramas de los árboles y a través de la soledad que dejaron los pajariños al marcharse. Esta mañana, estuve paseando con Laila por el bosque durante más de dos horas y prácticamente no llegó a mí ningún sonido que quebrase el silencio que nos rodeaba. Había tanto silencio que incluso me daba miedo respirar por si mi respiración pudiese turbar la inmensa calma que duerme en ese bosque que tanto amo. Hay tanta calma aquí que me parece imposible creer que existan sitios llenos de ruidos en los que casi no puedes ni hablar, en los que el rugido de los coches silencia el canto de los pájaros y en los que respirar no es un gusto, sino una necesidad, al contrario que aquí, que respiras siendo plenamente consciente de lo que produce en el cuerpo una respiración profunda, donde sientes lo hermoso que es respirar un aire tan limpio y lleno de vida.
No obstante, me siento extraña. Últimamente, siempre que vengo a la aldeíña, siento cosas que no sé describir. Ahora, por ejemplo, me hallo cabe la lareira, sintiendo el calor del fuego, sintiéndome protegida por la soledad que me acompaña y por el silencio que me acaricia el alma. Mi madre está durmiendo un poquiño la siesta y, cuando se despierte, iremos a preparar la fiesta de Magosto de este año, que lo celebraremos en la casa de una amiga suya que vive en Santiago y que vino a pasar unos días en la aldeíña. Sinceramente, muchas ganas de celebrar fiestas no tengo, pero sé que me animaré cuando comencemos. El Magosto es una de las fiestiñas que más me gustan de nuestra tierra y sé que lo pasaremos muy bien, mas me siento melancólica y eso hace que me apetezca más estar protegidiña y encerradiña en casa junto a la lareira. Estoy muy cansada y no tengo muchas ganas de fiesta. Es que todavía me encuentro mal por causa del fortísimo resfriado que cogí. Aún tengo tos y dolor de cuerpo. Espero estar totalmente recuperada para la semana que viene, que tenemos un viaje muy importante y emocionante.
Además, me siento muy tristiña, pero, curiosamente, esta tristeza no me quita las ganas de vivir ni de enfrentarme a mi rutina. Es una tristeza con la que convivo en perfecta armonía. El único inconveniente es que me vienen ganas de llorar muy intensas cuando no tengo la intimidad precisa para desahogarme. Esta tristeza se diferencia de aquélla que me hacía desear morir en que puedo saber en todo momento qué pensamiento me la causa. Sé que estoy tristísima por Lúa, por muy extraño que esto pueda parecer. Sí, estoy tristiña por ella. El jueves por la tarde, había quedado con Silvia en mi casa para arreglar unos papeles de la cafetería y, justo diez minutos antes de que viniese, mientras escuchaba música, comencé a llorar profundamente. No podía dominar ese llanto que me había conquistado toda, que me había llenado toda el alma. Era como si fuese más fuerte que yo. Oí que Silvia llamaba al timbre de mi casa y, rápidamente, intenté limpiarme las lágrimas y tragarme el llanto porque no quería que ella me viese llorar otra vez y además por Lúa, que bastante he llorado ya por eso delante de ella; pero a Silvia no se le escapa nada. Silvia es muy observadora y me conoce muy bien. En cuanto entró en mi casa y me miró a los ojos, supo que algo me ocurría. Ésas son las verdaderas amigas, las personas a las que no les hace falta que digas nada porque saben interpretar tu mirada con exactitud. Nunca me he sentido tan unida a una mujer con la que no mantuve nada más que una amistad como me siento unida a Silvia. No sé si me explico bien. Con Silvia mantengo una amistad limpia, sin intenciones escondidas, sin intereses ocultos; una amistad totalmente sincera y verdadera.
Me preguntó qué me ocurría y, aunque yo le dijese que no me pasaba nada, ella insistió hasta que al final me hizo llorar otra vez con su cariño. Cuando me preguntó: “¿por qué me lo quieres ocultar, corazón?” Arranqué a llorar en silencio, pero enseguida mi llanto se volvió desesperado, profundo, intenso. Le confesé que no sabía qué me ocurría, que llevaba días sintiéndome muy tristiña y que no conseguía controlar esa tristeza, pero, a la vez, seguía viviendo con ilusión. Le confesé que últimamente echaba más en falta que nunca a Lúa, que, al dejarme Artemisa, había sido como revivir la ausencia de Lúa, había sido como si la nostalgia y la tristeza que siento por no tenerla conmigo despertasen y me dominasen toda. Silvia me escuchó con atención mientras me acariciaba el pelo y me secaba las lágrimas que me resbalaban por las mejillas. Fue muy comprensiva y cariñosa conmigo. No me dijo ninguna palabra vacía para serenarme. Sólo me dejó llorar y desahogarme todo lo que necesité. Le confesé que, cuando llegaba a casa después de trabajar, me sentía muy sola porque ella no estaba, que me sorprendía echar más de menos a Lúa que a Artemisa, que era como si acabase de perderla, que no podía vivir sin ella, que su muerte me hacía todavía muchísimo daño y que creía que nunca podría superarla porque aún la amo, la amo con todo mi corazón, con una fuerza que me vence, que me deja sin fuerzas, sin aliento, sin energía para luchar, para pensar que todo irá mejorando con El Paso del tiempo, que me abate, que me hace sentir pequeña y frágil y mucho más ahora que viene el invierno y va a nevar y la aldeíña permanecerá incomunicada con el mundo entero, ahora que la nieve cubrirá las montañas y volverá de algodón sus cimas, cuando el bosque va a quedar en silencio y más voy a echar de menos oír su voz. El viaje a Italia me hace muchísima ilusión, pero también me da miedo viajar con Uxía porque últimamente hemos mantenido conversaciones algo tensas y sé que ella no está bien. El miércoles, después del ensayo, le dije que necesitaba algo más de tiempo, que no podía estar con ella dándole esperanzas cuando sabía y sé que no quiero ni puedo tener nada con nadie, que encontraba injusto estar con ella a medias si no quiero nada más. Ella me entendió perfectamente e incluso me agradeció que fuese tan sincera con ella, pero sé que se reprimía las ganas de llorar. Fingía que me comprendía, pero yo podía sentir el dolor que ella sentía, podía notar cómo su corazón se rasgaba, se partía en dos. Ella me dijo que entendía que todavía no quisiese tener nada con nadie si seguía queriendo y echando en falta a Artemisa. Entonces yo le dije que no era por Artemisa, sino por Lúa. Ella se quedó sorprendida y sin saber qué decir, pero siguió escuchándome. Al darme cuenta de que ella quería escucharme, entonces le confesé que, en realidad, a pesar de querer a Artemisa, nunca había superado la muerte de Lúa, que a ella la amé y la amo más que a nadie, que había creído que el amor que sentía por Artemisa era el sentimiento más fuerte que nunca había experimentado, pero estaba muy equivocada. A Lúa la quise siempre, desde que era niña, desde absolutamente siempre. Artemisa es el amor de mis vidas pasadas, pero Lúa es el amor de mi vida presente, tal como dijo Artemisa hace unas semanas. Cuando me dijo eso, me quedé helada, permanecí sin saber qué decirle porque sentía que tenía muchísima razón, sentía que había puesto por palabras algo que yo llevaba pensando y sintiendo desde hacía meses y que nunca me había atrevido a exteriorizar. Es totalmente cierto. ¿A quién pretendía engañar? No puedo estar con nadie porque sigo amando a Lúa. Si iniciase una relación de pareja con otra persona, no estaría siéndole fiel a ella ni tampoco a mí misma y necesito tiempo, quizás toda una vida, para amar de nuevo con plenitud y eso me pone tan tristiña que no puedo soportarlo. Es eso lo que me ocurre, lo que me ocurrirá siempre, que nunca podré superar la muerte de Lúa porque la amo demasiado aún, porque la amo con locura y parece que cada día que vivo me hace amarla más y más, en vez de calmar este amor, este sentimiento, esta desesperación. A mi psicóloga le explico esto con toda sinceridad, pero sus consejos no me sosiegan, no me ayudan, porque creo que lo que lo que necesito no son palabras, sino que alguien coja mi corazón y lo reinicie, lo resetee o le instale la capacidad de superar la muerte de alguien por quien estoy a punto de enloquecer. Quiero a Lúa, la quiero conmigo, quiero que esté viva, la necesito desesperadamente. No puedo estar sin ella. ¿Cómo he podido vivir sin ella durante todo este tiempo?
