domingo, 22 de diciembre de 2019

DIARIO DE LÚA: SÁBADO, 21 DE DECEMBRO DE 2019


sábado, 21 de Decembro de 2019
Entre as paredes de pedra da casa de Anxiños, o mundo parece un lugar seguro. Lonxe queda o feroz vento e a agresiva choiva que azoutan Galiza dende hai ben días. Vén un temporal tras outro facendo moito dano. Os ríos medran sen control, o vento arrinca árbores sen piedade, o mar axítase, xorden das augas ondas inmensas que parecen querer devorar a costa e, sobre todo, a natureza volveuse perigosa. Non hai recuncho de Galiza que se libre destes temporais que tanto destrúen. Hoxe vin voar árbores por riba das casas e das rúas. Vin que esas árbores caían entre os muros de pedra e ficaban esnaquizadas no chan, baixo ese ceo que non deixaba de chorar sen consolo. Sentín arreguizos cando vin esas imaxes, cando notei ao meu redor a forza dese vento que arrasa con todo. Non sabía que facer. Quedara totalmente abraiada vendo como as árbores voaban por riba nosa. Agnes arrincoume dese momento con forza e decisión, turrándome da man e empurrándome a entrar na casa de Anxiños (e de Agnes)  e rifoume tenramente por ficar tan paralizada, sen moverme, pois estaba en perigo, pero eu non o vira, non o sentira. Nunca vira algo igual. Nunca. E levo anos vivindo en Galiza. Seica si houbo antes temporais como estes, tan violentos e destrutivos; pero esquecinos. Este impresionoume moito máis que ningún que vira antes.
Mais na nosa vida non hai máis que paz, calma. Non hai treboadas que axiten os nosos días. Emporiso, síntome protexida na nosa vida, onde todo é maxia, amor, calor, bondade, momentos fermosos. Nunca crin que puidese ser tan feliz. Eu soñara moitas veces con vivir unha vida así, pero nunca imaxinei que ese soño viraría nunha realidade moito máis fermosa cá que eu imaxinara, coa que eu soñara.
Quero escribir porque preciso converter en verbas todo o que sinto estes días tan especiais. Cando penso no que estou vivindo, noto que a ialma se me enche dunha felicidade tan grande que me descontrola. Fico sorríndome a min mesma, agradecendo todas as beizóns que enchen os meus días, e daquela síntome a persoa máis afortunada do mundo. Nunca crin que viviría algo así, que podería ser tan e tan feliz con Agnes, que me podería sentir tan querida. Síntome tan querida que, moitas veces, me parece que me derreterei, que o inmenso amor que Agnes me amosa todos os días, en cada momento, me volverá de ar, que, sen prevelo, deixarei de sentir a terra baixo os meus pés e voarei lonxe, lonxe, con ela, pero ficando non obstante na nosa terra, porque tanto a súa ialma coma a miña están vencelladas a esta terra para sempre e iso nunca poderá mudar.
Quería falar do presente, do precioso presente que estamos a vivir, pero tamén do pasado, porque moitas das cousiñas que vivimos me traen lembranzas de momentos que pensaba esquecidos para sempre xa. É coma se estar con Agnes, sendo tan feliz con ela, me levase ao pasado para que quitase á luz todos eses momentos dos que nunca lle falei a ninguén. Hai tantos que non sei cal recuperar agora.
Arestora sinto que non son a mesma muller que o ano pasado decidiu finxir que morría para sacarse do medio e permitir coa súa desaparición que a persoa que máis amaba fose feliz con outra muller. Cústame entender por que me trabuquei tanto e tanto. Agnes díxome milleiros de veces que estaba moi equivocada pensando desa maneira, que nunca habería de ter marchado porque ela nunca me deixou de amar. Mesmo me confesou que era posíbel que me deixase por Artemisa, pero, co paso dos días, daríase de conta de que non podía vivir sen min porque nunca me deixou de botar en falla. Si foi feliz con Artemisa durante un tempo, pero, malia sentirse feliz e chea con ela, sempre tivo na súa ialma un baleiro que nunca conseguía ignorar, que nunca se enchía, que nunca desaparecía. Confesoume moitas veces que necesitaba estar comigo, que precisaba compartir comigo todo iso que compartiramos. Agnes sempre chora cando me confesa todo iso e eu choro de emoción porque sinto que me arrisquei a perdela para sempre, outra vez, outra vez, por terceira ou carta vez na nosa vida. Arrisqueime a perder a oportunidade de ser feliz coa única persoa que me pode facer feliz, á única persoa á que sempre amei, sempre, non importando que se achase lonxe, que non puidese estar comigo. Entender que nunca a esquecería fíxome moito dano no seu momento. Agnes quedara gravada no meu interior para sempre, sendo parte da miña ialma, coma se a súa existencia fixese a miña existencia, coma se ela mesma crease a miña ialma. Era algo de min, era tanto de min, que durante anos sentín que me esvaecía sen ela, que a precisaba para respirar e estar sa. A doenza do corazón que teño dende cativiña fíxose moito máis grave cando entendín que nunca a esquecería, cando fun consciente de canto dano nos fixeran separándonos.
Sei que todo iso queda lonxe, pero gústame lembralo porque sinto entón que a felicidade que enche a nosa vida se fai moito máis forte. Lembrar a tristura fai que a alegría sexa máis intensa. Agora entendo moitas cousas, tantas que me dá a sensación de que eu non vivín a miña vida, de que a miña vida non a vivín eu, senón que a vin dende fóra, porque a miña vida real non era esa que eu cría estar vivindo. Agora é coma se a sentise de novo, coma se vivise outra vez eses anos perdidos que me tiraron con tanta crueldade, que nos tiraron ás dúas, sen piedade. Hai erros humanos que destrúen vidas, que fan tanto dano que parece imposíbel podelos esquecer, pero eses erros sempre nacen do medo. O medo é unha emoción innata que temos dende sempre, pero hai medos intensificados, feitos grandes a man tenta, e que realmente non teñen fundamento. O medo a que rexeitasen a Agnes foi o que empurrou a Anxiños a levala lonxe, a enviala lonxe de eiquí, pero tamén foi o medo a que ela e máis eu estivésemos xuntas sen ter que estalo. Estaba prohibido amarnos e moi ben sabía Anxiños que a ningunha das dúas nos importaba iso porque nos amabamos de verdade e, cando se ama de verdade, non importa ren máis que ese amor. Anxiños sabía dende había ben anos que entre Agnes e máis eu había algo moi especial que non todas as persoas podían entender. Sabíao porque ela sempre coñeceu moi ben á súa filla, porque a unha nai nunca se lle escapan esas cousiñas. Unha nai sabe ler no ollar dos seus fillos os sentimentos que non se atreven a converter en verbas. A miña nai non era tan atenta comigo como o era Anxiños con Agnes. Amais, a miña nai pasaba moito tempo sen falar comigo, sen observarme detidamente. A miña nai sempre foi moi á súa bóla, como se adoita a dicir, e eu era unha rapaza moi independente que non precisaba o agarimo da súa nai para sentirse ben ou iso era o que eu cría. Seguramente si que o botaba en falla, pero nunca o quixen recoñecer. Custábame recoñecer os sentimentos que sentía polos meus pais. Á miña nai queríaa moitísimo, é evidente, pero a súa intransixencia e tamén o excesivo control que exercía en min cando estabamos en Ourense abafábanme tanto que cría que non a quería tanto como pensaba. Amais, cando somos adolescentes, é máis complicado que recoñezamos o que sentimos e moitas veces verbalizamos precisamente o contrario do que pensamos e sentimos.
Ninguén se encargou de explicarme que había no mundo persoas que amaban dun xeito distinto que, en principio, non estaba aprobado pola sociedade. Ninguén me falou nunca de que había outra maneira agochada e moito máis bonita de querer. Descubrín por min mesma que en min había algo que fallaba, que, atendendo ao que todos agardaban de min, non se correspondía coa realidade nin co que pensaban que eu tiña que ser. Cando me dei de conta de que me gustaba Agnes, pasei longas horas chorando e sentindo rabia. Sabía moi ben por que choraba, que me ocorría; pero tamén me sentía afortunada e especial. Sabía que eu nunca podería amar a un home coa miña ialma e iso asustábame moito, pero tamén me atraía, era unha idea que me estarrecía e me atraía asemade. Era moi cativa cando souben que eu era diferente. Nunca lle puiden explicar a ninguén o que me ocorría, nunca, ata que fun adolescente e comecei a falar coas miñas amigas deses temas. Eu nunca dicía se me gustaba algún rapaz, ao contrario que Silvia, por exemplo, que a ela lle gustaban practicamente todos os rapaces da escola e moito máis lle gustaban se eran maiores ca ela. Lembro especialmente dunha conversación que mantivemos paseando xuntas pola beiriña do Miño unha tarde de setembro, dourada e fermosa, cálida e fresquiña asemade (como pode pasar só eiquí en Ourense). Había pouquiño que voltara da aldeíña e aínda estaba moi tristeiriña. Non dera superado que Agnes e máis eu xa non nos volveriamos ver nunca máis. Foi o derradeiro verán que compartimos sendo adolescentes. Non volveriamos compartir outro verán ata que pasasen trinta anos.
Eu tiña daquela dezaseis anos. Lembro que Silvia me preguntou: “e ti que, Luíña? Nunca che gustou ninguén? De verdade disme que na aldeíña non hai ningún rapaz que che faga sentir bolboretas no estómago?” Silvia sempre foi moi romántica e inxenua, emporiso lle fixeron tanto dano ao longo da súa vida, emporiso agora xa non quere saber nada máis do amor, porque está profundamente decepcionada con ese sentimento que debe de facernos tan felices e que a ela lle fixo sentir morrer de tristura.
Eu contesteille isto: “boeno.” Ela preguntoume: “como que boeno?” Neses momentos, sentía a fortísima necesidade de confesarlle o que sentía. Precisaba falar con alguén. Non aguantaba máis ese silencio no que pechaba os meus sentimentos. Notaba que o que sentía se convertera nunha bóla de ferro que me apertaba a ialma, ameazando con saír sen control dos meus beizos.
Eu confiaba profundamente en Silvia. Era a miña mellor amiga, foi sempre a miña mellor amiga. Dende que tiñamos tres anos, estivemos xuntas coma se fósemos irmás. Era a única persoa que nunca me fixera sentir mal, que nunca me traizoara, que sempre estivo comigo día e noite apoiándome, contando comigo para todo. E sigue sendo así. A maiores de Agnes, é a persoa que mellor me coñece.
Díxenlle: “Silvia, prométeme que xamais, nunca, lle dirás a ninguén o que che vou confesar agora.” Estaba estarrecida, estremecida, pero con tantas ganas de falar... Cando Silvia me dixo que ela nunca lle falaba a ninguén do que ela e máis eu falabamos, entón, con moitísima vergonza, confeseille: “si, na aldeíña hai alguén que, dende hai ben anos, me fai entolecer, que non só me fai sentir bolboretas na barriga, senón tamén moita calor, moita alegría, moito amor, agarimo...”
Silvia quedara totalmente abraiada, sen saber que dicirme. Mirábame de esguello, sen atreverse a pousar os ollos en min. Non me quería mirar porque intuía que o meu ollar a impresionaría moito máis. Só me dixo: “ti estás loucamente namorada, Luíña. Por que nunca mo dixeches?”
“Porque non é un amor comprendido, porque non é un amor aceptado, porque é un amor prohibido.”
A Silvia xa lle falara de Agnes en moitísimas ocasións. Contáballe todo o que facía con ela na aldeíña, faláballe desas longas tardes de baile, de festa, de cantos; das tardes no río, dos paseos polo bosque... Faláballe de todo o que compartía con Agnes esas semanas nas que eramos as rapazas máis felices do mundo. Eu tamén pasaba horas cos demais rapaces que viñan á aldea no verán e tamén cos que alí vivían sempre; pero con Agnes gozaba moito máis da vida, con Agnes gustábame estar de verdade. Silvia coñecía a existencia de Agnes. Non sei se algunha vez imaxinou o que eu sentía por ela. Preguntárame algunha vez por que lle falaba máis dela cós dos demais e nunca lle souben contestar a iso. Só lle dicía que con ela tiña moitas cousas en común, pero sei que non a conseguía convencer de todo coa miña resposta. Silvia sabía que había algo máis que eu non lle contaba, pero, evidentemente, nunca me preguntou ren.
Non obstante, aquela tarde, sentín que me facía todas esas preguntas que nunca se atrevera a me facer. Facíamas en silencio, comprendía en silencio, intuía en silencio, invitándome a que seguise falando. Entón proseguín: “é un amor prohibido porque namorei doutra rapaza, Silvia, e o máis bonito é que ela me corresponde. Ela sempre sentiu algo moi fermoso por min, pero ata este verán non nos atrevemos a confesárnolo.”
Eu falaba moi baixiño, case non me ouvía nin eu mesma, falaba moi pretiño do oído de Silvia, con medo a que o vento puidese levarlle as miñas verbas á miña nai onde queira que estivese, aínda que eu xa sabía que a miña nai coñecía o que pasaba entre Agnes e máis eu.
“Pero vannos separar, Silvia, porque a súa nai a quere enviar a estudar lonxe, pensando que é o mellor para ela, enviala lonxe de eiquí, cando ela nunca se imaxinou a si mesma vivindo fóra de Galiza, da aldeíña na que sempre viviu. Ela non poderá estar ben se a mandan lonxe de eiquí”
“E de ti” interveu ela con agarimo. “E ti nunca poderás estar ben se a afastan de ti, verdade? Emporiso estás tan tristeiriña dende que chegaches da aldeíña, porque sabes que nunca máis a volverás ver.”
Eu asentín con bágoas nos ollos. Non quería chorar porque me daba medo ceibar todos eses sentimentos que me apertaban a ialma, pero xa non podía fuxir do pranto. Comecei a chorar sen acougo, tentando domear esa profunda tristura que me desfacía, pero non podía loitar contra esas emocións tan fortes, contra a inmensa decepción que me enchía a ialma toda. Silvia estivo ao meu carón tentando animarme, pero tamén apoiándome. Sabía que ela entendía o que eu sentía. Sabía que ela non me xulgaba e iso era o que máis me calmaba, o que mellor me facía sentir. Silvia estaba comigo, comprendéndome, apoiándome, coma sempre, unha vez máis.
“Cando sexades xa maiores de abondo para poderdes facer a vosa vida, entón ti procurala e seguramente poderedes estar xuntas para sempre sen que ninguén volo impida” animoume con agarimo. Eu quería crer nas súas verbas, pero custábame moito porque, neses momentos, tiña o corazón cheo de desesperanza e tristura.
