domingo, 13 de enero de 2019

DIARIO DE AGNES: DOMINGO, 13 DE XANEIRO DE 2019


Domingo, 13 de xaneiro de 2019

Artemisa e máis eu hoxe fixemos algo incríbel e fermosísimo. Pola mañá fomos ao cemiterio e, sentadas perante da tumba de Lúa, tocamos e cantamos as cancións que máis lle gustaban a ela, a esa muller cuxa vida se apagou tan cediño, tan inxustamente. Artemisa aprendeu a tocar coa guitarra as cancións que máis lle facían sentir a Lúa e eu, tentando que a miña voz soase clara, cantei xunta ela o mellor que puiden. Foron uns momentos moi bonitos que nos achegaron a esa ialma que aínda segue viva entre nós. Cantámoslle cancións de Ses (unha cantante que nos gustaba moito a ambas as dúas) e de Amaral, entre outras que sempre estiveron nas nosas vidas. Eu sentín moitísimas ganas de chorar en todo momento porque aquilo que estabamos a facer era algo que levabamos planificando facer hai moito tempo e, ata agora, non nos atrevemos a facelo porque era algo moi forte e Artemisa tamén se debía de sentir quen de poder tocar a guitarra diante da tumba de Lúa imaxinando que todas as notas que nacesen dos seus dedos chegarían ata ela. Eu mantiven os ollos pechados case que tódolo tempo e sentía que na miña ialma había sentimentos que non brotaban do meu corazón. asemade que cantabamos, eu sentía que o ar acollía verbas caladas que só nós podiamos ouvir, pero sei tamén que eu era a única que ouvía esas verbas tan silandeiras que cruzaban o ceo da mañá, tan frío e tinxido da cor das perlas. Había algo no noso redor que falaba, que contiña unha voz que non formaba parte da natureza que nos rodeaba. Eu sabía que as nosas cancións chegaban ata Lúa, onde queira que estea, e sentíao moi fortemente no meu ser, coma se alguén estivese a me dicir que de verdade ela si nos ouvía. Eu sentía que o vento que zoaba abaneando as pólas espidas das árbores transportaba as nosas cancións e eu sabía que Lúa nos agradecía que lle cantásemos e lle tocásemos esas cantigas que tanto lle gustaban. Foi un agasallo para ela. Vai haber tres meses que marchou para sempre e, ata agora, non nos atrevemos a darlle ese agasallo tan bonito que eu levo tempo queréndolle entregar.

Aínda teño rescaldos do intenso arrefriado que pasei, pero puiden cantar o mellor que sei. Sei que a miña voz podería ter soado máis clara, pero tamén notaba eu que estaba chea de sentimentos, que brotaba da miña ialma arrastrando tódalas emocións que a enchían neses momentos. E o máis bonito e emotivo foi descubrir que, case cando estabamos a rematar de tocar tódalas cancións que pensabamos darlle a Lúa, Iria estaba a nos escoitar con moita atención, cos ollos cheos de bágoas, reprimindo un pranto que fuxía da súa pel e dos seus ollos sen que ela o puidese evitar. Cando me decatei de que ela estaba alí, vireime e olleina con vergonza, pero axiña me dei de conta de que ela nos agradecía con toda a súa ialma que fixésemos iso para Lúa. A derradeira canción que tocaramos era a máis alegre de todas; unha muiñeira de Ourense que nunca fallaba nas nosas pandeiradas, e eu neses momentos sentía que estaba a lle enviar vida a través da nosa música, enviabámoslle vida á súa morte, algo que non se pode explicar. Ogallá que con estas cancións lle puidésemos ofrecer unha nova oportunidade para volver vivir.

Iria achegouse a min cando soubo que xa non tocariamos máis cancións e deume unha aperta moi fermosa que me fixo chorar sen que ninguén o puidese evitar. Levaba moito tempo reprimindo o pranto e a aperta que me deu a nai de Lúa para me agradecer o que fixeramos pola súa filla desfixo a fortaleza na que eu encerraba as miñas ganas de chorar. Foi un momento moi bonito. Iria tamén abrazou a Artemisa, quen tamén se estivera esforzando moito por non chorar namentres tocaba. Fíxoo moi ben. fixo soar a guitarra con moita tenrura e dozura. Eses momentos que lle dedicamos a Lúa foron como un soño. Nunca imaxinei que Artemisa e máis eu puidésemos vivir algo tan bonito diante da tumba de Lúa. Antes de comezar a tocar, eu abaixeime e pasei a man polas verbas que hai escritas na súa lápida: “Os teus seres máis queridos, entre familiares e amigos, nunca te esquecerán. A túa lembranza vivirá sempre no noso corazón. Querémoste, Luíña” namentres sentía que o meu peito todo se enchía de pranto e de tristura. Cría que non podería cantar diante da súa tumba, pero, en canto pechei os ollos e ouvín o bonitas que soaban nos dedos de Artemisa as notas das cancións coas que iamos agasallar ao seu recordo, souben que a mesma música me daría folgos para cantar todo o que tiñamos pensado cantar.

Tódolos días, Iria vai á tumba de Lúa para falar con ela. Explicounos esta mañá a Artemisa e máis a min que só falando con ela se pode acougar, que sente que ela a escoita, que non dubida de que a súa filla a pode escoitar onde queira que estea. Díxonos que sentía que Lúa estaba no ar, que lle falaba a través do vento, que a notaba brilar na luz do día e mesmo, no frío que xea o río Miño, podía sentir que estaba a súa pel, que ela sentía que podía acaroar as mans da súa filla se tocaba a iagua do río. Confesounos que algunhas veciñas lle dixeran que, se ía tódolos días á tumba da súa filla, nunca podería superar a súa morte, pero tamén entendían que precisase facelo. Iria díxonos que non lle importaba non superar a morte da súa filla, que xa tiña idade abondo para non superar nada máis, que non quería deixar de lembrar nunca a Lúa e tampouco pretendía deixar de chorala, que chorándoa era a única maneira de saber que ela existira, que non a podía abandonar en prol da súa felicidade. Díxonos tamén que lle custaba moito estar feliz sabendo que nunca máis poderá ver sorrir á súa filla, pero que a morte dela non lle tiraba as ganas de vivir. Quería seguir vivindo, pero tendo moi presente á persoa que máis quixo e quere no mundo. A súa decisión é a máis respectábel do mundo. Paréceme que ninguén pode reinar sobre os nosos sentimentos. Os nosos sentimentos, a meirande parte das veces, son moito máis fortes cás nosas convicións, máis fortes que todo o que nos din os demais. Ninguén pode saber como sente a nosa ialma por moito que lles intentemos explicar aos demais como sentimos.

Esta fin de semana foi moi especial. Coido que cada fin de semana que vivimos na aldeíña é moi máxica, especial e única. Esta fin de semana remata unha semana inesquecíbel chea de momentos que non poderei esquecer nunca, momentos que son parte da miña rutina. Tamén tomei unha decisión importante: de momento non vou seguir estudando para as oposicións. Hai varias razóns que me convenceron de abandonar o estudo destas oposicións: unha delas é que eiquí en Galicia non hai case prazas de administrativo do Estado, que, se quero ser funcionaria en Galicia, tería que me preparar unhas oposicións á administración local. A outra razón é que de momento non quero mudar nada da miña vida. Sei que é moito mellor ser funcionaria, que laboralmente gañaría moitísimas cousas se conseguise quitar unhas oposicións, pero de verdade agora non o preciso porque o traballo que teño gústame moito e moito máis me gusta dende que o comparto con Artemisa. Traballar con Artemisa é o mellor que me pode ocorrer nese eido, no eido laboral. Vivir con ela todas esas horas que traballamos xuntas e traballar do mesmo é algo que me enche moitísimo. Sentir que ela aprende grazas a min é algo fermoso e tamén me gusta moito que poidamos compartir todo o que vivimos na cafetaría. Non me sinto soa no meu traballo, en absoluto, nin tan sequera me doe ter que me erguer ás cinco da mañá e saír ás cinco e media da miña casa indo o frío que está indo en Ourense esta semana porque sei que, dentro dunhas horas, volverei ver á miña Artemisiña e iso é algo tan grande que case non o sei vivir. Cando a vexo entrar na cafetaría ás nove menos cuarto, sinto unha felicidade tan grande que non me cabe no peito e devezo por comezar a traballar xunta ela todos os días. Ademais, Silvia está moi contenta connosco. O xoves atopei na barra da cafetaría un papel no que ela escribira unha mensaxe moi longa que dicía que estaba moi orgullosa de nós, que estaba moi contenta connosco, que traballabamos moi ben as dúas, que xa lle dixeran moitas veces os clientes que lles gustaba moito como eramos, que non nos cambiaría por nada do mundo e que foi algo moi axeitado contratar tamén a Artemisa, que é unha persoa moi boa que engaiola a todo o mundo, que é moito máis traballadora e entregada do que agardaba e que está moi contenta, sobre todo iso. Ler esas verbas fíxome moi feliz e estaba desexando que viñese Artemisa para llo contar.