Cuando le confesé todo esto a Uxía, ella permaneció en silencio durante muchos segundos y también sé que luchaba contra las ganas de llorar que sentía. Yo no le dije nada más, sólo un: “lo siento mucho, Uxía, lo siento de verdad.” Entonces, ella me dijo mirándome a los ojos: “no tienes por qué pedirme perdón, al contrario. Tengo que darte las gracias por tu sinceridad. No sabes lo bien que va que me hayas confesado ahora todo esto, Agnes. Y, por favor, intenta no echarla tanto en falta. Créeme, Agnes, a Lúa no le gustaría saber que todavía la lloras con tanta desesperación. Ella se sentiría muy tristiña si te viese llorar así. Ella quiere que seas feliz, Agnes. Créeme, no tiene sentido que la eches en falta.”
Evidentemente, no entendía por qué carallo Uxía me decía eso. No se lo confesé, pero deseaba decirle que echarla en falta no dependía de mí, no podía controlarlo, y también estuve a punto de confesarle que, si era cierto que a Lúa no le gustaba verme tan desesperadamente tristiña, habría aparecido delante de mí cuando la llamé con tanta fuerza.
Pareció como si Uxía me leyese el pensamiento porque me dijo: “y hay bastantes razones para que no apareciese delante de ti cuando la llamaste en Samaín.”
Su seguridad al hablar me paralizaba, me helaba. Era como si ella supiese algo que yo no sabía, como si conociese una realidad distinta a la realidad en la que yo vivo y llevo viviendo desde hace un año. No sé por qué no me atreví a confesarle lo que me hacían sentir sus palabras. Quizás tuviese miedo a lo que ella pudiese decirme.
Y, para acabar la conversación y para acabar de hacerme sentir rara, me dijo: “y prontiño sabrás por qué te digo todo esto.”
¿Qué quería decir con eso? No me gustan las intrigas, las cosas confesadas a medias, pese a ser yo tan gallega y actuar así casi siempre, pero que lo hagan conmigo me pone muy nerviosa.
No obstante, como me sentía tan abatida, no le dije nada más. Sólo le di un abrazo para asegurarle que, pese a no querer tener con ella algo más que una amistad, la quería muchísimo, la apreciaba con toda mi alma. Ella lo sabe. Me correspondió a ese abrazo sintiéndose protegida y tristiña a la vez.
Esa tarde, estuve muy sensible. Cada canción que tocábamos despertaba en mí muchísimos sentimientos y todos muy intensos. La música me remueve el alma de una manera muy potente, como si la música fuese una mano que revuelve en mi interior. Yo casi no pude cantar esa tarde por culpa del horrible resfriado que tengo, pero sí toqué con mucho sentimiento. Aparte de la pandereta, estoy empezando a tocar también la flauta y Uxía está intentando enseñarme a tocar la gaita, pero es muy complicadiño mantener la nota ronca durante tanto tiempo y más cuando casi no puedo respirar porque toso enseguida, pero no quiero rendirme. Lúa también me enseñó un poco a tocar la zanfoña, pero, desde que ella no está, ya no he vuelto a cogerla.
El jueves, cuando Silvia se marchó de mi casa, me puse a preparar la cena y oí que sonaba el teléfono. Creí que era Artemisa quien me llamaba y estuve a punto de no contestar, pero también me sabía mal no cogérselo. No era ella. Era Casandra. Me sorprendió mucho que me llamase e incluso creí que había pasado alguna cosa, pero no había ocurrido nada. Me había llamado por gusto, para hablar conmigo. Me gustó muchísimo hablar con ella. Me dijo cosas muy bonitas que me hizo mucho bien oír y sobre todo viniendo de ella. Me dijo que yo le caía muy bien y que no quería perder mi amistad. Yo le dije que, a pesar de no estar con Artemisa, ella siempre tendría abiertas las puertas de mi casa, que podía venir aquí siempre que quisiese. Antes, no obstante, hubo un momento en el que dudé de si ella me llamaba porque le había salido del corazón o porque su hermana se lo había encargado. Pensé eso cuando me preguntó si tenía algo con Uxía. Me quedé en silencio, dudando de si decirle la verdad o mentirle, pero le dije la verdad a medias, le dije que no había nada entre nosotras, que éramos muy buenas amigas, pero nada más, y también le dije que ya podía comunicárselo a su hermana, que no tenía nada con nadie. Ella me dijo, entonces, que su hermana no le había enviado llamarme. Yo la creí porque Casandra es la persona más sincera que conozco. No tiene ningún problema en decirte la verdad a la cara. Sabía que ella me diría si su hermana le había pedido que me llamase, si me llamaba por eso, pero me dijo que no se lo había pedido, que me había llamado porque le apetecía hablar conmigo. También le dije que imaginaba que Artemisa no dejaría de preguntarle si sabía algo de Uxía y yo, que conozco a Artemisa y sé que con esos temas se pone muy pesadiña, y me dio la razón. Me dijo que no dejaba de entrar en el Instagram y que continuamente estaba diciendo que yo tenía algo con Uxía, que estaba segura de que llevaba meses engañándola... Casandra no es para nada parcial. No le da la razón a su hermana porque sea su hermana. Ella es muy imparcial y siempre le da la razón a quien la tiene. Por eso tuvo tantos problemas con su hermana, porque Artemisa siempre creyó que su hermana tenía que apoyarla siempre independientemente de si tenía razón o no. Casandra incluso me dijo: “es que mi hermana es tonta perdida. Le he dicho miles de veces que no perdiese el contacto contigo porque eres una excelente persona, que merece la pena tenerte como amiga y bla, bla, bla, y ella encabezonada con que no le hace bien hablar contigo y saber de ti y luego no deja de entrar en las redes sociales para comprobar si colgaste algo. Es tontísima, ya te lo digo yo, y su actitud es la de una niña.”
Yo no pude evitar reírme con lo que me dijo Casandra. Me gusta que sea tan imparcial, pero también me sabe mal por Artemisa. Es cierto que a ella le cuesta mucho dominar sus sentimientos y gestionar sus reacciones, pero también es frágil y necesita mucho apoyo, mucha ayuda, mucho amor. Sé que su hermana la apoya y está ayudándola lo mejor que puede, pero espero que Artemisa se sienta acobijada junto a su hermana, protegida del dolor y de la tristeza, porque ella se merece ser feliz y me sabe muy mal que aquí no estuviese bien. Ella también debe sentirse muy frustrada. Yo también lo siento.
Y eso es todo por hoy. Voy a sumergirme en la lectura. Adoro leer junto a la lareira. Me recuerda muchísimo a mi infancia estar así porque, además, es que no ha cambiado nada, todo sigue igual en mi casa, los mismos potes, la misma lareira, la misma piedra, los mismos muebles... Incluso el silencio tiene la misma voz que cuando yo era tan niña y ya sabía escucharlo con toda el alma.