E foi así. Eu procurei a Agnes por ceo e terra cando o puiden facer, cando comecei a estudar en Barcelona; pero a vida non nos quixo xuntar de novo. O destino non nos permitiu reencontrarnos. Agora arrepíntome moitísimo de non ter loitado máis por ela, por deixarme vencer polo desalento e a doenza e sobre todo por desaparecer cando volviamos ter a oportunidade de estarmos xuntas, de loitarmos pola nosa vida, por esa vida que sempre soñaramos vivir xuntas... pero Anxiños hoxe díxome unha cousiña moi bonita. Díxome que non tiña sentido laiarnos polo que xa se fixo e non se pode arranxar, que é certo que pasamos trinta anos separadas, pero aínda estamos na metade da vida e temos unha morea de anos para ser todo o felices que non puidemos ser no pasado. Díxome que o que importa é o presente e o futuro, non o pasado, que o pasado é un trampolín que nos empurra ao futuro, non unha lagoa de erros e lamentacións. Canta razón ten. Que sabia é Anxiños.
Ás veces, quedamos detidos nas lembranzas arrepentíndonos de non ter actuado doutra maneira ou tamén de non ter vivido como neses momentos nos gustaría volver vivir todo iso que xa pasou; pero o que conta é que seguimos para adiante e que a vida nos reserva, sen nós sabelo, moitas sorpresas fermosas que criamos que nunca chegarían a nós, pero chegan. Eu creo que, se temos fe, podemos cumprir os nosos soños; mais tamén é certo que precisamos axuda do noso redor, do mundo, para podermos volver realidade todo iso que tanto devecemos vivir. Creo que eu recibín esta oportunidade tan fermosa porque a vida quixo, non porque eu o buscase. Evidentemente, eu levo toda a vida desexando vivir con Agnes eiquí en Ourense, sendo libres, podendo ter a nosa familia preto de nós, podendo compartir todo iso que sempre nos uniu; pero tamén me deixei levar moitísimo pola razón, por eses pensamentos destrutivos que che din: “teste que apartar do medio, has de desaparecer, porque non mereces ter contigo unha persoa tan marabillosa. Esa muller non é para ti. Ti non es boa de abondo para ela. Desaparece e déixaa vivir en paz.” Escoitei a eses pensamentos e marchei crendo que estaba a facer o mellor para ambas as dúas. Que trabucada estiven.
Tamén quero falar doutra cousiña que me ten algo... desacougada. Resulta que, dende que cheguei eiquí, Uxía, que tan amiga miña fora, non me fala case. Entendo que estea decepcionada coa vida por non poder estar con Agnes. Hai unha semana, aproximadamente, farteime desa situación e, logo de rematarmos un ensaio, achegueime a ela e díxenlle que quería que quedásemos para falar. Sentía que tiñamos que falar seriamente, con acougo, porque eu tamén precisaba preguntarlle unhas cantas cousiñas, pero non lle quería botar ren en cara. Só quería coñecer os seus sentimentos. Ela tentou evitar quedar comigo, pero ao final non lle quedou máis remedio. Amais, Silvia ouvira a nosa conversa e díxolle que debía de quedar comigo para explicarme moitas cousiñas que eu precisaba coñecer.
Cando xa puidemos falar, non me andei con parvadas e directamente pregunteille por que tentara conquistar a Agnes coñecendo perfectamente o que eu sentía por ela. A súa resposta deixoume abraiadísima. Díxome: “porque eu non sabía que Agnes aínda te quería e notaba que eu a ela lle atraía.” Non había nada máis que falar, pero díxenlle: “non te gardo rancor por iso, nin moito menos; pero síntome un pouquiño traizoada. Xaora que, co que fixeches por nós, xa queda todo arranxado, pero abraioume moito descubrir que ti tentaches conquistar a Agnes, que mesmo estiveches con ela.” Uxía díxome que Agnes tamén quixo deitarse con ela, que non fora ela soa, e, evidentemente, iso é certo. Eu repetinlle moitísimas veces que non lle gardaba rancor por ren, que o único que necesitaba era que me explicase como ocorreran as cousas dende o seu punto de vista, nada máis; pero Uxía levantou unha bandeira de guerra entre nós. Non me fala. Cando estamos nos ensaios, fálame o xusto para que as cousas vaian ben, pero eu sinto que non quere saber nada máis de min. Pregunteille que lle ocorría comigo, pero só me dixo: “ren, non me ocorre ren.” Mais eu noto que as cousas están tensas entre ambas as dúas. Tentei moitas veces que esa corda que está tan tensa entre as dúas se crebase, pero Uxía non pon da súa parte e, entón, é imposíbel levarse ben con alguén que nin quere falar contigo. A min non me gusta nada levarme mal coas persoas que quero e o que pasa con Uxía dóeme. Amais, Uxía vai todos os días á cafetaría para almorzar aí e case que non fala con Agnes. Hai ben semanas que Agnes nota que se produciu un cambio nela que a ningunha de nós nos gusta. Silvia tamén o notou, pero con Silvia e coas demais mulleres de Iauga lévase ben. Agardo que isto sexa algo pasaxeiro e que, dentro de pouquiño, poidamos ser as amigas que fomos sempre. Coñezo a Uxía dende hai dez anos, mínimo, e dóeme que esteamos así. Coñecina unha noite que saín de festa con Daniel. Estaba bebendo unha copa soíña nun recuncho, mirando timidamente ao seu redor. Daniel Díxome: “esa hai pouco que saíu do armario” e fomos falar con ela. A conexión entre ambas as dúas foi inmediata. Mesmo tivemos un efémero romance que ambas as dúas rompemos por mutuo acordo, porque nin eu estaba namorada dela nin ela quería namorar máis de min sabendo que eu non a podía corresponder. Foi unha relación bonita, desas que che enchen a ialma de ilusión, pero sabes que non van durar, que non son reais, que son momentáneas. Sempre fomos amigas, independentemente do que pasou entre nós, porque nos levamos moi ben sempre, porque con Silvia fomos as creadoras de Iauga e os nosos comezos foron preciosos, como fomos procurando a máis xente que quixese unirse a nós, como fomos medrando co paso dos anos, como fomos tocando os nosos primeiros concertos en festiñas locais... e é unha mágoa que agora esteamos así.
Mais todos estes problemas fican lonxe de min cando estou con Agnes. Cando compartimos todo o que somos, parece quedar lonxe todo, todo. Non hai problemas, nin tensións nin doenzas, nin ren, ren. É coma se estar con ela fose como estar noutro mundo. Na nosa casa, sentimos que non hai ningún perigo. Compartimos todo o que facemos, cociñamos xuntas, facemos música xuntas, mesmo compartimos os nosos momentos de lectura, cadaquén lendo o que lle apetece ler nese momento, pero debatemos verbo do que lemos... Saímos a pasear xuntas (cando o clima nolo permite, que hai ben días que iso non pasa) e falamos durante horas de todo, de milleiros de temas distintos, compartindo opinións, pero tamén expoñendo as cousiñas que pensamos de xeito distinto. Con ela manteño unha relación idílica, seino. Sei que parece unha relación de novela, de película de amor, porque é demasiado marabillosa para que sexa certa. Non dubido para nada do que ela sente por min e a ela pásalle o mesmo comigo. Eu sabía que poderiamos ser moi felices se estabamos xuntas, sempre o souben, porque, dende que eramos cativas, compartimos moitísimas cousiñas, coincidiamos en moitas máis, e eu sabía que entre nós había unha conexión moi especial. Se non a houbese, xa non nos amariamos como nos amamos, o noso amor ficaría esquecido na nada, e non é así para nada, nunca foi así.
Eu lembro todas esas veces nas que, no verán, chegaba á aldeíña, baixaba do coche da miña nai e corría e corría pola corredoira que accede á aldeíña tendo o corazón acelerado de emoción. Iso comezou a pasar sobre todo a partir de que cumprise dez anos. Agnes só tiña sete anos cando comezamos a coñecernos mellor. Evidentemente, era moi cativa aínda, pero o intelixente de abondo para ter coñecido as cousiñas máis tristes da vida. Amais, a pobreza que sempre invadiu a súa vida fíxolle madurar moito máis cedo que aos outros rapaces da aldeíña. Eu cumpriría once anos nese verán no que comecei a falar máis con ela. Lembro que, cando cheguei á aldeíña, correndo, sen folgos xa, ela estaba na corte coa súa vaquiña, á que quería coa súa ialma toda. Chamábase Terriña e era unha vaca moi boíña, cun ollar moi nobre, que non se asustaba cando te achegabas a ela. Estaba afeita ao contacto cos humanos porque Agnes sempre estivo con ela, dende sempre, dende que era unha meniña. Coidábaa coma se fose filla súa. Agnes nunca tivo bonecas, nunca tivo xoguetes. Ela non sabe que é xogar cun boneco. Ela sempre coidou aos animais coma se iso fose un xogo, un xogo moi serio, e a min iso chamábame moitísimo a atención.
Cheguei a onde estaba ela. Non había ninguén máis. Era á tardiña, empardecía, e había moito silencio ao noso redor. Ela non se atrevía a falarme porque, despois de tanto tempo sen vernos, sentía moitísima vergonza; pero eu ignorei os seus sentimentos e comeceille a preguntarlle como lle fora ese ano. Ela só me dixo: “foi.” Custaba moitísimo arrincarlle verbas, frases longas; pero, cando á fin xa comezaba a confiar en min, falábame con moita madurez de moitísimos temas dos que eu non falaba con ninguén.
Ela mirábame fixamente, tentando que eu non me dese de conta, pero eu notaba como os seus ollos loitaban contra a vergonza que ela sentía. Loitaban por pousarse en min. A Agnes chamáballe moito a atención a cor intensa dos meus cabelos vermellos e crenchos, a cor dos meus verdísimos ollos. Sempre me dixo que eu tiña nos ollos a cor da herba que medra na primavera despois do desxeo. Dicíame que eu era tan fermosa como un solpor de outono, intensamente brillante, coa cor do ceo incendiado polo sol que morre, coa mirada das follas verdes que non queren abandonar as pólas que as viron nacer. Díxome sempre unhas cousiñas tan bonitas... e díxomas cando xa levaba eu días na aldeíña, cando ninguén nos ouvía, cando bailabamos xuntas nas festiñas da aldea, tan divertidas que eran. Ano tras ano, bailamos sempre xuntas, tenteina acompañar coa pandeireta, inutilmente porque ela tocaba tan ben que eu nin a podía seguir... Bailamos sempre xuntas, cada vez máis lonxe dos demais, ata que só nos rodeaban as árbores do bosque. Entón si nos falabamos en segredo, en voz moi baixiña, coma se non quixésemos que a natureza ouvise as nosas verbas. As nosas secretas conversas foron mudando co paso dos anos ata que, aquel derradeiro verán que compartimos sendo rapazas, xa se volveron conversacións prohibidas, verbas que se mesturaban con bicos tímidos, con apertas que tentabamos disimular namentres danzabamos. Ninguén se fixaba en nós (ou iso criamos nós) e iso dábanos liberdade de abondo para bicarnos, para estar o máis xuntas posíbel. Lembro que había tardes nas que eu lle propoñía a Agnes ir ao muíño que quedaba na beiriña do río (un muíño que agora está en ruínas). No verán, non se empregaba tanto. Agnes aceptaba sabendo moi ben por que quería estar a soas alí con ela. Non facía falta que nos dixésemos ren.
Que recordos tan bonitos. Estas lembranzas alimentan a felicidade que agora enche a nosa vida toda, que estará enchéndoa para sempre, ata a fin dos nosos días.
Agora, Agnes ten un arrefriado horríbel, a pobriña. Non temos luz na casa dende onte (estou escribindo grazas á luz da lareira) por mor do temporal. Segue a chover, vai un vento horríbel que non deixa de zoar con forza. Parece que isto non teña fin.
O martes virá Casandra con Gabriel eiquí a Ourense e pasarán o Nadal na aldeíña. Faime ilusión coñecer mellor a Casandra. A noite que a coñecín, case non tiven tempo para saber como era. Agora si que nos poderemos coñecer ben. Agnes tamén ten ganas de vela, sobre todo para poderlle preguntar por Artemisa. Hai ben días que Agnes nota que a Artemisa lle pasa algo horríbel que ninguén se atreve a contarlle. Está a facer rituais fermosos para enviarlle enerxía positiva e saúde.
Para a Noiteboa, teño preparada unha sorpresa fermosa para Agnes, da cal non falarei eiquí por se acaso a ela se lle ocorre ler isto. A partir de entón, sei que seremos moitísimo máis felices.


Traducción:


Sábado, 21 de diciembre de 2019
Entre las paredes de piedra de la casa de Anxiños, el mundo parece un lugar seguro. Lejos queda el feroz viento y la agresiva lluvia que azotan Galicia desde hace tantos días. Viene un temporal tras otro haciendo mucho daño. Los ríos crecen sin control, el viento arranca árboles sin piedad, el mar se agita, surgen de las aguas olas inmensas que parecen querer devorar la costa y, sobre todo, la naturaleza se ha vuelto peligrosa. No hay rincón de Galicia que se libre de estos temporales que tanto destruyen. Hoy vi volar árboles por encima de las casas y de las calles. Vi que esos árboles caían entre los muros de piedra y quedaban destrozados en el suelo, bajo ese cielo que no dejaba de llorar sin consuelo. Sentí escalofríos cuando vi esas imágenes, cuando noté a mi alrededor la fuerza de ese viento que arrasa con todo. No sabía qué hacer. Me había quedado totalmente asombrada viendo cómo los árboles volaban por encima de nosotras. Agnes me arrancó de ese momento con fuerza y decisión, tirándome de la mano y empujándome a entrar en la casa de Anxiños (y de Agnes) y me regañó tiernamente por permanecer tan paralizada, sin moverme, pues estaba en peligro, pero yo no lo había visto, no lo había sentido. Nunca había visto algo igual. Nunca. Y llevo años viviendo en Galicia. Quizás sí hubo antes temporales como éstos, tan violentos y destructivos; pero los olvidé. Este me impresionó mucho más que ninguno que viera antes.
Mas en nuestra vida no hay más que paz, calma. No hay tormentas que agiten nuestros días. Por eso, me siento protegida en nuestra vida, donde todo es magia, amor, calor, bondad, momentos hermosos. Nunca creí que pudiese ser tan feliz. Yo había soñado muchas veces con vivir una vida así, pero nunca imaginé que ese sueño devendría en una realidad mucho más hermosa que la que yo había imaginado, con la que yo había soñado.
Quiero escribir porque necesito convertir en palabras todo lo que siento estos días tan especiales. Cuando pienso en lo que estoy viviendo, noto que el alma se me llena de una felicidad tan grande que me descontrola. Permanezco sonriéndome a mí misma, agradeciendo todas las bendiciones que llenan mis días, y entonces me siento la persona más afortunada del mundo. Nunca creí que viviría algo así, que podría ser tan y tan feliz con Agnes, que podría sentirme tan querida. Me siento tan querida que, muchas veces, me parece que me derretiré, que el inmenso amor que Agnes me demuestra todos los días, en cada momento, me volverá de aire, que, sin preverlo, dejaré de sentir la tierra bajo mis pies y volaré lejos, lejos, con ella, pero permaneciendo no obstante en nuestra tierra, porque tanto su alma como la mía están enlazadas a esta tierra para siempre y eso nunca podrá cambiar.