A vida arestora paréceme tan fermosa que me custa moito crer que todo o que vivimos sexa real. Custoume moitísimo conseguir esta vida. Hai moito tempo que soñaba con vivir xusto como o estou facendo agora e teño que recoñecer que esta vida que temos Artemisa e máis eu eiquí en Ourense, na miña belísima e amada terra, é moito máis bonita e máxica do que xamais puiden imaxinar. Custou moito que os meus soños se cumprisen, pero hoxe pensei que sempre acaba chegando o que desexamos con todas as nosas forzas. Custa, pero acaba chegando. Ogallá eu puidese voltar ao pasado para falar coa Agnes que se murchaba no hospital e poderlle dicir que tivese paciencia, que non permitise que a tristura a abatese tanto, que chegaría o día no que podería voltar á súa estrañada terra e comezar a vida que tanto devecía vivir; pero o pasado xa non se pode recuperar e, por moito que o desexe, nunca poderei diminuír a forza de toda esa tristura que me esnaquizou a ialma durante tanto tempo; pero agora sinto que todo ese sufrimento pagou a pena porque o que teño agora é moito máis máxico que calquera soño. Non podo crer que alguén coma min, que sempre tivo tanta mala sorte, poida ter unha vida tan fermosa e chea de bendicións. Emociónome moito cando penso en todo o que teño. Non o podo evitar. Sinto que decotío teño que dar as grazas. Esta mañá, namentres acaroaba as verbas que lle dedicamos a Lúa, tamén lle dei as grazas a ela por facilitar tanto as cousas. Se Lúa non tivese aparecido na miña vida, posibelmente eu non podería traballar nin vivir en Ourense, non tería traballo e tampouco un fogar onde vivir. Sei con moita certeza que a miña vida en Galicia non tería sido posíbel se Lúa non me tivese dado tanto, se eu non tivese estado con Lúa. O destino é moito máis intelixente do que imaxinamos. Cada vez estou máis convencida de que hai algo por riba nosa que controla a nosa vida, o noso futuro, todo o que nos ocorre está planificado, unido a outras experiencias sen as cales non serían posíbeis todas as que nos agardan despois. Eu son unha persoa que pensa moitísimo en todo, nas cousas máis complicadas e transcendentais da existencia, e para min ten moito sentido que eu poida vivir eiquí en Ourense con Artemisa despois de estar con Lúa.

Mesmo teño que recoñecer que me gusta chorar por Lúa, gústame sentirme tristeiriña por ela. Sei que paga a pena chorar por ela de cando en cando porque o merece, merece que a lembremos con tanto agarimo porque ela nos quixo moitísimo a todos e amosouno sempre a través das súas atencións, dos seus acenos de amor, das súas verbas, de todos os agasallos que nos fixo durante o tempo que compartiu con todos nós. É bonito estar tristes por unha persoa que quixemos e que marchou para sempre. É bonito sentir un chisquiño de morriña cando a felicidade enche a nosa ialma toda. O contraste desas emocións tan intensas fai que a vida teña máis sentido, que sexa máis fermoso todo, como é fermoso un abrente no que o sol creba as brétemas que agochan as súas raiolas. Hai algo nos contrastes da vida que fai que esta sexa moito máis misteriosa e belida.

O que me fai inmensamente feliz é sentir que Artemisa tamén é feliz nesta vida. Díxome moitas veces que se arrepinte de non vir a Galicia antes, pero eu dígolle que as cousas pasan cando teñen que ocorrer, que todo chega cando ten que chegar. Seica nada tivese saído tan ben se as cousas non ocorresen como aconteceron. Talvez non pague a pena pensar tanto, senón só vivir, pero as persoas tan sensíbeis coma min non podemos evitar pensar nas cousas e sentir orgullo cando imos descubrindo os porqués de cada acontecemento. É algo único saber o senso das cousas. Sei que eu penso demasiado e que moitas veces ese pensar inesgotábel da miña mente pódeme pór moi tristeiriña e desacougada, pero non mudaría por nada a miña maneira de ser. Agora atópolle máis senso que nunca á miña maneira de ser, á miña personalidade, ao meu carácter, a todo o que son, porque son consciente de que a miña maneira de ser é especial e única. Si recoñezo que teño que desenvolver moitísimas facultades que agora teño durmidas no meu interior, pero sei tamén que estas irán saíndo devagariño.

Teño que contar unha cousiña moi fermosa que me ocorreu onte ao solpor. Xiña, unha veciña da aldeíña (o seu nome é Maruxiña), tiña unha vaquiña doente dende había días. Onte á tarde, encontrámonos con ela Artemisa e máis eu cando volviamos de dar un paseo polo bosque e explicounos que estaba moi preocupada pola súa vaquiña, que chamara a un veterinario que coñecía e que lle dixera que estaba fóra de Galicia esta fin de semana e que non podería ver á súa vaquiña ata o luns. Contounos que había tempo que non comía ben, que non lle apetecía moverse nin nada, que ficaba deitadiña na corte sen querer facer nada e que non había maneira de animala. Entón, díxome algo que me deixou sen palabras: “sei que ti sempre puideches falar cos animais. Vén comigo e tenta descubrir o que lle ocorre a Louriña, á miña vaquiña.”

Había moito tempo que ninguén falaba desa facultade miña tan misteriosa da que todos os veciños da aldeíña tiñan constancia e da que ninguén se atrevera a falar nunca. Era algo que se comentaba en silencio. Só miña nai insinuou algunhas veces que eu tiña un poder especial porque me levaba demasiado ben cos animais, pero nunca foi quen de falalo con ningún veciño da aldeíña porque todos xa pensaban que eu non era unha rapaza normal. O meu xeito de ser, de traballar no campo cando viña a seitura, a malla e tamén a vendima non se asemellaba ao xeito de traballar de calquera outro rapaz ou rapaza da aldeíña, pois eu tiña unha forza especial nos brazos e nunca me esgotaba, por moi duramente que traballásemos durante días. É certo que eu daba moito de min cando traballaba no agro, pero gustábame tanto sentirme forte que non podía notar o esgotamento que se apoderaba do meu ser.

Artemisa tamén quedou moi abraiada ao escoitar as verbas que Xiña me dirixira, pero non dixo nada. Sabía tamén que a min me conmovera moito o que me dixera Xiña e que estaba a piques de emocionarme. É a primeira vez que alguén que non é a miña nai me fala diso.

Non lle puiden contestar. Collina do brazo e fomos xuntas á corte para ver a Louriña. Louriña estaba deitada cos ollos case pechadiños. Antes de achegarme a ela, mireina atentamente para saber se ese momento era axeitado para estar con ela, para descubrir se quería compaña ou prefería ficar soíña. Entón, sen que nin eu mesma case o puidese crer, notei que Louriña me ollaba cos ollos cheos de tristura e súplicas. Aquela vaquiña estaba pedindo axuda e non sabía como expresala. Non podía dubidar de que o que eu estaba a sentir proviña da ialma de Louriña. Sei que Artemisa tamén advertira o senso do ollar da vaquiña.

Paseniñamente, achegueime a Louriña, con moito coidado, pois non a quería molestar, e, ao ver que me achegaba a ela, entón abriu máis os ollos e removeuse inquieta, pero eu sabía que non estaba incómoda nin asustada. Artemisa e máis Xiña quedaron na entrada da corte, sen moverse, e eu, cando estiven xa moi pretiño da vaquiña, agacheime ao seu carón e aloumiñeina con moito agarimo e coidado. Ela non me deixaba de ollar. Nos seus ollos eu podía ver o sufrimento que estaba a padecer. Daquela souben que a Louriña non lle restaba case vida. Estaba morrendo. Decatarme diso fíxome moito dano, pero tentei non romper a chorar porque non quería perder a calma tan rápido.

Louriña moveuse e achegouse un poquiño máis a min, deixando caer a súa cabeciña pretísimo do meu colo. Eu non deixei de aloumiñala, tentando que estivese máis tranquila. Xa notara que no seu ventre tiña uns  vultiños moi estraños que seguramente eran a causa da súa doenza, pero eu non son veterinaria (malia que me gustaría moito selo), non podo facer ningún diagnóstico. Só podo sentir o que un animal sente, sen que teña que facer ningún esforzo. Por iso son incapaz de comer calquera cousa que veña deles, porque me parece que a súa ialma sente con moita máis intensidade cá nosa.

Nese momento, parecíame que estabamos ela e máis eu soíñas nun mundo no que ninguén lle podería facer dano, pero eu sentía que a súa vida fuxía do seu ser devagariño, moi amodiño, como se lle dese medo afastarse da calor dese corpo que estaba deixando de vivir.

Ouvín que Xiña me preguntaba que lle ocorría a Louriña, se estaba ben. Non foi preciso dicir ren. Olleina con tristura e ela soubo interpretar moi ben o meu ollar. Achegouse á súa vaquiña con bágoas nos ollos e, namentres se agachaba ao noso lado, díxome: “sabía que ía pasar. Estaba moi maliña.” E xa non dixemos nada máis. Artemisa tamén veu ata nós e sentou no chan. Louriña estivo moi acompañada namentres a súa vida se apagaba e eu sentía que nolo agradecía, que non nos podía deixar de ollar, que os seus ollos eran a súa voz. Pechou os ollos sentíndose acougada e protexida.

A morte de Louriña foi un acontecemento moi triste, pero hei de dicir que tamén a súa fin foi bonita e entrañábel. AS cousas tristes vívense na aldeíña doutro xeito. Non hai tanta traxedia, pero a tristura sempre se sente aboiar no ar. Ninguén bota berros de impotencia nin vai polos camiños dicindo en voz alta “ai, que tristura teño na ialma.” Non fai falla. Só as miradas de cadaquén poden expresar o que levamos por dentro. Eu sempre fun eisí tamén. Poucas veces expresei a miña tristura con verbas, só cando xa non tiña máis remedio, porque prefería gardala no silencio e nos meus ollos, os que sempre falaron moito máis cá miña voz. Nós somos eisí. Calamos o sufrimento, pero témolo berrando por dentro. Temos berrando a tristura, pero seguimos sendo fortes. Eu sei que son forte, moito máis do que eu pensaba, pero sono agora moito máis que nunca porque estou na miña terra. Antes parecía e era unha persoa feble porque non estaba na miña terra. A miña terra non me podía dar os azos para seguir vivindo malia as cousas tristes que vivía. Agora si sinto que teño eses folgos que antes me fallaron.

Por iso, cando Louriña morreu, cando pechou os seus fermosos olliños, collín das mans a Xiña e ambas as dúas choramos sen facer ruído. Artemisa tamén chorou e compartimos as tres un momento de tristura que, non obstante, foi moi fermoso. Eu sentía que Xiña nos agradecía que estivésemos con ela, pero sobre todo que a entendésemos tan ben, que a acompañásemos nese momento. E eisí vivimos as cousas na aldea, acompañándonos os uns aos outros en todo o que faga falla.

