domingo, 24 de noviembre de 2019

DIARIO DE LÚA: SÁBADO, 23 DE NOVEMBRO DE 2019


Sábado, 23 de novembro de 2019
O tempo e o espazo confúndenme porque voltei á vida que tanto botei de menos, pero a esta vida fállanlle cousiñas que eu agardaba atopar cando volvese. Fun inxenua e inocente crendo que todo ficaría tal como o deixei cando marchei queréndolles dar ás persoas que amo a oportunidade de seren felices, de viviren tranquilas sen estaren pendentes sempre da miña saúde. Tanto teño que dicir que non sei como ordenar as verbas, nin as frases nin ren. Teño un nobelo de emocións e de pensamentos que non sei como desenguedellar. Hai ben días que non podo domear os meus sentimentos. Estou controlada pola felicidade máis absoluta, pola euforia máis tenra e tamén pola tristura máis ferinte.
Onte voltei á aldeíña na que naceu a miña nai e na que eu vivín os mellores momentos da miña vida. Esta aldea é o escenario da miña nenez e da miña adolescencia. Nesta aldeíña, aínda fica agochada a voz de todos os meus desexos, das miñas esperanzas e dos momentos felices que vivín eiquí sendo unha cativa de verdade, gozando dunha liberdade da que case non dispoñía cando estaba en Ourense, na cidade. Alí, a miña nai vixiaba todos os meus movementos, non me deixaba marxe para actuar, controlaba todo o que facía, a que hora chegaba á casa, con quen me relacionaba, que cualificacións quitaba na escola, que libros lía, que escribía, que pintaba... No canto, cando iamos á aldeíña, ela parecía esquecerme e deixábame libre para que correse soa polo bosque, non coidaba de min a todas horas, non controlaba con quen me relacionaba, que facía, que escribía, que lía, con quen falaba, con quen pasaba as miñas horas nin tampouco se comía ou deixaba de comer. Era coma se ela crese que na aldeíña non había problemas nin perigos e foi precisamente na aldea onde alzou a voz a doenza que teño dende que nacín. Teño unha doenza das chamadas raras que non teñen cura, que só se controlan con operacións que tampouco me garanten a vida, que mesmo me poden levar á morte. O meu corazón é indeciso e fráxil. Non latexa como debería de latexar un corazón san. Pode latexar con máis lentitude da precisa e, de súpeto, empezar a latexar coma se quixese fuxir do meu peito. Tomo unha medicación que máis ou menos o mantén acougado. Tento facer todo o exercicio físico que podo para aprenderlle a latexar como debe en cada momento; pero o seu comportamento é tan imprevisíbel que, por moito que me esforce por coidalo e vixialo, nunca poderei saber que fará nas horas seguintes, nos minutos que vivo. Esta doenza impediume sempre vivir acougadamente. É imposíbel vivir así, sempre pendente do ritmo ao que me latexa o corazón, sempre sentíndome fráxil, querendo facer máis do que podo e non podendo controlar a aceleración coa que de súpeto o meu corazón comeza a latexar. Sei que a vida pode esvaecerse en calquera momento e, emporiso, sempre vivín coma se ese intre fose o derradeiro da miña existencia, emporiso nunca quixen reprimirme, nunca quixen deter os feitos que se me presentaban, que me facían sentir viva. Sentirme viva era o que máis me empurraba a vivir, curiosamente. Non obstante, non abonda coa intención que cada unha teña. Tamén precisamos axuda do noso redor. Se no noso redor non hai axuda, podémonos desanimar axiña. Se o que vemos no noso redor é rexeitamento, é rabia e mesmo incomprensión, custa moito seguir loitando polos nosos soños. É coma querer loitar contra a forza dun temporal. O mar entolece, as ondas son agresivas, o vento non deixa camiñar con tranquilidade, non podemos deter coas nosas mans a forza da choiva que cae con vigor á terra; mais o sentimento sempre fica no noso corazón, na nosa ialma, en nós, fica sempre, malia as dificultades, as confusións, os medos, a impotencia... Falo de todo isto porque, con estas verbas, quero chegar a todo o que vivín na miña vida; pero é todo tan complicado de explicar que moitas veces me fago eu soíña unha inmensa lea. Agnes aréngame a que escriba unha novela verbo a miña vida, pero son incapaz de facer unha obra tan grande. Eu son máis de escribir poemas e contos, de pintar cadros que remato nunha tarde, de compoñer obras musicais que me xorden nun intre... Penso que unha obra de arte ha de nacer axiña. Cústame moito retomar algo que deixei a medias. Non podo rematar eses cadros que comecei hai uns días porque, cando sento perante deles, non sei nin por onde continuar. Cando a inspiración posúeme, hei de ficar nos seus brazos ata que remato a obra que creo. Se a deixo a medias, cústame moitísimo recuperar esa inspiración que me domeara toda.
O sentimento que sempre me empurrou a vivir e a loitar é o amor que sempre sentín por Agnes; un amor que me fixo cometer as tolarías máis insospeitadas, mesmo máis incomprensíbeis, que me fixo actuar de xeito erróneo en moitísimas ocasións. Equivoqueime moitas veces porque non souben xestionar ese amor tan forte que me facía sentir pequena, que descontrolaba o ritmo do meu doente corazón, que me facía ter medo e, asemade, ganas de loitar, de estar con ela, de batallar contra todos os que quixesen impedir que estivésemos xuntas.
A derradeira loucura que me fixo cometer este amor foi afastarme precisamente de Agnes, crendo que todo lle iría moitísimo mellor sen min. Eu estaba totalmente certa de que ela xa non me amaba como nos amabamos cando eramos adolescentes e xurámonos que sempre estariamos xuntas, que sempre nos amariamos e que loitariamos polo noso amor non importando a quen nos tivésemos que enfrontar. Artemisa era a muller que ela amaba e quen estivo a piques de perder a vida por non aceptar que Agnes estivese comigo. Eu non quería traerlles problemas. Elas tamén loitaran moito polo seu amor. Eu non quería ser ningún obstáculo para ninguén. Nunca pensei que facerlles crer que morrera sería a solución a esas dúbidas que Agnes tiña, coas que non era quen de vivir; pero a oportunidade de desaparecer presentóuseme perante miña grazas á miña doenza. Ela tróuxoma sen que eu a agardase. Se volvese estar nesa situación, xamais, xamais, xamais faría o mesmo. Procuraría outra solución, outra maneira de desaparecer; pero nunca volvería empregar a morte como camiño para esvaecerme. Fun moi inxusta e cruel; pero, nese momento no que acordei nunha ambulancia que me levaba ao hospital de Ourense, non pensei no futuro, só no presente. Sentinme abatida por unha forza que non podía entender. Unha voz díxome: “desaparece, desaparece das súas vidas, sobras, ti non tes lugar xa eiquí. Non sigas loitando por unha muller que non é para ti. O mellor que podes facer é fuxir. Desaparece, desaparece, failles crer a todos que morriches, que estás morta, que nunca máis volverás.”
Non sei de onde proviña esa voz. Non o podo saber e coido que nunca o saberei, pero do que estou segura é que esa voz non nacía en min. Eu nunca me dixera cousas tan crueis. Si que tiven moitos problemas de autoestima por mor das terríbeis experiencias que vivín con ese home co que pretendín levar unha vida máis ou menos digna, pero nunca me atacara desa maneira a min mesma. Casar con el foi o erro máis horríbel da miña vida. Fíxeno só pola miña nai. Ela sufría moitísimo por min. Ela cría que eu nunca deixaría de procurar a Agnes, que sempre a amaría, que mesmo perdería a cachola por ela. A miña nai non aceptaba ese amor por ren do mundo e moito menos cando o tempo pasaba sen que ninguén soubese ren máis de Agnes. Entón casei con ese estudante de dereito que namorou tan tolamente de min, que viaxou milleiros de veces a Galiza por min, que me fixo crer que sempre me protexería e me amaría e que, en canto casamos, me recluíu na súa casa de Barcelona; que me impedía relacionarme cos demais, que me impedía vestir ben e maquillarme, que mesmo mallaba en min se me descubría falando por teléfono con algunha amiga. Eu estudei en Barcelona dous anos e vivín alí, despois de casar en Ourense, tamén durante dous anos, aínda que me custa moito contar o tempo porque todos eses meses se confunden en min, fanse irrecoñecíbeis e non sei canto tempo pasei lonxe da miña terra, tan doente tamén, tan desfeita, cada vez máis desfeita. Daquela eu si tiña unha autoestima horríbel porque ese rapaz a desfixo, destruíuna. Custoume moito saír dese abismo ao que me lanzou. Collín doenzas das que me custou moito curarme. Eu só quería desaparecer. Non aturaba esa vida que el me obrigaba a vivir. Eu quería seguir estudando a miña carreira e queríaa estudar en Ourense, pero el non mo permitiu. Daquela, non era tan visíbel a violencia de xénero. Eu era unha muller maltratada que non sabía como saír desa vida. Conseguino grazas a un amigo médico que precisamente estaba na ambulancia que me levaba a Ourense despois de perder a consciencia entre os brazos de Agnes. De verdade eu estaba certísima de que aquela tarde morrería. Emporiso insistinlle a Agnes con tantos nervios en que fósemos á aldea, porque cría que morrería e queríao facer entre os brazos de Agnes, xunta o río Miño, na aldeíña que vira como nos declaramos o noso amor, que fora testemuña dos nosos momentos máis bonitos. Quería morrer á beira dese río que vira como nos amabamos por primeira vez aquela mañá de agosto tan intensa e brillante na que o noso amor e o desexo que sempre sentiramos a unha pola outra estoparon por dentro de nós.
Daniel, aquel amigo que me axudou a voltar a Ourense cando estaba a piques de morrer, foi o mesmo que estaba xunta min na ambulancia cando cría que tamén estaba a piques de morrer. El é como un anxo que aparece perante miña cando a morte pretende levarme consigo. Non me explico por que sempre me atopo con el no intre preciso no que a miña vida está virando en morte, pero a miña vida está chea de casualidades que a fan máxica, que me fan crer que a vida na que existo non é real, pero é real, e moito. Tamén souben despois por el que el fora quen tomara a decisión de ir na ambulancia cando soubo de casualidade tamén que chamaran dende a aldeíña na que vivía a miña nai. El non sabía que era eu a que estaba en perigo. Cría que sería algunha das persoas que me coñecen. Explicoume que, cando me viu inconsciente, se prometeu a si mesmo que faría calquera cousa por devolverme a vida, por manter brillando o derradeiro suspiro de vida que me quedaba. Daniel coñéceme dende hai ben anos. Foi a única persoa que me quixo axudar cando eu vivía en Barcelona e estaba a piques de morrer por culpa da anorexia e do meu doente corazón. Chameino ás agochadas unha mañá na que puiden fuxir do cuarto que me obrigaban a ocupar no hospital de Vall D’Hebrón e pedinlle que lle dixese á miña nai que a quería, que nunca a deixaría de querer malia todos os erros que cometera comigo, que eu era a súa filla e que iso xa abondaba. El preguntoume onde estaba, eu díxenllo, confeseille que estaba moi doente, que me restaban moi pouquiños días de vida e que Jordi (o rapaz co que casara) me trataba moi mal, que mallaba en min pola cousa máis parva e que o único que eu desexaba era desaparecer para sempre. Entón, ao día seguinte, el apareceu no hospital, discutiu con todos os médicos que lle quixeron impedir que falase comigo e tamén con Jordi, a quen denunciou coa miña axuda. Daniel queríame moito e quéreme moito porque medramos xuntos, pódese dicir, porque foi o meu veciño sempre, porque foi o único amigo home que tiven na miña vida. Seica sexa sinxelo ser a súa amiga porque a el lle gustan os homes, malia que penso que iso non ten ren que ver. El e máis eu sempre nos entendemos porque ambos os dous tivemos unha orientación sexual supostamente prohibida, porque el tamén casou cunha muller para tentar agochar que era homosexual, para asegurarse a súa carreira como médico... Eran moitísimas as cousiñas que nos unían. El coñecíame moito mellor que ninguén, xunto con Silvia; unha amiga que sempre foi coma a miña irmá. Só Agnes, Silvia e máis el coñeceron sempre como era eu realmente, aínda que, ao desaparecer Agnes, xa só el e Silvia me podían apoiar, aínda que Silvia tamén tiña a súa vida. Ela marchou a estudar fóra de España e, durante uns anos, case que non soubemos practicamente ren a unha da outra. O caso é que el me rescatou das mans dese violento home que me tiña detida, el me axudou a voltar a Ourense e a curarme, axudoume a poder estudar a miña carreira, apoioume sempre, foi o meu máis sincero apoio. Eu axudeino a separarse da súa muller antes de que fose demasiado tarde. El e máis eu fomos de festa moitas veces procurando os locais de ambiente nos que non nos sentísemos rexeitados... e el foi quen me axudou a facerme pasar por morta o ano pasado. Conteille ás présas o que me pasaba, o que desexaba, e axudoume moitísimo; pero é un inmenso segredo que el me axudou. Iso non o pode saber ninguén. El tamén me axudou a iniciar unha nova vida en Italia, mais esa é outra historia que non sei se teño tempo de contar.
Mais quero falar do agora, do que vivo, do que estou a vivir estes días. Dende que souben que a miña nai morrera, precisei pedirlle perdón cunha forza que me destruía e non sabía como facelo, ata onte. Agnes axudoume a poderme despedir ben dela, a poderlle pedir perdón. Agnes ten un don moi máxico que lle permite falar cos mortos, cos que se foron, e, grazas a ela, puiden falar coa miña nai. Que bonito foi ese momento... pero tentareino contar con orde.
Onte chegamos á aldeíña contra as seis da tarde. Os venres saio antes do instituto no que traballo dende hai quince anos. Antes de marcharmos, Agnes, á fin, falou con Artemisa. Eu levaba toda esta semana insistíndolle a Agnes en que falase con ela. Agnes non quería collerlle o teléfono. Non quería falar con ela porque sabía que manterían unha conversación moi tensa se falaban, pero eu dicíalle que eses non eran motivos para non falar con ela. Dicíalle que, canto antes lle explicase as cousas, mellor; pero non había maneira de convencer a Agnes. En realidade, Artemisa conseguiu falar con Agnes porque a chamou dende o móbil da súa irmá. Foi unha conversación moi triste, seino; pero, alomenos, xa falaron, Artemisa xa sabe o que ocorreu, xa se puido asegurar de que Agnes non a enganou, que era o que seguramente crería.
Conducín deica a aldeíña sentindo medo, sentíndome nerviosa e moi emocionada. Saber que me reencontraría con tantas lembranzas e tamén tantas ausencias mantiña a miña ialma pendendo dun fío. Agnes tentoume acougar e animar durante todo o traxecto. Eu sentía o seu apoio coma se de verdade este tivese materia. Estou tan unida a ela que non me custa ren sentir o que ela me quere transmitir, o que ela sente, o que ela pensa. Ámoa tanto que moitas veces só noto latexar por dentro de min o amor que sinto por ela, que sempre sentín. Estamos tan unidas que me parece imposíbel crer que levemos un ano separadas, que nos custase tanto estar xuntas. Síntome tan querida, tan inmensamente querida, que me custa moito experimentar sentimentos negativos.
Cando baixamos do coche, axiña me sentín acollida, sentín que a aldea toda, os bosques que a rodean e o río, todo, todo me daba a benvida. Chovía algo, pero a paisaxe aparecía tan fermosa... Leva chovendo dende hai ben semanas en Galiza sen parar, pero a min non me importa. A choiva sempre formou parte da maneira de ser de Galiza.
Agnes non me dixo ren namentres camiñabamos deica a aldea. Debemos de deixar o coche fóra da aldea porque a ela non se pode acceder con coche. A estreita corredoira que conduce á aldeíña estaba chea de lama, pero tampouco nos importou. Laila ía dando chimpos tras nosa. Laila é unha cadeliña adorábel e moi ben educada que axiña me colleu agarimo, á que axiña comecei a querer. Non me deixa soa nunca. Se Agnes non pode estar con ela, axiña me busca a min. Lévome estupendamente con ela e Laila nin tan sequera sente celos se estou con Agnes.
Cando chegamos á aldeíña, cando estivemos xa nas rúas de pedra que sempre a crearon, entón notei que me latexaba con forza o corazón; mais sabía que non era perigoso que me latexase así. Era a emoción que sentía a que o impulsaba. Estaba perante da casa que fora da miña nai, na que eu vivira tantos momentos, e a que é miña, a que a miña nai non sabía a quen deixar na herdanza porque eu non teño irmáns nin ren. Eu xa a herdara cando a miña nai estaba viva e non lle deu tempo a mudar as escrituras nin ren diso. Seica tampouco o quixese facer. Eu son a derradeira persoa da nosa estirpe, agás de se teño algún fillo, pero sei que non o vou ter, e menos tendo xa 46 anos.
Agnes tíñame collida da man, apertábama cando me sentía máis nerviosa e emocionada. Sentinme tan arroupada por ela que o medo xa case se esvaecera.
     Vamos á tumba da miña nai —pedinlle a Agnes con medo e emoción.
O ceo anubrado facía que todo parecese moito máis romántico, máis íntimo, máis senlleiro. O camiño ao cemiterio fixémolo só falando a través dos acenos que nos dedicabamos. Non era preciso dicir ren. Eu tamén notaba que Agnes estaba moi nerviosa. Sabía que iamos vivir un momento moi estraño. Eu vería a miña suposta tumba. Non me explico como me puideron soterrar sen deixar pegada en ningures desas xestións, pero tamén é certo que, en aldeas coma a nosa, non se controlan tanto estas cousas. Estes cemiterios son moi antigos. As tumbas están nos muros das casas da contorna, coma se fixo sempre, vivindo os mortos cos vivos, con distancia, pero xuntos... e na terra, entre os brazos da terra que sempre nos amou. A miña tumba está na terra, baixo un carballo que a protexe da luz do ceo, pero tamén da choiva; aínda que agora as súas pólas están baleiras. Encol da miña tumba, vin unha morea de follas murchas, de cor vermella coma os meus cabelos. Esas follas eran a materialización da caducidade da vida, do tempo que pasa. Vin a miña propia morte sen estar eu morta e impresionoume moito. Quero que saquen xa esa lápida na que está inscrita a data na que supostamente morrín porque me sinto máis viva que nunca e sei que o farán, pero saber que aínda sigo morta neste lugar faime estar tristeirísima. Non ten sentido que me sinta tristeira por algo que eu mesma provoquei, pero velo así, tan directamente, baixo ese ceo tan gris, ver a miña morte entre os brazos do outono, baixo as follas murchas, secas, vermellas, caducas... é algo que non se pode explicar, que encolle o corazón, que oprime a ialma.