Quería hablar del presente, del precioso presente que estamos viviendo, pero también del pasado, porque muchas de las cosiñas que vivimos me traen recuerdos de momentos que pensaba olvidados para siempre ya. Es como si estar con Agnes, siendo tan feliz con ella, me llevase al pasado para que sacase a la luz todos esos momentos de los que nunca le hablé a nadie. Hay tantos que no sé cuál recuperar ahora.
Ahora mismo siento que no soy la misma mujer que el año pasado decidió fingir que moría para quitarse del medio y permitir con su desaparición que la persona que más amaba fuese feliz con otra mujer. Me cuesta entender por qué me equivoqué tanto y tanto. Agnes me ha dicho miles de veces que estaba muy equivocada pensando de esa manera, que nunca tendría que haberme marchado porque ella nunca dejó de amarme. Incluso me confesó que era posible que me hubiese dejado por Artemisa, pero, con El Paso de los días, se habría dado cuenta de que no podía vivir sin mí porque nunca dejó de echarme en falta. Sí fue feliz con Artemisa durante un tiempo, pero, a pesar de sentirse feliz y llena con ella, siempre tuvo en su alma un vacío que nunca conseguía ignorar, que nunca se llenaba, que nunca desaparecía. Me confesó muchas veces que necesitaba estar conmigo, que precisaba compartir conmigo todo eso que habíamos compartido. Agnes siempre llora cuando me confiesa todo eso y yo lloro de emoción porque siento que me arriesgué a perderla para siempre, otra vez, otra vez, por tercera o cuarta vez en nuestra vida. Me arriesgué a perder la oportunidad de ser feliz con la única persona que puede hacerme feliz, a la única persona a la que siempre amé, siempre, no importando que se hallase lejos, que no pudiese estar conmigo. Entender que nunca la olvidaría me hizo mucho daño en su momento. Agnes había quedado grabada en mi interior para siempre, siendo parte de mi alma, como si su existencia hiciese mi existencia, como si ella misma crease mi alma. Era algo de mí, era tanto de mí, que durante años sentí que me desvanecía sin ella, que la necesitaba para respirar y estar sana. La enfermedad del corazón que tengo desde niña se hizo mucho más grave cuando entendí que nunca la olvidaría, cuando fui consciente de cuánto daño nos habían hecho separándonos.
Sé que todo eso queda lejos, pero me gusta recordarlo porque siento entonces que la felicidad que llena nuestra vida se hace mucho más fuerte. Recordar la tristeza hace que la alegría sea más intensa. Ahora entiendo muchas cosas, tantas que me da la sensación de que yo no viví mi vida, de que mi vida no la viví yo, sino que la vi desde fuera, porque mi vida real no era ésa que yo creía estar viviendo. Ahora es como si la sintiese de nuevo, como si viviese otra vez esos años perdidos que me quitaron con tanta crueldad, que nos quitaron a las dos, sin piedad. Hay errores humanos que destruyen vidas, que hacen tanto daño que parece imposible poder olvidarlos, pero esos errores siempre nacen del miedo. El miedo es una emoción innata que tenemos desde siempre, pero hay miedos intensificados, hechos grandes a propósito, y que realmente no tienen fundamento. El miedo a que rechazasen a Agnes fue lo que empujó a Anxiños a llevarla lejos, a enviarla lejos de aquí, pero también fue el miedo a que ella y yo estuviésemos juntas sin tener que estarlo. Estaba prohibido amarnos y muy bien sabía Anxiños que a ninguna de las dos nos importaba eso porque nos amábamos de verdad, y, cuando se ama de verdad, no importa nada más que ese amor. Anxiños sabía desde hacía muchos años que entre Agnes y yo había algo muy especial que no todas las personas podían entender. Lo sabía porque ella siempre conoció muy bien a su hija, porque a una madre nunca se le escapan esas cosiñas. Una madre sabe leer en la mirada de sus hijos los sentimientos que no se atreven a convertir en palabras. Mi madre no era tan atenta conmigo como lo era Anxiños con Agnes. Además, mi madre pasaba mucho tiempo sin hablar conmigo, sin observarme detenidamente. Mi madre siempre fue muy a su bola, como se acostumbra a decir, y yo era una chica muy independiente que no necesitaba el cariño de su madre para sentirse bien o eso era lo que yo creía. Seguramente sí que lo echaba en falta, pero nunca quise reconocerlo. Me costaba reconocer los sentimientos que sentía por mis padres. A mi madre la quería muchísimo, es evidente, pero su intransigencia y también el excesivo control que ejercía en mí cuando estábamos en Ourense me agobiaban tanto que creía que no la quería tanto como pensaba. Además, cuando somos adolescentes, es más complicado que reconozcamos lo que sentimos y muchas veces verbalizamos precisamente lo contrario de lo que pensamos y sentimos.
Nadie se encargó de explicarme que había en el mundo personas que amaban de un modo distinto que, en principio, no estaba aprobado por la sociedad. Nadie me habló nunca de que había otra manera escondida y mucho más bonita de querer. Descubrí por mí misma que en mí había algo que fallaba, que, atendiendo a lo que todos esperaban de mí, no se correspondía con la realidad ni con lo que pensaban que yo tenía que ser. Cuando me di cuenta de que me gustaba Agnes, pasé largas horas llorando y sintiendo rabia. Sabía muy bien por qué lloraba, qué me ocurría; pero también me sentía afortunada y especial. Sabía que yo nunca podría amar a un hombre con mi alma y eso me asustaba mucho, pero también me atraía, era una idea que me aterraba y me atraía a la vez. Era muy niña cuando supe que yo era diferente. Nunca pude explicarle a nadie lo que me ocurría, nunca, hasta que fui adolescente y comencé a hablar con mis amigas de esos temas. Yo nunca decía si me gustaba algún chico, al contrario que Silvia, por ejemplo, que a ella le gustaban prácticamente todos los chicos de la escuela y mucho más le gustaban si eran mayores que ella. Recuerdo especialmente una conversación que mantuvimos paseando juntas por la orilliña Del Río una tarde de septiembre, dorada y hermosa, cálida y fresquiña a la vez (como puede pasar sólo aquí en Ourense). Hacía poquiño que había vuelto de la aldeíña. todavía estaba muy tristiña. No había superado que Agnes y yo ya no nos volveríamos a ver nunca más. Fue el último verano que compartimos siendo adolescentes. No volveríamos a compartir otro verano hasta que pasasen treinta años.
Yo tenía entonces dieciséis años. Recuerdo que Silvia me preguntó: “¿y tú qué, Luíña? ¿Nunca te ha gustado nadie? ¿De verdad me dices que en la aldeíña no hay ningún chico que te haga sentir mariposas en el estómago?” Silvia siempre fue muy romántica e ingenua, por eso le han hecho tanto daño a lo largo de su vida, por eso ahora ya no quiere saber nada más del amor, porque está profundamente decepcionada con ese sentimiento que debe hacernos tan felices y que a ella le hizo sentir morir de tristeza.
Yo le contesté esto: “bueno.” Ella me preguntó: “¿cómo que bueno?” En esos momentos, sentía la fortísima necesidad de confesarle lo que sentía. Necesitaba hablar con alguien. No aguantaba más ese silencio en el que encerraba mis sentimientos. Notaba que lo que sentía se había convertido en una bola de hierro que me oprimía el alma, amenazando con salir sin control de mis labios.
Yo confiaba profundamente en Silvia. Era mi mejor amiga, fue siempre mi mejor amiga. Desde que teníamos tres años, estuvimos juntas como si fuésemos hermanas. Era la única persona que nunca me había hecho sentir mal, que nunca me había traicionado, que siempre estuvo conmigo día y noche apoyándome, contando conmigo para todo. Y sigue siendo así. Aparte de Agnes, sigue siendo la persona que mejor me conoce.
Le dije: “Silvia, prométeme que jamás, nunca, le dirás a nadie lo que te voy a confesar ahora.” Estaba aterrada, estremecida, pero con tantas ganas de hablar... Cuando Silvia me dijo que ella nunca le hablaba a nadie de lo que ella y yo hablábamos, entonces, con muchísima vergüenza, le confesé: “sí, en la aldeíña hay alguien que, desde hace muchos años, me hace enloquecer, que no sólo me hace sentir mariposas en la barriga, sino también mucho calor, mucha alegría, mucho amor, cariño...”
Silvia se había quedado totalmente sorprendida, sin saber qué decirme. Me miraba de reojo, sin atreverse a posar los ojos en mí. No quería mirarme porque intuía que mi mirada la impresionaría mucho más. Sólo me dijo: “tú estás locamente enamorada, Luíña. ¿Por qué nunca me lo has dicho?”
“Porque no es un amor comprendido, porque no es un amor aceptado, porque es un amor prohibido.”
A Silvia ya le había hablado de Agnes en muchísimas ocasiones. Le contaba todo lo que hacía con ella en la aldeíña, le hablaba de esas largas tardes de baile, de fiesta, de cantos; de las tardes en el río, de los paseos por el bosque... Le hablaba de todo lo que compartía con Agnes esas semanas en las que éramos las chicas más felices del mundo. Yo también pasaba horas con los demás chicos que venían a la aldea en verano y también con los que allí vivían siempre; pero con Agnes disfrutaba mucho más de la vida, con Agnes me gustaba estar de verdad. Silvia conocía la existencia de Agnes. No sé si alguna vez se imaginó lo que yo sentía por ella. Me había preguntado alguna vez por qué le hablaba más de ella que de los demás y nunca supe contestarle a eso. Sólo le decía que con ella tenía muchas cosas en común; pero sé que no conseguía convencerla del todo con mi respuesta. Silvia sabía que había algo más que yo no le contaba, pero, evidentemente, nunca me preguntó nada.
No obstante, aquella tarde, sentí que me hacía todas esas preguntas que nunca se había atrevido a hacerme. Me las hacía en silencio, comprendía en silencio, intuía en silencio, invitándome a que siguiese hablando. Entonces proseguí: “es una mor prohibido porque me he enamorado de otra chica, Silvia, y lo más bonito es que ella me corresponde. Ella siempre ha sentido algo muy hermoso por mí, pero a hasta este verano no nos atrevimos a confesárnoslo.”
Yo hablaba muy bajiño, casi no me oía ni yo misma, hablaba muy cerquiña del oído de Silvia, con miedo a que el viento pudiese llevarle mis palabras a mi madre dondequiera que estuviese, aunque yo ya sabía que mi madre conocía lo que pasaba entre Agnes y yo.
“Pero van a separarnos, Silvia, porque su madre quiere enviarla a estudiar lejos, pensando que es lo mejor para ella, enviarla lejos de aquí, cuando ella nunca se imaginó a sí misma viviendo fuera de Galicia, de la aldeíña en la que siempre ha vivido. Ella nunca podrá estar bien si la mandan lejos de aquí.”
“Y de ti” intervino ella con cariño. “Y tú nunca podrás estar bien si la alejan de ti, ¿verdad? Por eso estás tan tristiña desde que llegaste de la aldeíña, porque sabes que nunca más la volverás a ver.”
Yo asentí con lágrimas en los ojos. No quería llorar porque me daba miedo liberar todos esos sentimientos que me presionaban el alma, pero ya no podía huir del llanto. Comencé a llorar sin sosiego, intentando dominar esa profunda tristeza que me deshacía, pero no podía luchar contra esas emociones tan fuertes, contra la inmensa decepción que me llenaba toda el alma. Silvia estuvo a mi lado intentando animarme, pero también apoyándome. Sabía que ella entendía lo que yo sentía. Sabía que ella no me juzgaba y eso era lo que más me calmaba, lo que mejor me hacía sentir. Silvia estaba conmigo, comprendiéndome, apoyándome, como siempre, una vez más.
“Cuando seáis ya lo suficientemente mayores para poder hacer vuestra vida, entonces tú la buscarás y seguramente podréis estar juntas para siempre sin que nadie os lo impida” me animó con cariño. Yo quería creer en sus palabras, pero me costaba mucho porque, en esos momentos, tenía el corazón lleno de desesperanza y tristeza.
Y fue así. Yo busqué a Agnes por cielo y tierra cuando pude hacerlo, cuando comencé a estudiar en Barcelona; pero la vida no quiso juntarnos de nuevo. El destino no nos permitió reencontrarnos. Ahora me arrepiento muchísimo de no haber luchado más por ella, por dejarme vencer por el desaliento y la enfermedad y sobre todo por desaparecer cuando volvíamos a tener la oportunidad de estar juntas, de luchar por nuestra vida, por esa vida que siempre habíamos soñado vivir juntas... pero Anxiños hoy me ha dicho una cosiña muy bonita. Me dijo que no tenía sentido lamentarnos por lo que ya se hizo y no se puede solucionar, que es cierto que pasamos treinta años separadas, pero todavía estamos en la mitad de la vida y tenemos un montón de años para ser todo lo felices que no pudimos ser en el pasado. Me dijo que lo que importa es el presente y el futuro, no el pasado, que el pasado es un trampolín que nos empuja al futuro, no una laguna de errores y lamentaciones. Cuánta razón tiene. Qué sabia es Anxiños.
A veces, nos quedamos detenidos en los recuerdos arrepintiéndonos de no haber actuado de otra manera o también de no haber vivido como en esos momentos nos gustaría volver a vivir todo eso que ya pasó; pero lo que cuenta es que seguimos para adelante y que la vida nos reserva, sin nosotros saberlo, muchas sorpresas hermosas que creíamos que nunca llegarían a nosotros. Yo creo que, si tenemos fe, podemos cumplir nuestros sueños; mas también es cierto que necesitamos ayuda de nuestro alrededor, del mundo, para poder volver realidad todo eso que tanto ansiamos vivir. Creo que yo recibí esta oportunidad tan hermosa porque la vida quiso, no porque yo lo buscase. Evidentemente, yo llevo toda la vida deseando vivir con Agnes aquí en Ourense, siendo libres, pudiendo tener nuestra familia cerca de nosotras, pudiendo compartir todo eso que siempre nos unió; pero también me dejé llevar muchísimo por la razón, por todos esos pensamientos destructivos que te dicen: “tienes que apartarte del medio, has de desaparecer, porque no mereces tener contigo una persona tan maravillosa. Esa mujer no es para ti. Tú no eres suficiente para ella. Desaparece y déjala vivir en paz.” Escuché a esos pensamientos y me marché creyendo que estaba haciendo lo mejor para las dos. Qué equivocada estuve.