Artemisa dime que estou a lle amosar unha maneira distinta e moi fermosa de sentir e de vivir e a min iso alégrame moito porque a min sempre me puxo moito medo pensar que a Artemisa non lle gustaría como vivimos eiquí en Galicia, na aldea, en Ourense, como sentimos e pensamos, como celebramos as cousas, pero ter ese medo foi algo moi estúpido.

Da miña Artemisiña tamén quero falar, pero síntome incapaz de escribir sobre o que lle ocorre porque me pon moi tristeiriña e non lles quero facer caso a eses pensamentos que teño verbo o que está vivindo. Ela non está ben de saúde, pero sei que se vai poñer ben, seino, porque ela é moi forte tamén, pero tamén sinto medo cando me pregunto que ocorrería se ela se puxese peor. Ten unha anemia moi forte que lle tira as forzas físicas que precisa para vivir. Maréase moito e tampouco ten moita fame. Ademais, o que come non lle acaba de sentar moi ben, pero ela está disposta a loitar. Non obstante, o noso doutor díxolle que tería que deixar a súa dieta vegana por un tempo e a ela fíxolle moito dano ouvir esas verbas. Onte, cando saímos da corte de Xiña, díxome que, despois de vivir o que acababa de vivir, máis incapaz era de comer carne, que xamais o podería facer, por moi mal que se encontrase, porque é algo que a supera, que está por riba do que ela pode facer. Enténdoa perfectamente, pero agardo que non nos teñamos que ver obrigadas a tomar unha decisión tan horríbel.

Dáme medo que Artemisa estea máis doentiña do que ninguén imaxina, pero tamén sei que ese medo non nace de ningunha intuición, senón dos meus pensamentos; mais non o podo evitar. Non quero que lle pase nada. Se a Artemisa lle ocorre algo malo, eu non sei que faría, non o sei, non sei que sería quen de facer por ela. Coido que volvería entolecer se ela se enfermase. Non o podería aturar, pero tamén sei que faría calquera cousa por coidala. Artemisa nunca estará soa namentres eu ou calquera persoa que a coñeza respiremos.

Sei que miña nai tamén quere moito a Artemisa. Onte á noite, namentres Artemisa estaba na ducha, díxome que estaba moi feliz de que estivese cunha persoa tan boa. Expliqueille o que pasara con Louriña e como reaccionaramos as tres e pareceulle unha experiencia moi triste, pero tamén moi fermosa. Díxome que Artemisa tiña unha ialma moi pura e que merecía que todos a quixésemos moito, que merecía ser feliz. Esta tarde, cando chegamos a Ourense, Artemisa contoume que, pola mañá, namentres miña nai e máis ela facían unha bica que lles quedou riquísima, miña nai lle dera as grazas por todo o que facía por min. Artemisa contestoulle que me amaba con toda a súa ialma e que sempre faría calquera cousa por min. Contoume Artemisa que falaron de moitas cousas e que mesmo Artemisa lle explicou algunhas cousiñas da súa vida. Gústame moitísimo e faime moi feliz que miña nai e máis Artemisa se leven tan ben. É algo tan bonito e incribelmente fermoso... Pola Deusa, cantas bendicións temos na nosa vida.

E coido que xa vou deixar de escribir. Temos que preparar a cea. Mañá comezará outra semana fermosa chea de momentos únicos. Que feliz son. Sendo tan feliz, son quen de enfrontar calquera experiencia triste que nos veña. Sei que xuntas poderemos con todo. Sei que esta vida é a que sempre nos merecemos vivir. Preciso dar as grazas, pero ás veces sinto que non é abondo con darllas á Deusa. Preciso berrar “grazas” ao vento, á iauga, ao frío de Ourense... Que inverno tan bonito. Mais sei que ten que selo máis, que ha de nevar porque as montañas precisan máis neve para que os ríos poidan ter máis iauga, pero tamén sei que iso chegará.

 
Traducción:



Domingo, 13 de enero de 2019
Artemisa y yo hoy hemos hecho algo increíble y hermosísimo. Por la mañana fuimos al cementerio y, sentadas delante de la tumba de Lúa, tocamos y cantamos las canciones que más le gustaban a ella, a esa mujer cuya vida se apagó tan prontiño, tan injustamente. Artemisa aprendió a tocar con la guitarra las canciones que más le hacían sentir a Lúa y yo, intentando que mi voz sonase clara, canté junto a ella lo mejor que pude. Fueron unos momentos muy bonitos que nos acercaron a esa alma que aún sigue viva entre nosotros. Le cantamos canciones de Ses (una cantante que nos gustaba mucho a las dos) y de Amaral, entre otras que siempre estuvieron en nuestras vidas. Yo sentí muchísimas ganas de llorar en todo momento porque aquello que estábamos haciendo era algo que llevábamos planificando hacer hace mucho tiempo y, hasta ahora, no nos hemos atrevido a hacerlo porque era algo muy fuerte y Artemisa también debía sentirse capaz de poder tocar la guitarra delante de la tumba de Lúa imaginando que todas las notas que naciesen de sus dedos llegarían hasta ella. Yo mantuve los ojos cerrados casi todo el tiempo y sentía que en mi alma había sentimientos que no brotaban de mi corazón. Al mismo tiempo que cantábamos, yo sentía que el aire acogía palabras calladas que sólo nosotras podíamos oír, pero sé también que yo era la única que oía esas palabras tan silenciosas que cruzaban el cielo de la mañana, tan frío y teñido del color de las perlas. Había algo a nuestro alrededor que hablaba, que contenía una voz que no formaba parte de la naturaleza que nos rodeaba. Yo sabía que nuestras canciones llegaban hasta Lúa, dondequiera que esté, y lo sentía muy fuertemente en mi ser, como si alguien estuviese diciéndome que de verdad ella sí nos oía. Yo sentía que el viento que soplaba meciendo las ramas desnudas de los árboles transportaba nuestras canciones y yo sabía que Lúa nos agradecía que le cantásemos y le tocásemos esas cantigas que tanto le gustaban. Fue un regalo para ella. Va a hacer tres meses que se marchó para siempre y, hasta ahora, no nos hemos atrevido a darle ese regalo tan bonito que yo llevo tiempo queriendo entregarle.
Todavía tengo rescoldos del intenso resfriado que he pasado, pero pude cantar lo mejor que sé. Sé que mi voz podría haber sonado más clara, pero también notaba yo que estaba llena de sentimientos, que brotaba de mi alma arrastrando todas las emociones que la henchían en esos momentos. Y lo más bonito y emotivo fue descubrir que, casi cuando estábamos acabando de tocar todas las canciones que pensábamos darle a Lúa, Iria estaba escuchándonos con mucha atención, con los ojos llenos de lágrimas, reprimiendo un llanto que huía de su piel y de sus ojos sin que ella pudiese evitarlo. Cuando me enteré de que ella estaba allí, me giré y la miré con vergüenza, pero enseguida me di cuenta de que ella nos agradecía con toda su alma que hiciésemos eso para Lúa. La última canción que habíamos tocado era la más alegre de todas; una muiñeira de Ourense que nunca faltaba en nuestras pandeiradas, y yo en esos momentos sentía que estaba enviándole vida a través de nuestra música, le enviábamos vida a su muerte, algo que no se puede explicar. Ojalá que con estas canciones le hayamos podido ofrecer una nueva oportunidad para volver a vivir.
Iria se acercó a mí cuando supo que ya no tocaríamos más canciones y me dio un abrazo muy hermoso que me hizo llorar sin que nadie pudiese evitarlo. Llevaba mucho tiempo reprimiendo el llanto y el abrazo que me dio la madre de Lúa para agradecerme lo que habíamos hecho por su hija deshizo la fortaleza en la que yo encerraba mis ganas de llorar. Fue un momento muy bonito. Iria también abrazó a Artemisa, quien también había estado esforzándose mucho por no llorar mientras tocaba. Lo hizo muy bien. Hizo sonar la guitarra con mucha ternura y dulzura. Esos momentos que le dedicamos a Lúa fueron como un sueño. Nunca imaginé que Artemisa y yo pudiésemos vivir algo tan bonito delante de la tumba de Lúa. Antes de comenzar a tocar, yo me agaché y pasé la mano por las palabras que hay escritas en su lápida: “tus seres más queridos, entre familiares y amigos, nunca te olvidarán. Tu recuerdo vivirá siempre en nuestro corazón. Te queremos, Luíña” mientras sentía que mi pecho todo se llenaba de llanto y de tristeza. Creía que no podría cantar delante de su tumba, pero, en cuanto cerré los ojos y oí lo bonitas que sonaban en los dedos de Artemisa las notas de las canciones que le íbamos a regalar a su recuerdo, supe que la misma música me daría ánimo para cantar todo lo que teníamos pensado cantar.
Todos los días, Iria va a la tumba de Lúa para hablar con ella. Nos explicó esta mañana a Artemisa y a mí que sólo hablando con ella puede sosegarse, que siente que ella la escucha, que no duda de que su hija puede escucharla dondequiera que esté. Nos dijo que sentía que Lúa estaba en el aire, que le hablaba a través del viento, que la notaba brillar en la luz del día e incluso, en el frío que hiela el río Miño, podía sentir que estaba su piel, que ella sentía que podía acariciar las manos de su hija si tocaba el agua del río. Nos confesó que algunas vecinas le habían dicho que, si iba todos los días a la tumba de su hija, nunca podría superar su muerte, pero también entendían que necesitase hacerlo. Iria nos dijo que no le importaba no superar la muerte de su hija, que ya tenía edad suficiente para no superar nada más, que no quería dejar de recordar nunca a Lúa y tampoco pretendía dejar de llorarla, que llorándola era la única manera de saber que ella había existido, que no podía abandonarla en beneficio de su felicidad. Nos dijo también que le costaba mucho estar feliz sabiendo que nunca más podrá ver sonreír a su hija, pero que la muerte de ella no le quitaba las ganas de vivir. Quería seguir viviendo, pero teniendo muy presente a la persona que más quiso y quiere en el mundo. Su decisión es la más respetable del mundo. Me parece que nadie puede reinar sobre nuestros sentimientos. Nuestros sentimientos, la mayoría de veces, son mucho más fuertes que nuestras convicciones, más fuertes que todo lo que nos dicen los demás. Nadie puede saber cómo siente nuestra alma por mucho que intentemos explicarles a los demás cómo sentimos.
Este fin de semana ha sido muy especial. Creo que cada fin de semana que vivimos en la aldeíña es muy mágico, especial y único. Este fin de semana termina una semana inolvidable llena de momentos que no podré olvidar nunca, momentos que son parte de mi rutina. También he tomado una decisión importante: de momento no voy a seguir estudiando para las oposiciones. Hay varias razones que me convencieron de abandonar el estudio de estas oposiciones: una de ellas es que aquí en Galicia no hay casi plazas de administrativo del Estado, que, si quiero ser funcionaria en Galicia, tendría que prepararme unas oposiciones a la administración local. La otra razón es que de momento no quiero cambiar nada de mi vida. Sé que es mucho mejor ser funcionaria, que laboralmente ganaría muchísimas cosas si consiguiese sacar unas oposiciones, pero de verdad ahora no lo necesito porque el trabajo que tengo me gusta mucho y mucho más me gusta desde que lo comparto con Artemisa. Trabajar con Artemisa es lo mejor que puede ocurrirme en ese ámbito, en el ámbito laboral. Vivir con ella todas esas horas que trabajamos juntas y trabajar de lo mismo es algo que me llena muchísimo. Sentir que ella aprende gracias a mí es algo hermoso y también me gusta mucho que podamos compartir todo lo que vivimos en la cafetería. No me siento sola en mi trabajo, en absoluto, ni tan siquiera me duele tener que levantarme a las cinco de la mañana y salir a las cinco y media de mi casa haciendo el frío que está haciendo en Ourense esta semana porque sé que, dentro de unas horas, volveré a ver a mi Artemisiña y eso es algo tan grande que casi no sé vivirlo. Cuando la veo entrar en la cafetería a las nueve menos cuarto, siento una felicidad tan grande que no me cabe en el pecho y ansío comenzar a trabajar junto a ella todos los días. Además, Silvia está muy contenta con nosotras. El jueves encontré en la barra de la cafetería un papel en el que ella había escrito un mensaje muy largo que decía que estaba muy orgullosa de nosotras, que estaba muy contenta con nosotras, que trabajábamos muy bien las dos, que ya le habían dicho muchas veces los clientes que les gustaba mucho cómo éramos, que no nos cambiaría por nada del mundo y que fue algo muy acertado contratar también a Artemisa, que es una persona muy buena que enamora a todo el mundo, que es mucho más trabajadora y entregada de lo que esperaba y que está muy contenta, sobre todo eso. Leer esas palabras me hizo muy feliz y estaba deseando que viniese Artemisa para contárselo.
La vida ahora mismo me parece tan bonita que me cuesta mucho creer que todo lo que vivimos sea real. Me ha costado mucho conseguir esta vida. Hace mucho tiempo que soñaba con vivir justo como estoy haciéndolo ahora y tengo que reconocer que esta vida que tenemos Artemisa y yo aquí en Ourense, en mi bellísima y amada tierra, es mucho más bonita y mágica de lo que jamás pude imaginar. Ha costado mucho que mis sueños se cumplan, pero hoy he pensado que siempre acaba llegando lo que deseamos con todas nuestras fuerzas. Cuesta, pero acaba llegando. Ojalá yo pudiese volver al pasado para hablar con la Agnes que se marchitaba en el hospital y poder decirle que tuviese paciencia, que no permitiese que la tristeza la abatiese tanto, que llegaría el día en el que podría regresar a su añorada tierra y comenzar la vida que tanto ansiaba vivir, pero el pasado ya no se puede recuperar y, por mucho que lo desee, nunca podré disminuir la fuerza de toda esa tristeza que me destrozó el alma durante tanto tiempo; pero ahora siento que todo ese sufrimiento ha merecido la pena porque lo que tengo ahora es mucho más mágico que cualquier sueño. No puedo creer que alguien como yo, que siempre tuvo tanta mala suerte, pueda tener una vida tan hermosa y llena de bendiciones. Me emociono mucho cuando pienso en todo lo que tengo. No puedo evitarlo. Siento que continuamente tengo que dar las gracias. Esta mañana, mientras acariciaba las palabras que le dedicamos a Lúa, también le di las gracias a ella por facilitar tanto las cosas. Si Lúa no hubiese aparecido en mi vida, posiblemente yo no podría trabajar ni vivir en Ourense, no tendría trabajo y tampoco un hogar en el que vivir. Sé con mucha certeza que mi vida en Galicia no habría sido posible si Lúa no me hubiese dado tanto, si yo no hubiese estado con Lúa. El destino es mucho más inteligente de lo que imaginamos. Cada vez estoy más convencida de que hay algo por encima de nosotros que controla nuestra vida, nuestro futuro, todo lo que nos ocurre está planificado, unido a otras experiencias sin las cuales no serían posibles todas las que nos esperan después. Yo soy una persona que piensa muchísimo en todo, en las cosas más complicadas y trascendentales de la existencia, y para mí tiene mucho sentido que yo pueda vivir aquí en Ourense con Artemisa después de estar con Lúa.
Incluso tengo que reconocer que me gusta llorar por Lúa, me gusta sentirme tristiña por ella. Sé que merece la pena llorar por ella de vez en cuando porque se lo merece, merece que la recordemos con tanto cariño porque ella nos quiso muchísimo a todos y lo demostró siempre a través de sus atenciones, de sus gestos de amor, de sus palabras, de todos los regalos que nos hizo durante el tiempo que compartió con todos nosotros. Es bonito estar tristes por una persona que quisimos y que se marchó para siempre. Es bonito sentir un poquiño de morriña cuando la felicidad llena nuestra alma toda. El contraste de esas emociones tan intensas hace que la vida tenga más sentido, que sea más hermoso todo, como es hermoso un amanecer en el que el sol quiebra las brumas que esconden sus rayos. Hay algo en los contrastes de la vida que hace que ésta sea mucho más misteriosa y bella.
Lo que me hace inmensamente feliz es sentir que Artemisa también es feliz en esta vida. Me ha dicho muchas veces que se arrepiente de no haber venido a Galicia antes, pero yo le digo que las cosas pasan cuando tienen que ocurrir, que todo llega cuando tiene que llegar. Quizás nada hubiese salido tan bien si las cosas no hubiesen ocurrido como han acontecido. Tal vez no merezca la pena pensar tanto, sino sólo vivir, pero las personas tan sensibles como yo no podemos evitar pensar en las cosas y sentir orgullo cuando vamos descubriendo los porqués de cada acontecimiento. Es algo único saber el sentido de las cosas. Sé que yo pienso demasiado y que muchas veces ese pensar inagotable de mi mente puede ponerme muy tristiña y desasosegada, pero no cambiaría por nada mi manera de ser. Ahora le encuentro más sentido que nunca a mi manera de ser, a mi personalidad, a mi carácter, a todo lo que soy, porque soy consciente de que mi manera de ser es especial y única. Sí reconozco que tengo que desarrollar muchísimas facultades que ahora tengo dormidas en mi interior, pero sé también que éstas irán saliendo poquiño a poco.
Tengo que contar una cosiña muy hermosa que me ocurrió ayer al atardecer. Xiña, una vecina de la aldeíña (su nombre es Maruxiña), tenía una vaquiña enferma desde hacía días. Ayer por la tarde, nos encontramos con ella Artemisa y yo cuando volvíamos de dar un paseo por el bosque y nos explicó que estaba muy preocupada por su vaquiña, que había llamado a un veterinario que conocía y que le había dicho que estaba fuera de Galicia este fin de semana y que no podría ver a su vaquiña hasta el lunes. Nos contó que hacía tiempo que no comía bien, que no le apetecía moverse ni nada, que permanecía tumbadiña en la vaqueriza sin querer hacer nada y que no había manera de animarla. Entonces, me dijo algo que me dejó sin palabras: “sé que tú siempre has podido hablar con los animales. Ven conmigo e intenta descubrir lo que le ocurre a Louriña, a mi vaquiña.”
Hacía mucho tiempo que nadie hablaba de esa facultad mía tan misteriosa de la que todos los vecinos de la aldeíña tenían constancia y de la que nadie se había atrevido a hablar nunca. Era algo que se comentaba en silencio. Sólo mi madre insinuó algunas veces que yo tenía un poder especial porque me llevaba demasiado bien con los animales, pero nunca fue capaz de hablarlo con ningún vecino de la aldeíña porque todos ya pensaban que no era una rapaza normal. Mi modo de ser, de trabajar en el campo cuando venía la siega, la malla y también la vendimia no se asemejaba al modo de trabajar de cualquier otro rapaz o rapaza de la aldeíña, pues yo tenía una fuerza especial en los brazos y nunca me agotaba, por muy duramente que trabajásemos durante días. Es cierto que yo daba mucho de mí cuando trabajaba en el campo, pero me gustaba tanto sentirme fuerte que no podía notar el agotamiento que se apoderaba de mi ser.
Artemisa se quedó muy asombrada al escuchar las palabras que Xiña me había dirigido, pero no dijo nada. Sabía también que a mí me había conmovido mucho lo que me había dicho Xiña y que estaba a punto de emocionarme. Es la primera vez que alguien que no es mi madre me habla de eso.
No pude contestarle. La cogí del brazo y fuimos juntas a la vaqueriza para ver a Louriña. Louriña estaba tumbada con los ojos casi cerradiños. Antes de acercarme a ella, la miré atentamente para saber si ese momento era adecuado para estar con ella, para descubrir si quería compañía o prefería permanecer soliña. Entonces, sin que ni yo misma casi pudiese creerlo, noté que Louriña me miraba con los ojos llenos de tristeza y súplicas. Aquella vaquiña estaba pidiendo ayuda y no sabía cómo expresarla. No podía dudar de que lo que yo estaba sintiendo provenía del alma de Louriña. Sé que Artemisa también había advertido el sentido de la mirada de la vaquiña.
Lentamente, me acerqué a Louriña, con mucho cuidado, pues no quería molestarla, y, al ver que me aproximaba a ella, entonces abrió más los ojos y se removió inquieta, pero yo sabía que no estaba incómoda ni asustada. Artemisa y Xiña se quedaron en la entrada de la vaqueriza, sin moverse, y yo, cuando estuve ya muy cerquiña de la vaquiña, me agaché a su lado y la acaricié con mucho cariño y cuidado. Ella no dejaba de mirarme. En sus ojos yo podía ver el sufrimiento que estaba padeciendo. Entonces supe que a Louriña no le quedaba casi vida. Estaba muriéndose. Percatarme de eso me hizo mucho daño, pero intenté no romper a llorar porque no quería perder la calma tan rápido.
Louriña se movió y se arrimó un poquiño más a mí, dejando caer su cabeciña cerquísima de mi regazo. Yo no dejé de acariciarla, intentando que estuviese más tranquila. Ya había notado que en su vientre tenía unos bultiños muy extraños que seguramente eran la causa de su enfermedad, pero yo no soy veterinaria (a pesar de que me gustaría mucho serlo), no puedo hacer ningún diagnóstico. Sólo puedo sentir lo que un animal siente, sin que tenga que hacer ningún esfuerzo. Por eso soy incapaz de comer cualquier cosa que venga de ellos, porque me parece que su alma siente con mucha más intensidad que la nuestra.
En ese momento, me parecía que estábamos ella y yo soliñas en un mundo en el que nadie podría hacerle daño, pero yo sentía que su vida huía de su ser poquiño a poco, muy despaciño, como si le diese miedo alejarse del calor de ese cuerpo que estaba dejando de vivir.
Oí que Xiña me preguntaba qué le ocurría a Louriña, si estaba bien. No fue necesario decir nada. La miré con tristeza y ella supo interpretar muy bien mi mirada. Se acercó a su vaquiña con lágrimas en los ojos y, mientras se agachaba a nuestro lado, me dijo: “sabía que iba a pasar. Estaba muy maliña.” Y ya no dijimos nada más. Artemisa también vino hasta nosotras y se sentó en el suelo. Louriña estuvo muy acompañada mientras su vida se apagaba y yo sentía que nos lo agradecía, que no podía dejar de mirarnos, que sus ojos eran su voz. Cerró los ojos sintiéndose sosegada y protegida.
La muerte de Louriña ha sido un acontecimiento muy triste, pero he de decir que su fin ha sido bonito y entrañable. Las cosas tristes se viven en la aldeíña de otro modo. No hay tanta tragedia, pero la tristeza siempre se siente flotar en el aire. Nadie lanza gritos de impotencia ni va por los caminos diciendo en voz alta “ay, qué tristeza tengo en el alma.” No hace falta. Sólo las miradas de cada uno pueden expresar lo que llevamos por dentro. Yo siempre he sido así también. Pocas veces he expresado mi tristeza con palabras, sólo cuando ya no tenía más remedio, porque prefería guardarla en el silencio y en mis ojos, los que siempre hablaron mucho más que mi voz. Nosotros somos así. Callamos el sufrimiento, pero lo tenemos gritando por dentro. Tenemos gritando la tristeza, pero seguimos siendo fuertes. Yo sé que soy fuerte, mucho más de lo que yo pensaba, pero lo soy ahora mucho más que nunca porque estoy en mi tierra. Antes parecía y era una persona débil porque no estaba en mi tierra. Mi tierra no podía darme la fuerza para seguir viviendo a pesar de las cosas tristes que vivía. Ahora sí siento que tengo esa fuerza que antes me faltó.
Por eso, cuando Louriña murió, cuando cerró sus hermosos ojiños, cogí de las manos a Xiña y ambas lloramos sin hacer ruido. Artemisa también lloró y compartimos las tres un momento de tristeza que, no obstante, fue muy hermoso. Yo sentía que Xiña nos agradecía que estuviésemos con ella, pero sobre todo que la entendiésemos tan bien, que la acompañásemos en ese momento. Y así vivimos las cosas en la aldea, acompañándonos los unos a los otros en todo lo que haga falta.
Artemisa me dice que estoy mostrándole una manera distinta y muy hermosa de sentir y de vivir y eso a mí me alegra mucho porque a mí siempre me dio mucho miedo pensar que a Artemisa no le gustaría cómo vivimos aquí en Galicia, en la aldea, en Ourense, cómo sentimos y pensamos, cómo celebramos las cosas, pero tener ese miedo fue algo muy estúpido.
De mi Artemisiña también quiero hablar, pero me siento incapaz de escribir sobre lo que le ocurre porque me pone muy tristiña y no quiero hacerles caso a esos pensamientos que tengo acerca de lo que está viviendo. Ella no está bien de salud, pero sé que va a ponerse bien, lo sé, porque ella es muy fuerte también, pero también siento miedo cuando me pregunto qué ocurriría si ella se pusiese peor. Tiene una anemia muy fuerte que le quita las fuerzas físicas que precisa para vivir. Se marea mucho y tampoco tiene mucha hambre. Además, lo que come no acaba de sentarle muy bien, pero ella está dispuesta a luchar. No obstante, nuestro doctor le dijo que tendría que dejar su dieta vegana por un tiempo y a ella le hizo mucho daño oír esas palabras. Ayer, cuando salimos de la vaqueriza de Xiña, me dijo que, después de vivir lo que acababa de vivir, más incapaz era de comer carne, que jamás podría hacerlo, por muy mal que se encontrase, porque es algo que la supera, está por encima de lo que ella puede hacer. La entiendo perfectamente, pero espero que no tengamos que vernos obligadas a tomar una decisión tan horrible.
Me da miedo que Artemisa esté más enfermiña de lo que nadie imagina, pero también sé que ese miedo no nace de ninguna intuición, sino de mis pensamientos; mas no puedo evitarlo. No quiero que le pase nada. Si a Artemisa le ocurre algo malo, yo no sé qué haría, no lo sé, no sé qué sería capaz de hacer por ella. Creo que volvería a enloquecerme si ella se enfermase. No podría soportarlo, pero también sé que haría cualquier cosa por cuidarla. Artemisa nunca estará sola mientras yo o cualquier persona que la conozca respiremos.
Sé que mi madre también quiere mucho a Artemisa. Ayer por la noche, mientras Artemisa estaba en la ducha, me dijo que estaba muy feliz de que estuviese con una persona tan buena. Le expliqué lo que había pasado con Louriña y cómo habíamos reaccionado las tres y le pareció una experiencia muy triste, pero también muy hermosa. Me dijo que Artemisa tenía un alma muy pura y que se merecía que todos la quisiésemos mucho, que se merecía ser feliz. Esta tarde, cuando llegamos a Ourense, Artemisa me ha contado que, por la mañana, mientras mi madre y ella hacían una bica que les quedó riquísima, mi madre le había dado las gracias por todo lo que hacía por mí. Artemisa le contestó que me amaba con toda su alma y que siempre haría cualquier cosa por mí. Me ha contado Artemisa que hablaron de muchas cosas y que incluso Artemisa le explicó algunas cosiñas de su vida. Me gusta muchísimo y me hace muy feliz que mi madre y Artemisa se lleven tan bien. Es algo tan bonito e increíblemente hermoso... Por la Diosa, cuántas bendiciones tenemos en nuestra vida.
Y creo que ya voy a dejar de escribir. Tenemos que preparar la cena. Mañana comenzará otra semana hermosa llena de momentos únicos. Qué feliz soy. Siendo tan feliz, soy capaz de afrontar cualquier experiencia triste que nos venga. Sé que juntas podremos con todo. Sé que esta vida es la que siempre nos merecimos vivir. Necesito dar las gracias, pero a veces siento que no es suficiente con dárselas a la Diosa. Necesito gritar “gracias” al viento, al agua, al frío de Ourense... Qué invierno tan bonito. Mas sé que tiene que serlo más, que ha de nevar porque las montañas precisan más nieve para que los ríos puedan tener más agua, pero también sé que eso llegará.
 