Agnes apertoume a man cando notou que me desfacía, que comezaba a chorar. Axeonlleime na terra sen importarme que estivese mollada e boteime a chorar en silencio, coma se eu mesma chorase pola miña propia morte. Non sei por que sinto todas estas cousas. Sentinme tantas veces á beira da morte que non me debería de impresionar tanto todo isto; pero impresióname moito. Estaba nese momento nun lugar que acollía ás ialmas que se foran. Agnes estaba sentada ao meu carón, pero eu tamén sentía unha compañía que non tiña materia; a compañía da miña nai, de todos os membros da nosa familia, mesmo do avó e a avoa de Agnes. Había moitas ánimas ao noso redor. Entón pedinlle a Agnes que chamase á miña nai. Díxenlle que precisaba pedirlle perdón. Ela entendeume á primeira. Non se negou. Colleume das mans e pechou os ollos, pediume que me concentrase moito no noso silandeiro redor. Antes de pechar eu os ollos, mirei profundamente a Agnes aos seus e vin nela tanta calma, tanta seguridade e tanto amor que de súpeto deixei de sentir tristura e medo. Confiei nela coma nunca confiara en ninguén e quedei queda, calada, sen moverme.
Entón Agnes dixo: “Iria, podes ouvirnos?” Eu non abrín os ollos en ningún momento, pero puiden ver perfectamente o que ocorría alí, no cemiterio. Notei que un vento moi lene abaneaba as pólas das árbores. Agnes apertoume con agarimo as mans e volveu chamar á miña nai. Sentín que Agnes ficaba cada vez máis queda, máis inmóbil, agardando, concentrada, sabendo que estaba logrando o que ambas as dúas desexabamos. Agnes non tiña medo, nada de medo. Eu tampouco o debería de ter, pero, sen podelo evitar, sentín un arrepío atravesándome o corpo todo. Souben que Agnes sentía á miña nai. Quería abrir os ollos para preguntarlle a Agnes coa mirada se ela estaba aí, pero non foi preciso. Agnes dixo moi baixiño: “xa a temos eiquí, Luíña. Xa lle podes falar. Ela óete.”
Como sabía Agnes que a miña nai estaba connosco? Quíxenllo preguntar, pero, antes de que puidese abrir os ollos, notei que alguén me acariñaba os cabelos, case imperceptibelmente. Agnes tíñame collida das mans. Eu tiña as miñas mans entre as súas. Ela non fora. Tampouco fora o vento que zoaba con coidado entre as pólas baleiras das árbores. Era unha man inmaterial a que me acariñara. Era a man da miña nai.
     Lúa, cariño, a túa nai pódete ouvir, de verdade —aseguroume Agnes con moitísima dozura, falando moi baixiño, cun murmurio que parecía poderse perder entre a voz do silencio—. Fálalle, meu amor. Ela óete, escoitarate, prométocho. Mesmo ela te pode tocar. Sentes como te acariña? Está ao teu carón, Luíña. É ela. Non teñas medo.
As verbas que Agnes me dirixira con tanto amor e coidado fixéronme chorar. Sentín que un nó enorme me oprimía a gorxa e comecei a tremer. Non podía falar e iso facíame sentir moi impotente, iso intensificaba as miñas ganas de chorar. Esforceime moitísimo en aceptar que aquilo que Agnes dicía era certo. Custábame crelo porque me parecía demasiado fermoso para que fose verdade; pero as continuas caricias que a miña nai me daba no cabelo convencéronme de que era real e tamén me convenceu a serenidade que domeaba a Agnes.
     Nai, naiciña... —comecei a dicir con medo, case sen poder falar por mor do profundo pranto que me enchía a ialma e me roubaba a voz—, naiciña, quéroche pedir perdón polo que fixen. Eu cría que me podería comunicar contigo en canto chegase a Italia. Eu non quería que ti pensases que eu morrera. Eu quería falar contigo, naiciña, xúrocho; pero non puiden. Marchei de eiquí moi doente e cría que, cando chegase a Italia, te podería chamar e dicirche que non morrera e pedirche que tamén llo dixeses a Agnes cando pasase un tempo e ela xa tivese reconstruído a súa vida, pero xúroche que non puiden, non puiden.
Custábame moito falar, pero non quería calar. Xa se rachara a coiraza na que pechara os meus sentimentos e todo o que vivira ese tempo e non quería calar, xa non.
     Cando cheguei a Italia, estaba moi doente, moi débil. Escapeime antes de que puideses saber que aínda vivía. Lembras de Daniel? El axudoume, nai, axudoume moito. Cando cheguei a Italia, a tensión que sentía, a impotencia e o medo, todo iso me fixo moito dano. Estaba a piques de entrar na miña nova casa cando me desmaiei na metade da rúa. Non sei quen me recolleu e me levou ao hospital. O único que sei é que acordei conectada a unha morea de máquinas e que me encontraba moi mal, moi débil... O único contacto que daba cando me preguntaban con quen podía falar eu era Daniel, pero en realidade eu non o quería chamar. Quería desaparecer para todo o mundo porque cría que estaba a piques de morrer, esta vez si, de verdade. Xa supuxera demasiados problemas para as persoas que quero. Naiciña, estaba asustada e non sei que me pasou. Sabía que ía morrer e estarrecíame moitísimo pensar que a miña vida se apagaría lonxe de Ourense, de vós, de todas as persoas que quero, que me querían, e realmente estiven a piques de morrer. Operáronme de urxencias. Non sei que me fixeron porque mo contaron cando estaba aínda moi débil e non entendía ren. Custoume moito recuperarme. Estiven no hospital ata xaneiro. Cando saín de alí e tentei refacer a miña vida, entón souben grazas a Daniel que ti morreras. Non me podía explicar como transcorreran tantos meses. Onde estaban eses meses? Eu só lembraba pasar días e noites no hospital case sen saber onde estaba, rodeada de xente descoñecida que non falaba a miña lingua. Síntoo moito, nai, síntoo coa miña ialma toda. Xamais faría algo así se soubese as consecuencias dos meus actos, pero xúroche que eu quería falar contigo; mais non puiden, non puiden, e, cando souben que morreras, sentinme tan abatida que pensei que xa non pagaba a pena falar con ninguén. Carallo, maldita sexa, que mala filla fun... Perdóame, nai, perdóame, por favor, por favor.
Notei que Agnes me abrazaba, que me protexía entre os seus brazos. Eu acabara chorando enriba da tumba da miña nai sen poder domear o inmenso pranto que me impedía falar. Sentir o amor e a calor que Agnes me daba me fixo chorar aínda máis profundamente. Agnes era e é o meu anxo. Ela non deixaba de dicirme que a miña nai aseguraba que me perdoaba, que ela soubo sempre que eu non estaba ben, que a súa morte non era culpa miña, que ela estaba doente dende había anos e que tampouco fora quen de confesarme o mal que estaba.
     Eu só quería que estivésedes máis tranquilos sen min. Equivoqueime moito, moitísimo. Non era consciente de que me queriades tanto, de que eu era tan importante. Nunca crin que eu fose tan importante para os demais —confeseilles a Agnes e á miña nai–. Por favor, perdoádeme, perdoádeme...
     Luíña, cariño, tranquila —pediume Agnes con moito amor—. Xa pasou todo, miña vida. Ninguén ten que perdoarche ren. Ti pasáchelo moi mal, cariño. Sente a aperta que che quere dar a túa nai —pediume namentres desfacía a aperta que nos unía—. Ela quere que a sintas contigo. Está contigo, Luíña, e di que te protexerá sempre, que nunca deixou de facelo.
Entón, cando Agnes se afastou de min, notei que uns brazos inmateriais me rodeaban, protexíanme. O frío do solpor desapareceu e só quedou en min unha inmensa sensación de protección, de amor, de perdón. Souben que era a miña nai quen me abrazaba e entón, sabéndoo, pechei os ollos e gocei desa aperta tan máxica.
Despois dese momento, sentinme moitísimo mellor, coma se alguén me arrincase da ialma a inmensa tristura que sentía. Notei que se espallaba polo meu ser todo unha calma moi temperada que me fixo sorrir, que me fixo mirar a Agnes cunha gratitude inmensa. Entón, ela díxome:
     Despídete da túa nai. Ela xa se vai, pero estará sempre ao teu lado, coidándote, coma tamén me coida a miña avoa.
Díxenlle adeus á miña nai sentindo que non me despedía dela con tristura, senón con aceptación, e todo iso grazas a Agnes. Síntome tan afortunada por ter ao meu lado a unha muller tan marabillosa... Non a merezo, non a merecín nunca; pero sei que debemos de estar xuntas, que o noso destino é vivirmos xuntas ata a fin dos nosos días. Nunca a deixei de amar e todas as tolarías que fixen na miña vida fíxenas por ela, pensando que eu só entorpecía a súa felicidade. Por culpa miña a ela enviárona lonxe de Galiza, facéndolle o peor que lle podían facer. Por culpa miña, a súa nai a rexeitou, enviouna lonxe de eiquí crendo que a enviaba a un lugar no que ninguén a rexeitaría... por culpa miña, Artemisa case se quitou a vida. Artemisa é unha muller moi boa, cunha ialma tamén moi máxica, e saber e sentir que Agnes non a amaba só a ela desfacíaa, convertíaa nunha muller que non era en realidade, e non era xusto que ela fose tan infeliz por culpa miña. Agnes dubidaba entre estar comigo ou estar con Artemisa. Eu non quería que iso ocorrese... pero non me quero repetir.
Antes de marcharmos do cemiterio, Agnes pediume que agardásemos un intre. Díxome que alguén a chamaba. Separouse un pouco de min e escoitou, sentiu coa súa ialma máxica, e, logo duns minutos que me pareceron eternos, díxome:
     A miña avoa confesoume agora que todas esas veces que eu cría verte e ouvirte... en realidade, era ela facéndome crer que eras ti quen me falaba, quen me axudaba a seguir para adiante. Non sei por que o fixo, pero non fuches ti a única que pediu perdón esta tarde —contoume sorríndome emocionada—. Non teño ren que perdoarlle a ninguén e a miña avoa sábeo. Agora síntome moito máis tranquila. Non me podía deixar de preguntar quen era, daquela, a ialma que se presentaba perante miña crendo eu que eras ti quen me falaba, quen se comunicaba comigo.
Eu tamén lle sorrín a Agnes, tentando ordenar na miña mente todo iso que lle quería confesar. Á fin, namentres camiñabamos de volta á casa da nai de Agnes, díxenlle:
     En realidade, eu notaba que ti me falabas, que de algunha maneira ou outra estabamos falando, estabamos xuntas, podiámonos ver. Agnes, durante os meses que estiven doentísima no hospital, case que fiquei sen consciencia durante todos eses días. É posíbel que a máxica ánima da túa avoa fixese que ti e máis eu nos puidésemos comunicar a través dunha dimensión que non pertence nin á morte nin á vida.
     É moi posíbel, Luíña. A túa ialma e a miña nunca estiveron separadas. Sempre as uniu un vencello moito máis poderoso cá forza da morte e da vida.
     Si, tamén o penso, Agnes. Nunca me sentín lonxe de ti. Tardei moito tempo en saber que o estabas a pasar tan mal sen min. Nos primeiros meses da miña vida en Italia, eu case non tiña contacto con Galiza porque estiven doente, no hospital, durante moito tempo e, despois, porque Daniel case non me contaba nada. El a ti non te coñecía. A única persoa que me podía falar de ti era Uxía, pero case non tiñades contacto. Eu estaba totalmente convencida de que ti eras feliz, Agnes, de que eras feliz con Artemisa. Era o único que sabía de ti. Uxía e máis ti case non quedabades, só para os ensaios, e, nos primeiros meses deste ano, boeno, digamos que o único que ela me contaba era que eras moi feliz con Artemisa. Logo estiven varios meses sen saber de ti. Uxía non me contaba nada. Nos meses de abril, maio e xuño, non souben ren de ti. Preguntáballe a Uxía se estabas ben, pero non me contaba nada de ti. Mesmo me dicía que levabas semanas sen ir aos ensaios e iso abraiábame tanto... Algo me dicía que non estabas ben.
     Non estaba ben —confirmoume con vergonza—. Tiven unha recaída horríbel. Xa che falarei diso máis adiante.
     Non, non, cóntame agora...
     Non, Luíña. É moi longo de contar —riu aínda avergonzada.
Non puiden convencer a Agnes de que mo contase. Sabía por riba o que lle ocorrera porque mo explicara o xoves á noite en Milano, pero quería coñecer todos os detalles desa época. Non obstante, non a puiden convencer. Ela só me quería escoitar a min. Quería coñecer todo o que me ocorrera este ano, así que proseguín:
     Despois, no xullo, volvín saber de ti e, esta vez, Uxía explicoume que non estabas tan ben con Artemisa como cría. Contoume que discutiras con ela cando eran as festas do día de Galiza, que foras a Santiago sen ela e que despois ela se presentara en Santiago para pedirche perdón, pero que, a partir daquela, xa non estivestes igual. Entón souben tamén que, o día do meu aniversario, fixestes unha festa no meu honor e iso doeume moito. A partir dese tempo, Uxía xa tentou intimar máis contigo e, devagariño, íao conseguindo. A súa intención era facerse máis amiga túa para coñecer mellor o que ti sentías porque, nese tempo, eu xa me propuxera voltar a Ourense. Non aturaba vivir máis tempo lonxe de todo o que fora a miña vida, da miña terra, mesmo de ti. Tiña unha vida máis ou menos construída en Italia, pero non sentía que aquela fose a miña vida. Queríame asegurar de que ti estabas ben antes de ir, non sei por que. Non sei que quería saber. Estaba moi insegura, non me atrevía a volver; pero decidinme a voltar cando souben que, o cabodano da miña suposta morte, ti choraras moitísimo por min, confesándolles a todas as persoas que estaban xunta ti esa tarde que aínda me amabas con toda a túa ialma. Eles sabíano, sobre todo a túa nai e Silvia, pero quedaron abraiados cando te ouviron falarme con tanto sentimento, cando ouviron como me confesabas chorando desconsoladamente que aínda me amabas, que non podías vivir sen min, que darías parte da túa vida para que eu puidese voltar, que non aturabas máis vivir sen min, que nunca me esqueciches, que eu sempre fora o amor da túa vida, que a Artemisa a amaches moitísimo, pero que o que sentías por min era moito máis indomábel. Foi iso o que me convenceu, o que me fixo descubrir canto me trabucara, que trabucada estaba, que mal fixera as cousas, canto mal che fixen. Entón falei con Uxía e díxenlle que o estaba preparando todo para voltar. Quería aparecer perante túa en Ourense, nas Burgas, na Ponte Vella, na túa cafetaría... Non sei, onde fose, queríache dar unha sorpresa; pero Uxía convenceume de que agardase, de que non fose tan impulsiva e acepteino sobre todo cando me propuxo que te agasallásemos unha viaxe a Italia coa escusa de visitar Milano, onde vivía eu, e Firenze. Acepteino cunha ilusión inmensa e axiña comecei a preparar a viaxe. Pedinlle a Uxía que non se lle ocorrese dicirlle a ninguén cal era o verdadeiro motivo da viaxe, pero non o puido cumprir. Díxoo a Silvia a traizón. Eu non quería que Silvia soubese que eu vivía. Queríalle dar unha sorpresa a ela tamén cando eu voltase a Ourense, pero non pasa ren. Tamén me fixo ilusión falar con ela por teléfono.
E seguimos falando e falando durante horas, contándonos as nosas experiencias, partillando o que sentimos, o que sentiramos, o que sentiamos, durante horas, cunha cunca de té con limón por medio, na cea tamén, coa compañía de Anxiños... e fíxose tarde namentres falabamos no seu cuarto, no seu leito. Era a primeira vez que durmiamos alí despois de tanto tempo separadas. Ouvíase a choiva fóra, acariñando os muros de pedra das casas, das rúas... Alí dentro, estabamos protexidas, quentiñas... xuntiñas, á fin, para sempre.
Só contarei para rematar o que sentín cando vin a Agnes saíndo do aeroporto de Milano. Crin que me desmaiaría, que non sería quen de falarlle, de camiñar ata ela. Agnes teimouse á man da súa nai cando me viu, cando ouviu que a súa nai lle dicía que era eu, que eu estaba viva, que eu non morrera. Nunca poderei esquecer o ollar que Agnes tiña nese momento. Os seus ollos enchéronse de bágoas, pero tamén de luz, de medo, de alivio... e vin que tremía, que perdía o equilibrio, que estaba a piques de caer ao chan. Entón corrín ata ela para acollela entre os meus brazos. Á fin abrazábaa, á fin, á fin. Canto tempo había que desexaba abrazala, sentila comigo. Canto a botara de menos, canta falla me fixo, canto a amaba, canto e canto a amaba, canto a amara sempre, sempre, sempre.
Cando a sentín entre os meus brazos, chorando, tremendo, case sen poder respirar, souben que ela tamén era fráxil, que tamén me necesitara moito. Aquela aperta confesounos todo o que a outra sentía. Foi como ouvir a voz do seu corazón. Ela non deixaba de dicir: “estás viva, estás viva, estás viva, Lúa, Luíña, miña Luíña...” e eu non sabía que dicirlle. Só a podía abrazar, apertala contra min, sentila comigo, darlle o meu amor, a calor do meu corpo, darlle alento e equilibrio, pois ela case que non se podía manter en pé. E canto desexaba bicala, sentir os seus beizos, darlle todos eses bicos que devecía darlle dende había meses, pero contívenme porque sabía que aqueles non eran o sitio nin o momento axeitados para bicala, para estar tan intimamente con ela.
Quería falar con ela para contarllo todo, pero non podía domear o que sentía, as ganas de estar con ela, de darlle o meu corpo, de sentila comigo, de que ela me sentise consigo. Era algo que nos descontrolaba. Cando xa soubemos que ninguén nos vía, ninguén nos miraría, entón abraceina, abraceina cun agarimo que non podía domear, que se me escapaba por todas as partes do meu ser, das miñas mans, dos meus brazos, que nacía da miña pel. Sempre me descontrolou sentir a Agnes preto de min, tan preto de min, ouvir a súa respiración, ouvir a súa doce voz de veludo, ouvila suspirar, vela sorrir, mirarme, tomarme da man. Non sei que me ocorre cando estou con ela. É  algo que me sucede dende que era adolescente. Agnes esperta en min o meu lado máis salvaxe e seica ancestral, ese que só pensa en gozar con ela das sensacións máis agochadas, ese que me empurra a explorar con ela todo o que nos pode facer perder o control, que nos pode entolecer. Con ela non sinto vergonza, ao contrario, só quero que esteamos o máis xuntas posíbel, que o descubramos todo a unha da outra, que sintamos xuntas, que sintamos todo o posíbel, que partillemos todo, todo o que sentimos. O que sinto cando a teño preto, cada vez máis pretiño de min, é unha inmensa e incontrolábel necesidade de ser súa, de estar intimamente con ela, de darlle todo o que eu son, todo o que podo ser, de estar con ela coma se non houbese ren máis no mundo. E foi iso o que nos ocorreu cando nos achamos soa no cuarto que compartiriamos no apartamento de Milano. Eu xa non tiña fogar alí porque o preparara todo para voltar a Ourense sen deixar ren alí.
Cando estivemos soíñas, non fixo falta que dixésemos ren. O noso redor empurrábanos a estar xuntas. Era coma se o mundo todo nos dixese que debiamos de estar xuntas, que tiñamos que recuperar o tempo perdido. E que fermosos momentos vivimos, que sensacións tan fortes, canta intimidade, cantas caricias, cantos bicos, cantos suspiros e palabras de amor compartimos. Agnes é tan agarimosa, tan tenra e pasional neses momentos que me fai entolecer con só unha caricia, un bico intenso, cunha palabra de amor ou de paixón... Non reprimimos ren cando estamos xuntas, absolutamente ren. Espímonos tanto física como animicamente cando nos amamos.
E coido que iso é todo o que por hoxe vou contar. Xa seguirei escribindo máis adiante. Que bonito é escribir xunta a lareira cando fai este tempo que tanto incita a estar agochada na casa, protexida na calor do fogar.