También quiero hablar de otra cosiña que me tiene algo... intranquila. Resulta que, desde que llegué aquí, Uxía, que tan amiga mía había sido, no me habla casi. Entiendo que esté decepcionada con la vida por no poder estar con Agnes. Hace una semana, aproximadamente, me harté de esa situación y, después de acabar un ensayo, me acerqué a ella y le dije que quería que quedásemos para hablar. Sentía que teníamos que hablar seriamente, con sosiego, porque yo también precisaba preguntarle unas cuantas cosiñas, pero no quería echarle nada en cara. Sólo quería conocer sus sentimientos. Ella intentó evitar quedar conmigo, pero al final no le quedó más remedio. Además, Silvia oyó nuestra conversación y le dijo que debía quedar conmigo para explicarme muchas cosiñas que yo necesitaba conocer.
Cuando ya pudimos hablar, no me anduve con tonterías y directamente le pregunté por qué había intentado conquistar a Agnes conociendo perfectamente lo que yo sentía por ella. Su respuesta me dejó asombradísima. Me dijo: “porque yo no sabía que Agnes todavía te quería y notaba que yo a ella le atraía.” No había nada más que hablar, pero le dije: “no te guardo rencor por eso, ni mucho menos; pero me siento un poquiño traicionada. Por supuesto que, con lo que hiciste por nosotras, ya queda todo arreglado, pero me sorprendió mucho descubrir que tú intentaste conquistarla, que incluso estuviste con ella.” Uxía me dijo que Agnes también quiso acostarse con ella, que no había sido ella sola, y, evidentemente, eso es cierto. Yo le repetí muchísimas veces que no le guardaba rencor por nada, que lo único que necesitaba era que me explicase cómo habían ocurrido las cosas desde su punto de vista, nada más; pero Uxía ha levantado una bandera de guerra entre nosotras. No me habla. Cuando estamos en los ensayos, me habla lo justo para que las cosas vayan bien, pero yo siento que no quiere saber nada más de mí. Le pregunté qué le ocurría conmigo, pero sólo me dijo: “nada, no me ocurre nada.” Mas yo noto que las cosas están tensas entre las dos. He intentado muchas veces que esa cuerda que está tan tensa entre las dos se quebrase, pero Uxía no pone de su parte y, entonces, es imposible llevarse bien con alguien que ni quiere hablar contigo. A mí no me gusta nada llevarme mal con las personas que quiero y lo que pasa con Uxía me duele. Además, Uxía va todos los días a la cafetería para almorzar ahí y apenas habla con Agnes. Hace muchas semanas que Agnes nota que se produjo un cambio en ella que a ninguna de nosotras nos gusta. Silvia también lo ha notado, pero con Silvia y con las demás mujeres de Iauga se lleva bien. Espero que esto sea algo pasajero y que, dentro de poquiño, podamos ser las amigas que fuimos siempre. Conozco a Uxía desde hace diez años, mínimo, y me duele que estemos así. La conocí una noche que salí de fiesta con Daniel. Estaba bebiendo una copa soliña en un rincón, mirando tímidamente a su alrededor. Daniel me dijo: “ésa hace poco que ha salido del armario” y fuimos a hablar con ella. La conexión entre ambas fue inmediata. Incluso tuvimos un efímero romance que las dos rompimos por muto acuerdo, porque ni yo estaba enamorada de ella ni ella quería enamorarse más de mí sabiendo que yo no podía corresponderla. Fue una relación bonita, de ésas que te llenan el alma de ilusión, pero sabes que no van a durar, que no son reales, que son momentáneas. Siempre fuimos amigas, independientemente de lo que pasó entre nosotras, porque nos llevamos muy bien siempre, porque con Silvia fuimos las creadoras de Iauga y nuestros comienzos fueron preciosos, cómo fuimos buscando a más gente que quisiese unirse a nosotras, cómo fuimos creciendo con El Paso de los años, cómo fuimos tocando nuestros primeros conciertos en festiñas locales... y es una lástima que ahora estemos así.
Mas todos estos problemas permanecen lejos de mí cuando estoy con Agnes. Cuando compartimos todo lo que somos, parece quedar lejos todo, todo. No hay problemas, ni tensiones ni enfermedades, ni nada, nada. Es como si estar con ella fuese como estar en otro mundo. En nuestra casa, sentimos que no hay ningún peligro. Compartimos todo lo que hacemos, cocinamos juntas, hacemos música juntas, incluso compartimos nuestros momentos de lectura, cada una leyendo lo que le apetece leer en ese momento, pero debatimos acerca de lo que leemos. Salimos a pasear juntas (cuando el clima nos lo permite, que hace muchos días que eso no pasa) y hablamos durante horas de todo, de miles de temas distintos, compartiendo opiniones, pero también exponiendo las cosiñas que pensamos de modo distinto. Con ella mantengo una relación idílica, lo sé. Sé que parece una relación de novela, de película de amor, porque es demasiado maravillosa para que sea cierta. No dudo para nada de lo que ella siente por mí y a ella le pasa lo mismo conmigo. Yo sabía que podríamos ser muy felices si estábamos juntas, siempre lo supe, porque, desde que éramos niñas, compartimos muchísimas cosiñas, coincidíamos en muchas más, y yo sabía que entre nosotras había una conexión muy especial. Si no la hubiese, ya no nos amaríamos como nos amamos, nuestro amor permanecería olvidado en la nada, y no es así para nada, nunca fue así.
Yo recuerdo todas esas veces en las que, en verano, llegaba a la aldeíña, bajaba del coche de mi madre y corría y corría por el vericueto que accede a la aldeíña teniendo el corazón acelerado de emoción. Eso comenzó a pasar sobre todo a partir de que cumpliese diez años. Agnes sólo tenía siete años cuando comenzamos a conocernos mejor. Evidentemente, era muy niña aún, pero lo bastante inteligente para haber conocido las cosiñas más tristes de la vida. Además, la pobreza que siempre invadió su vida le hizo madurar mucho más temprano que a los otros chicos de la aldeíña. Yo cumpliría once años en ese verano en el que comencé a hablar más con ella. Recuerdo que, cuando llegué a la aldeíña, corriendo, sin resuello ya, ella estaba en el cobertizo con su vaquiña, a la que quería con toda su alma. Se llamaba Terriña y era una vaca muy bueniña, con una mirada muy noble, que no se asustaba cuando te acercabas a ella. estaba acostumbrada al contacto con los humanos porque Agnes siempre estuvo con ella, desde siempre, desde que era una bebé. La cuidaba como si fuese hija suya. Agnes nunca tuvo muñecas, nunca tuvo juguetes. Ella no sabe qué es jugar con un muñeco. Ella siempre cuidó a los animales como si eso fuese un juego, un juego muy serio, y a mí eso me llamaba mucho la atención.
Llegué a donde estaba ella. No había nadie más, era por la tardiña, atardecía, y había mucho silencio a nuestro alrededor. Ella no se atrevía a hablarme porque, después de tanto tiempo sin vernos, sentía muchísima vergüenza; pero yo ignoré sus sentimientos y comencé a preguntarle cómo le había ido ese año. Ella sólo me dijo: “fue.” Costaba muchísimo arrancarle palabras, frases largas; pero, cuando al fin ya comenzaba a confiar en mí, me hablaba con mucha madurez de muchísimos temas de los que yo no hablaba con nadie.
Ella me miraba fijamente, intentando que yo no me diese cuenta, pero yo notaba cómo sus ojos luchaban contra la vergüenza que ella sentía. Luchaban por posarse en mí. A Agnes le llamaba mucho la atención el color intenso de mis cabellos rojos y rizados, el color de mis verdísimos ojos. Siempre me dijo que yo tenía en los ojos el color de la hierba que crece en primavera después del deshielo. Me decía que yo era tan hermosa como un ocaso de otoño, intensamente brillante, con el color del cielo incendiado por el sol que muere, con la mirada de las hojas verdes que no quieren abandonar las ramas que las vieron nacer. Me dijo siempre unas cosiñas tan bonitas... y me las dijo cuando ya llevaba yo días en la aldeíña, cuando nadie nos oía, cuando bailábamos juntas en las fiestiñas de la aldea, tan divertidas que eran. Año tras año, bailamos siempre juntas. Intenté acompañarla con la pandereta, inútilmente porque ella tocaba tan bien que yo ni podía seguirla... Bailamos siempre juntas, cada vez más lejos de los demás, hasta que sólo nos rodeaban los árboles del bosque. Entonces sí nos hablábamos en secreto, en voz muy bajiña, como si no quisiésemos que la naturaleza oyese nuestras palabras. Nuestras secretas conversaciones fueron cambiando con El Paso de los años hasta que, aquel último verano que compartimos siendo rapazas, ya se volvieron conversaciones prohibidas, palabras que se mezclaban con besos tímidos, con abrazos que intentábamos disimular mientras danzábamos. Nadie se fijaba en nosotras (o eso creíamos nosotras) y eso nos daba bastante libertad para besarnos, para estar lo más juntas posible. Recuerdo que había tardes en las que yo le proponía a Agnes ir al molino que quedaba en la orilliña Del Río (un molino que ahora está en ruinas). En verano, no se usaba tanto. Agnes aceptaba sabiendo muy bien por qué quería estar a solas allí con ella. No hacía falta que nos dijésemos nada.
Qué recuerdos tan bonitos. Estos recuerdos alimentan la felicidad que ahora llena toda nuestra vida, que estará llenándola para siempre, hasta el fin de nuestros días.
Ahora, Agnes tiene un resfriado horrible, la pobriña. No tenemos luz en casa desde ayer (estoy escribiendo gracias a la luz de la lareira) por culpa del temporal. Sigue lloviendo, hace un viento horrible que no deja de soplar con fuerza. Parece que esto no tenga fin.
El martes vendrá Casandra con Gabriel aquí a Ourense y pasarán las Navidades en la aldeíña. Me hace ilusión conocer mejor a Casandra. La noche que la conocí, casi no tuve tiempo para saber cómo era. Ahora sí que podremos conocernos bien. Agnes también tiene ganas de verla, sobre todo para poder preguntarle por Artemisa. Hace muchos días que Agnes nota que a Artemisa le pasa algo horrible que nadie se atreve a contarle. Está haciendo rituales hermosos para enviarle energía positiva y salud.
Para Nochebuena, tengo preparada una sorpresa hermosa para Agnes, de la cual no hablaré aquí por si acaso a ella se le ocurre leer esto. A partir de entonces, sé que seremos mucho más felices.

jueves, 19 de diciembre de 2019

DIARIO DE AGNES: MÉRCORES, 18 DE DECEMBRO DE 2019


Mércores, 18 de decembro de 2019
Estamos vivindo unhas semanas terríbeis no tocante ao clima. Chove moitísimo dende hai meses. Case que non temos días de tregua e vai un vento fortísimo que me pon un medo horríbel. Zoa tan forte que nin podemos camiñar pola rúa. Lúa está a me levar no coche ao choio practicamente todas as mañás porque, polo xeral, chove a cachón e, se vou camiñando, chego totalmente enchoupada á cafetaría. Iso xa me ocorreu moitísimas veces. Non me importa que chova. Mesmo amo a choiva. O que me estarrece é o vento; ese vento que bota árbores ao chan, que arrinca tellados, que nos empurra se tentamos camiñar pola rúa... Teño a sensación de que a Ourense a está a atacar unha forza incontrolábel que a quere destruír. Sei que os temporais son normais eiquí, moi habituais; pero é que ultimamente estamos a sufrir moitísimos temporais en moi pouco tempo. Había moito tempo que non vía algo así. Hoxe, cando chegamos dos ensaios, estaba a cidade chea de cousas, o chan estaba alfombrado por pólas de árbores, arrincadas sen piedade dos seus troncos, de lixo, de follas, de papeis, e o vento arrastraba calquera cousa sen importarlle o que pesase. A choiva caía con desesperación do ceo, coma se a natureza quixese chorar desconsoladamente por algunha desgraza. Chamei á miña nai e díxome que na aldeíña o Miño rebordara e que no bosque caeran moitas árbores. Que medo. Por sorte, a nosa casa está ben, pero non se pode saír á rúa porque a choiva fixo ríos que baixan sen control polas rúas inclinadas. Este ambiente tan perigoso, de natureza descontrolada e enfadada, ponme os pelos de punta. Sei que non consigo ren desacougándome tanto, pero non o podo evitar. Por sorte, nós vivimos na parte alta de Ourense e o Miño quédanos lonxe, pero sinto arrepíos cando vexo como baixa o río, sen control, con tanta forza, facendo todo ese ruído que nunca fai. É arrepiante e, aínda que me guste a choiva, devezo por ver brillar o sol, devezo por poder saír á rúa sen ter que estar pendente de se levo paraugas ou non, desexo camiñar con normalidade pola rúa sen sentir que a choiva me molla ata os ósos... Chegará ese día cedo e o medo que teño tamén é que ese desexo que sinto faga que veñan meses de seca, que iso é moito peor; pero estes temporais, estas treboadas, este vento e esta choiva están a facer moito dano. Non son choivas sas.
Tamén quero falar doutras treboadas que non deixan pegada no mundo, nin na rúa, nin en ningures; unhas treboadas silandeiras que arrasan con esas cousiñas inmateriais que son tan importantes. Levo días sentindo que algo non vai ben na vida de Artemisa. Casandra non me chama dende hai ben semanas e non consigo dar con elas. Sei que Artemisa non quere saber nada máis de min. Hai case un mes, pediume polo whatsapp que falásemos por teléfono porque me quería dicir unha cousiña. Respondín á chamada co corazón encollido. Cando me chamou, estaba soa na casa porque Lúa fora dar un paseo con Laila aproveitando que deixara de chover por uns momentos. Artemisa chamoume porque se quería despedir de min. Quería seguir vivindo coma se eu non existise, pero non quería desaparecer sen dicirme adeus. Eu quedei abraiadísima cando ouvín as súas verbas, pero tamén a entendía. Comprendía perfectamente que ela se quixese afastar de min. Intuía que non o estaba a pasar nada ben e que só se podería sentir mellor sen non falabamos. Entendíao e, emporiso, non lle insistín en que o pensase mellor. Díxenlle que respectaba a súa decisión e que, se algunha vez se sentía quen de volver falar comigo e non só iso, senón tamén de formar parte da miña vida sen sentir dor, alí estaba eu para recibila, que sempre estaría aí para o que precisase. Ela díxome que, polo momento, non era capaz de falar comigo porque lle doía que amase a Lúa, pero que tiña a esperanza de que algún día puidese facelo.
