jueves, 19 de diciembre de 2019

DIARIO DE AGNES: MÉRCORES, 18 DE DECEMBRO DE 2019


Mércores, 18 de decembro de 2019
Estamos vivindo unhas semanas terríbeis no tocante ao clima. Chove moitísimo dende hai meses. Case que non temos días de tregua e vai un vento fortísimo que me pon un medo horríbel. Zoa tan forte que nin podemos camiñar pola rúa. Lúa está a me levar no coche ao choio practicamente todas as mañás porque, polo xeral, chove a cachón e, se vou camiñando, chego totalmente enchoupada á cafetaría. Iso xa me ocorreu moitísimas veces. Non me importa que chova. Mesmo amo a choiva. O que me estarrece é o vento; ese vento que bota árbores ao chan, que arrinca tellados, que nos empurra se tentamos camiñar pola rúa... Teño a sensación de que a Ourense a está a atacar unha forza incontrolábel que a quere destruír. Sei que os temporais son normais eiquí, moi habituais; pero é que ultimamente estamos a sufrir moitísimos temporais en moi pouco tempo. Había moito tempo que non vía algo así. Hoxe, cando chegamos dos ensaios, estaba a cidade chea de cousas, o chan estaba alfombrado por pólas de árbores, arrincadas sen piedade dos seus troncos, de lixo, de follas, de papeis, e o vento arrastraba calquera cousa sen importarlle o que pesase. A choiva caía con desesperación do ceo, coma se a natureza quixese chorar desconsoladamente por algunha desgraza. Chamei á miña nai e díxome que na aldeíña o Miño rebordara e que no bosque caeran moitas árbores. Que medo. Por sorte, a nosa casa está ben, pero non se pode saír á rúa porque a choiva fixo ríos que baixan sen control polas rúas inclinadas. Este ambiente tan perigoso, de natureza descontrolada e enfadada, ponme os pelos de punta. Sei que non consigo ren desacougándome tanto, pero non o podo evitar. Por sorte, nós vivimos na parte alta de Ourense e o Miño quédanos lonxe, pero sinto arrepíos cando vexo como baixa o río, sen control, con tanta forza, facendo todo ese ruído que nunca fai. É arrepiante e, aínda que me guste a choiva, devezo por ver brillar o sol, devezo por poder saír á rúa sen ter que estar pendente de se levo paraugas ou non, desexo camiñar con normalidade pola rúa sen sentir que a choiva me molla ata os ósos... Chegará ese día cedo e o medo que teño tamén é que ese desexo que sinto faga que veñan meses de seca, que iso é moito peor; pero estes temporais, estas treboadas, este vento e esta choiva están a facer moito dano. Non son choivas sas.
Tamén quero falar doutras treboadas que non deixan pegada no mundo, nin na rúa, nin en ningures; unhas treboadas silandeiras que arrasan con esas cousiñas inmateriais que son tan importantes. Levo días sentindo que algo non vai ben na vida de Artemisa. Casandra non me chama dende hai ben semanas e non consigo dar con elas. Sei que Artemisa non quere saber nada máis de min. Hai case un mes, pediume polo whatsapp que falásemos por teléfono porque me quería dicir unha cousiña. Respondín á chamada co corazón encollido. Cando me chamou, estaba soa na casa porque Lúa fora dar un paseo con Laila aproveitando que deixara de chover por uns momentos. Artemisa chamoume porque se quería despedir de min. Quería seguir vivindo coma se eu non existise, pero non quería desaparecer sen dicirme adeus. Eu quedei abraiadísima cando ouvín as súas verbas, pero tamén a entendía. Comprendía perfectamente que ela se quixese afastar de min. Intuía que non o estaba a pasar nada ben e que só se podería sentir mellor sen non falabamos. Entendíao e, emporiso, non lle insistín en que o pensase mellor. Díxenlle que respectaba a súa decisión e que, se algunha vez se sentía quen de volver falar comigo e non só iso, senón tamén de formar parte da miña vida sen sentir dor, alí estaba eu para recibila, que sempre estaría aí para o que precisase. Ela díxome que, polo momento, non era capaz de falar comigo porque lle doía que amase a Lúa, pero que tiña a esperanza de que algún día puidese facelo.