Traducción:


Sábado, 23 de noviembre de 2019
El tiempo y el espacio me confunden porque regresé a la vida que tanto eché de menos, pero a esta vida le faltan cosiñas que yo esperaba encontrar cuando volviese. Fui ingenua e inocente creyendo que todo permanecería tal como lo dejé cuando me marché queriéndoles dar a las personas que amo la oportunidad de ser felices, de vivir tranquilas sin estar pendientes siempre de mi salud. Tanto tengo que decir que no sé cómo ordenar las palabras, ni las frases ni nada. Tengo un ovillo de emociones y de pensamientos que no sé cómo desenredar. Hace días que no puedo dominar mis sentimientos. Estoy controlada por la felicidad más absoluta, por la euforia más tierna y también por la tristeza más hiriente.
Ayer volví a la aldeíña en la que nació mi madre y en la que viví los mejores momentos de mi vida. Esta aldea es el escenario de mi niñez y de mi adolescencia. En esta aldeíña, aún permanece escondida la voz de todos mis deseos, de mis esperanzas y de los momentos felices que viví aquí siendo una niña de verdad, disfrutando de una libertad de la que casi no disponía cuando estaba en Ourense, en la ciudad. Allí, mi madre vigilaba todos mis movimientos, no me dejaba margen para actuar, controlaba todo lo que hacía, a qué hora llegaba a casa, con quién me relacionaba, qué calificaciones sacaba en la escuela, qué libros leía, qué escribía, qué pintaba... En cambio, cuando íbamos a la aldeíña, ella parecía olvidarme y me dejaba libre para que corriese sola por el bosque, no cuidaba de mí a todas horas, no controlaba con quién me relacionaba, qué hacía, qué escribía, qué leía, con quién hablaba, con quién pasaba mis horas ni tampoco si comía o dejaba de comer. Era como si ella creyese que en la aldeíña no había problemas ni peligros y fue precisamente en la aldea donde alzó la voz la enfermedad que tengo desde que nací. Tengo una enfermedad de las llamadas raras que no tienen cura, que sólo se controlan con operaciones que tampoco me garantizan la vida, que incluso pueden llevarme a la muerte. Mi corazón es indeciso y frágil. No late como debería latir un corazón sano. Puede latir con más lentitud de la necesaria y, de súbito, empezar a latir como si quisiese huir de mi pecho. Tomo una medicación que más o menos lo mantiene sosegado. Intento hacer todo el ejercicio físico que puedo para enseñarle a latir como debe en cada momento; pero su comportamiento es tan imprevisible que, por mucho que me esfuerce por cuidarlo y vigilarlo, nunca podré saber qué hará en las horas siguientes, en los minutos que vivo. Esta enfermedad me ha impedido siempre vivir serenamente. Es imposible vivir así, siempre pendiente del ritmo al que me late el corazón, siempre sintiéndome frágil, queriendo hacer más de lo que puedo y no pudiendo controlar la aceleración con la que de súbito mi corazón empieza a latir. sé que la vida puede desvanecerse en cualquier momento y, por eso, siempre he vivido como si ese instante fuese el último de mi existencia, por eso nunca quise reprimirme, nunca quise detener los hechos que se me presentaban, que me hacían sentir viva. Sentirme viva era lo que más me empujaba a vivir, curiosamente. No obstante, no basta con la intención que cada una tenga. También necesitamos ayuda de nuestro alrededor. Si en nuestro alrededor no hay ayuda, podemos desanimarnos enseguida. Si lo que vemos en nuestro alrededor es rechazo, es rabia e incluso incomprensión, cuesta mucho seguir luchando por nuestros sueños. Es como querer luchar contra la fuerza de un temporal. El mar enloquece, las olas son agresivas, el viento no deja caminar con tranquilidad, no podemos detener con nuestras manos la fuerza de la lluvia que cae con vigor a la tierra; mas el sentimiento siempre permanece en nuestro corazón, en nuestra alma, en nosotros, permanece siempre, pese a las dificultades, las confusiones, los miedos, la impotencia... Hablo de todo esto porque, con estas palabras, quiero llegar a todo lo que he vivido en mi vida; pero es todo tan complicado de explicar que muchas veces me hago yo soliña un inmenso lío. Agnes me anima a que escriba una novela acerca de mi vida, pero soy incapaz de hacer una obra tan grande. Yo soy más de escribir poemas y cuentos, de pintar cuadros que termino en una tarde, de componer obras musicales que me surgen en un instante... Pienso que una obra de arte ha de nacer enseguida. Me cuesta mucho retomar algo que dejé a medias. No puedo acabar esos cuadros que comencé hace unos días porque, cuando me siento ante ellos, no sé ni por dónde continuar. Cuando la inspiración me posee, he de permanecer en sus brazos hasta que termino la obra que creo. Si la dejo a medias, me cuesta muchísimo recuperar esa inspiración que me había dominado toda.
El sentimiento que siempre me empujó a vivir y a luchar es el amor que siempre sentí por Agnes; un amor que me hizo cometer las locuras más insospechadas, incluso más incomprensibles, que me hizo actuar de manera errónea en muchísimas ocasiones. Me equivoqué muchas veces porque no supe gestionar ese amor tan fuerte que me hacía sentir pequeña, que descontrolaba el ritmo de mi enfermo corazón, que me hacía tener miedo y, al mismo tiempo, ganas de luchar, de estar con ella, de batallar contra todos los que quisiesen impedir que estuviésemos juntas.
La última locura que me hizo cometer este amor fue alejarme precisamente de Agnes, creyendo que todo le iría muchísimo mejor sin mí. Yo estaba totalmente segura de que ella ya no me amaba como nos amábamos cuando éramos adolescentes y nos juramos que siempre estaríamos juntas, que siempre nos amaríamos y que lucharíamos por nuestro amor no importando a quién nos tuviésemos que enfrentar. Artemisa era la mujer que ella amaba y quien estuvo a punto de perder la vida por no aceptar que Agnes estuviese conmigo. Yo no quería traerles problemas. Ellas también habían luchado mucho por su amor. Yo no quería ser ningún obstáculo para nadie. Nunca pensé que hacerles creer que había muerto sería la solución a esas dudas que Agnes tenía, con las que no era capaz de vivir; pero la oportunidad de desaparecer se me presentó delante de mí gracias a mi enfermedad. Ella me la trajo sin que la esperase. Si volviese a estar en esa situación, jamás, jamás, jamás haría lo mismo. Buscaría otra solución, otra manera de desaparecer; pero nunca volvería a utilizar la muerte como camino para desvanecerme. Fui muy injusta y cruel; pero, en ese momento en el que recuperé la consciencia en una ambulancia que me llevaba al hospital de Ourense, no pensé en el futuro, sólo en el presente. Me sentí abatida por una fuerza que no podía entender. Una voz me dijo: “desaparece, desaparece de sus vidas, sobras, tú no tienes lugar ya aquí. No sigas luchando por una mujer que no es para ti. Lo mejor que puedes hacer es huir. Desaparece, desaparece, hazles creer a todos que has muerto, que estás muerta, que nunca más volverás.”
No sé de dónde provenía esa voz. No puedo saberlo y creo que nunca lo sabré, pero de lo que estoy segura es que esa voz no nacía en mí. Yo nunca me había dicho cosas tan crueles. Sí que tuve muchos problemas de autoestima por culpa de las terribles experiencias que viví con ese hombre con el que pretendí llevar una vida más o menos digna, pero nunca me había atacado de esa manera a mí misma. Casarme con él fue el error más horrible de mi vida. Lo hice sólo por mi madre. Ella sufría muchísimo por mí. Ella creía que yo nunca dejaría de buscar a Agnes, que siempre la amaría, que incluso perdería la cabeza por ella. Mi madre no aceptaba ese amor por nada del mundo y mucho menos cuando el tiempo pasaba sin que nadie supiese nada más de Agnes. Entonces me casé con ese estudiante de derecho que se enamoró tan locamente de mí, que viajó miles de veces a Galicia por mí, que me hizo creer que siempre me protegería y me amaría y que, en cuanto nos casamos, me recluyó en su casa de Barcelona; que me impedía relacionarme con los demás, que me impedía vestir bien y maquillarme, que incluso me daba una paliza si me descubría hablando por teléfono con alguna amiga. Yo estudié en Barcelona dos años y viví allí, después de casarme en Ourense, también durante dos años, aunque me cuesta mucho contar el tiempo porque todos esos meses se confunden en mí, se hacen irreconocibles y no sé cuánto tiempo pasé lejos de mi tierra, tan enferma también, tan deshecha, cada vez más deshecha. En aquel entonces yo sí tenía una autoestima horrible porque ese chico la deshizo, la destruyó. Me costó mucho salir de ese abismo al que me lanzó. Cogí enfermedades de las que me costó mucho curarme. Yo sólo quería desaparecer. No soportaba esa vida que él me obligaba a vivir. Yo quería seguir estudiando mi carrera y quería estudiarla en Ourense, pero él no me lo permitió. Entonces, no era tan visible la violencia de género. Yo era una mujer maltratada que no sabía cómo salir de esa vida. Lo conseguí gracias a un amigo médico que precisamente estaba en la ambulancia que me llevaba a Ourense después de perder la consciencia entre los brazos de Agnes. De verdad yo estaba segurísima de que aquella tarde moriría. Por eso le insistí a Agnes con tantos nervios en que fuésemos a la aldea, porque creía que moriría y quería hacerlo entre los brazos de Agnes, junto al río Miño, en la aldeíña que había visto cómo nos declaramos nuestro amor, que había sido testigo de nuestros momentos más bonitos. Quería morir a la orilla de ese río que había visto cómo nos amábamos por primera vez aquella mañana de agosto tan intensa y brillante en la que nuestro amor y el deseo que siempre habíamos sentido la una por la otra estallaron por dentro de nosotras.
Daniel, aquel amigo que me ayudó a volver a Ourense cuando estaba a punto de morir, fue el mismo que estaba junto a mí en la ambulancia cuando creía que también estaba a punto de morir. Él es como un ángel que aparece ante mí cuando la muerte pretende llevarme consigo. No me explico por qué siempre me encuentro con él en el instante preciso en el que mi vida está volviéndose muerte, pero mi vida está llena de casualidades que la hacen mágica, que me hacen creer que la vida en la que existo no es real, pero es real, y mucho. También supe después por él que él había sido quien había tomado la decisión de ir en la ambulancia cuando supo de casualidad también que habían llamado desde la aldeíña en la que vivía mi madre. Él no sabía que era yo la que estaba en peligro. Creía que sería alguna de las personas que me conocen. Me explicó que, cuando me vio inconsciente, se prometió a sí mismo que haría cualquier cosa por devolverme la vida, por mantener brillando el último suspiro de vida que me quedaba. Daniel me conoce desde hace muchos años. Fue la única persona que quiso ayudarme cuando yo vivía en Barcelona y estaba a punto de morir por culpa de la anorexia y de mi enfermo corazón. Lo llamé a escondidas una mañana en la que pude huir del cuarto que me obligaban a ocupar en el hospital de Vall d’Hebrón y le pedí que le dijese a mi madre que la quería, que nunca dejaría de quererla pese a todos los errores que había cometido conmigo, que yo era su hija y que eso ya bastaba. Él me preguntó dónde estaba, yo se lo dije, le confesé que estaba muy enferma, que me quedaban muy pocos días de vida y que Jordi (el chico con el que me había casado) me trataba muy mal, que me daba palizas por la cosa más tonta y que lo único que yo deseaba era desaparecer para siempre. Entonces, al día siguiente, él apareció en el hospital, discutió con todos los médicos que quisieron impedirle que hablase conmigo y también con Jordi, a quien denunció con mi ayuda. Daniel me quería mucho y me quiere mucho porque crecimos juntos, puede decirse, porque fue mi vecino siempre, porque fue el único amigo hombre que he tenido en mi vida. Quizás sea sencillo ser su amiga porque a él le gustan los hombres, aunque pienso que eso no tiene nada que ver. Él y yo siempre nos entendimos porque los dos tuvimos una orientación sexual supuestamente prohibida, porque él también se casó con una mujer para intentar esconder que era homosexual, para asegurarse su carrera como médico... Eran muchísimas las cosiñas que nos unían. Él me conocía mucho mejor que nadie, junto con Silvia; una amiga que siempre fue como mi hermana. Sólo Agnes, Silvia y él conocieron siempre cómo era yo realmente, aunque, al desaparecer Agnes, ya sólo él y Silvia podían apoyarme, aunque Silvia también tenía su vida. Ella se marchó a estudiar fuera de España y, durante unos años, casi no supimos prácticamente nada la una de la otra. El caso es que él me rescató de las manos de ese violento hombre que me tenía detenida, él me ayudó a volver a Ourense y a curarme, me ayudó a poder estudiar mi carrera, me apoyó siempre, fue mi más sincero apoyo. Yo lo ayudé a separarse de su mujer antes de que fuese demasiado tarde. Él y yo fuimos de fiesta muchas veces buscando los locales de ambiente en los que no nos sintiésemos rechazados... y él fue quien me ayudó a hacerme pasar por muerta el año pasado. Le conté rápidamente lo que me pasaba, lo que deseaba, y me ayudó muchísimo; pero es un inmenso secreto que él me ayudó. Eso no puede saberlo nadie. Él también me ayudó a iniciar una nueva vida en Italia, mas ésa es otra historia que no sé si tengo tiempo de contar.
Mas quiero hablar del ahora, de lo que vivo, de lo que estoy viviendo estos días. Desde que supe que mi madre había muerto, necesité pedirle perdón con una fuerza que me destruía y no sabía cómo hacerlo, hasta ayer. Agnes me ayudó a poder despedirme bien de ella, a poder pedirle perdón. Agnes tiene un don muy mágico que le permite hablar con los muertos, con los que se fueron, y, gracias a ella, pude hablar con mi madre. Qué bonito fue ese momento... pero intentaré contarlo con orden.
Ayer llegamos a la aldeíña hacia las seis de la tarde. Los viernes salgo antes del instituto en el que trabajo desde hace quince años. Antes de marcharnos, Agnes, al fin, habló con Artemisa. Yo llevaba toda esta semana insistiéndole a Agnes en que hablase con ella. Agnes no quería cogerle el teléfono. No quería hablar con ella porque sabía que mantendrían una conversación muy tensa si hablaban, pero yo le decía que ésos no eran motivos para no hablar con ella. Le decía que, cuanto antes le explicase las cosas, mejor; pero no había manera de convencer a Agnes. En realidad, Artemisa consiguió hablar con Agnes porque la llamó desde el móvil de su hermana. Fue una conversación muy triste, lo sé, pero, al menos, ya hablaron, Artemisa ya sabe lo que ocurrió, ya pudo asegurarse de que Agnes no la ha engañado, que era lo que seguramente creería.
Conduje hacia la aldeíña sintiendo miedo, sintiéndome nerviosa y muy emocionada. Saber que me reencontraría con tantos recuerdos y también tantas ausencias mantenía mi alma pendiendo de un hilo. Agnes intentó tranquilizarme y animarme durante todo el trayecto. Yo sentía su apoyo como si de verdad éste tuviese materia. Me siento tan unida a ella que no me cuesta nada sentir lo que ella quiere transmitirme, lo que ella siente, lo que ella piensa. La amo tanto que muchas veces sólo noto latir por dentro de mí el amor que siento por ella, que siempre sentí. Estamos tan unidas que me parece imposible creer que llevemos un año separadas, que nos haya costado tanto estar juntas. Me siento tan querida, tan inmensamente querida, que me cuesta mucho experimentar sentimientos negativos.
Cuando bajamos del coche, enseguida me sentí acogida, sentí que toda la aldea, los bosques que la rodean y el río, todo, todo me daba la bienvenida. Llovía algo, pero el paisaje aparecía tan hermoso... Lleva lloviendo desde hace muchas semanas en Galicia sin parar, pero a mí no me importa. La lluvia siempre ha formado parte de la manera de ser de Galicia.
Agnes no me dijo nada mientras caminábamos hacia la aldea. Debemos dejar el coche fuera de la aldea porque a ella no se puede acceder con coche. El estrecho vericueto que conduce a la aldeíña estaba lleno de barro, pero tampoco nos importó. Laila iba dando saltos detrás de nosotras. Laila es una perrita adorable y muy bien educada que enseguida me cogió cariño, a la que enseguida comencé a querer. No me deja sola nunca. Si Agnes no puede estar con ella, enseguida me busca a mí. Me llevo estupendamente con ella y Laila ni tan siquiera siente celos si estoy con Agnes.
Cuando llegamos a la aldeíña, cuando estuvimos ya en las calles de piedra que siempre la crearon, entonces noté que me latía con fuerza el corazón; mas sabía que no era peligroso que me latiese así. Era la emoción que sentía la que lo impulsaba. Estaba delante de la casa que había sido de mi madre, en la que yo había vivido tantos momentos, y la que es mía, la que mi madre no sabía a quién dejar en la herencia porque yo no tengo hermanos ni nada. Yo ya la había heredado cuando mi madre estaba viva y no le dio tiempo a cambiar las escrituras ni nada de eso. Quizás tampoco quisiese hacerlo. Yo soy la última persona de nuestra estirpe, excepto si tengo algún hijo, pero sé que no voy a tenerlo, y menos teniendo ya 46 años.
Agnes me tenía cogida de la mano, me la apretaba cuando me sentía más nerviosa y emocionada. Me sentí tan arropada por ella que el miedo ya casi se había desvanecido.
     Vayamos a la tumba de mi madre —le pedí a Agnes con miedo y emoción.
El cielo nublado hacía que todo pareciese mucho más romántico, más íntimo, más solitario. El camino al cementerio lo hicimos sólo hablando a través de los ademanes que nos dedicábamos. No era necesario decir nada. Yo también notaba que Agnes estaba muy nerviosa. Sabía que íbamos a vivir un momento muy extraño. Yo vería mi supuesta tumba. No me explico cómo pudieron enterrarme sin dejar huella en ninguna parte de esas gestiones, pero también es cierto que, en aldeas como la nuestra, no se controlan tanto estas cosas. Estos cementerios son muy antiguos. Las tumbas están en los muros de las casas del entorno, como se hizo siempre, viviendo los muertos con los vivos, con distancia, pero juntos... y en la tierra, entre los brazos de la tierra que siempre nos amó. Mi tumba está en la tierra, bajo un roble que la protege de la luz del cielo, pero también de la lluvia; aunque ahora sus ramas están vacías. Sobre mi tumba, vi un montón de hojas marchitas, de color rojo como mis cabellos. Esas hojas eran la materialización de la caducidad de la vida, del tiempo que pasa. Vi mi propia muerte sin estar yo muerta y me impresionó mucho. Quiero que quiten ya esa lápida en la que está inscrita la fecha en la que supuestamente morí porque me siento más viva que nunca y sé que lo harán, pero saber que aún sigo muerta en este lugar me hace estar tristísima. No tiene sentido que me sienta triste por algo que yo misma provoqué, pero verlo así, tan directamente, bajo ese cielo tan gris, ver mi muerte entre los brazos del otoño, bajo las hojas marchitas, secas, rojas, caducas... es algo que no se puede explicar, que encoge el corazón, que oprime el alma.