Eu entendino todo perfectamente, pero non puiden evitar sentir moita mágoa. Cando colguei, tiña ganas de chorar. O que me poñía tristeiriña non era perder a Artemisa no meu presente, senón separarme dunha persoa coa que compartira moitísimas cousas. Non era a Artemisa do presente a que botaría en falla, pois ela mudara moito nos últimos meses que viviu eiquí comigo, senón a Artemisa que coñecín cando comezamos a estar xuntas, a compartirmos a vida. Esa Artemisa nunca máis voltaría e, aínda que voltase, eu non podería volver con ela, pois amo a Lúa cunha forza que me descontrola e faime ser tan distinta... Eu tampouco son a mesma persoa que comezara a compartir a vida con Artemisa hai xa tantos anos. Son outra muller moi distinta, chea de vida e de optimismo, cos seus momentos de tristura, pero sobre todo son unha muller chea de forza, de enerxía... e non podo nin quero voltar ao que fun. Artemisa tamén mudou moito... mais eu sei que non foi unicamente o amor que sinto e sentín sempre por Lúa o que lle fixo mudar. Hai algunha razón máis que mudou a súa preciosa maneira de ser, que a amargou por dentro e que lixou con xenreira e rancor o seu fermoso interior. Dende que mantivemos esa conversación que en realidade foi a nosa despedida, sentín que algo vai moi mal na súa vida.
Aquela tarde na que se despediu de min, sentín e intuín que nas súas verbas había unha realidade que ela me agochaba. Notaba que a súa voz estaba chea de silencios. Cando falaba, a súa voz soaba tan profundamente enchoupada de tristura, de desalento... Sentín un arrepío cando me dei de conta de que, por moito que ela tentase falar con acougo, a súa voz estaba tan apagada. Había unha enerxía moi escura no seu interior. Souben que non se sentía tristeiriña só porque non estivese comigo, senón por outro motivo que a superaba, que lle facía moito máis dano. Dende que falei con ela aquela tarde, non deixei de presentir que algo está a lle ocorrer e que ninguén fala comigo porque non queren que o descubra. Onte confirmáronseme esas intuicións. Pregunteille a Casandra polo Whatsapp se estaban ben e só me dixo que o martes nos veriamos. Casandra é moi sincera e o feito de que non me conteste ás preguntas que fago me desacouga moitísimo.
Esta mañá, cheguei á cafetaría sentindo que algo me avisaba de que a Artemisa estaba a lle ocorrer algo horríbel. A única maneira de saber se aquilo era certo era preguntándolles aos Arcanos se Artemisa está ben. Malia non amala xa nin estar namorada dela, sígoa apreciando moito por todo o que vivimos, por como nos quixemos e polas cousas que compartimos. Desexo que estea ben, que a vida lle vaia ben, que sexa feliz e que poida atopar o seu posto no mundo, o seu fogar, o benestar preciso que a axude a amar a vida como sempre a amou.
Os Arcanos reveláronme unha realidade terríbel. Antes de botar as cartas, concentreime moitísimo en contactar con esas forzas que sempre responderon ás miñas invocacións. Sentín latexar en min ese don que me vén de tan lonxe, herdanza da miña nai, da miña avoa, da nai da miña avoa... Sentín que non estaba soa, que o cuarto no que estaba se enchía dunha enerxía moi poderosa que me falaba a través das dimensións. Achábame na cafetaría, eran as seis e media da mañá, e sentinme moito máis esperta que nunca ao notar por dentro de min ese poder tan antergo. Había moito tempo que non atendía a ese don tan máxico que teño, pero non importaba, nunca importa, porque sempre está aí agardando a que o precise. Non me atrevía a empregar o meu don porque, a última vez que me falara, estiven moi mal, reveloume cousiñas que me impresionaron moito e dábame medo seguir en contacto con esas forzas que me traían lembranzas tan antigas, doutras épocas lonxanas; pero esta mañá si que o precisaba. Quedei abraiada cando notei que ese don falaba máis forte que nunca, respondéndome, conectándome con esas enerxías, eses seres, esas realidades que tanto me podían axudar a saber o que necesitaba saber.
Sentín un arreguizo percorréndome o corpo todo cando interpretei o significado das cartas que saíran. Ademais, podía notar como os Arcanos me falaban silandeiramente non só a través das cartas, senón tamén a través da conexión que nos unía, que unía a miña ialma con esas forzas máxicas. É unha sensación que non se pode explicar con verbas, que só está feita de sentimentos, de emocións, de sensacións; unha sensación feita de moitas sensacións que falan empregando unha linguaxe que non está creada con verbas. É algo da ialma, non da mente, e, emporiso, non se pode transcribir nin expresar verbalmente.
Quedei tan abraiada que non souben que facer. Poñíame medo seguir dándolles a volta ás cartas que aínda me fallaban por interpretar, pero tíñao que facer para obter a mensaxe toda do que eles me querían dicir, a mensaxe enteira, as solucións, como podía axudar a Artemisa dende tan lonxe... Sentín que o estómago se me facía pequeno, pequeno, que me custaba respirar, que un frío horríbel me xeaba as mans, a ialma.
Segundo os Arcanos, Artemisa estaba moi pretiño da morte. Artemisa está moi, moi doente, moito, tanto que nin tan sequera poden contar os días que lle restan para a fin. Iso foi o que eles me dixeron. Non, aquilo non podía ser verdade. Notei que comezaba a tremer, que non daba domeado os meus sentimentos, pero tentei manter a calma porque, neses momentos, é preciso estarmos quedas, tranquilas, ignorando os nosos potentes sentimentos para podermos interpretar ben a mensaxe que nos chega dende esa dimensión á que só uns poucos podemos acceder. As únicas cartas positivas que saíran dicíanme que eu a podía axudar empregando a miña maxia, os meus dons; que non era preciso que estivese ao seu carón para axudala a transitar por ese camiño horríbel, cheo de doenza, de malestar, de morte.
Artemisa só viviría se eu a axudaba. Aquilo era demasiado grande para aceptalo. Souben que a súa doenza se acougaría coa miña axuda, non só cos tratamentos que lle estaban a aplicar; eses que tanto dano lle están a facer. Eu podíaa axudar doutra maneira moito máis máxica, pero tiña que ser forte, non me tiña que deixar vencer polo profundo desalento que lle enche a ialma a ela. Souben tantas cousas e todas asemade... Custábame distinguir entre os meus pensamentos e as mensaxes que os Arcanos me entregaban. Souben que Artemisa está completamente afundida, que non atopa motivos para loitar contra a doenza que a está a atacar, que se está deixando vencer... e iso dóeme moitísimo. Dóeme porque ela tiña moitos proxectos de vida, tiña moitas esperanzas... Non podo aturar que unha persoa que aprecio tanto estea tan mal, tan desanimadiña, sen ganas de vivir, cando vivir é o único que podemos facer nesta existencia, poder vivir, e ter esperanzas sobre todo, por riba de todo. Eu tamén estiven moi doente e sei perfectamente que é non querer vivir, desexar que todo desapareza. Emporiso, agora que estou ben, dou as grazas coa miña ialma toda por ter outra oportunidade para vivir, para ser eu mesma, para ser feliz, para loitar polos meus soños; a meirande parte dos cales xa se me cumpriron, xa se fixeron realidade, e non hai nada máis bonito e máxico que sentir que os teus soños xa non son soños nin ilusións, senón a máis fermosa realidade.
Non obstante, eu sei que aínda de todo curada non estou. Hai momentos nos que noto que o meu ánimo treme e calquera cousa me pode asustar moito, pero loito por manterme estábel e a felicidade que enche a miña vida arestora é tan poderosa que consegue afastar de min calquera ameaza que me estarreza.
As cartas que ficaban agochadas reveláronme, ao final, cando me atrevín a darlles a volta, que eu podía axudar a Artemisa enviándolle enerxía positiva, enviándolle luz, saúde, a través de rituais que eu sabía facer moi ben. Había moitísimo tempo que non celebraba ningún ritual. Comenteille a Lúa o que ocorrera esta mañá coas cartas e ela animoume a facerlle caso ao que os Arcanos me dixeran. Hai pouquiño rematei de celebrar un ritual moi bonito e poderoso. Había moito tempo que non sentía tanta maxia enchéndome a ialma toda, o meu corpo todo. Namentres celebraba o ritual, sentíame aboiar nunha nube, coma se non houbese chan, e todo ficou lonxe de min durante todos eses momentos.
Agora síntome estraña, cunha mestura de enerxía e sentimentos no meu interior que me confunde. Sinto, penso, sinto moito e penso tanto que sinto que me vai estopar a cachola, pero síntome realizada, feliz, tranquila, malia pasar tanta tensión esta tarde e estar pasándoa por mor do vento, deste potente e destrutivo temporal; mais Lúa transmíteme tanta calma co seu amor, co seu agarimo... Sei que non abonda con celebrar un só ritual para enviarlle enerxía bonita e luz a Artemisa. Seica teña que dedicarlle máis de media hora todos os días para podela axudar. Non me importa facelo. Ela impórtame e Lúa tamén me anima a que a axude como poida. Sei que Artemisa non quere que eu saiba que ela está doente. Pensa que manterme lonxe dela é mellor que permitir que eu coñeza a súa realidade e a poida axudar, pero non sei se algunha vez saberá que eu a estou axudando así, deste xeito tan máxico. Non a podo axudar doutra maneira porque ela non quere que eu saiba como está.
Síntome tristeiriña por ela, pero tamén esperanzada. Seica sinta eu toda a esperanza que ela non sente e talvez sexa abondo para axudala.
Vou tentar falar de cousiñas máis alegres. Vivo tan intensamente os meus días que practicamente non me resta tempo nin para lembrar de escribir. Emporiso, levo tanto tempo sen escribir, porque non teño tempo para facelo, non porque non queira, porque ganas de facelo non me fallan. Escribiría en todas partes o feliz que son, o ben que me sinto, o chea de fermosura e maxia que teño a ialma. Son tan feliz que non o sei sentir. Son tan feliz que non me molesta a tristura, que non me asusta chorar, que son quen de me enfrontar aos problemas con ánimo e esperanza. A alegría que sinto decotío faime ser consciente das cousiñas boas que ten cada momento e cada feito e podo procurar a mellor solución para todo. Estou positiva, optimista, feliz, contenta, risoña... e o mellor de todo é que comparto a miña felicidade con Lúa. Aínda que me saiba mal recoñecelo, Lúa é o amor da miña vida. Si, a Artemisa quíxena moitísimo, pero a Lúa quíxena antes. Lúa foi o meu primeiro amor e, como di unha cantiga moi famosa en Galiza: “os amoriños primeiros son moi malos de olvidare”. A ela nunca a esquecín, nunca. Sempre pensei nela, sempre desexei reencontrarme con ela, sempre desexei volver realidade todos os nosos soños... e estar lonxe dela tíñame desesperanzada. Pensar que nunca máis a volvería ver desesperábame tanto que non o podía aturar. Afíxenme á idea de que nunca poderiamos estar xuntas, emporiso tentei ser feliz coa vida que tiña perante miña. Namorei de Artemisa case sen crelo, incapaz de aceptar que a amaba a ela tamén; pero agora ese amor xa quedou moi lonxe. Queda en min o agarimo que lle teño porque iso nunca poderá mudar. Por Lúa sinto un amor que me fai sentir como unha adolescente, que me entolece, que me tira a razón dun xeito delicioso. Non sei explicar con verbas o unidas que estamos porque me parece que ningunha linguaxe podería expresar algo tan grande e máxico. É unha conexión profunda, fermosa e moi máxica que nos permite falarnos aínda que non esteamos xuntas. Eu podo saber se Lúa está ben ou mal malia non falar con ela. Se non está ben, algo me avisa diso e, despois, cando lle pregunto se lle ocorreu algo, ela confírmame o que eu sentira. Este amor, esta conexión tan bonita, revélanos o que a outra pensa só mirándonos aos ollos; enche de verbas os silencios que mantemos... É algo tan grande, tan fermoso, tan cálido... Sei que quero pasar a miña vida toda ao seu lado, como sempre desexei, como levo desexando dende que era cativa, dende que souben que estaba profundamente namorada dela. Lúa complétame, compleméntame, faime sentir chea. Non sería quen de vivir sen ela. Sei que ela sente exactamente o mesmo ca min porque mo amosa sempre, en todo momento, pero sobre todo cando nos amamos, cando nos deixamos levar pola paixón máis intensa; esa que tanto nos entolece. Eses momentos danme tanta vida... Cando estamos tan unidas, tan xuntas, tan intimamente xuntas, o mundo desaparece, só existe ela para min, e só desexo entolecerme entre os seus brazos todas as veces posíbeis. Gústame tanto perder o control de min mesma entre os seus brazos e compartir con ela o pracer máis intenso... É algo que tampouco sei explicar. Nunca gocei tanto destas cousiñas como gozo agora con Lúa, como tamén o fixen o ano pasado, cando estivemos xuntas. Ela faime perder a noción de todo e desinhíbeme tanto que non penso ren cando estou con ela, non penso o que digo, nin como a bico, a abrazo ou a acariño... Só me deixo levar polo que sinto, por esas infindas ganas de facer que goce, de entolecela, de compartilo todo con ela, todo, todo o que son. Perdemos tanto a noción do tempo cando nos amamos que, cando voltamos á realidade, sempre quedamos abraiadísimas ao dármonos de conta de que pasaron tantas horas.
Tamén gozamos doutras cousiñas, como a música. Nunca compartín a música con ninguén como a comparto con ela. Con Lúa, Iauga gañou moitísimo porque Lúa toca o piano e moitos instrumentos máis. Pasamos longas horiñas na nosa casa, ela tocando o piano e eu, seguíndoa coa voz, cantando con ela. Gústanos tanto vivir eses momentos que, cando o facemos, cremos que nada máis existe. Son momentos moi fermosos que nos enchen a ialma dunha beleza infinda que nos fai sentir tan felices, que nos fai sentir que voamos, voamos no noso fermoso mundo cheo de amor, de luz, de vida.
Tamén cociñamos xuntas. Con Artemisa nunca compartía a cociña porque a Artemisa non lle gustaba nada que alguén cociñase xunta ela. Prefería cociñar ela soa porque dicía que se aclaraba máis coas cousas e que lle saía todo moito mellor. Emporiso, nunca compartiamos algo tan bonito como o cociñar. Con Lúa, no canto, cociño moito e cada vez aprendo a facer máis cousiñas. Estou conseguindo que Lúa coma menos carne cada vez. Ela si comía carne, pero, dende que está comigo, di que o quere deixar de facer. Non a estou influíndo, senón axudando. Tamén facemos tortas e doces que nunca fixera antes.