 
 

sábado, 12 de enero de 2019

DIARIO DE ARTEMISA: SÁBADO, 12 DE ENERO DE 2019


Sábado, 12 de enero de 2019

Estoy escribiendo sintiéndome protegida por el calor de la lumbre. Agnes lee junto a mí, también amparada por el calor de la lareira. Tenía muchas ganas de escribir, pero sobre todo tenía ganas de volver a la aldeíña de Agnes. Siento que aquí también puedo encontrar mi hogar. Siento que este lugar ya es mi hogar, una parte innegable de mi vida y un rincón donde puedo alejarme de todo aquello que me ha preocupado e inquietado a lo largo de mi existencia. Este rincón parece formar parte de otra dimensión. Parece alejado de cualquier sentimiento punzante, parece quedar apartado de la energía negativa y de la maldad. Tenía muchas ganas de estar en la aldea sobre todo para poder disfrutar del silencio y de la tranquilidad que aquí moran. Esta mañana, desperté oyendo el canto de los pocos pájaros que no se fueron, que se atrevieron a seguir viviendo aquí pese al frío del invierno. Desperté oyendo también hablar en la calle a Anxos con Iria y con más vecinas de la aldea. Sus voces estaban impregnadas de tranquilidad y sencillez. Comentaban que hacía mucho frío y una de ellas decía que tenía que llamar a algún veterinario porque tenía mala la “vaquiña”. Salvo eso, no se oía nada. El silencio era otra voz que escuchaba y que hablaba junto a las tres mujeres que intercambiaban sonrisas y palabras llenas de cariño y armonía. Hay algo en los habitantes de la aldea que me calma, que me hace saber que la vida no es tan difícil como pienso a veces, pese a que ellos llevan en realidad una vida muy dura, pues tienen que trabajar en el campo haga el tiempo que haga. Ahora, el invierno ha dejado paralizados los trabajos del campo, pero nunca descansan. Estas personas me despiertan una admiración muy tierna y me dan envidia también porque las siento más puras que las personas que vivimos en alguna ciudad. Yo todavía tengo en el alma la prisa y el estrés de haber vivido en una ciudad tan estresante durante tres años por lo menos. En Ourense no me estreso tanto, pero también es verdad que me exijo mucho, aunque también tengo que decir que no siento la misma agonía que sentía cada vez que tenía que caminar por aquellas calles tan llenas de gente, con tantos coches y ruido. Hay cosas de esa ciudad que extraño, pero las que me da Ourense les resta importancia a las que no tengo. También ahora estoy yendo por fin a la autoescuela para hacer prácticas. Cada vez me siento más segura conduciendo; algo que pensé que no llegaría nunca.