Eu entendino todo perfectamente, pero non puiden evitar sentir moita mágoa. Cando colguei, tiña ganas de chorar. O que me poñía tristeiriña non era perder a Artemisa no meu presente, senón separarme dunha persoa coa que compartira moitísimas cousas. Non era a Artemisa do presente a que botaría en falla, pois ela mudara moito nos últimos meses que viviu eiquí comigo, senón a Artemisa que coñecín cando comezamos a estar xuntas, a compartirmos a vida. Esa Artemisa nunca máis voltaría e, aínda que voltase, eu non podería volver con ela, pois amo a Lúa cunha forza que me descontrola e faime ser tan distinta... Eu tampouco son a mesma persoa que comezara a compartir a vida con Artemisa hai xa tantos anos. Son outra muller moi distinta, chea de vida e de optimismo, cos seus momentos de tristura, pero sobre todo son unha muller chea de forza, de enerxía... e non podo nin quero voltar ao que fun. Artemisa tamén mudou moito... mais eu sei que non foi unicamente o amor que sinto e sentín sempre por Lúa o que lle fixo mudar. Hai algunha razón máis que mudou a súa preciosa maneira de ser, que a amargou por dentro e que lixou con xenreira e rancor o seu fermoso interior. Dende que mantivemos esa conversación que en realidade foi a nosa despedida, sentín que algo vai moi mal na súa vida.
Aquela tarde na que se despediu de min, sentín e intuín que nas súas verbas había unha realidade que ela me agochaba. Notaba que a súa voz estaba chea de silencios. Cando falaba, a súa voz soaba tan profundamente enchoupada de tristura, de desalento... Sentín un arrepío cando me dei de conta de que, por moito que ela tentase falar con acougo, a súa voz estaba tan apagada. Había unha enerxía moi escura no seu interior. Souben que non se sentía tristeiriña só porque non estivese comigo, senón por outro motivo que a superaba, que lle facía moito máis dano. Dende que falei con ela aquela tarde, non deixei de presentir que algo está a lle ocorrer e que ninguén fala comigo porque non queren que o descubra. Onte confirmáronseme esas intuicións. Pregunteille a Casandra polo Whatsapp se estaban ben e só me dixo que o martes nos veriamos. Casandra é moi sincera e o feito de que non me conteste ás preguntas que fago me desacouga moitísimo.
Esta mañá, cheguei á cafetaría sentindo que algo me avisaba de que a Artemisa estaba a lle ocorrer algo horríbel. A única maneira de saber se aquilo era certo era preguntándolles aos Arcanos se Artemisa está ben. Malia non amala xa nin estar namorada dela, sígoa apreciando moito por todo o que vivimos, por como nos quixemos e polas cousas que compartimos. Desexo que estea ben, que a vida lle vaia ben, que sexa feliz e que poida atopar o seu posto no mundo, o seu fogar, o benestar preciso que a axude a amar a vida como sempre a amou.
Os Arcanos reveláronme unha realidade terríbel. Antes de botar as cartas, concentreime moitísimo en contactar con esas forzas que sempre responderon ás miñas invocacións. Sentín latexar en min ese don que me vén de tan lonxe, herdanza da miña nai, da miña avoa, da nai da miña avoa... Sentín que non estaba soa, que o cuarto no que estaba se enchía dunha enerxía moi poderosa que me falaba a través das dimensións. Achábame na cafetaría, eran as seis e media da mañá, e sentinme moito máis esperta que nunca ao notar por dentro de min ese poder tan antergo. Había moito tempo que non atendía a ese don tan máxico que teño, pero non importaba, nunca importa, porque sempre está aí agardando a que o precise. Non me atrevía a empregar o meu don porque, a última vez que me falara, estiven moi mal, reveloume cousiñas que me impresionaron moito e dábame medo seguir en contacto con esas forzas que me traían lembranzas tan antigas, doutras épocas lonxanas; pero esta mañá si que o precisaba. Quedei abraiada cando notei que ese don falaba máis forte que nunca, respondéndome, conectándome con esas enerxías, eses seres, esas realidades que tanto me podían axudar a saber o que necesitaba saber.
Sentín un arreguizo percorréndome o corpo todo cando interpretei o significado das cartas que saíran. Ademais, podía notar como os Arcanos me falaban silandeiramente non só a través das cartas, senón tamén a través da conexión que nos unía, que unía a miña ialma con esas forzas máxicas. É unha sensación que non se pode explicar con verbas, que só está feita de sentimentos, de emocións, de sensacións; unha sensación feita de moitas sensacións que falan empregando unha linguaxe que non está creada con verbas. É algo da ialma, non da mente, e, emporiso, non se pode transcribir nin expresar verbalmente.