Este Nadal, Casandra vai vir con Gabriel a Ourense e pasarán as festas na aldeíña. Que ganas teño de vivir eses días. Eu non creo no Nadal como o fan a meirande parte das persoas, pero gústanme moitísimo estas datas. Gústanme dende que era cativa porque me parecen moi bonitas, moi máxicas. Son días cheos de amor, de luces, dun espírito que fai esquecer por uns intres as rivalidades... Sei que non é todo tan idílico e precioso como penso, pero para min si que o é. amais, será o primeiro Nadal que vivirei con Lúa. Ela nunca veu á aldeíña no Nadal, cando a neve o cubría todo, cando todo estaba tan bonito... Ela sempre pasou o Nadal en Ourense, na cidade, cos seus pais. A miña nai tamén está moi contenta de que Lúa e máis eu esteamos xuntas. Díxome este venres que Artemisa lle parecía moi boa muller e que lle gustaba como persoa, pero que intuía que non podía estar moito tempo comigo porque non se atopaba de todo a gusto nesta vida e que así non se pode estar con ninguén. Mesmo a miña nai me dixo que intuía que Artemisa non entendía o que eu sinto pola miña terra e alguén que comparta a vida comigo ha de entender iso á perfección. A miña nai non mo dixo, pero eu sei que ela prefire que eu estea con Lúa. Nótase que o pensa por como me pregunta cousas, polo interese que amosa cando lle contamos algo, polo feliz e ditosa que é cando imos xuntas á aldeíña... Amais, é algo que eu sei sen que mo teña que dicir. Seino porque coa miña nai teño unha conexión moi forte e fermosa.
Botaría séculos falando de como son os nosos días, pero non teño tempo para seguir escribindo. Hei de axudar a Lúa a facer a cea. Hai pouquiño que chegamos do ensaio e sempre que ensaiamos quedo cunha sensación tan bonita... As nosas cancións cada vez soan máis fermosas. Lúa sabe tocar tantos instrumentos que fai que cada peza soe inmellorábel. Estamos ensaiando porque o día de Nadal faremos un concerto en Ourense, nun centro cívico no que traballa Antíia;  unha dass comppoñenntes de Iauga.
E iso é todo por hoxe.


Traducción:


Miércoles, 18 de diciembre de 2019:
Estamos viviendo unas semanas terribles con respecto al clima. Llueve muchísimo desde hace meses. Casi no tenemos días de tregua y hace un viento fortísimo que me da un miedo horrible. Sopla tan fuerte que ni podemos caminar por la calle. Lúa está llevándome en coche al trabajo prácticamente todas las mañanas porque, por lo general, llueve a cántaros y, si voy caminando, llego totalmente empapada a la cafetería. Eso ya me ha ocurrido muchísimas veces. No me importa que llueva. Incluso amo la lluvia. Lo que me aterra es el viento; ese viento que tira árboles al suelo, que arranca tejados, que nos empuja si intentamos caminar por la calle... Tengo la sensación de que a Ourense está atacándola una fuerza incontrolable que quiere destruirla. Sé que los temporales son normales aquí, muy habituales; pero es que últimamente estamos sufriendo muchísimos temporales en muy poco tiempo. Hacía mucho tiempo que no veía algo así. Hoy, cuando llegamos de los ensayos, estaba la ciudad llena de cosas, el suelo estaba alfombrado por ramas de árboles, arrancadas sin piedad de sus troncos, de basura, de hojas, de papeles, y el viento arrastraba cualquier cosa sin importarle lo que pesase. La lluvia caía con desesperación del cielo, como si la naturaleza quisiese llorar desconsoladamente por alguna desgracia. Llamé a mi madre y me dijo que en la aldeíña el Miño se había desbordado y que en el bosque se habían caído muchos árboles. Qué miedo. Por suerte, nuestra casa está bien, pero no se puede salir a la calle porque la lluvia hizo ríos que bajan sin control por las calles inclinadas. Este ambiente tan peligroso, de naturaleza descontrolada y enfadada, me pone los pelos de punta. Sé que no consigo nada desasosegándome tanto, pero no puedo evitarlo. Por suerte, nosotras vivimos en la parte alta de Ourense y el Miño nos queda lejos, pero siento escalofríos cuando veo cómo baja el río, sin control, con tanta fuerza, haciendo todo ese ruido que nunca hace. Es escalofriante y, aunque me guste la lluvia, ansío ver brillar el suelo, ansío salir a la calle sin tener que estar pendiente de si llevo paraguas o no, deseo caminar con normalidad por la vida sin sentir que la lluvia me moja hasta los huesos... Llegará ese día pronto y el miedo que tengo también es que ese deseo que siento haga que vengan meses de sequía, que eso es mucho peor; pero estos temporales, estas tormentas, este viento y esta lluvia están haciendo mucho daño. No son lluvias sanas.
También quiero hablar de otras tormentas que no dejan huella en el mundo, ni en la calle ni en ninguna parte, unas tormentas silenciosas que arrasan con esas cosiñas que son tan importantes. Llevo días sintiendo que algo no va bien en la vida de Artemisa. Casandra no me llama desde hace muchas semanas y no consigo dar con ellas. Sé que Artemisa no quiere saber nada más de mí. Hace casi un mes, me pidió por el Whatsapp que hablásemos por teléfono porque quería decirme una cosiña. Respondí a la llamada Con el corazón encogido. Cuando me llamó, estaba sola en casa porque Lúa había ido a dar un paseo con Laila aprovechando que había dejado de llover por unos momentos. Artemisa me llamó porque quería despedirse de mí. Quería seguir viviendo como si yo no existiese, pero no quería desaparecer sin decirme adiós. Yo me quedé sorprendidísima cuando oí sus palabras, pero también la entendía. Comprendía perfectamente que ella quisiese alejarse de mí. Intuía que no estaba pasándolo nada bien y que sólo podría sentirse mejor si no hablábamos. Lo entendía y, por eso, no le insistí en que lo pensase mejor. Le dije que respetaba su decisión y que, si alguna vez se sentía capaz de volver a hablar conmigo y no sólo eso, sino también de formar parte de mi vida sin sentir dolor, allí estaba yo para recibirla, que siempre estaría ahí para lo que necesitase. Ella me dijo que, por el momento, no era capaz de hablar conmigo porque le dolía que amase a Lúa, pero que tenía la esperanza de que algún día pudiese hacerlo.
Yo lo entendí todo perfectamente, pero no pude evitar sentir mucha lástima. Cuando colgué, tenía ganas de llorar. Lo que me ponía tristiña no era perder a Artemisa en mi presente, sino separarme de una persona con la que había compartido muchísimas cosas. No era la Artemisa del presente la que echaría en falta, pues ella había cambiado mucho en los últimos meses que vivió aquí conmigo, sino a la Artemisa que conocí cuando comenzamos a estar juntas, a compartir la vida. Esa Artemisa nunca más volvería y, aunque regresase, yo no podría volver con ella, pues amo a Lúa con una fuerza que me descontrola y me hace ser tan distinta... Yo tampoco soy la misma persona que comenzara a compartir la vida con Artemisa hace ya tantos años. Soy otra mujer muy distinta, llena de vida y de optimismo, con sus momentos de tristeza, pero sobre todo soy una mujer llena de fuerza, de energía... y no puedo ni quiero volver a lo que fui. Artemisa también cambió mucho... mas yo sé que no fue únicamente el amor que siento y sentí siempre por Lúa lo que le hizo cambiar. Hay alguna razón más que mutó su preciosa manera de ser, que la amargó por dentro y que manchó con rabia y rencor su hermoso interior. Desde que mantuvimos esa conversación que en realidad fue nuestra despedida, sentí que algo va muy mal en su vida.
Aquella tarde en la que se despidió de mí, sentí e intuí que en sus palabras había una realidad que ella me escondía. Notaba que su voz estaba llena de silencios. Cuando hablaba, su voz sonaba tan profundamente empañada de tristeza, de desaliento... Sentí un escalofrío cuando me di cuenta de que, por mucho que ella intentase hablar con sosiego, su voz estaba tan apagada. Había una energía muy oscura en su interior. Supe que no se sentía tristiña sólo porque no estuviese conmigo, sino por otro motivo que la superaba, que le hacía mucho más daño. Desde que hablé con ella aquella tarde, no dejé de presentir que algo está ocurriéndole y que nadie habla conmigo porque no quieren que lo descubra. Ayer se me confirmaron esas intuiciones. Le pregunté a Casandra por Whatsapp si estaban bien y sólo me dijo que el martes nos veríamos. Casandra es muy sincera y el hecho de que no me conteste a las preguntas que hago me desasosiega muchísimo.
Esta mañana, llegué a la cafetería sintiendo que algo me avisaba de que a Artemisa estaba ocurriéndole algo horrible. La única manera de saber si aquello era cierto era preguntándoles a los Arcanos si Artemisa está bien. A pesar de no amarla ni de estar enamorada de ella, sigo apreciándola mucho por todo lo que vivimos, por cómo nos quisimos y por las cosas que compartimos. Deseo que esté bien, que la vida le vaya bien, que sea feliz y que pueda encontrar su puesto en el mundo, su hogar, el bienestar preciso que la ayude a amar la vida como siempre la amó.
Los Arcanos me revelaron una realidad terrible. Antes de echar las cartas, me concentré muchísimo en contactar con esas fuerzas que siempre respondieron a mis invocaciones. Sentí latir en mí ese don que me viene de tan lejos, herencia de mi madre, de mi abuela, de la madre de mi abuela... Sentí que no estaba sola, que el cuarto en el que estaba se llenaba de una energía muy poderosa que me hablaba a través de las dimensiones. Me hallaba en la cafetería, eran las seis y media de la mañana, y me sentí mucho más despierta que nunca al notar por dentro de mí ese poder tan ancestral. Hacía mucho tiempo que no atendía a ese don tan mágico que tengo, pero no importaba. Nunca importa, porque siempre está ahí aguardando a que lo necesite. No me atrevía a usar mi don porque, la última vez que me había hablado, estuve muy mal, me reveló cousiñas que me impresionaron mucho y me daba miedo seguir en contacto con esas fuerzas que me traían recuerdos tan antiguos, de otras épocas lejanas; pero esta mañana sí que lo necesitaba. Me quedé asombrada cuando noté que ese don hablaba más fuerte que nunca, respondiéndome, conectándome con esas energías, esos seres, esas realidades que tanto podían ayudarme a saber lo que necesitaba saber.
Sentí un escalofrío recorriéndome todo el cuerpo cuando interpreté el significado de las cartas que habían salido. Además, podía notar cómo los Arcanos me hablaban silenciosamente no sólo a través de las cartas, sino también a través de la conexión que nos unía, que unía mi alma con esas fuerzas mágicas. Es una sensación que no se puede explicar con palabras, que sólo está hecha de sentimientos, de emociones, de sensaciones; una sensación hecha de muchas sensaciones que hablan empleando un lenguaje que no está creado con palabras. Es algo del alma, no de la mente, y, por eso, no se puede transcribir ni expresar verbalmente.
Me quedé tan sorprendida que no supe qué hacer. Me daba miedo seguir dándoles la vuelta a las cartas que todavía me quedaba interpretar, pero tenía que hacerlo para obtener todo el mensaje de lo que ellos querían decirme, el mensaje entero, las soluciones, cómo podía ayudar a Artemisa desde tan lejos... Sentí que el estómago se me hacía pequeño, pequeño, que me costaba respirar, que un frío horrible me helaba las manos, el alma.
Según los Arcanos, Artemisa estaba muy cerquiña de la muerte. Artemisa está muy, muy enferma, mucho, tanto que ni tan siquiera pueden contar los días que le faltan para el fin. Eso fue lo que ellos me dijeron. No, aquello no podía ser verdad. Noté que comenzaba a temblar, que no conseguía dominar mis sentimientos, pero intenté mantener la calma porque, en esos momentos, es preciso que estemos quietas, tranquilas, ignorando nuestros potentes sentimientos para poder interpretar bien el mensaje que nos llega desde esa dimensión a la que sólo unos pocos podemos acceder. Las únicas cartas positivas que habían salido me decían que yo podía ayudarla usando mi magia, mis dones; que no era preciso que estuviese a su lado para ayudarla a transitar por ese camino horrible, lleno de enfermedad, de malestar, de muerte.
Artemisa sólo viviría si yo la ayudaba. Aquello era demasiado grande para aceptarlo. Supe que su enfermedad se calmaría con mi ayuda, no sólo con los tratamientos que estaban aplicándole, ésos que tanto daño están haciéndole. Yo podía ayudarla de otra manera mucho más mágica, pero tenía que ser fuerte, no tenía que dejarme vencer por el profundo desaliento que le llena el alma a ella. Supe tantas cosas y todas a la vez... Me costaba distinguir entre mis pensamientos y los mensajes que los Arcanos me entregaban. Supe que Artemisa está completamente hundida, que no encuentra motivos para luchar contra la enfermedad que está atacándola, que está dejándose vencer... y eso me duele muchísimo. Me duele porque ella tenía muchos proyectos de vida, tenía muchas esperanzas... No puedo soportar que una persona que aprecio tanto esté tan mal, tan desanimadiña, sin ganas de vivir, cuando vivir es lo único que podemos hacer en esta existencia, poder vivir, y tener esperanzas sobre todo, por encima de todo. Yo también he estado muy enferma y sé perfectamente qué es no querer vivir, desear que todo desaparezca. Por eso, ahora que estoy bien, doy las gracias con toda mi alma por tener otra oportunidad para vivir, para ser yo misma, para ser feliz, para luchar por mis sueños; la mayor parte de los cuales ya se me han cumplido, ya se hicieron realidad, y no hay nada más bonito y mágico que sentir que tus sueños ya no son sueños ni ilusiones, sino la más hermosa realidad.
No obstante, yo sé que todavía del todo curada no estoy. Hay momentos en los que noto que mi ánimo tiembla y cualquier cosa puede asustarme mucho, pero lucho por mantenerme estable y la felicidad que llena mi vida ahora es tan poderosa que consigue alejar de mí cualquier amenaza que me aterre.
Las cartas que permanecían ocultas me revelaron, al final, cuando me atreví a darles la vuelta, que yo podía ayudar a Artemisa enviándole energía positiva, enviándole luz, salud, a través de rituales que yo sabía hacer muy bien. Hacía muchísimo tiempo que no celebraba ningún ritual. Le comenté a Lúa lo que había ocurrido esta mañana con las cartas y ella me animó a hacerle caso a lo que los Arcanos me habían dicho. Hace poquiño terminé de celebrar un ritual muy bonito y poderoso. Hacía mucho tiempo que no sentía tanta magia llenándome toda el alma, todo el cuerpo. Mientras celebraba el ritual, me sentía flotar en una nube, como si no hubiese suelo, y todo permaneció lejos de mí durante todos esos momentos.
Ahora me siento extraña, con una mezcla de energía y sentimientos en mi interior que me confunde. Siento, pienso, siento mucho y pienso tanto que siento que me va a estallar la cabeza, pero me siento realizada, feliz, tranquila, pese a pasar tanta tensión esta tarde y estar pasándola por causa del viento, de este potente y destructivo temporal. Mas Lúa me transmite tanta calma con su amor, con su cariño... Sé que no basta con celebrar un sólo ritual para enviarle energía bonita y luz a Artemisa. Quizás tenga que dedicarle más de media hora todos los días para poder ayudarla. No me importa hacerlo. Ella me importa y Lúa también me anima a que la ayude como pueda. Sé que Artemisa no quiere que yo sepa que ella está enferma. Piensa que mantenerme lejos de ella es mejor que permitir que yo conozca su realidad y pueda ayudarla, pero no sé si alguna vez sabrá que yo estoy ayudándola así, de este modo tan mágico. No puedo ayudarla de otra manera porque ella no quiere que yo sepa cómo está.