sábado, 9 de noviembre de 2019

DIARIO DE ARTEMISA: MIÉRCOLES, 6 DE NOVIEMBRE DE 2019


Miércoles, 6 de noviembre de 2019
No escribo desde que me fui de Ourense. No lo he hecho porque realmente no he tenido ganas y porque he preferido emplear el tiempo que tenía en otras cosas. Tampoco me apetecía convertir mis sentimientos en palabras. Mi vida ha cambiado muchísimo y creo que para bien. Trabajo en el herbolario de mi hermana y me estoy preparando para las próximas oposiciones de educación que se convoquen, que todavía no es seguro que se convoquen, pero seguro que para el año que viene podré opositar otra vez. No obstante, no tengo prisa por trabajar como profesora porque el trabajo en el herbolario me gusta muchísimo, más de lo que pensaba, y además también estoy haciendo cursos muy bonitos de terapias alternativas. He recuperado el contacto con mis antiguas amigas y parece como si el tiempo no hubiese pasado. Seguimos confiando las unas en las otras como siempre, como si no hubiésemos estado separadas. También he vuelto al templo de la Diosa, con mi hermana, y me siento muy contenta por haber recuperado el contacto con todas las de allí. He celebrado ya con ellas algún ritual y también alguna Tienda roja. Todas me han recibido con los brazos abiertos y con un cariño inmenso. Me siento muy bien aquí, muy realizada y querida. Sin embargo, eso no significa que no eche de menos a Agnes y que no me pregunte, de vez en cuando, si hice bien en dejarla. Me duele muchísimo recordarla. Cuando me acuerdo de Agnes, toda la belleza de mi vida amenaza con desvanecerse y la luz de mis días intenta convertirse en oscuridad. No hablo con ella desde el lunes pasado, día en el que tuve una crisis muy fuerte y en el que dudaba profundamente de si había hecho lo correcto viniéndome a Manresa. La llamé a eso de las once de la mañana, sabiendo perfectamente que ella estaba en la cafetería, y empecé a preguntarle si ella volvería conmigo en el caso de que se lo pidiese. Noté que a ella le afectaba mucho que le hiciese esa pregunta. Tardó mucho en contestarme con sinceridad. Intentó aplazar esa conversación alegando que estaba trabajando, pidiéndome que la llamase más tarde y diciéndome que luego me llamaba ella, pero no me daba la gana de esquivar esa conversación cuando tanta necesidad tenía de mantenerla con ella. Sé que soy muy egoísta e infantil, pero es que necesito estar segura de que Agnes ya no confía en que podamos volver nunca más, en que definitivamente nos hemos separado para siempre. Ella acabó contestándome que no podríamos estar juntas mientras ninguna de las dos cambiase sus intereses o su manera de pensar. Lógicamente, hablaba sólo de mí porque ella piensa que el sentimiento que tiene por su tierra tiene mucha más validez que lo que yo sienta por la vida que teníamos antes de que ella lo dejase todo para volver a Galicia. Sé que ella cree que yo no tengo ningún vínculo anímico con Cataluña y que lo que más me tiene que importar es el amor que siento por ella. Está muy equivocada. A mí me interesa sentirme realizada como persona y en Ourense no lo conseguía nunca, por muy duro que trabajase. Además, después de todo lo que he estudiado, no considero que tenga que pasarme el tiempo de mi vida trabajando de camarera. No estoy desprestigiando ese trabajo, pues bien duro es, pero no va conmigo, lo siento, pero no va. Todo lo que allí tenía lo tenía porque Agnes lo quería. Yo no tenía nada allí, ni siquiera su amor porque nunca dejó de pensar en Lúa. Lúa nunca murió para ella. Estoy segura de que Agnes volvió conmigo por pena, por miedo a que intentase de nuevo quitarme la vida, no porque me quisiese, y también estoy convencidísima de que, si Lúa no hubiese muerto, aunque hubiese intentado volver a estar conmigo, habría acabado dejándome por Lúa porque yo siempre supe que estaba mucho más enamorada de ella que de mí. También creo que pensaba en ella cuando estaba conmigo. Agnes puede ser feliz sin mí. No me necesita para nada. Cuando le hice esa pregunta la semana pasada, noté que se reprimía las ganas de llorar, pero no me confesó nada extraordinario. Le pregunté también si me echaba de menos y me respondió con otra pregunta, muy a la gallega, como ella hace. Me preguntó qué sentido tenía que me dijese que me echaba de menos o no si no íbamos a volver. Sí, sé que no la recuperaré nunca mientras no me haga a la idea de que tengo que vivir en Galicia si quiero estar con ella, pero me cuesta aceptarlo porque lamentablemente estoy muy enamorada de Agnes, locamente enamorada, pero ahora ya no me quitaría la vida por ella ni nada, en absoluto, porque quiero vivir y recuperar todo el tiempo que he perdido estando enamorada de una persona que ama más a su tierra que a las personas. 
Estoy escribiendo todo esto con rabia, pero no con tristeza. Ya he llorado demasiado por Agnes. No lloraré más por ella. Sí la echo de menos, pero incluso es que echarla de menos me da rabia. Me enfado conmigo misma cuando me sorprendo recordándola, cuando me doy cuenta de que llevo más de dos minutos observando con minuciosidad alguna fotografía que ha colgado en el Instagram, que lo usa más que nunca desde que me fui, por cierto. Yo también lo uso mucho porque quiero demostrarle que mi vida es perfecta, porque quiero convencerla de que aquí yo sí puedo ser totalmente feliz. Si no es del todo verdad, ya da igual. Lo que me importa es que se lo crea, es que le dé rabia verme más feliz de lo que me veía en Ourense, que piense que fue egoísta, que sepa que mi mundo no termina en ella. No quiero hacerle daño. Tampoco quiero vengarme de ella por haberme obligado a dejar todo lo que tenía aquí por intentar recuperarla. Sí, sé que decir que me obligó está mal porque ella no me pidió en ningún momento que fuese junto a ella, pero precisamente por eso, porque no me lo pidió, porque fue egoísta, la más egoísta del mundo, al irse y dejarme aquí, sin importarle que yo estuviese muy feliz aquí, con todo lo que teníamos, y encima lo dejé todo para nada porque ella no me quería a mí, quería a Lúa. ¿Por qué no me dijo antes que ella era el amor de su vida? Me hizo perder el tiempo, mucho. Pues ahora no me tiene ni a mí ni a Lúa. Menos mal que ella se fue porque de esa manera sabrá lo que es estar realmente sola, como me he sentido yo durante meses a pesar de estar con ella, sola, sola en medio de un montón de gente que ni me iba ni me venía, en un lugar que no podía ser mi hogar.
Pero parece ser que a ella las cosas también le van estupendamente. No parece echarme de menos. Quizá no tenga tiempo para extrañarme porque se pasa las horas con una tal Uxía que sale con ella en todas las fotos que sube al Instagram, o en casi todas. Está con ella en todos los vídeos que sube en los que se las ve ensayando con el resto del grupo. Qué bien le va todo. Tendría que haberme ido antes. No sé por qué no la dejé en cuanto me di cuenta de que seguía llorando por Lúa. He sido muy tonta, muchísimo. Y encima me contó la semana pasada que se iba de viaje a Italia con su madre y con esta tal Uxía que seguro que es la sustituta de Lúa, porque seguro que con ella tiene millones de cosas en común, al contrario que conmigo. Conmigo ya no compartía ni el aire. En fin, que no pienso volver a ser tan tonta por nadie.
Con mi hermana estoy mejor que nunca y también ella está estupendamente con Gabriel. Hacen una pareja muy bonita. Yo estoy viviendo con ellos, pero en ningún momento me hacen sentir que sobro. Eso sí, con Gabriel no toco el tema de Agnes para nada. No hablo de Agnes delante de él porque sé que se puede sentir incómodo, aunque tampoco tiene motivos para sentirse mal, pues tendría que entender perfectamente lo que ha ocurrido, pero por si acaso. No quiero que haya malos momentos ni malas energías. Gabriel está viviendo aquí desde hace un mes por lo menos y está trabajando en un hospital que hay muy cerca de casa. Todo les va estupendamente e incluso están pensando en comprar un piso más grande. Yo también quiero tener mi propio piso y ya he empezado a mirar algunos, pero, claro, me gustaría tener un sueldo más alto para poder comprarme un piso y, hasta que vuelva a trabajar como profesora, creo que no podré independizarme. De todas maneras, no tengo prisa por hacerlo porque con mi hermana estoy muy a gusto. Es mi familia, toda mi familia.