Tengo que contar muchas cosas. Ahora me siento tan tranquila que incluso me cuesta construir frases y saber qué quiero contar primero. La calma de la aldea se me ha metido en el alma y ha barrido todo lo que llevaba acumulado. Aunque no lleve una vida estresante, tengo todavía huellas de todo lo que he sufrido estos últimos meses por causa de mis decisiones. Tengo todavía en el alma las huellas de esa inmensa tristeza que estuvo a punto de matarme hace unos meses. Todavía lloro cuando recuerdo cuánto extrañé a Agnes, cuánto me sentí morir sin ella y me cuesta reponerme un poco de lo que me ocurrió cuando Agnes estaba con Lúa. No obstante, cuando estoy en la aldea, parece que todo eso no haya pasado y que lo único que ha habido en mi vida siempre ha sido sencillez, felicidad y amor. Todo eso queda muy lejos, pero a veces sí siento escalofríos cuando recuerdo que estuve a punto de quitarme la vida, sobre todo porque me horroriza pensar que me habría perdido todo esto que estoy viviendo ahora si lo hubiese conseguido. También siento que ahora amo más la vida, más que nunca, porque últimamente he vivido momentos en los que pensaba que mi vida se me iría, en los que creí que perdería mi salud para siempre. Ahora aprecio más que nunca el hecho de estar viva. Estar viva es el regalo más inmenso que tenemos, que nos dieron, y cada momento es especial, aunque sea duro, pues los momentos duros nos ponen a prueba y nos hacen más fuertes. Me convenzo más que nunca de que vivir es una bendición cuando miro a Agnes y noto toda la fortaleza que reina en su interior, cuando la observo trabajando con tanta energía y recuerdo cuán enferma ha llegado a estar. Agnes es el ejemplo más grande que tengo a mi alcance de superación, de fortaleza. Es increíble que ahora pueda vivir tan tranquilamente y a la vez con tantas ganas después de haber estado tan enferma, después de haberse hallado tantas veces al borde de la muerte.

Lo primero que quiero explicar es que me encanta trabajar en la cafetería. No me imaginaba que me gustaría tanto. me lo paso muy bien trabajando con Agnes, aprendo mucho con ella e incluso es que tengo que reconocer que me alivia muchísimo saber que, cuando termine de trabajar, no tendré que seguir trabajando en casa, cuando me acuerdo de que, fuera del trabajo, ya no tengo que hacer nada más, que mi trabajo sólo consiste en estar ocho horas sirviendo a toda la gente que viene a la cafetería, haciendo infusiones, cafés, bocadillos (por cierto, no me gusta nada hacer bocadillos de embutido), poniendo pastas en el horno, limpiando las mesas y haciendo muchas más cosas que nunca terminaría de escribir. Lo que más me gusta es sentir que la gente me sonríe, saber que a la gente le caigo bien y sobre todo trabajar con Agnes. Nos coordinamos perfectamente, ella me dice qué es lo que tengo que hacer cuando llego por la mañana y nos distribuimos las tareas sin ninguna complicación. Además, nos reímos muchísimo por la cosa más tonta. Reímos hasta llorar de risa y eso nos da energía para seguir trabajando. Trabajar en la cafetería es mucho más sencillo de lo que me esperaba no sólo porque las tareas que tengo que realizar sean fáciles, sino porque con Agnes todo siempre se vuelve mucho más ligero, es todo mucho más mágico y bonito. Es cierto que, cuando ella se va a las tres, me siento algo vacía, pero saber que en dos horas volveremos a vernos me da fuerzas para trabajar el tiempo que me queda. Además, me siento muy a gusto en todo momento con la gente. Hay personas de todo tipo, pero por lo general la gente es muy amable y paciente. Además, me gusta mucho ver cómo Agnes se dedica a hacer su trabajo lo mejor posible, me gusta verla trabajar con tanta eficiencia y energía. He de reconocer que, cuando tengo que hacer algo por primera vez, me siento muy insegura, como cuando tuve que hacer un cappuccino por primera vez y Agnes me enseñó a hacerlo. Es una cosa muy simple, pero me sentía muy insegura y pensaba que me iba a quedar muy mal. También me sentí así cuando tuve que rellenar de chocolate unos cruasanes pequeños, pero después ya lo hago como si llevase mil años haciendo todo eso. Agnes, además, me hace confiar en mí, me ayuda a tener más seguridad en mí misma.

Mas tengo que hablar de algo que no es tan positivo, pero tampoco lo considero muy grave o, más bien, yo no quiero darle la importancia que quizás tenga. El lunes fuimos al médico para que me diesen los resultados de los análisis. Me dijeron que tenía que ir; lo cual quería decir que no salieron bien. Cuando salen bien, no hace falta que vayas a ninguna consulta. Agnes me acompañó en todo momento y, cuando me preguntó si quería que entrase conmigo a la consulta del doctor (por cierto, me gusta mucho el doctor que tenemos), le dije que sí. No quería estar sola en ese momento. Tenía miedo a que me diesen una mala noticia y quería que ella estuviese a mi lado. Lo que tengo es una anemia fortísima. El doctor me explicó que tengo falta de hierro tanto en la sangre como en las reservas de hierro, que en las reservas de hierro no tengo nada de hierro prácticamente y que por eso me mareo, por eso apenas tengo hambre, por eso tengo todos esos síntomas que tengo. Me preguntó si había vivido recientemente una situación que me hubiese afectado anímicamente y le dije que sí. Enseguida pensé en lo mal que estuve cuando Agnes y yo lo dejamos. Sabía que esa época tan oscura me dejaría secuelas físicas porque no me alimenté bien durante semanas, porque estuve tan y tan triste que ni ganas tenía de comer ni de beber agua. No tenía ánimo para nada, ni siquiera para dormir. No podía dormir bien, no me sentaba bien lo que comía, sólo podía llorar y llorar sin sentir que ese llanto tuviese fin. Lloraba sintiendo que cada vez estaba más vacía. Solamente estuve sin Agnes un mes y medio prácticamente, pero ese tiempo me hizo mucho daño. Pasé una depresión fortísima que se dejó dejándome unas huellas graves que me costará mucho borrar. Sé que la anemia que tengo nació justo en ese tiempo tan triste y duro. El doctor (que se apellida Piñeiro) me dijo que no me asustase, que seguramente podré recuperarme rápido con las pastillas de hierro que me recetó y sobre todo me recomendó que cambiase mi alimentación. Me dijo que tenía   que abandonar mi dieta vegana y que tendría que hacer el esfuerzo de comer carne. Sinceramente, yo me puse a llorar cuando me dijo eso. Le dije que era absolutamente incapaz de comer carne, que no podía ni pensarlo. Él me sonrió y me dijo que, entonces, me hiciese zumos de remolacha todos los días, que comiese soja varias veces a la semana y muchísimas legumbres y nueces. También me dijo que tenía que comer muchas naranjas y mandarinas, hacerme zumos de limón por las mañanas para obtener la vitamina C que posibilite que mi organismo asimile el hierro que voy comiendo. Me advirtió de que, si en un mes no había mejorado prácticamente, tendría que comer carne obligadamente, como si fuese una medicina. Agnes se puso blanca cuando oyó esas palabras. Cuando salimos de la consulta, me dijo que ella se había recuperado de una anemia fortísima sin necesidad de comer carne. Esa anemia fue una de las secuelas que tuvo de haber estado en coma y yo fui testigo de cómo se iba recuperando poco a poco. Recuerdo perfectamente todo lo que la ayudé en ese tiempo. Lo que no entiendo es cómo es posible que no cayese en sus brazos, cómo fui capaz de estar con ella en todo momento sin abandonar mis convicciones. Me acuerdo de que la ayudaba a ducharse, a asearse, a todo, a todo, porque no se podía casi mover y tuvo una recuperación lentísima. Yo fui su más fiel enfermera y lo que no entiendo es cómo es posible que no traspasase la débil frontera que nos separaba. Me acuerdo perfectamente de cómo me miraba Agnes, de cómo me daba las gracias continuamente, de cómo se ruborizaba cada vez que tenía que ayudarla a vestirse o a ducharse, de cómo lloraba cuando le decía que nunca iba a dejarla sola, de cómo notaba yo lo protegida que se sentía a mi lado. Son muchísimos los recuerdos que guardo de esos meses tan duros.