Me siento tristiña por ella, pero también esperanzada. Tal vez sienta yo toda la esperanza que ella no siente y quizás sea suficiente para ayudarla.
Voy a intentar hablar de cosiñas más alegres. Vivo tan intensamente mis días que prácticamente no me queda tiempo ni para acordarme de escribir. Por eso, llevo tanto tiempo sin escribir, porque no tengo tiempo para hacerlo, no porque no quiera, porque ganas de hacerlo no me faltan. Escribiría en todas partes lo feliz que soy, lo bien que me siento, lo llena de hermosura y magia que tengo el alma. Soy tan feliz que no sé sentirlo. Soy tan feliz que no me molesta la tristeza, que no me asusta llorar, que soy capaz de enfrentarme a los problemas con ánimo y esperanza. La alegría que siento continuamente me hace ser consciente de las cosiñas buenas que tiene cada momento y cada hecho y puedo buscar la mejor solución para todo. Estoy positiva, optimista, feliz, contenta, sonriente... y lo mejor de todo es que comparto mi felicidad con Lúa. Aunque me sepa mal reconocerlo, Lúa es el amor de mi vida. Sí, a Artemisa la quise muchísimo, pero a Lúa la quise antes. Lúa fue mi primer amor y, como dice una cantiga muy famosa en Galicia: “os amoriños primeiros son moi malos de olvidare”. A ella nunca la olvidé, nunca. Siempre pensé en ella, siempre deseé reencontrarme con ella, siempre deseé volver realidad todos nuestros sueños... y estar lejos de ella me tenía desesperanzada. Pensar que nunca más volvería a verla me desesperaba tanto que no podía soportarlo. Me hice a la idea de que nunca podríamos estar juntas, por eso intenté ser feliz con la vida que tenía ante mí. Me enamoré de Artemisa casi sin creerlo, incapaz de aceptar que la amaba a ella también, pero ahora ese amor ya queda muy lejos. Queda en mí el cariño que le tengo porque eso nunca podrá cambiar. Por Lúa siento un amor que me hace sentir como una adolescente, que me enloquece, que me quita la razón de un modo delicioso. No sé explicar con palabras lo unidas que estamos porque me parece que ningún lenguaje podría expresar algo tan grande y mágico. Es una conexión profunda, hermosa y muy mágica que nos permite hablarnos aunque no estemos juntas. Yo puedo saber si Lúa está bien o mal a pesar de no hablar con ella. Si no está bien, algo me avisa de eso y, después, cuando le pregunto si le ocurrió algo, ella me confirma lo que yo había sentido. Este amor, esta conexión tan bonita, nos revela lo que la otra piensa sólo mirándonos a los ojos; llena de palabras los silencios que mantenemos... Es algo tan grande, tan hermoso, tan cálido... Sé que quiero pasar toda mi vida a su lado, como siempre deseé, como llevo deseando desde que era niña, desde que supe que estaba profundamente enamorada de ella. Lúa me completa, me complementa, me hace sentir llena. No sería capaz de vivir sin ella. Sé que ella siente exactamente lo mismo que yo porque me lo demuestra siempre, en todo momento, pero sobre todo cuando nos amamos, cuando nos dejamos llevar por la pasión más intensa; ésa que tanto nos enloquece. Esos momentos me dan tanta vida... Cuando estamos tan unidas, tan juntas, tan íntimamente juntas, el mundo desaparece, sólo existe ella para mí, y sólo deseo enloquecerme entre sus brazos todas las veces posibles. Me gusta tanto perder el control de mí misma entre sus brazos y compartir con ella el placer más intenso... Es algo que tampoco sé explicar. Nunca he disfrutado tanto de estas cosiñas como disfruto ahora con Lúa, como también lo hice el año pasado, cuando estuvimos juntas. Ella me hace perder la noción de todo y me desinhibe tanto que no pienso nada cuando estoy con ella, no pienso lo que digo, ni cómo la beso, la abrazo o la acaricio... Solo me dejo llevar por lo que siento, por esas infinitas ganas de hacer que goce, de enloquecerla, de compartirlo todo con ella, todo, todo lo que soy. Perdemos tanto la noción del tiempo cuando nos amamos que, cuando volvemos a la realidad, siempre nos quedamos asombradísimas al darnos cuenta de que pasaron tantas horas.
También disfrutamos de otras cosiñas, como la música. Nunca he compartido la música con nadie como la comparto con ella. Con Lúa, Iauga ha ganado muchísimo porque Lúa toca el piano y muchos instrumentos más. Pasamos largas horiñas en nuestra casa, ella tocando el piano y yo, siguiéndola con la voz, cantando con ella. Nos gusta tanto vivir esos momentos que, cuando lo hacemos, creemos que nada más existe. Son momentos muy hermosos que nos llenan el alma de una belleza infinita que nos hace sentir tan felices, que nos hace sentir que volamos, volamos en nuestro hermoso mundo lleno de amor, de luz, de vida.
También cocinamos juntas. Con Artemisa nunca compartía la cocina porque a Artemisa no le gustaba nada que alguien cocinase junto a ella. Prefería cocinar ella sola porque decía que se aclaraba más con las cosas y que le salía todo mucho mejor. Por eso, nunca compartíamos algo tan bonito como cocinar. Con Lúa, en cambio, cocino mucho y cada vez aprendo a hacer más cosiñas. Estoy consiguiendo que Lúa coma menos carne cada vez. Ella sí comía carne, pero, desde que está conmigo, dice que quiere dejar de hacerlo. No estoy influyéndole, sino ayudándola. También hacemos tartas y dulces que nunca había hecho antes.
Estas Navidades, Casandra va a venir con Gabriel a Ourense y pasarán las fiestas en la aldeíña. Qué ganas tengo de vivir esos días. Yo no creo en la Navidad como lo hacen la mayor parte de las personas, pero me gustan muchísimo estas fechas. Me gustan desde que era niña porque me parecen muy bonitas, muy mágicas. Son días llenos de amor, de luces, de un espíritu que hace olvidar por unos instantes las rivalidades... Sé que no es todo tan idílico y precioso como pienso, pero para mí sí que lo es. Además, serán las primeras Navidades que viviré con Lúa. Ella nunca vino a la aldeíña en navidad, cuando la nieve lo cubría todo, cuando todo estaba tan bonito... Ella siempre pasó las Navidades en Ourense, en la ciudad, con sus padres. Mi madre también está muy contenta de que Lúa y yo estemos juntas. Me dijo este viernes que Artemisa le parecía muy buena mujer y que le gustaba como persona, pero que intuía que no podía estar mucho tiempo conmigo porque no se encontraba del todo a gusto en esta vida y que así no se puede estar con nadie. Incluso mi madre me dijo que intuía que Artemisa no entendía lo que yo siento por mi tierra y alguien que comparta la vida conmigo ha de entender eso a la perfección. Mi madre no me lo ha dicho, pero yo sé que ella prefiere que yo esté con Lúa. Se nota que lo piensa por cómo me pregunta cosas, por el interés que demuestra cuando le contamos algo, por lo feliz y dichosa que es cuando vamos a la aldeíña... Además, es algo que yo sé sin que me lo tenga que decir. Lo sé porque con mi madre tengo una conexión muy fuerte y hermosa.
Estaría siglos hablando de cómo son nuestros días, pero no tengo tiempo para seguir escribiendo. He de ayudar a Lúa a hacer la cena. Hace poquiño que llegamos del ensayo y siempre que ensayamos me quedo con una sensación tan bonita... Nuestras canciones cada vez suenan más hermosas. Lúa sabe tocar tantos instrumentos que hace que cada pieza suene inmejorable. Estamos ensayando porque el día de Navidad haremos un concierto en Ourense, en un centro cívico en el que trabaja Antía; una de las componentes de Iauga.
Y eso es todo por hoy.


viernes, 13 de diciembre de 2019

DIARIO DE ARTEMISA: VIERNES, 13 DE DICIEMBRE DE 2019


Viernes, 13 de diciembre de 2019
Viernes 13: una fecha señalada en la que supuestamente la mala suerte se concentra en unas pocas horas, pero la mala suerte no existe. Existen destinos llenos de desgracia, pero la mala suerte como tal, como ente existente y omnipotente, no existe. Ni existe la buena suerte ni la mala suerte. Existen las desgracias, la tristeza, el desaliento, las pocas ganas de vivir, la maldad, la brutalidad, la violencia, la agresividad, la belleza, el horror, el miedo, la rabia, la frustración, la impotencia... y todo eso junto nos provoca sensaciones que no se pueden explicar, que nos hacen pensar incluso que la peor suerte del mundo gobierna nuestro destino, se apoderó de nuestro destino, y que no podremos evitarla por nada del mundo; pero no es verdad. La agonía llama a más agonía. La felicidad atrae a la felicidad. No obstante, no creo en la ley de la atracción. Lo que creo es que, dependiendo de cómo nos sintamos, interpretaremos unos hechos de una manera u otra. Si nos sentimos felices u optimistas, podemos enfrentarnos con más ánimo a cualquier hecho que nos ocurra. Si nos sentimos tristes, desalentadas o rabiosas, entonces pensaremos que cualquier cosa que nos pase es lo peor del mundo, creeremos que no somos capaces de hacer nada ni de conseguir nada. Es nuestro ánimo lo que rige nuestras vidas. Sería maravilloso que pudiésemos controlar nuestro ánimo en todo momento. Hay personas que aprendieron a hacerlo y creo yo que esas personas son las más ricas del mundo porque no hay nada mejor que dominar tus sentimientos y saber gestionar tus emociones. Yo, por mucho que lo intente, no consigo aprender a dominar nada, ni lo que siento ni lo que pienso; por consiguiente, no tengo un control exacto sobre mi vida, no controlo mi vida.
Hace muchos días que no escribo. He intentado escribir, pero siempre acababa tachando con rabia lo que escribía. No podía escribir ni en el ordenador ni con bolígrafo. No me salían las palabras. Tenía una roca en la mente que me impedía pensar. Últimamente me cuesta mucho expresarme tanto escribiendo como hablando. Hablar me cuesta un mundo. Me hablan, pero no puedo contestarle a nadie. Sé perfectamente que se dirigen a mí y comprendo lo que me dicen, pero no me da la gana de contestar. No puedo contestar, mejor dicho. Sé que tengo que decir algo, que tengo que responder, pero saberlo no me anima a hablar. Me da igual dejar en silencio un tiempo que me corresponde llenar de palabras. Y eso lleva pasándome desde hace casi un mes. Cuando empezó a pasarme esto, mi hermana acabó aceptando que no le respondería a nada y, cuando me hablaba, se conformaba con que la hubiese oído y sobre todo escuchado, porque había veces en las que oía que me hablaba, pero no podía escucharla y entonces sus palabras se perdían en el silencio.
No escribo desde noviembre, me parece. Sí, desde que supe que Lúa está viva, desde que hablé con Agnes aquella tarde de viernes en la que le demostré que no le guardaba ningún rencor, que entendía lo que estaba viviendo y que incluso le deseaba que fuese feliz. Me parece que hace años que mantuvimos esa conversación y ni siquiera hará un mes. No fue la última vez que hablé con Agnes, como tenía previsto yo. No quería volver a hablar con ella nunca más, pero, días después, tomé la decisión de volver a escribirle por whatsapp pidiéndole que hablásemos por teléfono porque quería comentarle una cosa. Era un miércoles muy lluvioso. Llovía mucho en Ourense, según me dijo Agnes, y en Manresa hacía mucho frío. Agnes aceptó hablar conmigo. La conversación duró cinco minutos. Me costó decirle todo lo que le quería decir, pero me armé de valor y le dije que aquélla sería la última vez que hablaríamos; que, a partir de ese momento, yo viviría como si ella no existiese; que, aunque me doliese profundamente y aquello me destrozase la vida, me marcharía de su existencia para siempre y que, a menos que cambiasen mis sentimientos, no volvería a buscarla para nada ni le hablaría. En definitiva: le dije que iba a desaparecer de su vida y que sólo me tendría en el pasado, en nuestros recuerdos; los recuerdos de los momentos que compartimos.
Escribo dejándome llevar por mis sentimientos porque quiero vaciarme, pero sé que no voy a conseguir nada, que el alivio que me provoca el escribir es momentáneo, es efímero. Cuando deje de escribir, volveré a sentir ese hondísimo y gélido vacío que le ha quitado todo el sentido a mi vida. Hace semanas que no le encuentro sentido a nada. No me apetece hacer nada. Hace más de dos semanas que no trabajo en el herbolario con mi hermana. Dejé de trabajar porque me costaba atender a los clientes e incluso los atendía con desgana, sin interés ni empatía. Fui yo quien le dijo a mi hermana que no podía seguir y ella lo entendió a la perfección; pero no fue mi desánimo lo único que me impidió seguir trabajando. Hay otra razón que me impide llevar una vida normal y esa razón me ha abatido por completo, me ha lanzado a un abismo oscuro y frío que no tiene cornisa, del que siento que nunca podré salir, y de verdad pienso que ojalá nunca salga, que esa razón me siga hundiendo hasta lo más profundo del mundo, hasta lo más profundo de la vida, y me lleve a ese instante en el que la vida deja de ser vida para convertirse en nada, en muerte, y descansar al fin, al fin, poder cerrar los ojos sabiendo que todo se acaba, que por fin se acabó el sufrimiento, la tristeza, el desaliento, el encontrarme mal, la soledad, el esforzarme por vivir cuando no me apetece en absoluto hacerlo, el esforzarme por sonreír cuando ni siquiera recuerdo cómo se hace ese gesto... y descansar, estar en la nada, en un sueño del que nunca nadie más me despertará.
Estoy enferma, muy enferma, pero no quiero decir el nombre de mi enfermedad; una enfermedad que me avisaba de su presencia provocándome una anemia extrañísima desde hace más de un año cuyas causas nunca supieron encontrar hasta ahora. No quiero decir el nombre de esta enfermedad terrible que está acabando conmigo. Además, estoy sumida en una depresión profunda que me ha quitado las ganas de vivir, de luchar, de morir incluso. Hace muchos días que quiero desaparecer, pero no quiero acabar yo misma con mi vida. Si me voy, tiene que ser porque esta enfermedad ha acabado conmigo.