Agnes me apretó la mano cuando notó que me deshacía, que comenzaba a llorar. Me arrodillé en la tierra sin importarme que estuviese mojada y me eché a llorar en silencio, como si yo misma llorase por mi propia muerte. No sé por qué siento todas estas cosas. Me sentí tantas veces a la orilla de la muerte que no debería impresionarme tanto todo esto, pero me impresiona mucho. Estaba en ese momento en un lugar que acogía las almas que se habían ido. Agnes estaba sentada a mi lado, pero yo también sentía una compañía que no tenía materia; la compañía de mi madre, de todos los miembros de nuestra familia, incluso del abuelo y la abuela de Agnes. Había muchas almas a nuestro alrededor. Entonces le pedí a Agnes que llamase a mi madre. Le dije que necesitaba pedirle perdón. Ella me entendió a la primera. No se negó. Me cogió de las manos y cerró los ojos, me pidió que me concentrase mucho en nuestro silencioso alrededor. Antes de cerrar yo los ojos, miré profundamente a Agnes a los suyos y vi en ella tanta calma, tanta seguridad y tanto amor que de súbito dejé de sentir tristeza y miedo. Confié en ella como nunca había confiado en nadie y me quedé quieta, callada, sin moverme.
Entonces Agnes dijo: “¿Iria, puedes oírnos?” Yo no abrí los ojos en ningún momento, pero pude ver perfectamente lo que ocurría allí, en el cementerio. Noté que un viento muy leve mecía las ramas de los árboles. Agnes me apretó con cariño las manos y volvió a llamar a mi madre. Sentí que Agnes permanecía cada vez más quieta, más inmóvil, esperando, concentrada, sabiendo que estaba logrando lo que ambas deseábamos. Agnes no tenía miedo, nada de miedo. Yo tampoco debería tenerlo, pero, sin poder evitarlo, sentí un escalofrío atravesándome todo el cuerpo. Supe que Agnes sentía a mi madre. Quería abrir los ojos para preguntarle a Agnes con la mirada si ella estaba ahí, pero no fue preciso. Agnes dijo muy bajiño: “ya la tenemos aquí, Luíña. Ya puedes hablarle. Ella te oye.”
¿Cómo sabía Agnes que mi madre estaba con nosotras? Quise preguntárselo, pero, antes de que pudiese abrir los ojos, noté que alguien me acariciaba los cabellos, casi imperceptiblemente. Agnes me tenía cogida de las manos. Yo tenía mis manos entre las suyas. Ella no había sido. Tampoco había sido el viento que soplaba con cuidado entre las ramas vacías de los árboles. Era una mano inmaterial la que me había acariciado. Era la mano de mi madre.
     Lúa, cariño, tu madre puede oírte, de verdad —me aseguró Agnes con muchísima dulzura, hablando muy bajiño, con un murmullo que parecía poder perderse entre la voz del silencio—. Háblale, amor mío. Ella te oye, te escuchará, te lo prometo. Incluso ella puede tocarte. ¿Sientes cómo te acaricia? Está a tu lado, Luíña. Es ella. No tengas miedo.
Las palabras que Agnes me había dirigido con tanto amor y cuidado me hicieron llorar. Sentí que un nudo enorme me oprimía la garganta y comencé a temblar. No podía hablar y eso me hacía sentir muy impotente, eso intensificaba mis ganas de llorar. Me esforcé muchísimo en aceptar que aquello que Agnes decía era cierto. Me costaba creerlo porque me parecía demasiado hermoso para que fuese verdad; pero las continuas caricias que mi madre me daba en el cabello me convencieron de que era real y también me convenció la serenidad que dominaba a Agnes.
     Nai, naiciña... —comencé a decir con miedo, casi sin poder hablar por culpa del profundo llanto que me llenaba el alma y me robaba la voz—, naiciña, quiero pedirte perdón por lo que hice. Yo creía que podría comunicarme contigo en cuanto llegase a Italia. Yo no quería que tú pensases que yo había muerto. Yo quería hablar contigo, naiciña, te lo juro, pero no pude. Me marché de aquí muy enferma y creía que, cuando llegase a Italia, podría llamarte y decirte que no había muerto y pedirte que también se lo dijeses a Agnes cuando pasase un tiempo y ella ya hubiese reconstruido su vida, pero te juro que no pude, no pude.
Me costaba mucho hablar, pero no quería callar. Ya se había rasgado la coraza en la que había encerrado mis sentimientos y todo lo que había vivido ese tiempo y no quería callar, ya no.
     Cuando llegué a Italia, estaba muy enferma, muy débil. Me escapé antes de que pudieses saber que aún vivía. ¿Te acuerdas de Daniel? Él me ayudó, nai, me ayudó mucho. Cuando llegué a Italia, la tensión que sentía, la impotencia y el miedo, todo eso me hizo mucho daño. Estaba a punto de entrar en mi nueva casa cuando me desmayé en mitad de la calle. No sé quién me recogió y me llevó al hospital. Lo único que sé es que recuperé la consciencia conectada a un montón de máquinas y que me encontraba muy mal, muy débil... El único contacto que daba cuando me preguntaban con quién podía hablar yo era Daniel, pero en realidad yo no quería llamarlo. Quería desaparecer para todo el mundo porque creía que estaba a punto de morir, esta vez sí, de verdad. Ya había supuesto demasiados problemas para las personas que quiero. Naiciña, estaba asustada y no sé qué me pasó. Sabía que iba a morir y me aterraba pensar que mi vida se apagaría lejos de Ourense, de vosotros, de todas las personas que quiero, que me querían, y realmente estuve a punto de morir. Me operaron de urgencias. No sé qué me hicieron porque me lo contaron cuando estaba aún muy débil y no entendía nada. Me costó mucho recuperarme. Estuve en el hospital hasta enero. Cuando salí de allí e intenté rehacer mi vida, entonces supe gracias a Daniel que tú habías muerto. No podía explicarme cómo habían transcurrido tantos meses. ¿Dónde estaban esos meses? Yo sólo recordaba pasar días y noches en el hospital casi sin saber dónde estaba, rodeada de gente desconocida que no hablaba mi lengua. Lo siento mucho, nai, lo siento con toda mi alma. Jamás habría hecho algo así si hubiese sabido las consecuencias de mis actos, pero te juro que yo quería hablar contigo; mas no pude, no pude, y, cuando supe que habías muerto, me sentí tan abatida que pensé que ya no merecía la pena hablar con nadie. Carallo, maldita sea, qué mala hija fui... Perdóname, nai, perdóname, por favor, por favor.
Noté que Agnes me abrazaba, que me protegía entre sus brazos. Yo había acabado llorando sobre la tumba de mi madre sin poder dominar el inmenso llanto que me impedía hablar. Sentir el amor y el calor que Agnes me daba me hizo llorar aún más profundamente. Agnes era y es mi ángel. Ella no dejaba de decirme que mi madre aseguraba que me perdonaba, que ella supo siempre que yo no estaba bien, que su muerte no era culpa mía, que ella estaba enferma desde hacía años y que tampoco había sido capaz de confesarme lo mal que estaba.
     Yo sólo quería que estuvieseis más tranquilos sin mí. Me equivoqué mucho, muchísimo. No era consciente de que me queríais tanto, de que yo era tan importante. Nunca creí que yo fuese tan importante para los demás —les confesé a Agnes y a mi madre—. Por favor, perdonadme, perdonadme.
     Luíña, cariño, tranquila —me pidió Agnes con mucho amor—. Ya pasó todo, vida mía. Nadie tiene que perdonarte nada. Tú lo has pasado muy mal, cariño. Siente el abrazo que quiere darte tu madre —me pidió mientras deshacía el abrazo que nos unía—. Ella quiere que la sientas contigo. Está contigo, Luíña, y dice que te protegerá siempre, que nunca dejó de hacerlo.
Entonces, cuando Agnes se alejó de mí, sentí que unos brazos inmateriales me rodeaban, me protegían. El frío del ocaso desapareció y sólo quedó en mí una inmensa sensación de protección, de amor, de perdón. Supe que era mi madre quien me abrazaba y entonces, sabiéndolo, cerré los ojos y disfruté de ese abrazo tan mágico.
Después de ese momento, me sentí muchísimo mejor, como si alguien me hubiese arrancado del alma la inmensa tristeza que sentía. Noté que se esparcía por todo mi ser una calma muy templada que me hizo sonreír, que me hizo mirar a Agnes con una gratitud inmensa. Entonces, ella me dijo:
     Despídete de tu madre. Ella ya se va, pero estará siempre a tu lado, cuidándote, como también me cuida mi abuela.
Le dije adiós a mi madre sintiendo que no me despedía de ella con tristeza, sino con aceptación, y todo eso gracias a Agnes. Me siento tan afortunada por tener a mi lado a una mujer tan maravillosa... No me la merezco, no me la merecí nunca; pero sé que debemos estar juntas, que nuestro destino es vivir juntas hasta el fin de nuestros días. Nunca dejé de amarla y todas las locuras que hice en mi vida las hice por ella, pensando que yo sólo entorpecía su felicidad. Por culpa mía a ella la enviaron lejos de Galicia, haciéndole lo peor que podían hacerle. Por culpa mía, su madre la rechazó, la envió lejos de aquí creyendo que la enviaba a un lugar en el que nadie la rechazaría... Por culpa mía, Artemisa casi se quitó la vida. Artemisa es una mujer muy buena, con un alma también muy mágica, y saber y sentir que Agnes no la amaba sólo a ella la deshacía, la convertía en una mujer que no era en realidad, y no era justo que ella fuese tan infeliz por culpa mía. Agnes dudaba entre estar conmigo o estar con Artemisa. Yo no quería que eso ocurriese... pero no quiero repetirme.
Antes de marcharnos del cementerio, Agnes me pidió que aguardásemos un instante. Me dijo que alguien la llamaba. Se separó un poco de mí y escuchó, sintió con su alma mágica, y, después de unos minutos que me parecieron eternos, me dijo:
     Mi abuela me ha confesado ahora que todas esas veces que yo creía verte y oírte... en realidad, era ella haciéndome creer que eras tú quien me hablaba, quien me ayudaba a seguir para adelante. No sé por qué lo hizo, pero no has sido tú la única que ha pedido perdón esta tarde —me contó sonriéndome emocionada—. No tengo nada que perdonarle a nadie y mi abuela lo sabe. Ahora me siento mucho más tranquila. No podía dejar de preguntarme quién era, entonces, el alma que se presentaba ante mí creyendo yo que eras tú quien me hablaba, quien se comunicaba conmigo.
Yo también le sonreí a Agnes, intentando ordenar en mi mente todo eso que quería confesarle. Al fin, mientras caminábamos de vuelta a la casa de la madre de Agnes, le dije:
     En realidad, yo notaba que tú me hablabas, que de alguna manera u otra estábamos hablando, estábamos juntas, podíamos vernos. Agnes, durante los meses que estuve enfermísima en el hospital, casi permanecí sin consciencia durante todos esos días. Es posible que la mágica alma de tu abuela hiciese que tú y yo pudiésemos comunicarnos a través de una dimensión que no pertenece ni a la muerte ni a la vida.
     Es muy posible, Luíña. Tu alma y la mía nunca estuvieron separadas. Siempre las unió un vínculo mucho más poderoso que la fuerza de la muerte y la vida.
     Sí, también lo pienso, Agnes. Nunca me sentí lejos de ti. Tardé mucho tiempo en saber que estabas pasándolo tan mal sin mí. En los primeros meses de mi vida en Italia, yo casi no tenía contacto con Galicia porque estuve enferma, en el hospital durante mucho tiempo y, después, porque Daniel casi no me contaba nada. Él a ti no te conocía. La única persona que podía hablarme de ti era Uxía, pero apenas teníais contacto. Yo estaba totalmente convencida de que tú eras feliz, Agnes, de que eras feliz con Artemisa. Era lo único que sabía de ti. Uxía y tú apenas quedabais, sólo para los ensayos, y, los primeros meses de este año, bueno, digamos que lo único que ella me contaba era que eras muy feliz con Artemisa. Luego estuve varios meses sin saber de ti. Uxía no me contaba nada. En los meses de abril, mayo y junio, no supe nada de ti. Le preguntaba a Uxía si estabas bien, pero no me contaba nada de ti. Incluso me decía que llevabas semanas sin ir a los ensayos y eso me asombraba tanto... Algo me decía que no estabas bien.
     No estaba bien —me confirmó con vergüenza—. Tuve una recaída horrible. Ya te hablaré de ello más adelante.
     No, no, cuéntame ahora...
     No, Luíña. Es muy largo de contar —rió todavía avergonzada.
No pude convencer a Agnes de que me lo contase. Sabía por encima lo que le había ocurrido porque me lo había explicado el jueves por la noche en Milán, pero quería conocer todos los detalles de esa época. No obstante, no pude convencerla. Ella sólo quería escucharme a mí. Quería conocer todo lo que me había ocurrido este año, así que proseguí:
     Después, en julio, volví a saber de ti y, esta vez, Uxía me explicó que no estabas tan bien con Artemisa como creía. Me contó que habías discutido con ella cuando eran las fiestas del día de Galicia, que habías ido a Santiago sin ella y que después ella se había presentado en Santiago para pedirte perdón, pero que, a partir de entonces, ya no estuvisteis igual. Entonces supe también que, el día de mi cumpleaños, hicisteis una fiesta en mi honor y eso me dolió mucho. A partir de ese tiempo, Uxía ya intentó intimar más contigo y, poquiño a poco, iba consiguiéndolo. Su intención era hacerse más amiga tuya para conocer mejor lo que tú sentías porque, en ese tiempo, yo ya me había propuesto volver a Ourense. No aguantaba vivir más tiempo lejos de todo lo que había sido mi vida, de mi tierra, incluso de ti. Tenía una vida más o menos construida en Italia, pero no sentía que aquélla fuese mi vida. Quería asegurarme de que tú estabas bien antes de ir, no sé por qué. No sé qué quería saber. Estaba muy insegura, no me atrevía a volver, pero me decidí a volver cuando supe que, en el aniversario de mi supuesta muerte, tú habías llorado muchísimo por mí, confesándoles a todas las personas que estaban junto a ti esa tarde que todavía me amabas con toda tu alma. Ellos lo sabían, sobre todo tu madre y Silvia, pero se quedaron asombrados cuando te oyeron hablarme con tanto sentimiento, cuando oyeron cómo me confesabas llorando desconsoladamente que aún me amabas, que no podías vivir sin mí, que darías parte de tu vida para que yo pudiese volver, que no soportabas más vivir sin mí, que nunca me olvidaste, que yo siempre fui el amor de tu vida, que a Artemisa la amaste muchísimo, pero que lo que sentías por mí era mucho más indomable. Fue eso lo que me convenció, lo que me hizo descubrir cuánto me había equivocado, qué equivocada estaba, qué mal había hecho las cosas, cuánto mal te hice. Entonces hablé con Uxía y le dije que estaba preparándolo todo para volver. Quería aparecer ante ti en Ourense, en las Burgas, en el puente viejo, en tu cafetería... No sé, donde fuese, quería darte una sorpresa; pero Uxía me convenció de que esperase, de que no fuese tan impulsiva y lo acepté sobre todo cuando me propuso que te regalásemos un viaje a Italia con la excusa de visitar Milán, donde vivía yo, y Florencia. Lo acepté con una ilusión inmensa y enseguida comencé a preparar el viaje. Le pedí a Uxía que no se le ocurriese decirle a nadie cuál era el verdadero motivo del viaje, pero no pudo cumplirlo. Se lo dijo a Silvia a traición. Yo no quería que Silvia supiese que yo vivía. Quería darle una sorpresa a ella también cuando yo volviese a Ourense, pero no pasa nada. También me hizo ilusión hablar con ella por teléfono.
Y seguimos hablando y hablando durante horas, contándonos nuestras experiencias, compartiendo lo que sentimos, lo que habíamos sentido, lo que sentíamos, durante horas, con una taza de té con limón por medio, en la cena, con la compañía de Anxiños... y se hizo tarde mientras hablábamos en su cuarto, en su cama. Era la primera vez que dormíamos allí después de tanto tiempo separadas. Se oía la lluvia fuera, acariciando los muros de piedra de las casas, de las calles... Ahí dentro, estábamos protegidas, calentiñas... juntiñas, al fin, para siempre.
Sólo contaré para terminar lo que sentí cuando vi a Agnes saliendo del aeropuerto de Milán. Creí que me desmayaría, que no sería capaz de hablarle, de caminar hasta ella. Agnes se asió a la mano de su madre cuando me vio, cuando oyó que su madre le decía que era yo, que yo estaba viva, que no había muerto. Nunca podré olvidar la mirada que Agnes tenía en ese momento. Sus ojos se llenaron de lágrimas, pero también de luz, de miedo, de alivio... y vi que temblaba, que perdía el equilibrio, que estaba a punto de caer al suelo. Entonces corrí hasta ella para acogerla entre mis brazos. Al fin la abrazaba, al fin, al fin. Cuánto tiempo hacía que deseaba abrazarla, sentirla conmigo. Cuánto la había echado de menos, cuánta falta me hizo, cuánto la amaba, cuánto y cuánto la amaba, cuánto la había amado siempre, siempre, siempre.
Cuando la sentí entre mis brazos, llorando, temblando, casi sin poder respirar, supe que ella también era frágil, que también me había necesitado mucho. Aquel abrazo nos confesó todo lo que la otra sentía. Fue como oír la voz de su corazón. Ella no dejaba de decir: “estás viva, estás viva, estás viva, Lúa, Luíña, mi Luíña...” y yo no sabía qué decirle. Sólo podía abrazarla, apretarla contra mí, sentirla conmigo, darle mi amor, el calor de mi cuerpo, darle aliento y equilibrio, pues ella casi no podía mantenerse en pie. Y cuánto deseaba besarla, sentir sus labios, darle todos esos besos que ansiaba darle desde hacía meses, pero me contuve porque sabía que aquéllos no eran el sitio ni el momento adecuados para besarla, para estar tan íntimamente con ella.
Quería hablar con ella para contárselo todo, pero no podía dominar lo que sentía, las ganas de estar con ella, de darle mi cuerpo, de sentirla conmigo, de que ella me sintiese consigo. Era algo que nos descontrolaba. Cuando ya supimos que nadie nos veía, nadie nos miraría, entonces la abracé, la abracé con un cariño que no podía dominar, que se me escapaba por todas las partes de mi ser, de mis manos, de mis brazos, que nacía de mi piel. Siempre me ha descontrolado sentir a Agnes cerca de mí, tan cerca de mí, oír su respiración, oír su dulce voz de terciopelo, oírla suspirar, verla sonreír, mirarme, tomarme de la mano. No sé qué me ocurre cuando estoy con ella. Es algo que me sucede desde que era adolescente. Agnes despierta en mí mi lado más salvaje y quizás ancestral, ése que sólo piensa en gozar con ella de las sensaciones más escondidas, ése que me impele a explorar con ella todo lo que puede hacernos perder el control, que puede enloquecernos. Con ella no siento vergüenza, al contrario, sólo quiero que estemos lo más juntas posible, que lo descubramos todo la una de la otra, que sintamos juntas, que sintamos todo lo posible, que compartamos todo, todo lo que sentimos. Lo que siento cuando la tengo cerca, cada vez más cerquiña de mí, es una inmensa e incontrolable necesidad de ser suya, de estar íntimamente con ella, de darle todo lo que yo soy, todo lo que puedo ser, de estar con ella como si no hubiese nada más en el mundo. Y fue eso lo que nos ocurrió cuando nos hallamos solas en el cuarto que compartiríamos en el apartamento de Milán. Yo ya no tenía hogar allí porque lo había preparado todo para volver a Ourense sin dejar nada allí.
Cuando estuvimos soliñas, no hizo falta que dijésemos nada. Nuestro alrededor nos empujaba a estar juntas. Era como si el mundo entero nos dijese que debíamos estar juntas, que teníamos que recuperar el tiempo perdido. Y qué hermosos momentos vivimos, qué sensaciones tan fuertes, cuánta intimidad, cuántas caricias, cuántos besos, cuántos suspiros y palabras de amor compartimos. Agnes es tan cariñosa, tan tierna y pasional en esos momentos que me hace enloquecer con sólo una caricia, con un beso intenso, con una palabra de amor o de pasión... No reprimimos nada cuando estamos juntas, absolutamente nada. Nos desnudamos tanto física como anímicamente cuando nos amamos.
Y creo que eso es todo lo que por hoy voy a contar. Ya seguiré escribiendo más adelante. Qué bonito es escribir junto a la lareira cuando hace este tiempo que tanto incita a estar escondida en la casa, protegida en el calor del hogar.