Yo sé que me recuperaré. Agnes se ha recuperado de cosas más graves. Esta anemia que tengo no es nada grave. Todavía me mareo mucho, pero Agnes siempre está ahí para ayudarme. El miércoles, me mareé mucho de repente mientras sostenía en mis manos una bandeja llena de tazas. Ni siquiera me dio tiempo a llamarla. Agnes estaba limpiando una mesa cuando se dio cuenta de que no me encontraba bien. Se giró y me miró mucho antes de que yo tuviese tiempo de llamarla. Lo que más me estremeció y aún me estremece es que no fue necesario que le dijese nada. Ella intuyó que no me encontraba bien y actuó con una rapidez increíble. Enseguida vino hasta mí, con una mano me quitó la bandeja y la dejó en la mesa y con la otra me sostuvo para que no me cayese. Me ayudó a sentarme y permaneció a mi lado hasta que me recuperé, diciéndome que estuviese tranquila, ayudándome a sosegarme, porque es que a mí me afecta mucho marearme. Me siento impotente porque el cuerpo se me va, porque no puedo hacer nada para evitar el mareo, porque noto que el mundo se vuelve loco. Experimento una sensación horrible al sentir que el suelo se balancea, que no puedo mantener el equilibrio y que se me nubla la vista. Cuando me encontré algo mejor, Agnes, literalmente, me dio una cucharada de chocolate. Llenó una cuchara con el chocolate con el que rellenamos los cruasanes y eso me dio la vida, la verdad. Suerte tengo de que no hubiese nadie en ese momento en la cafetería. Eran las dos de la tarde, momento en el que prácticamente nunca viene nadie. Es el momento en el que Agnes y yo aprovechamos para comer juntas.

Tengo que reconocer que los mareos y mi anemia no atenúan la fuerza de la felicidad que siento. Soy muy feliz. Sé que me tengo que cuidar mucho. El doctor Piñeiro me dijo que, si la anemia no remitía, tendrían que investigar de dónde proviene, pero él también confía en que me recuperaré muy pronto. Soy feliz también porque tengo una vida muy bonita y sencilla. No necesito nada más. Me gustaría que no llegase nada más, que el tiempo se detuviese. Quiero que la vida sea siempre esto.

Y para mí es un regalo venir a la aldea. Ayer me emocioné muchísimo cuando llegamos. Tuve que ir corriendo a la habitación de Agnes (en la que dormimos siempre, la que también es ya mía, según me dice ella) porque no pude evitar ponerme a llorar mucho. Agnes vino tras de mí y le confesé que me había emocionado mucho oír cómo Anxos preguntaba si yo no había venido, porque Agnes entró antes que yo a su casa y yo me quedé un momento afuera hablando con Damián, que nos había traído en el coche, evidentemente. Cuando Anxos preguntó por mí, sentí que ella era la madre que me falta, que ella estaba convirtiéndose en la madre que perdí hace mucho tiempo. El cariño con el que me recibió intensificó esa emoción tan bonita y sentir el calor de este hogar tan antiguo y bonito y el silencio que lo inunda todo me desmoronó por completo. Anxos me trata como si me conociese desde siempre, con un cariño y una comprensión mucho más grandes que los que mi propia madre me dedicaba. MI madre me quería mucho, pero era muy severa conmigo. Quería adoctrinarme todo el tiempo sobre los valores de la Iglesia y quería que fuese una hija ejemplar siempre para poder presumir de mí delante de las demás vecinas. Por eso siempre sentí que la decepcionaba continuamente, por eso nunca fui capaz de confesarle que yo no era para nada la hija que ella esperaba tener. Ella me dijo, desde que era una niña, que tenía que casarme con un hombre bueno que me protegiese, esperaba de mí que me casase por la Iglesia y que tuviese hijos. Quería que fuese abogada o médico y que ganase mucho dinero para no pasar nunca ninguna necesidad.

Mi madre sigue viva, pero me temo que no le gustaría nada reencontrarse conmigo y mucho menos descubrir qué tipo de vida llevo. Cuando mi padre murió, ella se volvió mucho más estricta; pero, por suerte, yo ya estaba estudiando en León. Iba los fines de semana a casa y durante la semana vivía en un piso de estudiantes. De esa época casi no le he hablado a nadie porque no la recuerdo con mucho cariño, ya que me sentía muy mal por no poder estar junto a mi padre, quien estaba muy enfermo de cáncer. Murió de cáncer de estómago.  Debido a que mi padre tuvo cáncer de estómago, el doctor Piñeiro me dijo que tendría que hacerme unas pruebas porque ese tipo de cáncer es hereditario, pero esas pruebas me las realicé hace unos años y los resultados no fueron para nada alarmantes. No obstante, tendría que hacerme pruebas periódicamente, y no me las hago.

Ahora no quiero pensar en cosas tan tristes. No sé si a mi madre le gustaría saber de mí, pero yo tampoco sé si quiero saber de ella. Hay algo en mí que me dice que no tengo que volver a verla, que tengo que aceptar que ella nunca más va a estar en mi vida. Y, sin embargo, siento también que Anxos está ocupando el puesto que tendría que ocupar mi madre en mi corazón. Se preocupa por mí con toda sinceridad, es tan buena conmigo que a veces siento que no me lo merezco. Ni siquiera tengo que pensar en que ella me acepta. Aceptar no es una palabra que entre en su diccionario porque tampoco se encuentra en su mente la palabra rechazar.

Y de momento eso es todo lo que tengo que contar. Vivimos muy intensamente cada día. Siempre que llego del trabajo, Agnes y yo nos reencontramos profundamente la una con la otra en momentos que desvanecen el resto del mundo. Nunca dejamos de oír el amor que late en nuestra alma. Continuamente nos decimos “te quiero, te amo” a través de miradas que sólo nosotras sabemos interpretar, a través de silencios que nadie más puede oír, a través de gestos que sólo tienen sentido para nosotras. La forma como nos presionamos la mano en momentos puntuales, la manera como nos sonreímos, el modo como nos hablamos e incluso cómo callamos ciertas cosas que la otra no necesita oír expresan sin cesar lo que sentimos. Es todo tan sincero que nunca dudé de que nuestro amor viviría eternamente.

Y, con este frío tan intenso que está haciendo en Galicia (y sobre todo en Ourense), nos apetece muchísimo bañarnos en las Burgas o estar en casa protegidas del frío, pero también nos gusta sentir este frío tan gélido que hiela las calles. No obstante, Agnes está muy preocupada porque no nieva. Dice que, a estas alturas del invierno, las montañas de Ourense tendrían que estar más nevadas. Me cuenta que, en enero, su aldea estaba cubierta por un manto blanco que los aislaba a todos del resto del mundo y que el Miño estaba helado. Ahora también hay capas de hielo flotando en el río, pero dice Agnes que esta situación no se asemeja para nada a las que ella vivía cuando era pequeña; pero a mí me parece que hace muchísimo frío, que este frío va a helarme la sangre. Lo que me sorprende es que Agnes no se acobarde para nada cada vez que sale de casa a las cinco y media de la mañana. Qué valiente que es.

Y ya voy a dejar de escribir por hoy. Espero haber dejado constancia de lo feliz que soy. Espero que mis palabras hayan estado cargadas todas de buena energía, porque es lo único que siento que tengo dentro de mí: una energía preciosa que me hace brillar.

 

 

 

 

domingo, 6 de enero de 2019

DIARIO DE ARTEMISA: DOMINGO, 6 DE ENERO DE 2019


Domingo, 6 de enero de 2019

Estoy muy nerviosa. Mañana empiezo a trabajar en la cafetería. Al final, Silvia consintió en que mi horario fuese de nueve de la mañana a cinco de la tarde. Me proponía trabajar de diez a seis, pero ese horario no me gustaba nada porque no me motivaba nada trabajar hasta las seis de la tarde. Agnes estará conmigo enseñándome todo lo que necesito saber, pero desconocer las tareas que tengo que realizar no es lo que más nerviosa me pone. Me pone nerviosa adentrarme en un nuevo trabajo y no saber responder a lo que Agnes y Silvia esperan de mí. Agnes me ha convencido de que va a ser todo muy fácil e incluso me ha transmitido la ilusión que tiene por trabajar juntas. Dice que jamás se imaginó que ella y yo pudiésemos acabar trabajando en el mismo sitio. Yo sé que esto es temporal, que algún día tendremos que volver realidad nuestros proyectos. A mí me gustaría tener un herbolario donde pudiésemos ofrecer terapias alternativas a las personas que no quieren tratarse sólo a través de la medicina tradicional; pero, para llevar a cabo un proyecto así, se requiere la acreditación de esos conocimientos porque no podemos ponernos a tratar a la gente sin tener algo que les asegure a todas esas personas que realmente hemos adquirido legalmente esos conocimientos. La salud de la gente es algo muy importante. También nos gustaría tratar a animales, evidentemente. La salud es importante, sea la de una persona, animal o planta. Mi hermana lleva toda la vida formándose en ese ámbito y ella tiene lo que a mí siempre me habría gustado tener, pero yo he tirado por otros caminos que me han alejado de lo que realmente deseé hacer con mi vida y creo que a Agnes le ocurre exactamente lo mismo. Sinceramente, yo no sé qué narices hace Agnes intentando prepararse unas oposiciones de administrativa del Estado. El estudio de esos temas no la satisface ni la motiva en absoluto y además el contenido de esos temas es totalmente opuesto a lo que ella es. Creo que Agnes no ha nacido para aprender esas cosas tan terrenales y materialistas. No me extraña en absoluto que le cueste ponerse a estudiar. Esos temas no alimentan nada el alma y no le satisface nada aprenderse todo eso porque realmente no le es hermoso, al contrario, le aburre soberanamente y es incapaz de centrarse cuando estudia. Es mucho más satisfactorio para ella y le llena mucho más el alma ensayar para sus conciertos, cantar, tocar y bailar delante de la gente que quiere y que tanto admira observarla formando parte de la música. Y yo entiendo perfectamente que no le quede ánimo para estudiar algo tan aburrido cuando vuelve del trabajo, tan cansada mental y físicamente; pero yo no seré quien la convenza de que se olvide de las oposiciones. Que lo intente. No tiene nada que perder, pero sí es verdad que exigirse tanta concentración la agota muchísimo más de lo que se merece.