Mi hermana está dándolo todo por mí. Me lleva al hospital casi todos los días, siempre que tengo tratamiento, y Gabriel es quien se está encargando de mi tratamiento, de todo. Yo no me doy cuenta de la mayor parte de las cosas que me dicen, que me pasan. Sólo me someto a los tratamientos importándome todo bien poco, casi nada. Me dejo hacer, vomito muchísimo, soporto la quemazón, la irritación, el profundísimo y devastador cansancio que me ataca, los diagnósticos, las pruebas, los análisis, todo, todo, como si no fuese yo la que lo está pasando. No me importa, porque no me importo yo, no me importa nada. No tengo ya ningún motivo para luchar por nada. Los tenía, juro que los tenía, e iba a luchar por ellos; pero me los han quitado. Esta enfermedad ha sido un durísimo golpe que me ha tirado al suelo y no sé cómo levantarme. Siento que algo me está atacando desde hace meses. Mi relación con Agnes se fue al garete por culpa mía, dejé a la persona que más amo con la intención de iniciar una nueva vida con ánimo y de repente me pasa esto. Gabriel dice que llevo estando enferma desde hace meses, pero no he sabido verlo, no he sabido escuchar mi cuerpo. Tenía anemia desde el año pasado y no me la controlaba. Estaba cansada, mal, sin hambre, y no le daba importancia. Me mareaba, incluso me he llegado a desmayar, y pasaba de todo, pero por miedo, sólo por miedo.
Gabriel dice que, si me enfrento con ánimo a todo esto, tengo más posibilidades de curarme; pero no sé encontrar ese ánimo que me ayude a luchar contra esta enfermedad que me está destruyendo. No puedo encontrarlo y juro que lo intento con todas mis fuerzas. Estoy en tratamiento psiquiátrico y, por primera vez en mi vida, estoy tomando pastillas. No quiero que Agnes sepa nada de esto. Estoy hundida, pero prefiero que piense que me alejé de ella para poder vivir más feliz y tranquila, no porque le quiera ocultar cómo estoy.
Mi hermana está cuidándome tanto que a veces renuncia a su tiempo y a sus cosas por mí. Sin embargo, mi hermana se irá con Gabriel a Galicia el día 23. Van a ir a Galicia y estarán allí hasta el día siete de enero. Van a ir a Galicia y pasarán las fiestas con la familia de Agnes, que, evidentemente, también es la familia de Gabriel, pero es la de Agnes también, y van a verla. Mi hermana me ha insistido en que vaya con ella, pero no quiero por nada del mundo ir allí y que me vean en el estado en el que me encuentro. Además, no puedo abandonar mi tratamiento. Tengo que ir cada semana al hospital a aplicarme... eso, no lo quiero decir, la droga para engañar a mi cuerpo, y no puedo faltar y mi hermana lo sabe. Lo tienen todo organizado desde antes de saber que yo estaba enferma. Yo le dije a mi hermana en su momento que fuese, que no se preocupase por mí, que igualmente yo no tenía ánimo para celebrar nada; pero, ahora, sinceramente, me molesta muchísimo que se vaya durante tantos días. Entendería que fuese a Galicia para estar una semana allí, pero ¿tantos días? ¿Qué necesidad hay de dejarme sola dos semanas por lo menos? Además, me hierve la sangre cuando pienso que va a estar con Agnes, siendo testigo de la profunda e inagotable felicidad que llena su vida; pero también, en lo más hondo de mí, prefiero que mi hermana se aleje de mí el mayor tiempo posible para que al menos se distraiga y se despeje y deje de sentir la mala energía que provoca estar al lado de una persona enferma. Prefiero estar sola estos días en los que sólo hay felicidad, amor, celebraciones, porque yo no estoy para ninguna de esas cosas. No estoy feliz, ni puedo dar amor ni me apetece celebrar nada. Soy un saco sin fondo de mala energía, de negatividad, de tristeza... Ojalá pudiese vaciarme definitivamente de todo esto, pero no puedo. Por eso estoy en tratamiento. No obstante, nadie sabe que no me tomo todas las pastillas que el psiquiatra me envía. Estoy en contra de estos tratamientos que hasta mi hermana me obliga a seguir. Odio la química, las pastillas que te trastornan el funcionamiento del cerebro... Puedo tomar una al día, pero tres ya me parecen muchas.
Todo comenzó justamente ese fin de semana en el que nos fuimos a la montaña, en el que tenía la esperanza de que la naturaleza me limpiaría el alma. Fue el sábado por la tarde. Estábamos haciendo una excursión de senderismo, entre los árboles, hacía frío, pero el otoño brillaba mucho, como brilla también Agnes en absolutamente todas las fotos que cuelga en las redes sociales... El caso es que de repente sentí que algo me reventaba por dentro, que esa frágil calma que me dominaba se hacía añicos, se rompía en pedazos. Llamé a mi hermana antes de perder el último suspiro de serenidad que quedaba en mí y empecé a llorar mucho, a ahogarme, a temblar. Me dio un ataque de ansiedad tan fuerte que pensaron que tendrían que llamar a una ambulancia para que viniesen a buscarme; lo cual resultaría muy engorroso porque estábamos en mitad del bosque. Consiguieron tranquilizarme, después de unos momentos horribles en los que yo sentía que me daba pánico todo, que me moría, que me ahogaba, pero también en los que deseé con todas mis fuerzas que todo acabase en ese instante. Fui tranquilizándome poco a poco. Dejé de hiperventilar y de temblar, pero no de llorar. No sé cuánto tiempo estuve llorando, pero llegó un momento en el que noté que se había hecho de noche y que hacía mucho frío. Gabriel y Casandra estaban sentados junto a mí, tomándome de la mano, acariciándome los cabellos, dedicándome palabras de aliento. Casandra me animaba a que lo soltase todo, a que llorase todo lo que necesitaba, creyendo que, después de ese llanto, todo empezaría a mejorar; pero nada mejoró, al contrario, todo empezó a empeorar vertiginosamente a partir de ese momento.
Volvimos al hostal donde nos alojábamos sintiendo que algo se había quebrado en nuestras vidas. Yo no hablé prácticamente nada ese día, o lo que quedaba de ese día, ni tampoco al siguiente. Estaba callada, sin ánimo, sin interés por nada, pero yo no dominaba ese estado en el que me encontraba. Era como si éste se hubiese apoderado de mí, como si hubiese caído en una nube hecha de distracción, de pena, de lástima, de tristeza. No reaccionaba. No tenía hambre, caminaba, pero no me fijaba en nada. Contestaba con gestos. Era como si estuviese en shock, como si hubiese recibido un impacto psicológico inmenso e irreversible. Ni mi hermana ni Gabriel me presionaban. Me trataban con primor, con mucho cuidado, con mucho cariño y comprensión. Yo me sentía muy a gusto a su lado. Me transmitían quietud y calma, que era lo que necesitaba realmente. No me insistían en que comiese, en que hablase, en que hiciese algo que no me saliese hacer. Me entendían y me acompañaban en ese silencio que mi mente necesitaba mantener.
Al lunes siguiente de ese inmenso ataque de ansiedad (el cual me recordó mucho a los que Agnes sufría tan frecuentemente cuando vivíamos en Barcelona), empecé a encontrarme muy mal. Estaba trabajando en el herbolario cuando todo comenzó a darme vueltas. Ese incómodo mareo me hizo tener náuseas y, cuando vomité, vi que lo que vomitaba (que eran los restos del desayuno de esa mañana) estaba mezclado con sangre. Estaba vomitando sangre. Muerta de terror, llamé a mi hermana. Recuerdo que el pánico que me invadió me heló la sangre y me paralizó de tal forma que, por más que lo intentase, no podía moverme, no podía levantarme del suelo. Se me habían congelado las articulaciones. El mareo que me atacaba, además, no cesaba. Cada vez me encontraba peor, hasta que acabé desmayándome en los brazos de mi hermana. Lo próximo que recuerdo es despertar en una cama dura junto a una enfermera y a Gabriel, quienes examinaban algo de mi cuerpo; pero, a partir de ese momento, los recuerdos se vuelven confusos, como si fuesen parte de un sueño, y me acuerdo también de que, a partir de esa mañana, me divorcié de mi propio cuerpo, de mi ser. Siento, sentía y llevo sintiendo dolor, náuseas, vómitos, descomposiciones y un cansancio que no tiene nombre desde entonces, pero me pasa todo como si no fuese yo la protagonista de todo esto. Mi psiquiatra dice que eso me ocurre porque no acepto lo que me está sucediendo, porque todavía estoy impresionada por la noticia que me dieron justo ese día en el que me hicieron todas las pruebas que tendrían que haberme hecho desde hacía meses; ese día en el que me desmayé entre los brazos de mi hermana. Me hicieron pruebas cuyo nombre no recuerdo o no quiero recordar, o “de cuyo nombre no quiero acordarme”, y, por la tarde, cuando ya había oscurecido del todo, Gabriel y Casandra, con mucha delicadeza, tras sentarse a mi lado, me dijeron lo que me ocurría. La palabra me horrorizó tanto que ni siquiera fui capaz de ponerme a llorar. No hice nada. Me quedé paralizada. Lo único que pensé fue: “no quiero que Agnes lo sepa nunca.” Mi hermana se aguantaba las ganas de llorar. Se lo notaba tan nítidamente como si fuese yo la que se reprimía ese agudo y punzante llanto.
Iban a dejarme ingresada unos días. Aquellos días fueron fríos, vacíos, de un blanco que me encandilaba, que me dejaba deslumbrada siempre. Aunque cerrase los ojos, seguía viendo en mis párpados el blancor de las paredes del cuarto, de las luces que iluminaban esa horrible realidad. Compartía habitación con una chica que también estaba pasando por algo parecido a mí, pero no era capaz de hablarle. No hablé nada esos días. Apenas hablé. Si hablé, no lo sé. Soy incapaz de recordar las palabras que pude pronunciar.
Es una pesadilla. Lo que estoy viviendo es una pesadilla que no tiene vigilia. No despertaré nunca de ella. Quizá me duerma más hasta que desaparezca, pero no sé qué va a pasar.
Y Agnes ha quedado definitivamente lejos de mí. Ahora ya formamos parte de dos vidas completamente distintas que nunca volverán a unirse, ni a cruzarse ni a encontrarse. Nada. Nunca más. Estoy definitivamente lejos de esa mujer que amo con toda mi alma. La amo tanto que siento que ese amor me desgarra por dentro. Aún la amo. No puedo evitarlo. Como la amo, no quiero que sepa nada de mí. Ahora es feliz, por fin, después de tanto sufrir. Ella ha sufrido muchísimo. Ahora se merece ser feliz. Yo nunca podría darle toda esa felicidad que le dan su tierra y Lúa. Y ahora menos podría hacerle feliz con lo que me está ocurriendo. Aunque estuviese con ella, igualmente estaría enferma y Agnes ya no se merece tener más enfermedad en su vida. No obstante, Lúa también está enferma, pero su enfermedad es menos visible y destructiva. Puede aparecer de vez en cuando, pero pueden vivir perfectamente sin tenerla presente. En cambio, la mía, no. La mía es visible, destructiva, imposible de ignorar, porque el tratamiento para vencerla (supuestamente) es mucho más terrible que la propia enfermedad. El tratamiento forma parte de la enfermedad. Es el peor síntoma. La enfermedad por sí sola no causaría ni la mitad de cosas que me causa el tratamiento.
Estoy horrible. No quiero salir a la calle porque no me encuentro en mí misma. Sólo salgo para ir al hospital, en el que me paso la mayor parte de mis días, y salgo escondida, oculta tras miles de pañuelos que escondan mi estado, salgo rogando que nadie me mire a los ojos, suplicando que ningún cliente del herbolario me reconozca. En el hospital, soy una enferma más, por mucho que las enfermeras se empeñen en hacerme sentir especial, en hacerme sentir acompañada y comprendida. Soy una enferma más que vomita, que se desmaya, que protesta, que llora y llora, que se enfada, que se sume en un silencio inquebrantable. He oído miles de veces la frase: “no acepta su enfermedad y, si no lo hace, no podrá vencerla.” Me da igual. Yo ya no sé quién soy. Me he perdido y no creo que me encuentre. No acepto mi enfermedad, es cierto; pero es que tampoco me acepto a mí misma. No sé por qué me está pasando esto. Desde que sé que estoy tan enferma, no dejo de pensar en mi padre, quien murió por culpa de la misma enfermedad que me ataca a mí ahora. No quiero morir así, como él murió, entre charcos de sangre, entre convulsiones, solo, sin nadie que le tomase la mano en los últimos instantes de su vida. Quiero morir mientras duermo. Quiero que la muerte me lleve tiernamente en sus brazos mientras Morfeo me sostiene en los suyos. Quiero que ése sea un suave intercambio entre los dos, casi imperceptible. No quiero darme cuenta de que muero.
Mi hermana casi me pega cuando digo estas cosas. No soporta que me quiera morir, que hable de mi muerte. Gabriel le dice que yo no puedo evitar esos pensamientos. Creo que nunca he estado así. No, evidentemente, nunca he estado así.
Y estoy tan convencida de que Agnes está definitivamente lejos de mí porque, aunque ella quisiese recuperarme o yo quisiese volver a hablar con ella, jamás sería posible. Estamos en frecuencias completamente opuestas. Ella está en la frecuencia FM (felicidad máxima) y yo estoy en la frecuencia AM (ánimo mínimo). Acepto que ella siga con su vida tan feliz y hermosa. Yo tengo que seguir otro camino; un camino horrible y oscuro del que ella jamás sabrá nada.
Y ya estoy agotada, profundamente agotada. No sé cuándo volveré a escribir porque mis días son... no son días, sinceramente. No pueden ser día unas horas llenas de oscuridad. La mayor parte de mi tiempo está lleno de cansancio, de malestar. Cuando las náuseas me dan una tregua, entonces puedo atreverme a leer o a escribir, pero casi no puedo hacer nada porque me mareo enseguida, porque estoy tan cansada que ni siquiera puedo levantar la cabeza de la almohada. No sé cuánto tiempo hace que no disfruto de la comida. No tengo hambre ni puedo comer. Tampoco tengo interés por nada. Aunque me duela, no voy a impedir que mi hermana vaya de vacaciones a Galicia el tiempo que necesite. Hay una amiga de nosotras, una amiga muy fiel y buena, que dice que estará conmigo siempre que yo lo necesite, pero tampoco quiero ensuciar su vida. Lo único que merezco es pasar todo esto sola después de haber sentido tanto odio y rabia hacia Agnes; la persona más buena y mágica que conozco. Sé perfectamente que, si Agnes conociese lo que me está pasando, movería cielo y tierra para ayudarme porque, aunque no me ame ni esté ya enamorada de mí, sé que me sigue queriendo muchísimo. Hemos vivido muchas cosas bonitas y eso nos une, nos unirá para siempre, aunque nunca volvamos a compartir nada más.
Y por hoy acabaron el esfuerzo, el desaliento y las palabras.