sábado, 23 de noviembre de 2019

DIARIO DE ARTEMISA: VIERNES, 22 DE NOVIEMBRE DE 2019


Viernes, 22 de noviembre de 2019
Esta tarde, hablé al fin con Agnes. Conseguí hablar con ella porque hice trampas, porque cogí el móvil de mi hermana, me hice pasar por ella y le pregunté a Agnes por whatsapp si le venía bien que la llamase, que quería contarle una cosa muy importante. Agnes cayó de pleno en la trampa, me dijo que sí la podía llamar y me cogió el teléfono creyendo que era mi hermana quien la esperaba al otro lado de la línea. Cuando oyó mi voz, se quedó paralizada, pronunció mi nombre con asombro y algo de miedo, sentí que se planteaba la posibilidad de colgarme, pero, como Agnes no es así, se repuso y me preguntó cómo estaba. Me dijo: “qué sorpresa, Artemisa.” Yo le dije que, si no la llamaba desde el móvil de mi hermana, jamás habría podido hablar con ella. Agnes no me contestó a eso. Enseguida advertí que no estaba sola. Seguramente, Lúa estaría a su lado. Estaban preparándose para ir a la aldea. El pobre Damián descansará al fin, ya que Lúa sabe conducir perfectamente.
Agnes no era capaz de decirme nada. Era como si hubiese olvidado todas las palabras. Estaba muy tensa, incluso temerosa. No le apetecía en absoluto hablar conmigo, pero no era capaz de colgarme. Ella es incapaz de hacer eso. No sé si no es capaz de hacerlo por educación o por cobardía, pero esperó a que yo hablase. Le dije que estaba bien, aunque bastante sorprendida. Juro por mi vida que quería expresarme calmada y amistosamente, pero no me salía. No podía. Mi voz sonaba llena de severidad, de rencor, de algo que no sé contar. Era como si mi voz no me perteneciese. Intentaba hablar simpáticamente porque tampoco me apetecía mantener una conversación tensa con Agnes, pero, si trataba de expresarme con simpatía, mi voz sonaba falsísima y Agnes es muy intuitiva. Enseguida se dio cuenta de que yo no estaba tranquila.
Cuando le dije que estaba bastante sorprendida, me dijo: “lo entiendo.” Sentí una punzada inmensa cuando oí que Agnes me hablaba en castellano. Me hablaba en castellano. Hacía años que Agnes no me hablaba en castellano. Era una señal muy evidente de que ella me había desterrado por completo de su mundo. Quizás he sido yo la que se ha marchado de su mundo con cajas destempladas, pero me dolió mucho notarla tan lejos. Me quedé paralizada, sin saber qué decir cuando la noté tan inmensamente lejos de mí y a la vez con ganas de explicarme lo que había ocurrido porque Agnes me hablaba en castellano, pero me hablaba con cariño, con calma, como suele hablar ella. Estaba tensa, pero no se le notaba. Lo sabía yo porque la conozco y porque titubeó al contestarme cuando descubrió que era yo realmente quien la había llamado. Me pregunté entonces: “¿cómo hemos llegado hasta esto?” Y oír esa pregunta en mi mente me dolió tanto...
Le pregunté si podía explicarme lo que pasaba y ella me dijo que sí, pero se notaba a leguas que no le apetecía en absoluto hablar conmigo. Estuvo a punto de decirme que prefería que hablásemos en otro momento, pero no lo hizo. Oía yo que estaba preparando cosas, pero no me importaba que estuviese ocupada. Quería hablar con ella ya. Quería conocer lo que había ocurrido para quedarme ya tranquila. Sé que no vamos a volver nunca más y que, posiblemente, perdamos el contacto definitivamente (lo cual me hace un daño completamente insoportable que no puedo aguantar); pero prefiero olvidarla sabiendo que no me engañó. Prefiero marcharme definitivamente de su vida sabiendo toda la verdad para no guardarle rencor. No se merece que le guarde rencor. No obstante, estoy muy dolida, muchísimo, y además muy triste. Estoy tan triste que pienso que nunca más estaré con nadie. No quiero saber nada del amor. Sé que nunca podré amar a nadie como he amado y amo todavía a Agnes. La amo todavía muchísimo y me duele no estar con ella, pero saber que ella no me ama ni me amó nunca como la amé y la amo yo me disuade de intentar conquistarla de nuevo. Es inútil. Agnes siempre amó a Lúa por encima de todas las cosas. Dudo de que llorase sólo por su tierra cuando estaba lejos de Galicia. Seguramente lloraba también por Lúa. Ella no me ha confesado todo esto, pero lo sé. No necesito que lo haga. Noto que la ama con toda su alma por la forma como me ha hablado de ella, por las cosas que cuelga en Instagram, por todo lo que veo en las fotografías en las que salen juntas, por lo que noto en los vídeos que cuelga. A mí me amó, pero ella es el amor de su vida. También estoy dolida porque yo no he sabido estar con Agnes. Sí la he amado mucho y creía que se lo demostraba lo suficiente, pero no ha sido así. Nunca ha sido así. Ella piensa que, si la hubiese amado de verdad, siempre le habría demostrado que la entendía, la habría ayudado a volver a Galicia desde el primer momento en el que estuvimos juntas, desde el primer instante de nuestra relación, desde siempre, en lugar de forjarme yo una vida allí en Barcelona ignorando plenamente sus deseos. Si la hubiese amado de verdad, nunca habría dudado de que la cura a su enfermedad estaba en su tierra. Si la hubiese conocido bien, habría iniciado con ella una vida en Galicia, habría ido enseguida allí con ella, la habría ayudado a volver enseguida, a la mínima ocasión, a la mínima oportunidad que se nos presentase. En cambio, lo que hice fue ignorar sus deseos conociendo perfectamente lo mal que lo pasó durante años por no estar en su tierra. Lo que hice fue hacer mi propia vida ignorando lo que ella sentía, creyendo que tenía que curarse antes para poder volver a Galicia, sin creerme que su cura estaba allí. Fui muy egoísta, es cierto, pero es que tampoco podemos renunciar plenamente a lo que deseamos por otra persona, por mucho que ésta sea nuestra pareja, por mucho que la amemos. Sin embargo, ella lo hizo por mí durante años. Por eso pienso que ella sí me amó, porque fue capaz de renunciar a su más profundo y eterno sueño por mí, por no destrozarme la vida, hasta que ya no pudo más. En cuanto descubrió que su madre nunca había querido deshacerse de ella y que todavía la quería con toda su alma, se marchó de Barcelona ignorando todo lo que habíamos construido. E hizo bien porque ella también tiene derecho a mirar por sí misma, ya que yo no era capaz de hacerlo por ella.
Mas estoy muy dolida. Aunque entienda todo esto, tengo el alma destrozada. Saber cuánto ama todavía a Lúa me hace mucho daño. Con esfuerzo, Agnes me explicó que ella no tenía ni idea de que Lúa estaba viva, que su amiga Uxía y Lúa habían preparado el viaje a Italia a sus espaldas, que Uxía había urdido ese precioso plan. No sabía que estaba viva hasta que la vio delante de ella en Milán. Me parece una historia preciosa, la verdad, pero me duele que sea cierta. Lúa es mejor que yo en muchos aspectos porque fue capaz de desaparecer de su propia vida con tal de permitir que yo pudiese estar con Agnes. Sin embargo, no consiguió desaparecer nunca de la vida de Agnes porque ella jamás dejó de recordarla, de pensar en ella, de llorarla. Y ahora todo eso tiene la mejor recompensa que jamás puede soñar una persona que ama. Es increíble. Me parece una historia de película. Me parece imposible creer que sea real, pero lo es.
Tampoco quiso contarme mucho porque sabía que podía hacerme daño si me lo explicaba todo. Agnes es muy prudente en ese sentido, y en todos creo yo. Le dije que me alegraba mucho por ellas. Ella me dio las gracias y sentí entonces que ya no había nada más que hablar. Le deseé suerte y le dije que ya volveríamos a hablar pronto, pero las dos sabemos que eso no es cierto.
Y ahora me siento muy vacía. Hace una hora que hablé con ella y, cuando colgamos, ya estaba llorando. No he dejado de hacerlo desde entonces. Me siento frustradísima, tristísima e incluso algo rabiosa, pero esas emociones no me impiden reconocer que lo que le está ocurriendo a Agnes y que lo que le ha ocurrido es algo precioso, es lo más bonito que le ha pasado nunca. Agnes es muy buena. Se merece que le pasen cosas bonitas, es cierto. No sé por qué ahora me siento así, tan comprensiva; pero me ha conmovido mucho conocer la verdad. Sé que Agnes me ha contado la verdad. Ella es incapaz de mentir. No sabe mentir. Se le da estupendamente ocultar información, pero es imposible que sepas que está ocultando información porque no te da ninguna señal que te avise de ello, lo cual quiere decir que ni siquiera así es capaz de mentir. Mientes cuando transformas la realidad, pero no contar la realidad no es mentir, es ocultar información, y no puedes transformarle a nadie una información que no sabe que existe. Ella me ha ocultado durante años lo que sentía por Lúa, pero eso no le ha impedido ser feliz conmigo, a su manera. Hemos sido felices y ella me ha amado de verdad. Si no me hubiese amado, no se habría hundido sin mí cuando yo me fui, no me habría perdonado los horribles errores que he cometido con ella, no me habría tratado tan bien, con tanto amor... Echo tanto de menos estar con ella que me parece que me falta algo. Estar con Agnes es maravilloso, es algo precioso. Ahora empiezo a olvidar las cosas negativas de nuestra relación y recuerdo sobre todo los momentos bonitos. Echo mucho de menos dormir junto a ella, despertar a su lado, compartir con ella las preciosas y profundas conversaciones que manteníamos, echo de menos abrazarla, estar íntimamente con ella, tenerla plenamente conmigo. Echo de menos cocinar con ella, compartir la música, el cine, todo lo que compartíamos; pero es cierto también que últimamente casi ya no compartíamos nada. Teníamos gustos distintos, cada vez más distintos, e intereses casi opuestos. No sé por qué nos alejamos de esa manera. Tal vez, al resurgir ella estando en Galicia por fin, se distanciase de mí. Cuando vivía en Barcelona, apenas era ella misma. Sólo lo era cuando estábamos juntas, pero fuera de nuestro hogar ella desaparecía, ella se desvanecía, era como si no tuviese personalidad. No se dejaba conocer por nadie. Creía yo que era inmensamente tímida, pero creo ahora que lo que le ocurría era que no le interesaba nada porque no estaba en Galicia.
Y no puedo ver nada que me recuerde a ella. No sé qué música escuchar porque toda la que me gusta me recuerda a ella y mucho menos soporto que llegue a mí alguna información de Galicia. Me siento tan triste sin ella que no tengo ganas de hacer nada. Prefiero estar en silencio, huyendo de cualquier estímulo o detalle que me recuerde a ella.
Pero no tiene sentido que le esté dando vueltas a todo esto ahora. Son sólo reflexiones que me ponen mucho más triste. Lo que sí siento ahora es envidia, envidia porque Lúa tiene plenamente a Agnes, porque la tendrá mucho más de lo que yo la tuve nunca, porque ellas sí comparten intereses, los mismos gustos, comparten el mismo amor a la tierra, a todo lo que las rodea. Lúa también está muy unida a Galicia y eso también las une más. Espero que sean felices para siempre, de verdad. Sé que desear lo contrario no tiene sentido porque, aunque las cosas les fuesen mal, Agnes y yo no volveríamos. Agnes ya no siente prácticamente nada por mí. Puede que me tenga mucho cariño, pero ya está. Eso desaparecerá con el tiempo.
Mi hermana y yo iremos de fin de semana a la montaña. Necesito despejarme, necesito pasar horas en la naturaleza para limpiarme el alma. Necesito olvidarme de todo, estar conmigo misma, con la Diosa. Quiero seguir para adelante, pese a sentirme ahora tan hundida, tan triste. No obstante, no sólo me siento triste y hundida por no estar con Agnes, sino porque pienso que no hice las cosas bien con ella, porque, si hubiese actuado de otro modo, Agnes me habría amado más, durante más tiempo, y la habría tenido plenamente conmigo; pero no hice las cosas bien. También me siento tristísima porque he experimentado mucho odio, mucho rencor y rabia hacia Agnes y no se lo merece. No se lo merece porque ella es buena, no me ha engañado como yo pensaba. He pensado y creído cosas horribles de ella. No se lo merecía. Evidentemente, nunca va a saber todo lo que he pensado de ella. La he odiado por momentos con toda mi alma. Incluso he deseado que le ocurran cosas malísimas, que vuelva a estar enferma, que nunca se encuentre bien, y todo por envidia, por rencor... Haber sido tan mala me tiene tristísima y muy decepcionadísima conmigo misma. Me costará perdonármelo, la verdad. Ahora que el rencor se ha ido, ahora que la rabia ha desaparecido, ahora que sé la verdad, se han desvanecido las oscuras brumas que me impedían entenderlo todo. Ahora ya lo entiendo y he descubierto que he sido muy mala, horriblemente mala, muy mala persona, sintiendo todo eso. ¿De qué está hecha mi alma para poder albergar sentimientos tan espantosos? No me conozco, la verdad. Necesito ayuda, tal vez, ayuda de alguien que sepa de la mente, del alma, pero también de mí misma. Necesito perdonarme y no sé cómo hacerlo. Estoy muy decepcionada conmigo misma.
Mi hermana es mi gran apoyo. Gabriel también se está portando muy bien conmigo, pero con distancia porque, evidentemente, él está del lado de Agnes. Él entiende perfectamente lo que Agnes siente y la vio crecer. Estuvo con ella en la aldea desde siempre, aunque no tuviesen mucho contacto, y sabe que ella jamás le ha querido hacer daño a nadie. En cambio, a mí me ha visto con ataques de rabia, me ha oído despotricar sobre Agnes, me ha escuchado hablar muy mal de Agnes y de Lúa. Por cierto, hace poco nos confesó a mi hermana y a mí que, cuando eran adolescentes, a él también le gustaba Lúa, pero ella lo ignoraba plenamente, claro. Me parece muy gracioso todo lo que él cuenta sobre los años que vivió en la aldea.
Bueno, pues eso es todo por hoy. Espero que este fin de semana me vaya bien para despejarme, para quitarme de encima toda esta tristeza que me oprime el alma.