Sí que es cierto que hay veces en las que una vocecita en mi interior me pregunta si creo que estoy haciendo lo adecuado con Agnes si nos queremos tanto, pero dudo mucho de que ella me siga queriendo. Lo nuestro ha quedado atrás para siempre. No creo que volvamos nunca más. Muy claro ha quedado ya lo que ella prefiere. Yo creía que Agnes vendría a buscarme aquí a Manresa y me pediría que volviésemos. Creía que ella me pediría que empezásemos de cero donde fuese, que lo importante era estar juntas, pero no ha sido así y jamás lo será. Ella no se marcharía nunca de Galicia por mí, jamás. 
Mi hermana me dice que tengo que buscarme a otra persona para la que yo sea lo imprescindible y lo esencial, pero, sinceramente, todavía no quiero tener nada con nadie porque sigo muy enamorada de Agnes. Ojalá pudiese destrozar este amor y tirarlo a la basura, a esa basura que no permite reciclaje. Tampoco necesito estar con alguien para sentirme realizada. Creo que lo que debo hacer ahora es reencontrarme y reconciliarme conmigo misma. Todavía tengo heridas que me sangran y ansío volver a ser yo misma, la Artemisa que era capaz de dejarlo todo y empezar una nueva vida sin miedo porque se sentía completamente conectada consigo misma. Ésa quiero ser yo. Quiero ser yo de nuevo.


DIARIO DE AGNES: LUNS, 4 DE NOVEMBRO DE 2019


Luns, 4 de novembro de 2019
ai unha semana que non falo con Artemisa. A última vez que o fixemos mantivemos unha conversación que me fixo moito dano. Preguntoume se eu volvería con ela se mo pedise. Eu non sabía que contestarlle. Fiquei en silencio durante uns segundos e acabei dicíndolle que non poderiamos voltar namentres ningunha das dúas mudase a súa maneira de pensar e de sentir. Devecía por dicirlle que, en realidade, ela e máis eu nunca poderiamos volver se ela non mudaba o seu xeito de pensar e de interpretar a vida, pero non lle quería botar a culpa toda do fracaso da nosa relación. Ela deume a razón e, amais, recoñeceume que ela non estaba disposta a renunciar ao que tiña arestora, pero tamén me confesou que non era quen de esquecerme nin de deixar de pensar en min. Contoume que pensaba en min día e noite, pero sobre todo cando chegaba a anoitecida e tiña que enfrontarse á soidade que durmía con ela. A min tamén me ocorría o mesmo os primeiros días nos que durmín soa, pero arestora xa non me pasa porque coido que me adoitei a estar soíña. Non obstante, nese momento si sentín ganas de dicirlle que eu tamén a botaba moitísimo en falla e que desexaba que regresase, pero sabía que non tiña sentido que fose tan sincera con ela porque era moi consciente de que as cousas non ían mudar por moito que eu estrañase a Artemisa e por moito que ela me seguise querendo, que sei que aínda me quere, pero non entendo por que é máis forte para ela o seu desexo de facer unha vida moi semellante á que tiñamos antes de que eu marchase a Galiza que o noso amor. Sei que todo podería ter sido fermoso se ela loitase de verdade contra a súa nostalxia, pero eu nunca lle poderei votar en cara que non loitase por nós porque o deixou todo por min e, ademais, eu tampouco sería quen de renunciar á vida que teño eiquí agora por ren, nin tan sequera por ela, porque aprendín moi ben que o primeiro nesta vida é estarmos ben con nós mesmas e non renunciar ao que nos fai sentir ben por ninguén porque, se o facemos, nunca poderemos estar ben con outra persoa. Se ela e máis eu non podemos ser felices eiquí, será porque non estamos destinadas a estar xuntas para sempre e saber iso dóeme moito.
O que non entendo é por que, despois desa conversación, xa non me volveu falar máis. Eu tampouco a chamei nin lle escribín polo Whatsapp, é certo. Seica precise tempo. A conversación que mantivemos o luns pasado fíxome moito dano e por mor dela estiven tristeiriña todo o día. Á tardiña, fiquei deitadiña no sofá sen facer ren, só escoitando música e pensando. Dei en escoitar cancións que me lembrasen á tempada que vivira con Artemisa en Barcelona e hei de confesar que chorei moito pensando nela e laiándome de que non puidésemos estar xuntas. Talvez iso fose un dolo pola nosa relación. Estaba chorando por Artemisa, é verdade, pero tamén polos soños que tiveramos xuntas.
Cando crin que non faría ren en toda a tarde ata a hora de cear, chamoume Silvia e preguntoume se quería que quedásemos. Eu díxenlle que si e, entón, veu á miña casa. Estiven desafogándome con ela sen sentir vergonza, sentíndome moi a gusto con ela, sentíndome moi apoiada e querida. Silvia escoitoume durante todo o tempo que eu precisei, aconselloume verbo do que estou vivindo con Uxía e tamén me fixo rir con algúns comentarios que dixo. Pasei unha tarde moi agradábel con ela e esas tardes únennos máis aínda. Silvia é unha das mellores amigas que tiven nunca. A maiores de Lúa, creo que nunca estiven tan unida a alguén que me entendese de verdade. De Artemisa non sei que pensar. Pode que me entendese, si, pero tampouco estou moi segura de que iso sexa certo porque, se o fixese de verdade, nunca me obrigaría a vivir en Barcelona malia verme tan tristeiriña e afundida. Nunca pensou en min de verdade. Só pensaba nela, na súa vida, no que lle custara quitar esas oposicións que lle deran o traballo da súa vida. Eu entendíaa perfectamente, emporiso nunca se me ocorreu pedirlle que o deixásemos todo para vir vivir eiquí a Galiza. Si, acabei marchando eu porque xa non aguantaba máis e saber que a miña nai nunca quixera desfacerse de min foi a pinga que colmou o vaso da desesperación, foi o empuxe que eu precisaba para deixalo todo para voltar á miña terra. Non me arrepinto ren de telo feito. Se non fose tan valente, non sei onde estaría agora. Pode que de novo estivese pechada nese hospital horríbel porque sei perfectamente que, cando voltei eiquí o ano pasado, estaba a piques de me afundir para sempre.
Mais non sei por que todo ten que ser sempre tan complicado na miña vida. Eu confiaba en Artemisa,. Máis ben, confiaba no noso amor. Pensaba que o noso amor era forte de abondo para renacer onde quixer que estivésemos, pero non foi así. Tamén cría que Lúa e máis eu poderiamos estar xuntas para sempre. Cando Artemisa estivo a piques de perder a vida por min, sentinme tan mal que, durante uns días, non lle atopaba sentido ao esforzo que estabamos a facer. Cando ela voltou xunta min no outubro para tentarme recuperar, eu xa había tempo que comezara a dubidar de se en realidade era bo estarmos separadas, pero non o pensaba porque aínda a quixese entolecidamente, senón porque me afectara moito vela a piques de botarse ao Miño por min, por non ser quen de aturar a idea de que non estivésemos xuntas. Non obstante, nada diso serviu para nada. Para nada. Lúa marchou inxustisimamente da vida e nada diso tivo logo sentido, ningún esforzo, ningún soño importou.
E agora non sei onde queda todo iso, onde fica a razón de todo. Estou perdida na miña propia vida, sentíndome perdida sen atoparme e, asemade, sabendo que me acho no lugar ao que pertenzo e que me pertence, o lugar no que nacín e no que morrerei, porque nada é máis forte có amor que temos pola nosa terra e o que a nosa terra sente por nós, un amor que nos vencella con tanta forza que nada nin ninguén poderá crebar ese lazo nunca. Hai algo máis forte que iso? Coido que non e ben veces o sentín.