Quedei tan abraiada que non souben que facer. Poñíame medo seguir dándolles a volta ás cartas que aínda me fallaban por interpretar, pero tíñao que facer para obter a mensaxe toda do que eles me querían dicir, a mensaxe enteira, as solucións, como podía axudar a Artemisa dende tan lonxe... Sentín que o estómago se me facía pequeno, pequeno, que me custaba respirar, que un frío horríbel me xeaba as mans, a ialma.
Segundo os Arcanos, Artemisa estaba moi pretiño da morte. Artemisa está moi, moi doente, moito, tanto que nin tan sequera poden contar os días que lle restan para a fin. Iso foi o que eles me dixeron. Non, aquilo non podía ser verdade. Notei que comezaba a tremer, que non daba domeado os meus sentimentos, pero tentei manter a calma porque, neses momentos, é preciso estarmos quedas, tranquilas, ignorando os nosos potentes sentimentos para podermos interpretar ben a mensaxe que nos chega dende esa dimensión á que só uns poucos podemos acceder. As únicas cartas positivas que saíran dicíanme que eu a podía axudar empregando a miña maxia, os meus dons; que non era preciso que estivese ao seu carón para axudala a transitar por ese camiño horríbel, cheo de doenza, de malestar, de morte.
Artemisa só viviría se eu a axudaba. Aquilo era demasiado grande para aceptalo. Souben que a súa doenza se acougaría coa miña axuda, non só cos tratamentos que lle estaban a aplicar; eses que tanto dano lle están a facer. Eu podíaa axudar doutra maneira moito máis máxica, pero tiña que ser forte, non me tiña que deixar vencer polo profundo desalento que lle enche a ialma a ela. Souben tantas cousas e todas asemade... Custábame distinguir entre os meus pensamentos e as mensaxes que os Arcanos me entregaban. Souben que Artemisa está completamente afundida, que non atopa motivos para loitar contra a doenza que a está a atacar, que se está deixando vencer... e iso dóeme moitísimo. Dóeme porque ela tiña moitos proxectos de vida, tiña moitas esperanzas... Non podo aturar que unha persoa que aprecio tanto estea tan mal, tan desanimadiña, sen ganas de vivir, cando vivir é o único que podemos facer nesta existencia, poder vivir, e ter esperanzas sobre todo, por riba de todo. Eu tamén estiven moi doente e sei perfectamente que é non querer vivir, desexar que todo desapareza. Emporiso, agora que estou ben, dou as grazas coa miña ialma toda por ter outra oportunidade para vivir, para ser eu mesma, para ser feliz, para loitar polos meus soños; a meirande parte dos cales xa se me cumpriron, xa se fixeron realidade, e non hai nada máis bonito e máxico que sentir que os teus soños xa non son soños nin ilusións, senón a máis fermosa realidade.
Non obstante, eu sei que aínda de todo curada non estou. Hai momentos nos que noto que o meu ánimo treme e calquera cousa me pode asustar moito, pero loito por manterme estábel e a felicidade que enche a miña vida arestora é tan poderosa que consegue afastar de min calquera ameaza que me estarreza.
As cartas que ficaban agochadas reveláronme, ao final, cando me atrevín a darlles a volta, que eu podía axudar a Artemisa enviándolle enerxía positiva, enviándolle luz, saúde, a través de rituais que eu sabía facer moi ben. Había moitísimo tempo que non celebraba ningún ritual. Comenteille a Lúa o que ocorrera esta mañá coas cartas e ela animoume a facerlle caso ao que os Arcanos me dixeran. Hai pouquiño rematei de celebrar un ritual moi bonito e poderoso. Había moito tempo que non sentía tanta maxia enchéndome a ialma toda, o meu corpo todo. Namentres celebraba o ritual, sentíame aboiar nunha nube, coma se non houbese chan, e todo ficou lonxe de min durante todos eses momentos.