Mi hermana se fue esta mañana. Nos marchamos de la aldea a las nueve y a las once ya estábamos en la estación de Ourense para que ella cogiese un tren que la llevaría a Santiago, que es de donde volvía. Me ha dado muchísima pena despedirme de ella, tanto que no he podido evitar ponerme a llorar. En principio, mi hermana iba a quedarse hasta mañana, pero al final nos desveló que le iba mucho mejor volver hoy porque mañana ya empezaría a trabajar, que ya le tocaba después de tantos días de vacaciones como ha tenido. Mi hermana es autónoma y eso le permite no tener obligaciones con nadie, pero también pierde mucho dinero cuando se coge tanto tiempo de vacaciones. No obstante, ella dice que eso no tiene que restringir su felicidad, es decir, ella prefería mil veces estar con nosotras en Galicia antes que seguir ganando dinero lejos de las personas que más quiere en el mundo.

Estos días que hemos compartido han sido hermosísimos, han estado llenos de momentos preciosos y mágicos que nos han unido mucho más y yo creo que a mi hermana la han ayudado a deshacer las emociones tristes que experimentaba hacia Agnes e incluso hacia Galicia. Se ha marchado teniendo el alma llena de energía positiva y de comprensión. Me ha asegurado muchas veces que entiende por qué queremos vivir aquí, que incluso aprueba que vivamos aquí, pero también me ha confesado que la preocupa que vivamos en un lugar donde hace tanto frío. Eso me lo ha dicho riéndose.

Cuando nos hemos despedido en la estación de Ourense, me he echado a llorar sin poder evitarlo y ella me ha abrazado muy fuerte mientras me pedía que no llorase porque entonces iba a ser mucho más difícil para ella separarse de mí. Agnes no ha venido a despedirse de mi hermana porque está mala con la gripe. Ella dice que sólo es un resfriado, pero para nada es sólo un resfriado lo que tiene porque lleva desde el miércoles con mucha fiebre. Cuando volvía a casa después de despedirme de mi hermana, el frío contra el que Casandra no dejaba de intentar protegerse se ha vuelto en mi contra y se ha apoderado de todo mi cuerpo. Saber que no volvería a ver a mi hermana hasta mayo por lo menos (si es que ella no quiere venir antes a Ourense) me ha hecho sentir mucho más helada y he estado llorando hasta que he llegado a casa. No sé por qué me ha dado tanta pena separarme de mi hermana. Sé que volveremos a vernos alguna vez, que podemos mantenernos comunicadas a través del teléfono, del whatsapp e incluso del skype, pero nada de eso me servía de consuelo. Además, mi hermana me ha ayudado mucho a organizar algunas cosas de la casa que Agnes y yo todavía no habíamos organizado. Me ha ayudado a ordenar mejor los armarios e incluso me ha ayudado a llevar a la aldea, a la casa de Iria, algunas cosas de Lúa que Agnes aún no se había atrevido a tocar. Hubo algo que nos estremeció mucho a mi hermana y a mí y es que el otro día, cuando estábamos acumulando algunas cajas para llevarlas a la aldea esa misma mañana (eso ocurrió el miércoles), encontramos una caja toda llena de escritos de Lúa. Lo que nos sorprendió no fue encontrar todos esos escritos, sino el hecho de que Lúa ya hubiese guardado todo eso mucho antes de morir. Yo le pregunté a Agnes si Iria o ella habían guardado todo eso en esas cajas y me dijo que no. Lo primero que nos encontramos en esas cajas fue un papel donde Lúa había escrito algo así como (lo traduciré al castellano porque no recuerdo exactamente las palabras que había escritas): “No quiero que ni mi madre ni mucho menos Agnes tengan que guardar estos folios llenos de tanta tristeza. Prefiero guardarlos yo cuando sé que me queda muy poco tiempo para organizarlo todo antes de morir. No quiero que la muerte me sorprenda antes de que haya reunido mis escritos más tristes, pero tampoco quiero eliminarlos. No deseo que mi voz se pierda tanto en el olvido. Si los elimino, estaré matándome antes de tiempo.”

Me moría de ganas de leer los demás folios que Lúa había llenado con su clara y bonita letra, pero no tuve tiempo y mi hermana me dijo que yo no tenía por qué asomar las narices en sus recuerdos de esa manera, que le correspondía hacerlo a su madre o a Agnes. Agnes no sabe que Lúa escribió tanto, pero yo no quiero que esos escritos se pierdan. Me gustaría leerlos e incluso reunirlos para poder tener más acceso a ella, a lo que fue, a lo que sintió y pensó.

He hecho muchas cosas con mi hermana, entre ellas practicar con el coche de Lúa. Me siento más preparada para examinarme; pero lo haré dentro de un mes. Mientras tanto, iré a la autoescuela para hacer algunas prácticas y así no tengo que molestar tanto a Damián, que el pobre parece que sólo viva para ayudarme a practicar con el coche.

Tengo muchas cosas que contar y no sé por dónde seguir. Mañana, además de empezar a trabajar, iré al médico porque ya tendrán los resultados de los análisis que me hicieron. No conté que, hace más o menos una semana, Agnes consiguió sacarme que no me encuentro bien físicamente. Me dijo que llevaba días observando que estaba más débil de lo habitual, que se había dado cuenta de que me mareaba con nada, aunque yo quisiese ocultárselo. No pude seguir escondiéndole a Agnes que no estoy bien físicamente. Cuando se lo confirmé, se sintió muy mal e incluso estuvo a punto de ponerse a llorar. Me preguntó por qué no le contaba las cosas, por qué le había ocultado algo tan importante, por qué quería protegerla de esa manera. Me dijo que lograba justo todo lo contrario y que no quería que volviese a esconderle algo tan importante. Tiene toda la razón del mundo. A las dos nos preocupa sobre todo que me maree con tanta facilidad y que me siente mal la comida con tanta frecuencia. He llegado a vomitar alguna vez, pero sobre todo siento dolor de barriga y enseguida me lleno, aunque coma muy poco. Mi hermana me dice que estoy embarazada. Evidentemente, eso no puede ser bajo ninguna circunstancia, pero, sinceramente, me encantaría que fuese eso lo que me ocurre, aun que fuese el aire quien me haya dejado embarazada. A mí sí me gustaría ser madre alguna vez, pero Agnes no quiere. Yo creo que Agnes sería una mamá muy buena y dulce. Tal vez alguna vez cambie de opinión.

Mañana saldremos de dudas. Tendré que decirle al médico que también noto que me duelen mucho los huesos cuando camino, algo extrañísimo que nunca me ha ocurrido antes. Estoy muy asustada, pero no quiero decírselo a Agnes porque ella también lo está y no quiero alimentar su miedo. Agnes no me dice nada de eso porque tiene tanto miedo que no puede ni pensar. Yo noto que finge que no le da importancia e incluso me dice que no tengo que preocuparme por nada, que estoy muy bien, que no me ocurre nada, pero sé que no piensa exactamente eso, que piensa todo lo contrario y que tiene más miedo de lo que me quiere transmitir. Mañana ella me acompañará al médico. No le he pedido que me acompañe. Se ha empeñado ella en hacerlo. Me ha dicho que no me dejará sola en ningún momento y que ésa fue la última vez que viví sola una preocupación así tan grande.

Mañana va a ser un día muy importante por muchos motivos. Agnes no irá a trabajar porque todavía está enferma, pero me ha dicho que irá conmigo a la cafetería para ayudarme en todo lo que necesite. Silvia también estará allí porque Agnes no va a ir a primera hora. Silvia es mucho más comprensiva de lo que parecía, sobre todo con Agnes. Ha sido ella quien le ha dicho que no vaya a trabajar tan temprano, que no madrugue tanto si todavía tiene fiebre y tanta tos y mucho menos con el frío que está haciendo en Ourense, que esto en vez de una ciudad parece un congelador, tan helado que está todo por las mañanas y con tantos grados bajo cero, que ha habido hasta cinco grados bajo cero. En la aldeíña esta mañana hacía cero grados. Es increíble que pueda hacer tanto frío en un lugar donde yo he llegado a pasar tanto y tanto calor., me acuerdo del verano pasado cuando estábamos a cuarenta y dos grados por lo menos. Qué curioso.

Estos días con mi hermana han sido muy bonitos, pero también es verdad que, desde que Agnes se puso mala, hemos hecho menos cosas. El jueves fue a trabajar ya encontrándose muy mal porque el miércoles por la noche ya empezó a tener fiebre y mucha tos, pero Agnes es muy cabezona y fue a trabajar a pesar de que Silvia le dijo que no fuese, pero fue, y el jueves fue un día durísimo para ella. Yo creo que tuvo fiebre durante todo el día. Por la tarde, cuando llegó, descubrimos que estaba a treinta y ocho por lo menos y desde entonces no ha bajado de esa temperatura. Además, es terca como una mula y no quiere tomarse medicinas. Su madre la convenció el viernes de que se tomase un triste Paracetamol. Yo tampoco estoy de acuerdo con tratarnos con ese tipo de medicinas, pero hay ocasiones en las que es necesario ceder un poco y olvidarnos un tanto de nuestra ideología, pero es que lo hizo porque tenía casi cuarenta y no había manera de que la fiebre le bajase por muchos remedios caseros que le hiciésemos.

También es verdad que Agnes ha estado muy bien tratada en todo momento y eso le impedía deshacerse en llanto, que siempre se pone muy sensible cuando se enferma. Su madre ha estado con ella como nunca la he visto y en la aldeíña hemos estado muy protegidas del frío porque hemos pasado el fin de semana en torno  a la lareira.

Pues creo que eso es lo más importante que tengo que contar. Escribiré cuando pueda explicando cómo ha ido el día de mañana y cómo han salido mis análisis. Ojalá no sea nada, por favor. Nunca he sentido tanto miedo por mi salud. Ahora me arrepiento de tantas cosas... Me arrepiento de haber intentado quitarme la vida hace unos meses, pero también entiendo que la mente te puede traicionar muchísimo cuando estás tan mal. Ay, por favor, que no sea nada...