Hei de falar de moitas cousas e non teño case tempo para facelo. Hei de contar algo que me ten moi tristeiriña dende o xoves. Sei que non hei de estar tristeiriña por algo así, pero non o podo evitar. Sei que quen importa son os vivos, non os mortos, que me debo de centrar na xente que teño ao meu redor, pero non podo, non podo deixar de pensar niso, e sinto unha man que me aperta o peito. Amais, estou doentiña cun arrefriado horríbel que non aturo e que me tira as ganas de facer calquera cousa. Nin tan sequera sei como traballei hoxe. Case que non me decataba de ren e tiveron que repetirme as comandas ben veces, pero a xente ten moita paciencia comigo e enténdeme moi ben, por todas esas veces que os atendín a todos excelentemente.
Ai, pero antes hei de falar de Uxía. Non sei que vai ocorrer entre nós, pero de momento mantemos unha relación estrañísima. O martes á mañá, cando ela veu á cafetaría para almorzar comigo como todos os días, eu notei que estaba seria e moi tristeiriña. Non me miraba para nada e case que nin me falaba. Pregunteille se lle ocorría algunha cousiña e confesoume axiña (coma se devecese por dicirmo) que lle sentara moi mal que o luns á tarde non lle dixese ren polo Whatsapp, que ela cría que quedariamos e que se decepcionou moito cando viu que as horas pasaban sen que eu lle dixese ren. Non souben que contestarlle. Non quedaramos en ren, pero tampouco estivo ben non preguntarlle como estaba. Tiña razón para estar decepcionada, pero tampouco entendía por que iso a desilusionara tanto. Se tivésemos quedado, evidentemente, eu falaríalle, pero non quedaramos en ren. Iso abafoume un pouco, a verdade, porque é certo que mantemos unha relación curiosa, é certo que somos máis que amigas, pero xa está, non somos ren máis, non somos unha parella, polo que coido que non ten sentido que me diga esas cousas, pero tampouco lle amosei que me abafara a súa actitude. Díxenlle que poderiamos quedar á tarde, cando eu viñese das Burgas (non renuncio á miña tarde nas Burgas por ren do mundo) e díxome que si. Quedamos esa tarde para tomar unha infusión e custounos moito falar. Estabamos moi serias ambas as dúas e tamén moi tristeiriñas, por que o vou negar. Eu non deixaba de pensar en Artemisa. Non lle deixaba de dar voltas ao que me preguntara o día anterior e dábame rabia estar así achándome con Uxía nesa cafetaría que nos gusta tanto, que está preto da miña e na que se está tan ben, todas rodeadas de libros que estamos. Máis ben, esa cafetaría queda moi pretiño da ponte Vella, máis que da miña cafetaría, pero a min paréceme que en Ourense está todo cerca. O caso é que non sabía que dicirlle e ela tampouco parecía moi disposta a falar. Ao final fun eu quen lle preguntou se estaba ben. Ela díxome que non con bágoas nos ollos. Entón confesoume que Silvia falara con ela esa mañá porque se encontraran de casualidade pola rúa e que lle pedira que tivese paciencia comigo. Díxome que lle dera ese consello porque a vira moi emocionada comigo e Silvia sabía que non se tiña que ilusionar tanto. Díxolle que eu acababa de saír dunha relación e que o máis probábel era que non quixese ter ren con ninguén ata que pasase un tempo; mais tamén me confesou que, malia sabelo, non o aceptaba, que ela estaba cada vez máis namoradiña de min e que non podía domear o seu corazón. Preguntoume que relación mantiña con Artemisa, se volvera falar con ela, se había posibilidade de que voltásemos, e eu, sen saber se facía ben ou mal, expliqueille que, o día anterior, ela me preguntara se eu voltaría con ela se mo pedía. Conteille que lle contestara que non poderiamos voltar namentres ningunha das dúas dese o seu brazo a torcer. Uxía ficou moi seria, dándolle voltas coa culleriña á infusión que tomaba, sen dicirme ren. Entón pedinlle que de momento non sufrísemos por sufrir, que gozásemos xuntas das cousiñas que viviamos e que nos gustaban, que non nos puxésemos présas, que non había présa por ren, que as présas fan que as cousas saian mal. Confeseille que ela a min me gustaba moitísimo, pero que de momento non tiña nin teño intención de manter unha relación de parella con ninguén porque prefiro recuperarme da ferida que me fixo a marcha de Artemisa. Para ninguén é un misterio que aínda a sigo querendo, e moitísimo, e que me doe que non estea eiquí comigo. Teño que acabar de soterrar baixo as ruínas da miña ialma todos eses soños que tiveramos xuntas. Agora todo iso debe de quedar no esquecemento e cústame entregarlle ao esquecemento a vida de todo o que vivimos, que soñamos... pero Uxía ten moita présa. Malia dicirme que me entende e que terá paciencia comigo, demóstrame que non ten tanta paciencia como me di e eu compréndoo, de verdade que o fago, pero non quero que me abafe a súa actitude porque non a quero perder.
Amais, cando lle contei o que falara con Artemisa, díxome: “non é só Artemisa o que me ten preocupada. Non é so que a queiras a ela o que me pon tristeiriña.” Eu pregunteille a que se refería exactamente, pero non me contestou. Díxome que non lle prestaba falar diso, e respecteina.
Hai algo que ela non sabe e é que non só sigo querendo a Artemisa. Tamén amo a Lúa cunha forza que non sei sentir. Sigo pensando en Lúa agora máis que nunca. Non podo vivir sen ela. Bótoa tanto de menos que moitas veces me parece que me falta o ar. Non sei xestionar esta nostalxia que sinto por ela. Se puidese, arrincaríaa da morte para que voltase eiquí comigo, para que puidésemos vivir xuntas todo iso que a morte nos impediu vivir. Se hei de ser sincera, boto máis de menos a Lúa que a Artemisa. Se me desen a escoller entre recuperar a Lúa ou recuperar a Artemisa, sen dubidalo escollería recuperar a Lúa. Sei que soa inxusto, pero é a verdade máis profunda que teño pechada no meu ser. Sigo chorando por ela, sigo chamándoa na escuridade e, o xoves á noite, chameina cunha desesperación que me fería, que me rachaba a ialma. Encontrábame soa no bosque, cando a escuridade reinaba con forza, e ninguén ouvía o meu chamado porque non soaba, en realidade, porque este nacía na miña ialma e espallábase polo ceo sen que ninguén o puidese ouvir, só esas ialmas ás que eu invocaba.
E o que me ten tristeiriña dende aquela é que non puiden comunicarme con Lúa. Ela non veu ao meu chamado. Non a sentín comigo e iso estráñame moitísimo, sobre todo porque, a semana pasada, antes do xoves, eu crin sentila comigo na miña casa, acompañándome na soidade, acougándome cando máis desesperada me sentía e, amais, pediume que fose feliz; pero como podo ser feliz con Uxía ou con calquera outra persoa se non podo deixar de botala en falla? Non podo, de verdade que non podo domear eses sentimentos, esa desesperación... e quero que volte, quero que volte. Xa non só a boto de menos como amiga ou parella, senón como irmá en moitísimas cousas que vivo sen ela. Con ela, todo tiña moita máis luz. Os días solleiros eran moito máis fermosos, os días de choiva tiñan no seu ser unha melancolía que inspiraba, a soidade con ela era de veludo, era tan fermosa que non me importaba que de súpeto ficásemos soíñas no mundo, ela e máis eu. De Artemisa estiven moi namorada, é certo, pero por Lúa sentín sempre algo distinto e moito máis entolecedor. Por ela dábame igual que todo desaparecese. Se podía estar con ela, non me importaba nada máis, só estar con ela eiquí, nesta terra que tanto amamos ambas as dúas, sentindo a voz antiga dos bosques, dos ríos, da choiva, do mar. Ás veces, sinto que vou perder a cabeza por ela, por mor desta profundísima nostalxia que me inspira a súa lembranza.