Agora síntome estraña, cunha mestura de enerxía e sentimentos no meu interior que me confunde. Sinto, penso, sinto moito e penso tanto que sinto que me vai estopar a cachola, pero síntome realizada, feliz, tranquila, malia pasar tanta tensión esta tarde e estar pasándoa por mor do vento, deste potente e destrutivo temporal; mais Lúa transmíteme tanta calma co seu amor, co seu agarimo... Sei que non abonda con celebrar un só ritual para enviarlle enerxía bonita e luz a Artemisa. Seica teña que dedicarlle máis de media hora todos os días para podela axudar. Non me importa facelo. Ela impórtame e Lúa tamén me anima a que a axude como poida. Sei que Artemisa non quere que eu saiba que ela está doente. Pensa que manterme lonxe dela é mellor que permitir que eu coñeza a súa realidade e a poida axudar, pero non sei se algunha vez saberá que eu a estou axudando así, deste xeito tan máxico. Non a podo axudar doutra maneira porque ela non quere que eu saiba como está.
Síntome tristeiriña por ela, pero tamén esperanzada. Seica sinta eu toda a esperanza que ela non sente e talvez sexa abondo para axudala.
Vou tentar falar de cousiñas máis alegres. Vivo tan intensamente os meus días que practicamente non me resta tempo nin para lembrar de escribir. Emporiso, levo tanto tempo sen escribir, porque non teño tempo para facelo, non porque non queira, porque ganas de facelo non me fallan. Escribiría en todas partes o feliz que son, o ben que me sinto, o chea de fermosura e maxia que teño a ialma. Son tan feliz que non o sei sentir. Son tan feliz que non me molesta a tristura, que non me asusta chorar, que son quen de me enfrontar aos problemas con ánimo e esperanza. A alegría que sinto decotío faime ser consciente das cousiñas boas que ten cada momento e cada feito e podo procurar a mellor solución para todo. Estou positiva, optimista, feliz, contenta, risoña... e o mellor de todo é que comparto a miña felicidade con Lúa. Aínda que me saiba mal recoñecelo, Lúa é o amor da miña vida. Si, a Artemisa quíxena moitísimo, pero a Lúa quíxena antes. Lúa foi o meu primeiro amor e, como di unha cantiga moi famosa en Galiza: “os amoriños primeiros son moi malos de olvidare”. A ela nunca a esquecín, nunca. Sempre pensei nela, sempre desexei reencontrarme con ela, sempre desexei volver realidade todos os nosos soños... e estar lonxe dela tíñame desesperanzada. Pensar que nunca máis a volvería ver desesperábame tanto que non o podía aturar. Afíxenme á idea de que nunca poderiamos estar xuntas, emporiso tentei ser feliz coa vida que tiña perante miña. Namorei de Artemisa case sen crelo, incapaz de aceptar que a amaba a ela tamén; pero agora ese amor xa quedou moi lonxe. Queda en min o agarimo que lle teño porque iso nunca poderá mudar. Por Lúa sinto un amor que me fai sentir como unha adolescente, que me entolece, que me tira a razón dun xeito delicioso. Non sei explicar con verbas o unidas que estamos porque me parece que ningunha linguaxe podería expresar algo tan grande e máxico. É unha conexión profunda, fermosa e moi máxica que nos permite falarnos aínda que non esteamos xuntas. Eu podo saber se Lúa está ben ou mal malia non falar con ela. Se non está ben, algo me avisa diso e, despois, cando lle pregunto se lle ocorreu algo, ela confírmame o que eu sentira. Este amor, esta conexión tan bonita, revélanos o que a outra pensa só mirándonos aos ollos; enche de verbas os silencios que mantemos... É algo tan grande, tan fermoso, tan cálido... Sei que quero pasar a miña vida toda ao seu lado, como sempre desexei, como levo desexando dende que era cativa, dende que souben que estaba profundamente namorada dela. Lúa complétame, compleméntame, faime sentir chea. Non sería quen de vivir sen ela. Sei que ela sente exactamente o mesmo ca min porque mo amosa sempre, en todo momento, pero sobre todo cando nos amamos, cando nos deixamos levar pola paixón máis intensa; esa que tanto nos entolece. Eses momentos danme tanta vida... Cando estamos tan unidas, tan xuntas, tan intimamente xuntas, o mundo desaparece, só existe ela para min, e só desexo entolecerme entre os seus brazos todas as veces posíbeis. Gústame tanto perder o control de min mesma entre os seus brazos e compartir con ela o pracer máis intenso... É algo que tampouco sei explicar. Nunca gocei tanto destas cousiñas como gozo agora con Lúa, como tamén o fixen o ano pasado, cando estivemos xuntas. Ela faime perder a noción de todo e desinhíbeme tanto que non penso ren cando estou con ela, non penso o que digo, nin como a bico, a abrazo ou a acariño... Só me deixo levar polo que sinto, por esas infindas ganas de facer que goce, de entolecela, de compartilo todo con ela, todo, todo o que son. Perdemos tanto a noción do tempo cando nos amamos que, cando voltamos á realidade, sempre quedamos abraiadísimas ao dármonos de conta de que pasaron tantas horas.