jueves, 21 de noviembre de 2019

DIARIO DE AGNES: XOVES, 21 DE NOVEMBRO DE 2019


Xoves, 21 de novembro de 2019
Estou vivindo un soño. Agora si estou vivindo o meu soño; o soño que sempre tiven, polo que sempre loitei e crin que pagaba a pena seguir vivindo malia ter a ialma chea de tristura e desalento; o soño que me facía ter esperanzas, que me empurraba a erguerme todas as mañás sabendo que o día que me agardaba sería durísimo. Eu non pensaba nese soño sempre. Sabía que estaba aí e unha parte de min sempre me dixo que se podería cumprir; pero quixen esquecelo por medo a que a vida pasase sen que o puidese volver realidade. Agora estou nel, introducida no seu corazón, sendo a protagonista dunha historia feita por dúas ialmas soñadoras, estou nun soño cuxo escenario é un paraíso, e non quero espertar. Lúa dime que nunca espertarei, que isto é definitivo, que nunca permitirá que ninguén máis me faga dano, que nunca permitirá que me sinta soa nin desprotexida, que sempre creará o paraíso onde queira que esteamos, que sempre, para sempre, estaremos xuntas, que agora lle queda máis claro que nunca que o noso é verdadeiro, que o foi sempre e que o medo a sufrir nos fixo ser covardes, pero que nunca máis permitirá que o volvamos ser, que agora é cando debemos de recuperar o tempo perdido. Dime que o noso amor é tan grande e forte que nos daba medo aceptalo e recoñecelo, que a ela lle custaba crer que a quixese máis que a Artemisa, pero este ano lonxe de min, sabendo por Uxía canto a choraba eu, canto a lembraba, canto a necesitaba, fíxolle saber que estaba moi trabucada, que o noso amor foi sempre forte. Eu non digo que non amase a Artemisa. Si que a amei, ameina moito. Cando era adolescente e levaba anos vivindo lonxe da miña terra e de todo o que tivera na miña vida eiquí, quixen comezar de cero e o amor de Artemisa estaba xa no meu destino porque estiveramos xuntas noutras vidas. Iso non pode mudar, mais agora son de outra ialma, fun doutra ialma seica dende sempre, dende que me dei de conta de que o meu corazón latexaba con moita forza cando Lúa se achegaba a min, cando sabía que Lúa chegaría á aldeíña en calquera momento do verán, cando pensaba nela e a ialma enchíaseme do poderoso desexo de volvela ver; pero como custa recoñecer un amor así, tan forte, que non desaparece aínda que o tempo pase. Lúa tampouco me deixou de procurar, quixo atoparme sempre, quixo reencontrarse comigo en calquera recunchiño do mundo. Ser consciente de que eu estaba viva en algunha parte tamén a empurraba a erguerse todas as mañás crendo que cada vez se achaba máis preto o día no que nos poderiamos volver ver. Cando ao fin ese día chegou, ambas as dúas fomos covardes. Ao saber que eu estaba namorada de Artemisa, Lúa pensou que o noso xa non tiña sentido. Cando creu que poderiamos estar xuntas á fin porque eu mesma me afastei de Artemisa, tamén se deu de conta axiña de que non estar eu con Artemisa era un erro que podía acabar coa vida de Artemisa e quixo marchar, quixo desaparecer por amor porque ela é a persoa máis boíña que existe e non quere que ninguén sufra, segundo pensa ela, por culpa súa. Ela non ten a culpa de ren. Coido que a súa ialma inspirou na Historia a crenza nos anxos porque a súa ialma é tan pura coma a existencia dunha flor, dunha pinga de auga que crea unha estalactita, dunha nube branca que flúe polo ceo, é tan pura como o canto dun paxaro, coma o son da auga percorrendo a terra. Como vai ter a culpa do sufrimento dos demais un ser de luz coma ela? Os anxos queren aprender dela a brillar.
E o meu soño sempre foi vivir con ela eiquí na nosa terra, ter a nosa vida, podermos estar xuntas para sempre sen que ninguén se opuxese. Estou segura de que xa nacín tendo ese soño inxerido no máis profundo da miña ialma. Eu sempre souben que Lúa era unha persoa máxica, boíña, chea de humildade, de amor á natureza, á arte, á vida. Sempre vin nela o desexo de vivir, as ganas de soñar, de non perder a esperanza, de amar, de sentir que paga a pena estarmos vivos. Unha persoa así, con tanta vida, con tanto amor e bondade, como vai ter a culpa do sufrimento dos demais? Lúa tamén o pasou moi mal este ano, moitísimo. Agora xa coñezo practicamente todo o que viviu porque falamos moitísimo estes días, moitísimo, todo o que non falamos durante este ano. Ela deume todo o que tiña crendo que nunca máis aparecería na miña vida, pero tamén tendo a seguridade de que algún día voltaría a Ourense porque a ela tamén lle custa moito vivir lonxe da terriña, como nos ocorre a todos os galegos. Ela ten moita facilidade para adaptarse a outros lugares, pero a súa ialma pertence a este lugar e na súa ialma sempre latexa a voz da terra, da nosa historia, da nosa cultura, da nosa natureza. Ela pode vivir en calquera parte do mundo porque domea moitas linguas, porque é tan máxica que en calquera sitio pode atopar un fogar entre a xente. En Italia, ela viviu momentos moi bonitos que lle encheron moito a ialma porque estivo axudando nas ONG que recollían ás persoas que fuxían deses países cheos de guerra tentando atopar un posto no mundo. Axudou a moita xente a poder iniciar unha nova vida e a sentirse protexida. Non obstante, tamén viviu moitísimos momentos duros porque axudar a xente así non é doado, non é algo que sempre sexa agradábel, xa que a xente chega moi ferida a outro país e teñen a ialma esnaquizada pola inxustiza e porque non todo o mundo está disposto a axudar e a entender a esas persoas que non teñen absolutamente ren, porque hai moita xente que nin tan sequera se detén a pensar que eses vultos que vén no mar, subidos nun barco, son persoas, non mercancías, que eses barcos que deixan abandonados no medio do mar sen permitirlles entrar en ningures están cheos de persoas que teñen necesidades, que pasan frío, fame, medo, que están tristeirísimas porque o perderon todo, porque lles negaron a oportunidade de vivir tranquilamente co mínimo que precisaban, porque lles arrincaron do seu fogar, do seu país, porque lles tiraron o sentimento de pertencer a algún lugar do mundo. Lúa tamén viviu momentos difíciles porque lle faltaban os cartos, porque me dera practicamente todo o diñeiro que ela tiña, pero eu nunca gastei eses cartos, nunca, e tampouco me desfixen das súas cousas. Na nosa casa, aínda tiña o seu piano. Nunca fun quen de desfacerme dos seus libros, da súa roupa (mesmo eu a emprego) e tampouco dos seus instrumentos musicais, evidentemente. Algunhas cousiñas están na casa da súa nai, na aldeíña, nesa casa que tamén lle pertence a ela. Así pois, eiquí ela seguía tendo o seu fogar. Ela sabíao, dicíallo a súa ialma, emporiso nunca perdeu a esperanza de que algún día voltaría.
E sobre todo Lúa ten o meu amor, máis forte e intenso que nunca. Xamais a deixei de amar e agora síntome tan e tan namorada que me parece que a vida é unha continua sensación de liberdade, de felicidade, de amor, de fluidez, de facilidades. Non sei como explicalo. É  algo que me enche, que me arrastra polas horas, que me fai sentir que aboio nunha nube, nunha inmensa nube que me arreda do chan. Non hai gravidade, non hai ren que me ate fisicamente á terra e, asemade, síntome moito máis unida que nunca á terra porque esta terra miña me deu tanto e está a me dar tanto... e non sei que fixen eu para merecer isto. Que Lúa estea viva e que poidamos compartirnos, que poidamos compartir a vida, que poidamos estar xuntas e que nos resten aínda tantos anos para estar xuntas é o mellor que me ocorreu xamais, xamais. O amor que sinto por ela é indestrutíbel e inmensamente forte porque en Lúa está todo, todo o que é Galiza para min, nela está a vida, a vida toda, o meu destino, está o meu pasado, a miña nenez, os soños que tiven cando era adolescente, está nela todo, o meu futuro, ese futuro que sempre quixen vivir na miña terra, con ela, porque sabía eu que ninguén me entendería tanto como ela, que non sería tan de ninguén como son dela. Mais sei tamén que en Galiza está o noso único fogar, que en Galiza é onde podemos ser felices de verdade, porque esta é a nosa terra e eu non sería capaz de ser feliz fóra de eiquí; pero tamén Lúa é a miña terra, o meu fogar. Ámoa tanto e tanto que sería quen de defendela ata da mesma morte. Non quero que ninguén máis a faga sufrir, que sufra por nada máis. Xa abonda de sufrir. Agardamos moitísimos anos para poder facer realidade o noso soño. E seica a relación que tiña con Artemisa había de morrer ela soa, morrer sen que a matásemos antes, porque todo ha de morrer para que poida comezar outra vez outro destino, outra vida.
Lúa contoume que, como non tiña case cartos, houbo de traballar moito en Italia, houbo de vender cousiñas que ela mesma tiña e que levou con ela sen que ninguén se decatase... pero agora todo iso queda atrás. Ela sabía que eu querería que voltase connosco, así que o preparou todo para cando regresase. Xa falara coa directora do instituto no que traballaba, que ten aínda a súa praza alí, non a perdeu porque o planificou todo moi ben, e tamén ten eiquí a súa casa, evidentemente, e o coche que lle quixo deixar a Artemisa e que nunca foi dela porque Artemisa nunca conseguiu quitar o carné de conducir. Parecía un sinal que non puidese quitar o carné de conducir. Eiquí Lúa segue a ter todo o que foi seu, sobre todo a min.
Vivo nun soño. Sei que soo repetitiva, pero é que é a realidade máis potente que agora teño e que terei sempre. Traballo na cafetaría coma se fóra de alí non houbese problemas. A xente nótao e, se alguén entra cun ollar cheo de tristura, sae da cafetaría sentíndose vivo, ben, feliz, porque lles consigo transmitir a todos aqueles aos que atendo esta felicidade que arde por dentro de min, esta felicidade tan forte que me fai estar tan eufórica, tan entusiasmada con todo. Onte fomos xuntas por primeira vez aos ensaios de Iauga e foi tan bonito, tan intenso, tan emotivo... Non podo crer que Lúa estea eiquí comigo, non o podo crer. Cando estivemos en Italia, non podía deixar de mirala, de tocala, de apertarlle a man, de abrazala a ela, para saber de verdade que estaba alí comigo, para convencerme de que non era un soño, de que aquilo era real, era verdade. Parecíame que en calquera momento soaría a alarma que me esperta todos os días e que eses momentos tan fermosos ficarían no mundo dos soños, pero os minutos pasaban, e non espertaba, non espertaba deste soño.
Cando chegamos o domingo despois dunha viaxe longuísima, malia estarmos tan cansiñas, fomos dar unha voltiña por Ourense despois de deixar as maletas na casa. Uxía levou á miña nai á aldeíña porque ela logo iría á aldea da súa nai e Lúa e máis eu quedamos soas en Ourense, soíñas por primeira vez despois de estarmos tantas horas con Uxía e coa miña nai. Da viaxe tamén quero falar moito porque me sinto agora moito máis unida ás persoas que forman a miña vida do que xamais me sentín unida a ninguén, mesmo con Uxía agora manteño unha amizade sincera, á fin. Uxía sorprendeume moitísimo e non sei cantas veces lle dei as grazas por facer o que fixo por nós, por Lúa e por min. Ela díxome que o fixera todo coa axuda de Lúa e axiña souben que a meirande parte da viaxe a planificara Lúa. Boeno, o caso é que o domingo, cando xa estivemos soíñas, levei a Lúa á casiña e, para irmos, pasamos pola ponte Romana de Ourense, pola rúa do Progreso (onde teño a cafetaría, moi pretiño da rúa Papa Juan XXIII e do Paseo), polo centriño, polas rúas do casco histórico, pola praza do Ferro, pola praza Maior e a praza do Trigo... ata chegar pretiño do xardín do Posío... e sentía eu que Lúa estaba paralizada, coma se se reencontrase cunha parte dela. Sentía eu os seus nervios, a súa felicidade, a súa emoción. E chovía, chovía moito, como estivera chovendo en Italia o xoves e o sábado en Firenze, pero non nos importaba. Camiñabamos tomadas da man con forza, con emoción, con moitísima emoción. E case non nos dixemos ren durante todo ese traxecto. Non era preciso que dixésemos ren. Eu podía ouvir os pensamentos de Lúa, pero sobre todo podía experimentar os seus sentimentos. AS verbas non eran precisas. Eu sentía que Lúa tremía de emoción. Para ela, aqueles momentos eran moi importantes. Había máis dun ano que non voltaba a Ourense, que non estaba nesta cidade na que viviu a meirande parte da súa vida. E sentía que Ourense toda a recibía, que lle daba a benvida, que lle preguntaba onde estivera, que lle pedía que nunca máis marchase, que alí tiña o seu fogar. E iso era o que Lúa sentía, que voltara ao seu fogar.
E, ao entrarmos á casa... Non sei se poderei describir o ollar que Lúa tiña neses momentos. Estaba todo como ela o vira a última vez que estivo alí comigo, aquela tarde na que me pediu que fósemos á aldeíña rapidamente, aquela terríbel tarde. Ela si estaba doentísima. Mesmo a tiveron que operar en Italia de urxencias... pero non quero falar diso. Non morreu o ano pasado, pero estivo a piques de facelo en varias ocasións lonxe da súa terra; o peor que nos pode ocorrer aos galegos neses momentos, morrer lonxe da nosa terriña... e, por riba, morrer lonxe da nosa xente, lonxe da xente que queremos e que nos quere; pero Lúa é un anxiño e os anxiños están protexidos por algo moito máis forte cá morte. Están protexidos pola maxia da vida e Lúa merece que a protexan todos os seres de luz do Universo.
E sei que estou viva porque esperto ao seu lado, porque durmo entre os seus brazos, porque o primeiro que vexo ao abrir os ollos é o seu sorriso, porque é a súa voz a que me dá os bos días con tanta dozura... Síntome máis viva que nunca.
Cando ela entrou na casa e viu que todo estaba como ela o deixara... que non mudara ren, que eu respectara a decoración toda, os mobles, todo, que non mudara ren de sitio, arrincou a chorar con profundidade, ceibando todo ese pranto que levaba reprimíndose dende había horas, mesmo días, porque Lúa non chorou de verdade dende que nos reencontramos, por vergonza. Si que o fixo, e moito, a primeira noite que vivimos xuntas, cando me falaba de todo o que vivira, cando me pedía perdón polo que fixera, por facerme sufrir tanto, tamén cando eu lle confesei que por ela chorara moito máis que por ninguén, cando lle falei desa tarde na que, crendo que ela morrera, lle dedicamos esas verbas tan bonitas, alí no cemiterio, onde está a súa suposta tumba... e chorou moitísimo cando lle confesei que tería curado definitivamente da miña doenza se ela non tivese desaparecido, que sabela para sempre lonxe de min era o único que me desestabilizaba, cando lle dixen que agora si sentía que estaba curada, que estaba segura de que nunca máis volvería ter outra recaída, e así o sinto. Mais Lúa non chorara deixando saír da súa ialma todo iso que se reprimira. Fíxoo o domingo cando chegou á súa casa, á casa na que ela medrara, na que viviu toda a súa vida. E chorou asomada á fiestra dende a que se ve o xardín do Posío ao lonxe, chorou namentres chovía, namentres me abrazaba con forza, coma se quixese fundirse co meu corpo, coma se nese momento me estivese a dar todas as apertas que non me puido dar durante todo este tempo. E, evidentemente, eu tamén chorei, chorei moitísimo, chorei de alivio, de felicidade e tamén chorei deixando ir para sempre toda esa tristura que sentira por ela dende que pensei que morrera. Aquel pranto foi unha chave que pechou para sempre a porta da desolación, da tristura absoluta e escura e do desalento, do medo, da inseguridade; a porta do pasado.
E logo rimos, rimos por ser tan choronas ambas as dúas, por todo, e reencontrámonos xuntas no mesmo sofá no que o compartimos todo aquela noite de agosto na que eu sentía que estaba a traizoar plenamente a Artemisa. Que noite tan bonita, por certo. Nunca puiden deixar de pensar nela.
E a viaxe a Italia... A viaxe a Italia foi un soño. Milano gustoume moitísimo, pero Firenze impresionoume aínda máis. Nunca crin que puidesen existir obras de arte tan bonitas. Na galería dos Uffizi quedei abraiada en moitísimas ocasións, tamén perante da ponte Vella de Firenze, do Duomo, baixo a cúpula de Brunelleschi... paseando polas súas románticas rúas... pero sei que todo era moito máis fermoso porque estaba con Lúa, porque estaba xunta a muller que máis amei do mundo e que máis amo.,  Non o podo negar. Por ela sinto algo que cría que nunca sentiría. A Artemisa ameina moito, pero o amor que sinto por Lúa é algo que me descontrola, que me fai ter ganas de amala onde sexa, que me fai crer que só existe ela para min, que me fai sentir que ela é todo o meu mundo. Síntome coma unha adolescente que non deixa de pensar na persoa que ama. Nunca estiven así. Coido que con Artemisa nunca puiden estar así porque o noso amor estaba cheo de moita dor, porque ela non podía compartir comigo o que eu sinto  pola miña terra e moito menos nos últimos meses. Son amores distintos. Iso non quere dicir que o un sexa peor có outro, pero son distintos.
Tamén nos choveu moito en Italia, pero iso facíanos rir moito, no canto de amolarnos, porque diciamos: “chove en Galiza, chove eiquí, chove sempre onde queira que vaiamos!” E é que na nosa terra leva chovendo dende hai ben semanas. Hai semanas que non vexo o sol durante máis de dúas horas, pero gústame que chova, aínda que hei de recoñecer que xa chega un momento no que dis: “xa abonda non?” A pobriña de Laila (que, por certo, ficou con Silvia os días que estivemos fóra) está farta de que a saque á rúa con ese chuvasqueiro que tanto odia. Por certo, foi precioso o reencontro entre Silvia e Lúa. Silvia contoume que, cando o mércores pasado soubo que Lúa estaba viva, estivo a piques de desmaiarse. Sóuboo dunha maneira moi forte, sorprendente e especial. Uxía e máis ela quedaran para falar un anaco e tomar algo e entón Uxía chamou a Lúa por teléfono. Díxolle a Silvia que a súa nai quería falar con ela (a nai de Uxía e Silvia lévanse moi ben) e, cando Silvia ouviu a voz de Lúa, ficou sen saber que dicir, que pensar, que facer durante moitos segundos ata que, de súpeto, comezou a chorar namentres lle dicía a Lúa que non entendía ren, que xa lle valía, que, cando a vise, lle ía dar unha malleira, que iso que ela fixera non se facía. Evidentemente, non estaba enfadada, eran todo brincadeiras, pero estaba tan impresionada que non sabía nin o que dicir. Cando se viron, Silvia botouse a chorar coma una cativa, igual que Lúa. Lúa pediulle tantas veces perdón a Silvia que creo que nunca máis llo terá que pedir por ren máis.
A miña nai e Uxía foron moi comprensivas connosco. Marchaban do hotel ou do apartamento cando sabían que precisabamos momentos para nós, deixábannos soíñas cando intuían que o resto do mundo sobraba... pero tamén compartimos moitísimos momentos fermosísimos. Uxía tamén quere moito a Lúa. Son amigas dende hai moitos anos. Uxía portouse tan ben connosco... Aínda non sei se llo agradecín abondo, se lle agradecín de verdade todo o que fixo por nós, pero sobre todo por Lúa porque é unha das súas mellores amigas. O que non entendo moito é por que tentou estar comigo sabendo que eu amo a Lúa e que ela me ama a min. Ás veces, dou en pensar que era unha proba de amor que ela me quería poñer para asegurarse de que eu amo a Lúa de verdade. Pois a proba saíulle ben, aínda que Uxía e máis eu tamén vivimos algúns momentos moi íntimos, pero foron moi pouquiños e o mellor é que eu sempre fun sincera con ela. E Lúa coñece todo o que ocorreu entre nós e iso é o que máis me importa. Mesmo Lúa me dixo o xoves que, se eu quería estar con Uxía, que non había problema. Non lle permitín rematar a frase.
E coido que seguirei escribindo noutro momento. Fíxose algo tarde e Lúa xa rematou de preparar unhas cousiñas que ha de levar mañá ao instituto. Ai, aínda non falei con Artemisa. É que non me apetece nada, nada. Sei que vai estar moi enfadada e non quero que ninguén me transmita negativismo agora que me sinto tan ben. Sei que soa egoísta, pero non me apetece para nada recibir o mal humor de Artemisa e experimentar na miña ialma as emocións negativas e daniñas que seguramente ela sente. Non me gusta tampouco tela no Instagram porque só me comenta con emoticonas estrañísimas. É certo que non deixo de pendurar cousiñas de Lúa e de min, pero tampouco é preciso que ela me faga eses comentarios tan estraños. Eu quero falar con Artemisa para explicarllo todo, pero non o quero facer namentres ela se sinta así. Sei como se sinte. Coñezo a Artemisa demasiado ben. Cando queira falar acougadamente, entón falaremos. Tamén desexo que ese momento chegue prontiño.