Ela non veu. Seica non me ouvise, pero esa posibilidade non me parece críbel. Non, non o é. Ela óeme sempre, onde queira que eu estea, dende onde queira que a chame, óeme sempre, mesmo nos soños, nos meus soños. Hai pouco, tiven un soño moi revelador con ela. Estabamos ambas as dúas nun balcón dende o que se vía o mar. Bruaban as ondas cunha forza incríbel e arrepiante. Era unha tarde gris e fermosa. A escuma da auga volvía de neve as rochas escuras. Ela estaba comigo, pero eu sabía que ela non tiña corpo, que era o seu espírito o que estaba xunta min. Por iso sei que ese soño ten moito máis sentido do que puiden crer, do que pode parecer. Eu pregunteille por que non renacía, por que non se reencarnaba noutra persoa e voltaba xunta min. Confesáballe que a botaba tanto en falla que non sabía vivir sen ela. Entón ela díxome que ninguén pode reencarnarse noutra vida namentres sigan vivos os seres que formaron parte da súa existencia, que a reencarnación só podía vir cando desa existencia xa non quedase ren. Díxome que, por exemplo, eu non podería renacer ata que morresen todas as persoas que me coñeceron na miña vida e que lembraban de min. Daquela, ela tampouco podía voltar e moito menos se eu a lembraba con tanta forza e desesperación. Pediume que tentase vivir plenamente, pero sabe moi ben que non o podo facer porque me parece inxusto ser tan feliz se ela non está eiquí porque ela tamén sufriu moito durante a súa vida toda e merecía ser feliz durante máis tempo, non durante tan poquiños meses. É que non me parece xusto, carallo, non me parece xusto!
O xoves eu quería falar con ela. Queríalle preguntar como estaba e quería vela, mais non veu. Estiven moito máis soíña que nunca e o peor foi que o planificara todo moi ben para poder celebrar un ritual que me achegase a ela e tamén á miña avoa, pero esa noite non veu ninguén. Seica non viñesen porque levaban días comunicándose comigo. Pode ser, pero quedei moi decepcionada e tristeiriña. A maiores de que estiven tan soíña, Uxía intuía que algo ocorría e pediume milleiros de veces que lle contase o que eu ía facer no bosque soa a esas horas da noite. Non lle contara aínda que eu teño un don especial que me comunica cos mortos dende que era cativa. Conteillo o venres á mañá, namentres dabamos un paseo polo bosque xuntas, moi tranquilamente. Ela quedou abraiadísima cando o soubo e non foi quen de dicirme ren durante uns minutos ben longos. Eu tampouco lle preguntei por que quedara tan calada. Ela díxome que non cría nesas cousas, que cría que iso non podía ser, pero que, se a min me ocorría, entón se lle removían moitas cousas. Pediume que lle falase diso e conteille como intuíra a morte do meu avó e á da miña avoa e tamén como se me aparecen os que se foron hai moito tempo. Conteille que vira a Lúa tamén e díxome que iso non era posíbel. Eu insistinlle, pero parecía coma se ela non me crese. Non sei por que non me cría. Díxome que crería calquera outra cousa, agás desa, que era imposíbel que Lúa se me aparecese, que estaba segura de que era unha ánima que me enganaba. Entón eu si quedei abraiada, sen saber que dicir. Pregunteille por que estaba tan segura diso, pero non me respondeu. Só me dixo: “porque o estou, Agnes, e punto”, e a súa resposta fíxome sentir arrepíos.
Esta fin de semana, Uxía estivo na aldeíña comigo dende o xoves ata onte, que voltamos xuntas a Ourense. Foi unha fin de semana moi bonita na que compartimos moitos momentos fermosos, pero tamén na que sentín que estaban indo as cousas moito máis rapidamente do que desexaba. Amais, a miña nai non me deixa de dicir que Uxía lle gusta moito para min e que lle gustaría moito que estivésemos xuntas, que lle lembra moito a Lúa. Eu dígolle que como Lúa non hai ninguén, que Uxía tamén me gusta moito a min, pero que non é abondo para saír xa con ela.
Ai, coido que vou deixar de escribir porque me encontro cada vez peor. Creo que comezo a ter febriña. Que rabia. Mañá hei de ir traballar igualmente porque son a dona da cafetaría e non podo faltar e moito menos os martes, que son días de reparto.


Traducción


Lunes, 4 de noviembre de 2019
Hace una semana que no hablo con Artemisa. La última vez que lo hicimos mantuvimos una conversación que me hizo mucho daño. Me preguntó si yo volvería con ella si me lo pidiese. Yo no sabía qué contestarle. Permanecí en silencio durante unos segundos y acabé diciéndole que no podríamos volver mientras ninguna de las dos cambiase su manera de pensar y de sentir. Ansiaba decirle que, en realidad, ella y yo nunca podríamos volver si ella no cambiaba su modo de pensar y de interpretar la vida, pero no quería echarle toda la culpa del fracaso de nuestra relación. Ella me dio la razón y, además, me reconoció que ella no estaba dispuesta a renunciar a lo que tenía en estos momentos, pero también me confesó que no era capaz de olvidarme ni de dejar de pensar en mí. Me contó que pensaba en mí día y noche, pero sobre todo cuando llegaba la anochecida y tenía que enfrentarse a la soledad que dormía con ella. A mí también me ocurría lo mismo los primeros días en los que dormí sola, pero ahora ya no me pasa porque creo que me he acostumbrado a estar soliña. No obstante, en ese momento sí sentí ganas de decirle que yo también la echaba muchísimo en falta y que deseaba que regresase, pero sabía que no tenía sentido que fuese tan sincera con ella porque era muy consciente de que las cosas no iban a cambiar por mucho que yo extrañase a Artemisa y por mucho que ella siguiese queriéndome, que sé que todavía me quiere, pero no entiendo por qué es más fuerte para ella su deseo de hacer una vida muy semejante a la que teníamos antes de que yo me marchase a Galicia que nuestro amor. Sé que todo podría haber sido hermoso si ella hubiese luchado de verdad contra su nostalgia, pero yo nunca podré echarle en cara que no luchase por nosotras porque lo dejó todo por mí y, además, yo tampoco sería capaz de renunciar a la vida que tengo aquí ahora por nada, ni tan siquiera por ella, porque he aprendido muy bien que lo primero en esta vida es estar bien con nosotras mismas y no renunciar a lo que nos hace sentir bien por nadie porque, si lo hacemos, nunca podremos estar bien con otra persona. Si ella y yo no podemos ser felices aquí, será porque no estamos destinadas a estar juntas para siempre y saber eso me duele mucho.
Lo que no entiendo es por qué, después de esa conversación, ya no ha vuelto a hablarme más. Yo tampoco la he llamado ni le he escrito por whatsapp, es cierto. Quizás necesite tiempo. La conversación que mantuvimos el lunes pasado me hizo mucho daño y por culpa de ella estuve tristiña todo el día. Por la tarde, permanecí acostadiña en el sofá sin hacer nada, sólo escuchando música y pensando. Me dio por escuchar canciones que me recordasen a la temporada que había vivido con Artemisa en Barcelona y he de confesar que lloré mucho pensando en ella y lamentándome de que no pudiésemos estar juntas. Tal vez eso fuese un duelo por nuestra relación. Estaba llorando por Artemisa, es verdad, pero también por los sueños que habíamos tenido juntas.