Tamén gozamos doutras cousiñas, como a música. Nunca compartín a música con ninguén como a comparto con ela. Con Lúa, Iauga gañou moitísimo porque Lúa toca o piano e moitos instrumentos máis. Pasamos longas horiñas na nosa casa, ela tocando o piano e eu, seguíndoa coa voz, cantando con ela. Gústanos tanto vivir eses momentos que, cando o facemos, cremos que nada máis existe. Son momentos moi fermosos que nos enchen a ialma dunha beleza infinda que nos fai sentir tan felices, que nos fai sentir que voamos, voamos no noso fermoso mundo cheo de amor, de luz, de vida.
Tamén cociñamos xuntas. Con Artemisa nunca compartía a cociña porque a Artemisa non lle gustaba nada que alguén cociñase xunta ela. Prefería cociñar ela soa porque dicía que se aclaraba máis coas cousas e que lle saía todo moito mellor. Emporiso, nunca compartiamos algo tan bonito como o cociñar. Con Lúa, no canto, cociño moito e cada vez aprendo a facer máis cousiñas. Estou conseguindo que Lúa coma menos carne cada vez. Ela si comía carne, pero, dende que está comigo, di que o quere deixar de facer. Non a estou influíndo, senón axudando. Tamén facemos tortas e doces que nunca fixera antes.
Este Nadal, Casandra vai vir con Gabriel a Ourense e pasarán as festas na aldeíña. Que ganas teño de vivir eses días. Eu non creo no Nadal como o fan a meirande parte das persoas, pero gústanme moitísimo estas datas. Gústanme dende que era cativa porque me parecen moi bonitas, moi máxicas. Son días cheos de amor, de luces, dun espírito que fai esquecer por uns intres as rivalidades... Sei que non é todo tan idílico e precioso como penso, pero para min si que o é. amais, será o primeiro Nadal que vivirei con Lúa. Ela nunca veu á aldeíña no Nadal, cando a neve o cubría todo, cando todo estaba tan bonito... Ela sempre pasou o Nadal en Ourense, na cidade, cos seus pais. A miña nai tamén está moi contenta de que Lúa e máis eu esteamos xuntas. Díxome este venres que Artemisa lle parecía moi boa muller e que lle gustaba como persoa, pero que intuía que non podía estar moito tempo comigo porque non se atopaba de todo a gusto nesta vida e que así non se pode estar con ninguén. Mesmo a miña nai me dixo que intuía que Artemisa non entendía o que eu sinto pola miña terra e alguén que comparta a vida comigo ha de entender iso á perfección. A miña nai non mo dixo, pero eu sei que ela prefire que eu estea con Lúa. Nótase que o pensa por como me pregunta cousas, polo interese que amosa cando lle contamos algo, polo feliz e ditosa que é cando imos xuntas á aldeíña... Amais, é algo que eu sei sen que mo teña que dicir. Seino porque coa miña nai teño unha conexión moi forte e fermosa.
Botaría séculos falando de como son os nosos días, pero non teño tempo para seguir escribindo. Hei de axudar a Lúa a facer a cea. Hai pouquiño que chegamos do ensaio e sempre que ensaiamos quedo cunha sensación tan bonita... As nosas cancións cada vez soan máis fermosas. Lúa sabe tocar tantos instrumentos que fai que cada peza soe inmellorábel. Estamos ensaiando porque o día de Nadal faremos un concerto en Ourense, nun centro cívico no que traballa Antíia;  unha dass comppoñenntes de Iauga.
E iso é todo por hoxe.