Traducción:


Jueves, 21 de noviembre de 2019
Estoy viviendo un sueño. Ahora sí estoy viviendo mi sueño; el sueño que siempre tuve, por el que siempre luché y creí que merecía la pena seguir viviendo a pesar de tener el alma llena de tristeza y desaliento; el sueño que me hacía tener esperanzas, que me empujaba a levantarme todas las mañanas sabiendo que el día que me esperaba sería durísimo. Yo no pensaba en ese sueño siempre. Sabía que estaba ahí y una parte de mí siempre me dijo que podría cumplirse, pero quise olvidarlo por miedo a que la vida pasase sin que pudiese volverlo realidad. Ahora estoy en él, introducida en su corazón, siendo la protagonista de una historia hecha por dos almas soñadoras, estoy en un sueño cuyo escenario es un paraíso, y no quiero despertar. Lúa me dice que nunca despertaré, que esto es definitivo, que nunca permitirá que nadie más me haga daño, que nunca permitirá que me sienta sola ni des protegida, que siempre creará el paraíso dondequiera que estemos, que siempre, para siempre, estaremos juntas, que ahora le queda más claro que nunca que lo nuestro es verdadero, que lo fue siempre y que el miedo a sufrir nos hizo ser cobardes, pero que nunca más permitirá que lo volvamos a ser, que ahora es cuando debemos recuperar el tiempo perdido. Me dice que nuestro amor es tan grande y fuerte que nos daba miedo aceptarlo y reconocerlo, que a ella le costaba creer que la quisiese más que a Artemisa, pero este año lejos de mí, sabiendo por Uxía cuánto la lloraba yo, cuánto la recordaba, cuánto la necesitaba, le hizo saber que estaba muy equivocada, que nuestro amor fue siempre fuerte. Yo no digo que no amase a Artemisa. Sí que la amé, la amé mucho. Cuando era adolescente y llevaba años viviendo lejos de mi tierra y de todo lo que había tenido en mi vida aquí, quise comenzar de cero y el amor de Artemisa estaba ya en mi destino porque habíamos estado juntas en otras vidas. Eso no puede cambiar, mas ahora soy de otra alma, fui de otra alma quizás desde siempre, desde que me di cuenta de que el corazón me latía con mucha fuerza cuando Lúa se acercaba a mí, cuando sabía que Lúa llegaría a la aldeíña en cualquier momento del verano, cuando pensaba en ella y el alma se me llenaba del poderoso deseo de volver a verla; pero cómo cuesta reconocer un amor así, tan fuerte, que no desaparece aunque el tiempo pase. Lúa tampoco dejó de buscarme, quiso encontrarme siempre, quiso reencontrarse conmigo en cualquier rinconciño del mundo. Ser consciente de que yo estaba viva en alguna parte también la empujaba a levantarse todas las mañanas creyendo que cada vez se hallaba más cerca el día en el que podríamos volver a vernos. Cuando al fin ese día llegó, ambas fuimos cobardes. Al saber que yo estaba enamorada de Artemisa, Lúa pensó que lo nuestro ya no tenía sentido. Cuando creyó que podríamos estar juntas al fin porque yo misma me alejé de Artemisa, también se dio cuenta enseguida de que no estar yo con Artemisa era un error que podía acabar con la vida de Artemisa y quiso marcharse, quiso desaparecer por amor porque ella es la persona más bueniña que existe y no quiere que nadie sufra, según piensa ella, por culpa suya. Ella no tiene la culpa de nada. Creo que su alma inspiró en la Historia la creencia en los ángeles porque su alma es tan pura como la existencia de una flor, de una gota de agua que crea una estalactita, de una nube blanca que fluye por el cielo, es tan pura como el canto de un pájaro, como el sonido del agua recorriendo la Tierra. ¿Cómo va a tener la culpa del sufrimiento de los demás un ser de luz como ella? Los ángeles quieren aprender de ella a brillar.
Y mi sueño fue siempre vivir con ella aquí en nuestra tierra, tener nuestra vida, poder estar juntas para siempre sin que nadie se opusiese. Estoy segura de que ya nací con ese sueño insertado en lo más profundo de mi alma. Yo siempre supe que Lúa era una persona mágica, bueniña, llena de humildad, de amor a la naturaleza, al arte, a la vida. Siempre vi en ella el deseo de vivir, las ganas de soñar, de no perder la esperanza, de amar, de sentir que merece la pena estar vivos. Una persona así, con tanta vida, con tanto amor y bondad, ¿cómo va a tener la culpa del sufrimiento de los demás? Lúa también lo ha pasado muy mal este año, muchísimo. Ahora ya conozco prácticamente todo lo que vivió porque hablamos mucho estos días, muchísimo, todo lo que no hemos hablado durante este año. Ella me dio todo lo que tenía creyendo que nunca más aparecería en mi vida, pero también teniendo la seguridad de que algún día volvería a Ourense porque a ella también le cuesta mucho vivir lejos de la tierriña, como nos ocurre a todos los gallegos. Ella tiene mucha facilidad para adaptarse a otros lugares, pero su alma pertenece a este lugar y en su alma siempre late la voz de la tierra, de nuestra historia, de nuestra cultura, de nuestra naturaleza. Ella puede vivir en cualquier parte del mundo porque domina muchas lenguas, porque es tan mágica que en cualquier sitio puede encontrar un hogar entre la gente. En Italia, ella vivió momentos muy bonitos que le llenaron mucho el alma porque estuvo ayudando en las ONG que recogían a las personas que huían de esos países llenos de guerra intentando encontrar un puesto en el mundo. Ayudó a mucha gente a poder iniciar una nueva vida y a sentirse protegida. No obstante, también vivió muchísimos momentos duros porque ayudar a gente así no es fácil, no es algo que siempre sea agradable, ya que la gente llega muy herida a otro país y tienen el alma destrozada por la injusticia y porque no todo el mundo está dispuesto a ayudar y a entender a esas personas que no tienen absolutamente nada, porque ay mucha gente que ni tan siquiera se detiene a pensar que esos bultos que ven en el mar, subidos en un barco, son personas, no mercancías, que esos barcos que dejan abandonados en medio del Mar sin permitir entrar en ningún sitio están llenos de personas que tienen necesidades, que pasan frío, hambre, miedo, que están tristísimas porque lo perdieron todo, porque les negaron la oportunidad de vivir tranquilamente con lo mínimo que precisaban, porque les arrancaron de su hogar, de su país, porque les quitaron el sentimiento de pertenecer a algún lugar del mundo. Lúa también vivió momentos difíciles porque le faltaba el dinero, porque me había dado prácticamente todo el dinero que ella tenía, pero yo nunca gasté ese dinero, nunca, y tampoco me deshice de sus cosas. En nuestra casa, todavía tenía su piano. Nunca fui capaz de deshacerme de sus libros, de su ropa (incluso yo la uso) y tampoco de sus instrumentos musicales, evidentemente. Algunas cosiñas están en la casa de su madre, en la aldeíña, en esa casa que también le pertenece a ella. Así pues, aquí ella seguía teniendo su hogar. Ella lo sabía, se lo decía su alma, por eso nunca perdió la esperanza de que algún día volvería.
Y sobre todo Lúa tiene mi amor, más fuerte e intenso que nunca. Jamás la dejé de amar y ahora me siento tan y tan enamorada que me parece que la vida es una continua sensación de libertad, de felicidad, de amor, de fluidez, de facilidades. No sé cómo explicarlo. Es algo que me llena, que me arrastra por las horas, que me hace sentir que floto en una nube, en una inmensa nube que me aleja del suelo. No hay gravedad, no hay nada que me ate físicamente a la tierra y, al mismo tiempo, me siento mucho más unida que nunca a la tierra porque esta tierra mía me dio tanto y está dándome tanto... y no sé qué hice yo para merecer esto. Que Lúa esté viva y que podamos compartirnos, que podamos compartir la vida, que podamos estar juntas y que nos queden todavía tantos años para estar juntas es lo mejor que me ha ocurrido jamás, jamás. El amor que siento por ella es indestructible e inmensamente fuerte porque en Lúa está todo, todo lo que es Galicia para mí, en ella está la vida, toda la vida, mi destino, está mi pasado, mi niñez, los sueños que tuve cuando era adolescente, está en ella todo, mi futuro, ese futuro que siempre quise vivir en mi tierra, con ella, porque sabía yo que nadie me entendería tanto como ella, que no sería tan de nadie como lo soy de ella. Mas sé también que en Galicia está nuestro único hogar, que en Galicia es donde podemos ser felices de verdad, porque ésta es nuestra tierra y yo no sería capaz de ser feliz fuera de aquí; pero también Lúa es mi tierra, mi hogar. La amo tanto y tanto que sería capaz de defenderla hasta de la misma muerte. No quiero que nadie más le haga sufrir, que sufra por nada más. Ya basta de sufrir. Esperamos muchísimos años para poder hacer realidad nuestro sueño. Y quizá la relación que tenía con Artemisa había de morir ella sola, morir sin que la matásemos antes, porque todo ha de morir para que pueda comenzar otra vez otro destino, otra vida.
Lúa me contó que, como no tenía casi dinero, hubo de trabajar mucho en Italia, hubo de vender cosiñas que ella misma tenía y que llevó con ella sin que nadie se enterase... pero ahora todo eso queda atrás. Ella sabía que yo querría que volviese con nosotras, así que lo preparó todo para cuando regresase. Ya había hablado con la directora del instituto en el que trabajaba, que tiene todavía su plaza allí, no la perdió porque lo planificó todo muy bien, y también tiene aquí su casa, evidentemente, y el coche que quiso dejarle a Artemisa y que nunca fue de ella porque Artemisa nunca consiguió sacarse el carné de conducir. Parecía una señal que no pudiese sacarse el carné de conducir. Aquí Lúa sigue teniendo todo lo que fue suyo, sobre todo a mí.
Vivo en un sueño. Sé que sueno repetitiva, pero es que es la realidad más potente que tengo ahora y que tendré siempre. Trabajo en la cafetería como si fuera de allí no hubiese problemas. La gente lo nota y, si alguien entra con una mirada llena de tristeza, sale de la cafetería sintiéndose vivo, feliz, porque consigo transmitirles a todos aquéllos a los que atiendo esta felicidad que arde por dentro de mí, esta felicidad tan fuerte que me hace estar eufórica, tan entusiasmada con todo. Ayer fuimos juntas por primera vez a los ensayos de Iauga y fue tan bonito, tan intenso, tan emotivo... No puedo creer que Lúa esté aquí conmigo, no puedo creerlo. Cuando estuvimos en Italia, no podía dejar de mirarla, de tocarla, de apretarle la mano, de abrazarla a ella, para saber de verdad que estaba allí conmigo, para convencerme de que no era un sueño, de que aquello era real, era verdad. Me parecía que en cualquier momento me sonaría la alarma que me despierta todos los días y que esos momentos tan hermosos quedarían en el mundo de los sueños, pero los minutos pasaban, y no despertaba, no despertaba de este sueño.
Cuando llegamos el domingo después de un viaje larguísimo, a pesar de estar tan cansadiñas, fuimos a dar una vueltiña por Ourense después de dejar las maletas en la casa. Uxía llevó a mi madre a la aldeíña porque ella luego iría a la aldea de su madre y Lúa y yo nos quedamos solas en Ourense, soliñas por primera vez después de estar tantas horas con Uxía y también con mi madre. Del viaje también quiero hablar mucho porque me siento ahora mucho más unida a las personas que forman mi vida de lo que jamás me sentí unida a nadie, incluso con Uxía ahora mantengo una amistad sincera, al fin. Uxía me sorprendió muchísimo y no sé cuántas veces le di las gracias por hacer lo que hizo por nosotras, por Lúa y por mí. Ella me dijo que lo había hecho todo con la ayuda de Lúa y enseguida supe que la mayor parte del viaje la había planificado Lúa. Bueno, el caso es que el domingo, cuando ya estuvimos soliñas, llevé a Luíña a la casiña y, para ir, pasamos por el puente romano de Ourense, por la calle del Progreso (donde tengo la cafetería, muy cerquiña de la calle Papa Juan XXIII y del Paseo), por el centriño, por las calles del casco histórico, por la plaza do Ferro, por la plaza Mayor y la plaza do Trigo... hasta llegar cerquiña del jardín del Posío... y sentía yo que Lúa estaba paralizada, como si se reencontrase con una parte de ella. Sentía yo sus nervios, su felicidad, su emoción. Y llovía, llovía mucho, como había estado lloviendo en Italia el jueves y el sábado en Firenze, pero no nos importaba. Caminábamos tomadas de la mano con fuerza, con emoción, con muchísima emoción. Y casi no nos dijimos nada en todo ese trayecto. No era necesario que dijésemos nada. Yo podía oír los pensamientos de Lúa, pero sobre todo podía experimentar sus sentimientos. Las palabras no eran precisas. Yo sentía que Lúa temblaba de emoción. Para ella, aquellos momentos eran muy importantes. Hacía más de un año que no volvía a Ourense, que no estaba en esta ciudad en la que vivió la mayor parte de su vida. Y sentía que Ourense toda la recibía, que le daba la bienvenida, que le preguntaba dónde había estado, que le pedía que nunca más se marchase, que allí tenía su hogar. Y eso era lo que Lúa sentía, que había vuelto a su hogar.
Y, al entrar en casa... No sé si podré describir la mirada que Lúa tenía en esos momentos. Estaba todo como ella lo había visto la última vez que estuvo allí conmigo, aquella tarde en la que me pidió que fuésemos a la aldeíña rápidamente, aquella terrible tarde. Ella sí estaba enfermísima. Incluso tuvieron que operarla en Italia de urgencias... pero no quiero hablar de eso. No murió el año pasado, pero estuvo a punto de hacerlo en varias ocasiones lejos de su tierra; lo peor que puede ocurrirnos a los gallegos en esos momentos, morir lejos de nuestra tierriña... y, encima, morir lejos de nuestra gente, lejos de la gente que queremos y nos quiere; pero Lúa es un angeliño y los angeliños están protegidos por algo más fuerte que la muerte. Están protegidos por la magia de la vida y Lúa se merece que la protejan todos los seres de luz del Universo.
Y sé que estoy viva porque despierto a su lado, porque duermo entre sus brazos, porque lo primero que veo al abrir los ojos es su sonrisa, porque es su voz la que me da los buenos días con tanta dulzura... Me siento más viva que nunca.
Cuando ella entró en casa y vio que todo estaba como ella lo había dejado, que no había cambiado nada, que yo había respetado toda la decoración, los muebles, todo, que no había mudado nada de sitio, arrancó a llorar con profundidad, liberando todo ese llanto que llevaba reprimiéndose desde hacía horas, incluso días, porque Lúa no lloró de verdad desde que nos reencontramos, por vergüenza. Sí que lo hizo, y mucho, la primera noche que vivimos juntas, cuando me hablaba de todo lo que había vivido, cuando me pedía perdón por lo que había hecho, por hacerme sufrir tanto, también cuando yo le confesé que por ella había llorado mucho más que por nadie, cuando le hablé de esa tarde en la que, creyendo que ella había muerto, le dedicamos esas palabras tan bonitas, allí en el cementerio, donde está su supuesta tumba... y lloró muchísimo cuando le confesé que me habría curado definitivamente de mi enfermedad si ella no hubiese desaparecido, que saberla para siempre lejos de mí era lo único que me desestabilizaba, cuando le dije que ahora sí sentía que estaba curada, que estaba segura de que nunca más volvería a tener otra recaída, y así lo siento. Mas Lúa no había llorado dejando salir de su alma todo eso que se había reprimido. Lo hizo el domingo cuando llegó a su casa, a la casa en la que ella había crecido, en la que vivió toda su vida. Y lloró asomada a la ventana desde la que se ve el jardín del Posío a lo lejos, lloró mientras llovía, mientras me abrazaba con fuerza, como si quisiese fundirse con mi cuerpo, como si en ese momento estuviese dándome todos los abrazos que no pudo darme durante todo este tiempo. Y, evidentemente, yo también lloré, lloré muchísimo, lloré de alivio, de felicidad y también lloré dejando ir para siempre toda esa tristeza que había sentido por ella desde que pensé que había muerto. Aquel llanto fue una llave que cerró para siempre la puerta de la desolación, de la tristeza absoluta y oscura y del desaliento, del miedo, de la inseguridad; la puerta del pasado.
Y luego reímos, reímos por ser tan lloronas las dos, por todo, y nos reencontramos juntas en el mismo sofá en el que lo compartimos todo aquella noche de agosto en la que yo sentía que estaba traicionando plenamente a Artemisa. Qué noche tan bonita, por cierto. Nunca pude dejar de pensar en ella.
Y el viaje a Italia... El viaje a Italia fue un sueño. Milano me gustó muchísimo, pero Firenze me impresionó aún más. Nunca creí que pudiesen existir obras de arte tan bonitas. En la galería de los Uffizi me quedé asombrada en muchísimas ocasiones, también ante el Ponte Vecchio de Firenze, del Duomo, bajo la cúpula de Brunelleschi... paseando por sus románticas calles... pero sé que todo era mucho más hermoso porque estaba con Lúa, porque estaba junto a la mujer que más amé del mundo y que más amo. No puedo negarlo. Por ella siento algo que creía que nunca sentiría. A Artemisa la amé mucho, pero el amor que siento por Lúa es algo que me descontrola, que me hace tener ganas de amarla donde sea, que me hace creer que sólo existe ella para mí, que me hace sentir que ella es todo mi mundo. Me siento como una adolescente que no deja de pensar en la persona que ama. Nunca he estado así. Creo que con Artemisa nunca pude estar así porque nuestro amor estaba lleno de mucho dolor, porque ella no podía compartir conmigo lo que yo siento por mi tierra y mucho menos en los últimos meses. Son amores distintos. Eso no quiere decir que uno sea peor que el otro, pero son distintos.
También nos llovió mucho en Italia, pero eso nos hacía reír mucho, en vez de fastidiarnos, porque decíamos: “llueve en Galicia, llueve aquí, ¡llueve siempre dondequiera que vayamos!” Y es que en nuestra tierra lleva lloviendo desde hace muchas semanas. Hace semanas que no veo el sol durante más de dos horas, pero me gusta que llueva, aunque he de reconocer que ya llega un momento en el que dices: “ya basta, ¿no?” La pobriña de Laila (que, por cierto, se quedó con Silvia los días que estuvimos fuera) está harta de que la saque a la calle con ese chubasquero que tanto odia. Por cierto, fue precioso el reencuentro entre Silvia y Lúa. Silvia me contó que, cuando el miércoles pasado supo que Lúa estaba viva, estuvo a punto de desmayarse. Lo supo de una manera muy fuerte, impactante y especial. Uxía y ella habían quedado para hablar un rato y tomar algo y entonces Uxía llamó a Lúa por teléfono. Le dijo a Silvia que su madre quería hablar con ella (la madre de Uxía y Silvia se llevan muy bien) y, cuando Silvia oyó la voz de Lúa, permaneció sin saber qué decir, qué pensar, qué hacer durante muchos segundos hasta que, de repente, comenzó a llorar mientras le decía a Lúa que no entendía nada, que ya le valía, que, cuando la viese, iba a darle una paliza, que eso que ella había hecho no se hacía. Evidentemente, no estaba enfadada, eran todo bromas, pero estaba tan impresionada que no sabía ni lo que decir. Cuando se vieron, Silvia se echó a llorar como una niña, igual que Lúa. Lúa le pidió tantas veces perdón a Silvia que creo que nunca más tendrá que pedírselo por nada más.
Mi madre y Uxía fueron muy comprensivas con nosotras. Se marchaban del hotel o del apartamento cuando sabían que necesitábamos momentos para nosotras, nos dejaban soliñas cuando intuían que el resto del mundo sobraba... pero también compartimos muchísimos momentos hermosísimos. Uxía también quiere mucho a Lúa. Son amigas desde hace muchos años. Uxía se ha portado tan bien con nosotras... Todavía no sé si se lo he agradecido lo suficiente, si le agradecí de verdad todo lo que hizo por nosotras, pero sobre todo por Lúa porque es una de sus mejores amigas. Lo que no entiendo mucho es por qué intentó estar conmigo sabiendo que yo amo a Lúa y que ella me ama a mí. A veces, me da por pensar que era una prueba de amor que ella quería ponerme para asegurarse de que yo amo a Lúa de verdad. Pues la prueba le salió bien, aunque Uxía y yo también vivimos algunos momentos muy íntimos, pero fueron muy poquiños y lo mejor es que yo siempre fui sincera con ella. Y Lúa conoce todo lo que ocurrió entre nosotras y eso es lo que más me importa. Incluso Lúa me dijo el jueves que, si yo quería estar con Uxía, que no había problema. No le permití terminar la frase.
Y creo que seguiré escribiendo en otro momento. Se ha hecho algo tarde y Lúa ya ha acabado de preparar unas cosiñas que ha de llevar mañana al instituto. Ay, todavía no he hablado con Artemisa. Es que no me apetece nada, nada. Sé que va a estar muy enfadada y no quiero que nadie me transmita negatividad ahora que me siento tan bien. Sé que suena egoísta, pero no me apetece para nada recibir el mal humor de Artemisa y experimentar en mi alma las emociones negativas y dañinas que seguramente ella siente. No me gusta tampoco tenerla en el Instagram porque sólo me comenta con emoticonos extrañísimos. Es cierto que no dejo de colgar cosiñas de Lúa y de mí, pero tampoco es necesario que ella me haga esos comentarios tan extraños. Yo quiero hablar con Artemisa para explicárselo todo, pero no quiero hacerlo mientras ella se sienta así. Sé cómo se siente. Conozco a Artemisa demasiado bien. Cuando quiera hablar serenamente, entonces hablaremos. También deseo que ese momento llegue prontiño.