Cuando creí que no haría nada en toda la tarde hasta la hora de cenar, me llamó Silvia y me preguntó si quería que quedásemos. Yo le dije que sí y, entonces, vino a mi casa. Estuve desahogándome con ella sin sentir vergüenza, sintiéndome muy a gusto con ella, sintiéndome muy apoyada y querida. Silvia me escuchó durante todo el tiempo que yo necesité, me aconsejó sobre lo que estoy viviendo con Uxía y también me hizo reír con algunos comentarios que dijo. Pasé una tarde muy agradable con ella y esas tardes nos unen más aún. Silvia es una de las mejores amigas que he tenido nunca. Aparte de Lúa, creo que nunca he estado tan unida a alguien que me entendiese de verdad. De Artemisa no sé qué pensar. Puede que me entendiese, sí, pero tampoco estoy muy segura de que eso sea cierto porque, si lo hubiese hecho de verdad, nunca me habría obligado a vivir en Barcelona pese a verme tan tristiña y hundida. Nunca pensó en mí de verdad. Sólo pensaba en ella, en su vida, en lo que le había costado sacarse esas oposiciones que le habían dado el trabajo de su vida. Yo la entendía perfectamente, por eso nunca se me ocurrió pedirle que lo dejásemos todo para venir a vivir aquí a Galicia. Sí, acabé marchándome yo porque ya no aguantaba más y saber que mi madre nunca había querido deshacerse de mí fue la gota que colmó el vaso de la desesperación, fue el empuje que yo necesitaba para dejarlo todo para volver a mi tierra. No me arrepiento nada de haberlo hecho. Si no hubiese sido tan valiente, no sé dónde estaría ahora. Puede que de nuevo estuviese encerrada en ese hospital horrible porque sé perfectamente que, cuando regresé aquí el año pasado, estaba a punto de hundirme para siempre.
Mas no sé por qué todo tiene que ser siempre tan complicado en mi vida. Yo confiaba en Artemisa. Más bien, confiaba en nuestro amor. Pensaba que nuestro amor era lo bastante fuerte para renacer dondequiera que estuviésemos, pero no fue así. También creía que Lúa y yo podríamos estar juntas para siempre. Cuando Artemisa estuvo a punto de perder la vida por mí, me sentí tan mal que, durante unos días, no le encontraba sentido al esfuerzo que estábamos haciendo. Cuando ella volvió junto a mí en octubre para intentar recuperarme, yo ya hacía tiempo que había comenzado a dudar de si en realidad era bueno estar separadas, pero no lo pensaba porque aún la quisiese locamente, sino porque me había afectado mucho verla a punto de lanzarse al Miño por mí, por no ser capaz de soportar la idea de que no estuviésemos juntas. No obstante, nada de eso sirvió para nada. Para nada. Lúa se marchó injustísimamente de la vida y nada de eso tuvo luego sentido, ningún esfuerzo, ningún sueño importó.
Y ahora no sé dónde queda todo eso, dónde queda la razón de todo. Estoy perdida en mi propia vida, sintiéndome perdida sin encontrarme y, a la vez, sabiendo que me hallo en el lugar al que pertenezco y que me pertenece, el lugar en el que nací y en el que moriré, porque nada es más fuerte que el amor que tenemos por nuestra tierra y el que nuestra tierra siente por nosotros, un amor que nos vincula con tanta fuerza que nada ni nadie podrá quebrar ese lazo nunca. ¿Hay algo más fuerte que eso? Creo que no y muchas veces lo he sentido.
He de hablar de muchas cosas y no tengo casi tiempo para hacerlo. He de contar algo que me tiene muy tristiña desde el jueves. Sé que no he de estar tristiña por algo así, pero no puedo evitarlo. Sé que quienes importan son los vivos, no los muertos, que debo centrarme en la gente que tengo a mi alrededor, pero no puedo, no puedo dejar de pensar en eso, y siento una mano que me aprieta el pecho. Además, estoy maliña con un resfriado horrible que no soporto y que me quita las ganas de hacer cualquier cosa. Ni tan siquiera sé cómo he trabajado hoy. Casi no me enteraba de nada y tuvieron que repetirme las comandas muchas veces, pero la gente tiene mucha paciencia conmigo y me entiende muy bien, por todas esas veces que los atendí a todos excelentemente.
Ay, pero antes he de hablar de Uxía. No sé qué va a ocurrir entre nosotras, pero de momento mantenemos una relación extrañísima. El martes por la mañana, cuando ella vino a la cafetería para almorzar conmigo como todos los días, yo noté que estaba seria y muy tristiña. No me miraba para nada y casi ni me hablaba. Le pregunté si le ocurría alguna cosiña y me confesó enseguida (como si ansiase decírmelo) que le había sentado muy mal que el lunes por la tarde no le dijese nada por whatsapp, que ella creía que quedaríamos y que se decepcionó mucho cuando vio que las horas pasaban sin que yo le dijese nada. No supe qué contestarle. No habíamos quedado en nada, pero tampoco estuvo bien no preguntarle cómo estaba. Tenía razón para estar decepcionada, pero tampoco entendía por qué eso la había desilusionado tanto. Si hubiésemos quedado, yo le habría hablado, pero no habíamos quedado en nada. Eso me agobió un poco, la verdad, porque es cierto que mantenemos una relación curiosa, es cierto que somos más que amigas, pero ya está, no somos nada más, no somos una pareja, por lo que creo que no tiene sentido que me diga esas cosas, pero tampoco le demostré que me había agobiado su actitud. Le dije que podríamos quedar por la tarde, cuando yo viniese de las Burgas (no renuncio a mi tarde en las Burgas por nada del mundo) y me dijo que sí. Quedamos esa tarde para tomar una infusión y nos costó mucho hablar. Estábamos muy serias las dos y también muy tristiñas, por qué lo voy a negar. Yo no dejaba de pensar en Artemisa. No dejaba de darle vueltas a lo que me había preguntado el día anterior y me daba rabia estar así hallándome con Uxía en esa cafetería que nos gusta tanto, que está cerca de la mía y en la que se está tan bien, todas rodeadas de libros que estamos. Más bien, esa cafetería queda muy cerquiña del puente Viejo, más que de mi cafetería, pero a mí me parece que en Ourense está todo cerca. El caso es que no sabía qué decirle y ella tampoco parecía muy dispuesta a hablar. Al final fui yo quien le pregunté si estaba bien. Ella me dijo que no con lágrimas en los ojos. Entonces me confesó que Silvia había hablado con ella esa mañana porque se habían encontrado de casualidad por la calle y le había pedido que tuviese paciencia conmigo. Me dijo que le había dado ese consejo porque la había visto muy emocionada conmigo y Silvia sabía que no tenía que ilusionarse tanto. Le dijo que yo acababa de salir de una relación y que lo más probable era que no quisiese tener nada con nadie hasta que pasase un tiempo; mas también me confesó que, a pesar de saberlo, no lo aceptaba, que ella estaba cada vez más enamoradiña de mí y que no podía dominar su corazón. Me preguntó qué relación mantenía con Artemisa, si había vuelto a hablar con ella, si había posibilidad de que volviésemos, y yo, sin saber si hacía bien o mal, le expliqué que, el día anterior, ella me había preguntado si volvería con ella si me lo pedía. Le conté que le había contestado que no podríamos volver mientras ninguna de las dos diese su brazo a torcer. Uxía permaneció muy seria, dándole vueltas con la cucharilla a la infusión que se tomaba, sin decirme nada. Entonces le pedí que de momento no sufriésemos por sufrir, que disfrutásemos juntas de las cosiñas que vivíamos y que nos gustaban, que no nos pusiésemos prisas, que no había prisa por nada, que las prisas hacen que las cosas salgan mal. Le confesé que ella a mí me gustaba muchísimo, pero que de momento no tenía ni tengo intención de mantener una relación de pareja con nadie porque prefiero recuperarme de la herida que me ha hecho la marcha de Artemisa. Para nadie es un misterio que todavía la sigo queriendo, y muchísimo, y que me duele que no esté aquí conmigo. Tengo que acabar de enterrar bajo las ruinas de mi alma todos esos sueños que habíamos tenido juntas. Ahora todo eso debe quedar en el olvido y me cuesta entregarle al olvido la vida de todo lo que vivimos, que soñamos... pero Uxía tiene mucha prisa. A pesar de decirme que me entiende y que tendrá paciencia conmigo, me demuestra que no tiene tanta paciencia como me dice y yo lo entiendo, de verdad que lo hago, pero no quiero que me agobie su actitud porque no quiero perderla.