Traducción:


Miércoles, 18 de diciembre de 2019:
Estamos viviendo unas semanas terribles con respecto al clima. Llueve muchísimo desde hace meses. Casi no tenemos días de tregua y hace un viento fortísimo que me da un miedo horrible. Sopla tan fuerte que ni podemos caminar por la calle. Lúa está llevándome en coche al trabajo prácticamente todas las mañanas porque, por lo general, llueve a cántaros y, si voy caminando, llego totalmente empapada a la cafetería. Eso ya me ha ocurrido muchísimas veces. No me importa que llueva. Incluso amo la lluvia. Lo que me aterra es el viento; ese viento que tira árboles al suelo, que arranca tejados, que nos empuja si intentamos caminar por la calle... Tengo la sensación de que a Ourense está atacándola una fuerza incontrolable que quiere destruirla. Sé que los temporales son normales aquí, muy habituales; pero es que últimamente estamos sufriendo muchísimos temporales en muy poco tiempo. Hacía mucho tiempo que no veía algo así. Hoy, cuando llegamos de los ensayos, estaba la ciudad llena de cosas, el suelo estaba alfombrado por ramas de árboles, arrancadas sin piedad de sus troncos, de basura, de hojas, de papeles, y el viento arrastraba cualquier cosa sin importarle lo que pesase. La lluvia caía con desesperación del cielo, como si la naturaleza quisiese llorar desconsoladamente por alguna desgracia. Llamé a mi madre y me dijo que en la aldeíña el Miño se había desbordado y que en el bosque se habían caído muchos árboles. Qué miedo. Por suerte, nuestra casa está bien, pero no se puede salir a la calle porque la lluvia hizo ríos que bajan sin control por las calles inclinadas. Este ambiente tan peligroso, de naturaleza descontrolada y enfadada, me pone los pelos de punta. Sé que no consigo nada desasosegándome tanto, pero no puedo evitarlo. Por suerte, nosotras vivimos en la parte alta de Ourense y el Miño nos queda lejos, pero siento escalofríos cuando veo cómo baja el río, sin control, con tanta fuerza, haciendo todo ese ruido que nunca hace. Es escalofriante y, aunque me guste la lluvia, ansío ver brillar el suelo, ansío salir a la calle sin tener que estar pendiente de si llevo paraguas o no, deseo caminar con normalidad por la vida sin sentir que la lluvia me moja hasta los huesos... Llegará ese día pronto y el miedo que tengo también es que ese deseo que siento haga que vengan meses de sequía, que eso es mucho peor; pero estos temporales, estas tormentas, este viento y esta lluvia están haciendo mucho daño. No son lluvias sanas.
También quiero hablar de otras tormentas que no dejan huella en el mundo, ni en la calle ni en ninguna parte, unas tormentas silenciosas que arrasan con esas cosiñas que son tan importantes. Llevo días sintiendo que algo no va bien en la vida de Artemisa. Casandra no me llama desde hace muchas semanas y no consigo dar con ellas. Sé que Artemisa no quiere saber nada más de mí. Hace casi un mes, me pidió por el Whatsapp que hablásemos por teléfono porque quería decirme una cosiña. Respondí a la llamada Con el corazón encogido. Cuando me llamó, estaba sola en casa porque Lúa había ido a dar un paseo con Laila aprovechando que había dejado de llover por unos momentos. Artemisa me llamó porque quería despedirse de mí. Quería seguir viviendo como si yo no existiese, pero no quería desaparecer sin decirme adiós. Yo me quedé sorprendidísima cuando oí sus palabras, pero también la entendía. Comprendía perfectamente que ella quisiese alejarse de mí. Intuía que no estaba pasándolo nada bien y que sólo podría sentirse mejor si no hablábamos. Lo entendía y, por eso, no le insistí en que lo pensase mejor. Le dije que respetaba su decisión y que, si alguna vez se sentía capaz de volver a hablar conmigo y no sólo eso, sino también de formar parte de mi vida sin sentir dolor, allí estaba yo para recibirla, que siempre estaría ahí para lo que necesitase. Ella me dijo que, por el momento, no era capaz de hablar conmigo porque le dolía que amase a Lúa, pero que tenía la esperanza de que algún día pudiese hacerlo.