miércoles, 20 de noviembre de 2019

DIARIO DE ARTEMISA: MIÉRCOLES, 20 DE NOVIEMBRE DE 2019


Miércoles, 20 de noviembre de 2019
Lúa está viva. Lúa está viva. No me lo explico, ni lo entiendo, ni lo acepto, ni lo comprendo ni me lo creo; pero Lúa está viva y no sé que está viva porque Agnes me lo haya contado muy amablemente, no, sino porque lo he visto en el Instagram. No hablo con Agnes desde octubre, por lo menos. Ni me acuerdo de cuándo hablé con ella por última vez. La he llamado mil veces esta semana, pero no me lo coge. No me lo coge porque no le da la gana. No me lo coge porque sabe perfectamente que mantendremos una conversación muy seria si hablamos. Huye de mí. Está huyendo de mí, la muy... No soy capaz de insultarla, pero ganas no me faltan. Es que le diría cuatro cosas bien dichas si me lo cogiese, pero no me lo coge precisamente porque me conoce y sabe que precisamente bien no voy a reaccionar. Necesito saber por qué Lúa está viva, por qué de repente ha renacido, por qué ahora ha resurgido como un zombi. No entiendo nada y me cuesta aceptarlo. ¿Desde cuándo Agnes sabe que Lúa está viva? Seguro que lo supo siempre y por eso lloraba por ella, por eso la echaba tanto de menos, porque sabía que podían estar juntas y no lo estaban porque Agnes no se atrevía a dejarme. Seguro que no se atrevía a dejarme porque pensaba que me iba a quitar la vida si me abandonaba. No confío nada en Agnes. La poca confianza que tenía en ella se ha desvanecido por completo. Seguro que me ha estado mintiendo siempre, que nos ha mentido a todos desde siempre. Es que no me parece comprensible ni lógico que Lúa esté viva. Tampoco entiendo por qué ahora las cosas le tienen que ir tan absolutamente bien.
Me enteré de que Lúa estaba malditamente viva porque la vi con Agnes en una foto que colgó ella en el Instagram cuando estuvieron en Florencia. Estaban las dos muy sonrientes, muy enamoradísimas, posando las dos delante del Ponte Vecchio de Florencia, con una mirada que no se puede describir. Agnes es muy expresiva y en esa foto decía mil cosas con los ojos. Se abrazaban y se miraban de una manera como jamás he visto mirarse a nadie. Ni siquiera Agnes me ha mirado así nunca. Se decían tantas cosas con esa mirada... Malditas sean. Me han engañado como han querido. Encima, Agnes escribe mensajes preciosos en el Instagram sobre ellas dos, como si nunca hubiese amado a nadie más. Agnes hace siglos que no siente lo mismo por mí. Hace tiempo que ella dejó de quererme como me quería porque a la única mujer que ama es Lúa. Yo sabía que ella no me quería, que para ella había un millón de cosas más importantes que yo, que pensaba en Lúa día y noche, que la recordaba siempre. Y yo como una tonta confiando en ella, soportándola, viviendo en su tierra, sólo es su tierra, por ella, confiando en que algún día se daría cuenta de que yo no era feliz y me propondría volver a Cataluña con mi hermana... pero no hizo nada de eso. Es una egoísta, es absolutamente egoísta. Va de inocente por el mundo, pero es profundamente egoísta.
Y parece ser que el viaje a Italia fue maravilloso. Le van las cosas demasiado bien, injustamente demasiado bien. Podría alegrarme por ella y pensar que es lo justo después de lo mal que lo ha pasado, pero no puedo alegrarme por ella. No puedo, por mucho que lo intente. Mi hermana me acusa de que no la quiero de verdad si no me alegro de que le vayan bien las cosas. Una cosa no tiene nada que ver con la otra. No me alegro por ella en absoluto porque no puedo, no me sale del corazón. Estoy llena de rencor y rabia. Me da mucha rabia que Lúa esté viva. Si fuese otra persona, me daría igual, pero precisamente Lúa... Sé que sonará muy cruel lo que voy a decir, pero éste es mi diario y se supone que no tengo que reprimir lo que pienso ni lo que siento. Estaba mejor muerta. Estábamos todos mucho más tranquilos con ella bajo tierra. Lo que no entiendo tampoco es cómo es posible que Agnes la haya perdonado. A mí me hacen eso, me mienten haciéndome creer que alguien ha muerto, y es que no lo perdonaría en la vida y mucho menos si lo he pasado tan mal por culpa de esa persona. Es como si ahora viene Neftis y dice: "¡hola, Artemisa, estoy viva!” La mandaría a la mierda, directamente, porque eso no se hace. En el caso de que Agnes de verdad no supiese que Lúa siempre estuvo viva, entonces me cuesta entenderla. Agnes es tonta de lo buena que es. Lo perdona todo, todo, todo. ¿Si la acuchillase, también me perdonaría? No la entiendo. Eso en el caso de que no supiese la verdad, pero dudo mucho que no la supiese.
Y parece ser que ahora la vida le devuelve toda esa felicidad que le negó durante años. Pues muy bien. Lo que me fastidia muchísimo es que ni siquiera tenga la dignidad de contármelo. No quiere hablar conmigo porque sabe que la conversación que mantendríamos sería muy difícil. Si tuviese que hablar conmigo en persona, ni siquiera sería capaz de mirarme a la cara porque es que se le caería la cara de vergüenza. Sabe que yo tuve muchas razones para dejarla y volver a Cataluña, por mucho que le costase reconocerlo, y también sabe que yo conocía lo que ella nunca dejó de sentir por Lúa. Así pues, es comprensible que huya y no quiera hablar conmigo. Qué cobarde es. No me esperaba que Agnes fuese tan cobarde. Tiene que hablar conmigo. Me debe una explicación. Le he escrito por whatsapp, la he llamado, le he enviado mensajes por Instagram y por Facebook, pero no me contesta. Pues muy bien. Yo haré lo mismo. Si el lunes que viene todavía no he conseguido hablar con ella, desapareceré de la faz de la Tierra. No sabrá nada de mí nunca más. Le pediré a mi hermana que no le hable de mí, que ni tan sólo le diga cómo estoy. Encima, es que ahora resulta que mi hermana es amiguísima de Agnes, que le cae mejor que nunca, que no quiere perder el contacto con ella, que piensa que es una mujer maravillosa. Estaba pesadísima con que no perdiese el contacto con ella, que fuese su amiga, que bla, bla, bla... ¿Para qué me habría servido intentar ser su amiga?
Descubrir que Lúa está viva me hizo mucho daño. Fue el domingo por la tarde cuando vi esa foto que tanta rabia me inspiró y que tan paralizada me dejó. Enseguida empecé a llamar a mi hermana a gritos y a decirle que no podía ser cierto lo que estaba viendo. Al principio, pensé que era una foto antigua de ellas en Ourense, pero enseguida me di cuenta de que el sitio en el que estaban no tenía nada que ver con Ourense y que era una foto actual porque Agnes llevaba un abrigo que se compró hace poco y el pelo igual de largo que ahora. Era una foto actual. Y Lúa no estaba como estaba la última vez que la vi. Tiene el pelo mucho más largo y rizado y está más delgada. Lúa supuestamente es perfecta, tanto física como psicológicamente, o eso es lo que quiere hacer parecer y le sale bastante bien, la verdad. Qué rabia. Agnes está enamoradísima de ella, eso es lo que demuestra con las cosas que escribe y con las fotos que sube, en las que se las ve más unidas que nunca. Es increíble. ¿Por qué Agnes tiene tanta suerte? Encima, antes de descubrir que Lúa está vivita y coleando, estuvo tonteando con otra que se llama Uxía. Mi hermana me contó que le preguntó a Agnes qué tenía con ésa y le contestó que no tenía nada más que una amistad, pero no me lo creo porque, en los vídeos de los ensayos, salen mirándose con coquetería y sensualidad. A mí esas cosas no se me escapan. A lo mejor me he equivocado siempre con Agnes y, en vez de una chica tímida y cohibida, es una desvergonzada que no tiene reparos en entregarse a cualquier mujer que la mire con interés. No sé qué pensar ya de Agnes, la verdad, pero de momento no pienso ni una sola cosa buena de ella.
Estoy hundida, la verdad. Me iba mejor antes, cuando pensaba que Lúa estaba muerta. No sé por qué me afecta tanto que esa mujer viva. ¿Qué más me da a mí? Pero no puedo aceptarlo y me da mucha rabia que esté viva. No la soporto. Nunca soporté a Lúa. Una vez fingí hacerlo para poder acercarme otra vez a Agnes, pero la realidad más absoluta es que siempre sentí un odio atroz por ella. Cuando murió, aunque me dé vergüenza reconocerlo, me alegré. No pude evitar sentir alivio cuando Agnes me dijo que Lúa se había ido de la vida. Me supo mal por Agnes porque la vi muy destrozada, hundida, sin ni siquiera controlar lo que decía. Aquella tarde, cuando me reencontré con ella en el puente romano de Ourense, vi a una Agnes descontrolada por la tristeza y la desesperación. Estaba ida. Hablaba conmigo atropelladamente, temblaba, lloraba sin reprimirse y a la vez ni siquiera se daba cuenta de que no dejaban de salirle lágrimas de los ojos. Ver a Agnes así me hizo sentir pena por Agnes, pero por Lúa nunca sentí lástima, al contrario. No obstante, tuve que fingir delante de Agnes y tragarme mi orgullo, mi alivio, mi alegría. Soy mala persona, ¿verdad? Sí, soy mala persona, muy mala persona, pero es que yo antes no era así. Nunca me habría alegrado por la muerte de nadie, nunca. Ha sido el amor que siento por Agnes el que me ha vuelto así, el que me ha convertido en una basura de persona. Por eso quería huir de él, por eso, por eso dejé a Agnes y me fui a la isla, porque sabía que, si le daba rienda suelta a este amor, iba a convertirme en otra persona y no quería que me pasase eso, nunca quise. Sabía que, si me quedaba junto a Agnes, ese amor iba a crecer imparablemente y me volvería dependiente de Agnes. Además, no confiaba en que Agnes estuviese bien. También me alejé de ella porque me daba miedo su enfermedad, porque me sentía incapaz de vivir con ella sabiendo que tenía esquizofrenia y bipolaridad, que es lo que siempre dijeron que tenía, y no quería amarla más porque tenía miedo a que su enfermedad la descontrolase y se quitase la vida. No quería sufrir por ella, no quería volverme dependiente de su amor. Tal vez nunca tendría que haber vuelto de la isla, nunca. Cuando me fui, ella supuestamente estaba estable, pero yo sabía que esa estabilidad era muy frágil y que se podría romper en cualquier momento. Sabía también que mi marcha la hundiría, pero prefería que ella fuese fuerte y encontrase por sí misma las ganas de vivir, la fuerza para luchar, pero no lo hizo. Lo intentó, pero le salió muy mal. Estuvo a punto de hundirse para siempre. Mi hermana me ha contado cosas escalofriantes de ese tiempo en el que Agnes estuvo viviendo con ella en Manresa. Incluso me contó que la obligaba a comer y a cuidarse; que una vez, mientras mi hermana le insistía en que comiese algo, Agnes le dijo: “me gustaría encontrar la forma de destruirme.” Mi hermana le preguntó a qué se refería exactamente y Agnes le contestó: “sé que hay sustancias que me destruirían poco a poco. Es lo único que me merezco, morir lentamente, destrozarme yo misma la poca vida que me queda.” Mi hermana le preguntó si se refería a las drogas y ella le asintió en silencio, con lágrimas en los ojos. Mi hermana se estremeció al notar el odio que Agnes se profesaba a sí misma. No se quería nada. Se odiaba, quería destruirse, quería hacerse daño porque se detestaba. Se odiaba tanto que se quería destruir, quería hacerse daño. Ni siquiera se planteaba la posibilidad de quitarse la vida porque creía que eso era bueno para ella y que lo único que se merecía era sufrir y sufrir. ¿Cómo es posible que una persona sienta esas cosas? Y ahora todo eso queda atrás, según nos hace entender a todos; pero una enfermedad tan grave como la que ella tiene no se cura, no se vence tan fácilmente. No sé qué creer, la verdad, pero es que me cuesta confiar en que una persona que ha estado tan y tan mal pueda sentirse tan feliz. Para ella no existe la felicidad definitiva, pero no porque no se la merezca, sino porque está enferma, porque ha estado muy enferma, y era una enfermedad mental, las peores. Las enfermedades mentales son las peores.
Me siento muy mal diciendo todo esto porque no le deseo ningún mal a Agnes, pero no entiendo por qué me siento así, tan mal, tan rencorosa y rabiosa. Necesito hablar con Agnes para al menos despedirme de ella. Tengo que despedirme de ella porque sé que ya hemos terminado definitivamente. Nunca más volveremos a estar juntas. Nunca más. Se acabó para siempre. Yo creía que moriría a su lado o que ella lo haría junto al mío, tomada de mi mano, pero qué va, para nada. Ojalá pudiese sacarme el alma y arrancarme el amor que siento por Agnes para destrozarlo con mis propias manos, pisotearlo, echarlo a una hoguera y hacer desaparecer todas sus cenizas. Me encantaría romperlo a pedazos, con saña y rabia, para no sentirlo nunca más, para que desapareciese para siempre.
Seguro que esto se me pasará. Tiene que pasar porque yo quiero estar bien, porque necesito estar bien, necesito ser yo misma.
A ver si consigo hablar con Agnes. Le escribiré por whatsapp que quiero hablar con ella porque necesito que nos despidamos. No quiero echarle nada en cara. No tiene sentido que lo haga. Sé que me costará mucho hablar con ella con tranquilidad, pero quiero intentarlo.