Además, cuando le conté lo que había hablado con Artemisa, me dijo: “no es sólo Artemisa lo que me tiene preocupada. No es sólo que la quieras a ella lo que me pone tristiña.” Yo le pregunté a qué se refería exactamente, pero no me contestó. Me dijo que no le apetecía hablar de eso, y la respeté.
Hay algo que no sabe y es que no sólo sigo queriendo a Artemisa. También amo a Lúa con una fuerza que no sé sentir. Sigo pensando en Lúa ahora más que nunca. No puedo vivir sin ella. La echo tanto de menos que muchas veces me parece que me falta el aire. No sé gestionar esta nostalgia que siento por ella. Si pudiese, la arrancaría de la muerte para que volviese aquí conmigo, para que pudiésemos vivir juntas todo eso que la muerte nos impidió vivir. Si he de ser sincera, echo más de menos a Lúa que a Artemisa. Si me diesen a escoger entre recuperar a Lúa o recuperar a Artemisa, sin dudarlo escogería a Lúa. Sé que suena injusto, pero es la verdad más profunda que tengo encerrada en mi ser. Sigo llorando por ella, sigo llamándola en la oscuridad y, el jueves por la noche, la llamé con una desesperación que me hería, que me rasgaba el alma. Me encontraba sola en el bosque, cuando la oscuridad reinaba con fuerza, y nadie oía mi llamado porque no sonaba, en realidad, porque éste nacía en mi alma y se esparcía por el cielo sin que nadie pudiese oírlo, sólo esas almas a las que yo invocaba.
Y lo que me tiene tristiña desde entonces es que no pude comunicarme con Lúa. Ella no vino a mi llamado. No la sentí conmigo y eso me extraña muchísimo, sobre todo porque, la semana pasada, antes del jueves, yo creí sentirla conmigo en mi casa, acompañándome en la soledad, calmándome cuando más desesperada me sentía y, además, me pidió que fuese feliz; pero ¿cómo puedo ser feliz con Uxía o con cualquier otra persona si no puedo dejar de echarla de menos? No puedo, de verdad que no puedo dominar esos sentimientos, esa desesperación... y quiero que vuelva, quiero que vuelva. Ya no sólo la echo de menos como amiga o como pareja, sino como hermana en muchísimas cosas que vivo sin ella. Con ella, todo tenía mucha más luz. Los días de sol eran mucho más hermosos, los días de lluvia tenían en su ser una melancolía que inspiraba, la soledad con ella era de terciopelo, era tan hermosa que no me importaba que de súbito nos quedásemos soliñas en el mundo, ella y yo. De Artemisa estuve muy enamorada, es cierto, pero por Lúa sentí siempre algo distinto y mucho más enloquecedor. Por ella me daba igual que todo desapareciese. Si podía estar con ella, no me importaba nada más, sólo estar con ella aquí, en esta tierra que tanto amamos las dos, sintiendo la voz antigua de los bosques, de los ríos, de la lluvia, Del Mar. A veces, siento que voy a perder la cabeza por ella, por culpa de esta profundísima nostalgia que me inspira su recuerdo.
Ella no vino. Quizás no me oyese, pero esa posibilidad no me parece creíble. No, no lo es. Ella me oye siempre, dondequiera que yo esté, desde donde quiera que la llame, me oye siempre, incluso en los sueños, en mis sueños. Hace poco, tuve un sueño muy revelador con ella. Estábamos ambas en un balcón desde el que se veía el mar. Rugían las olas con una fuerza increíble y escalofriante. Era una tarde gris y hermosa. La espuma del agua volvía de nieve las rocas oscuras. Ella estaba conmigo, pero yo sabía que ella no tenía cuerpo, que era su espíritu el que estaba junto a mí. Por eso sé que ese sueño tiene mucho más sentido del que pude creer, de lo que puede parecer. Yo le pregunté por qué no renacía, por qué no se reencarnaba en otra persona y volvía junto a mí. Le confesaba que la echaba tanto en falta que no sabía vivir sin ella. Entonces ella me dijo que nadie puede reencarnarse en otra vida mientras sigan vivos los seres que formaron parte de su existencia, que la reencarnación sólo podía venir cuando de esa existencia ya no quedase nada. Me dijo que, por ejemplo, yo no podría renacer hasta que muriesen todas las personas que me conocieron en mi vida y que se acordaban de mí. Entonces, ella tampoco podría volver y mucho menos si yo la recordaba con tanta fuerza y desesperación. Me pidió que intentase vivir plenamente, pero sabe muy bien que no puedo hacerlo porque me parece injusto ser tan feliz si ella no está aquí porque ella también sufrió mucho durante toda su vida y merecía ser feliz durante más tiempo, no durante tan poquiños meses. Es que no me parece justo, carallo, ¡no me parece justo!
El jueves yo quería hablar con ella. Quería preguntarle cómo estaba y quería verla, mas no vino. Estuve mucho más soliña que nunca y lo peor fue que lo había planificado todo muy bien para poder celebrar un ritual que me acercase a ella y también a mi abuela, pero esa noche no vino nadie. Quizás no viniesen porque llevaban días comunicándose conmigo. Puede ser, pero me quedé muy decepcionada y tristiña. Aparte de que estuve tan soliña, Uxía intuía que algo ocurría y me pidió miles de veces que le contase lo que yo iba a hacer en el bosque sola a esas horas de la noche. No le había contado todavía que yo tengo un don especial que me comunica con los muertos desde que era niña. Se lo conté el viernes por la mañana, mientras dábamos un paseo por el bosque juntas, muy tranquilamente. Ella se quedó asombradísima cuando lo supo y no fue capaz de decirme nada durante unos minutos bien largos. Yo tampoco le pregunté por qué se había quedado tan callada. Ella me dijo que no creía en esas cosas, que creía que eso no podía ser, pero que, si a mí me ocurría, entonces se le removían muchas cosas. Me pidió que le hablase de eso y le conté cómo había intuido la muerte de mi abuelo y la de mi abuela y también cómo se me aparecen los que se fueron hace mucho tiempo. Le conté que había visto a Lúa también y me dijo que eso no era posible. Yo le insistí, pero parecía como si ella no me creyese. No sé por qué no me creía. Me dijo que creería cualquier otra cosa, excepto ésa, que era imposible que Lúa se me hubiese aparecido, que estaba segura de que era un ánima que me engañaba. Entonces yo sí me quedé sorprendida, sin saber qué decir. Le pregunté por qué estaba tan segura de eso, pero no me respondió. Sólo me dijo: “porque lo estoy, Agnes, y punto”, y su respuesta me hizo sentir escalofríos.
Este fin de semana, Uxía estuvo en la aldeíña conmigo desde el jueves hasta ayer, que volvimos juntas a Ourense. Ha sido un fin de semana muy bonito en el que hemos compartido muchos momentos hermosos, pero también en el que sentí que estaban yendo las cosas mucho más rápidamente de lo que deseaba. Además, mi madre no deja de decirme que Uxía le gusta mucho para mí y que le gustaría mucho que estuviésemos juntas, que le recuerda mucho a Lúa. Yo le digo que como Lúa no hay nadie, que Uxía también me gusta mucho a mí, pero que no es suficiente para salir ya con ella. Ay, creo que voy a dejar de escribir porque me encuentro cada vez peor. Creo que comienzo a tener algo de febriña. Qué rabia. Mañana he de ir a trabajar igualmente porque soy la dueña de la cafetería y no puedo faltar y mucho menos los martes, que son días de reparto.