Yo lo entendí todo perfectamente, pero no pude evitar sentir mucha lástima. Cuando colgué, tenía ganas de llorar. Lo que me ponía tristiña no era perder a Artemisa en mi presente, sino separarme de una persona con la que había compartido muchísimas cosas. No era la Artemisa del presente la que echaría en falta, pues ella había cambiado mucho en los últimos meses que vivió aquí conmigo, sino a la Artemisa que conocí cuando comenzamos a estar juntas, a compartir la vida. Esa Artemisa nunca más volvería y, aunque regresase, yo no podría volver con ella, pues amo a Lúa con una fuerza que me descontrola y me hace ser tan distinta... Yo tampoco soy la misma persona que comenzara a compartir la vida con Artemisa hace ya tantos años. Soy otra mujer muy distinta, llena de vida y de optimismo, con sus momentos de tristeza, pero sobre todo soy una mujer llena de fuerza, de energía... y no puedo ni quiero volver a lo que fui. Artemisa también cambió mucho... mas yo sé que no fue únicamente el amor que siento y sentí siempre por Lúa lo que le hizo cambiar. Hay alguna razón más que mutó su preciosa manera de ser, que la amargó por dentro y que manchó con rabia y rencor su hermoso interior. Desde que mantuvimos esa conversación que en realidad fue nuestra despedida, sentí que algo va muy mal en su vida.
Aquella tarde en la que se despidió de mí, sentí e intuí que en sus palabras había una realidad que ella me escondía. Notaba que su voz estaba llena de silencios. Cuando hablaba, su voz sonaba tan profundamente empañada de tristeza, de desaliento... Sentí un escalofrío cuando me di cuenta de que, por mucho que ella intentase hablar con sosiego, su voz estaba tan apagada. Había una energía muy oscura en su interior. Supe que no se sentía tristiña sólo porque no estuviese conmigo, sino por otro motivo que la superaba, que le hacía mucho más daño. Desde que hablé con ella aquella tarde, no dejé de presentir que algo está ocurriéndole y que nadie habla conmigo porque no quieren que lo descubra. Ayer se me confirmaron esas intuiciones. Le pregunté a Casandra por Whatsapp si estaban bien y sólo me dijo que el martes nos veríamos. Casandra es muy sincera y el hecho de que no me conteste a las preguntas que hago me desasosiega muchísimo.
Esta mañana, llegué a la cafetería sintiendo que algo me avisaba de que a Artemisa estaba ocurriéndole algo horrible. La única manera de saber si aquello era cierto era preguntándoles a los Arcanos si Artemisa está bien. A pesar de no amarla ni de estar enamorada de ella, sigo apreciándola mucho por todo lo que vivimos, por cómo nos quisimos y por las cosas que compartimos. Deseo que esté bien, que la vida le vaya bien, que sea feliz y que pueda encontrar su puesto en el mundo, su hogar, el bienestar preciso que la ayude a amar la vida como siempre la amó.
Los Arcanos me revelaron una realidad terrible. Antes de echar las cartas, me concentré muchísimo en contactar con esas fuerzas que siempre respondieron a mis invocaciones. Sentí latir en mí ese don que me viene de tan lejos, herencia de mi madre, de mi abuela, de la madre de mi abuela... Sentí que no estaba sola, que el cuarto en el que estaba se llenaba de una energía muy poderosa que me hablaba a través de las dimensiones. Me hallaba en la cafetería, eran las seis y media de la mañana, y me sentí mucho más despierta que nunca al notar por dentro de mí ese poder tan ancestral. Hacía mucho tiempo que no atendía a ese don tan mágico que tengo, pero no importaba. Nunca importa, porque siempre está ahí aguardando a que lo necesite. No me atrevía a usar mi don porque, la última vez que me había hablado, estuve muy mal, me reveló cousiñas que me impresionaron mucho y me daba miedo seguir en contacto con esas fuerzas que me traían recuerdos tan antiguos, de otras épocas lejanas; pero esta mañana sí que lo necesitaba. Me quedé asombrada cuando noté que ese don hablaba más fuerte que nunca, respondiéndome, conectándome con esas energías, esos seres, esas realidades que tanto podían ayudarme a saber lo que necesitaba saber.
Sentí un escalofrío recorriéndome todo el cuerpo cuando interpreté el significado de las cartas que habían salido. Además, podía notar cómo los Arcanos me hablaban silenciosamente no sólo a través de las cartas, sino también a través de la conexión que nos unía, que unía mi alma con esas fuerzas mágicas. Es una sensación que no se puede explicar con palabras, que sólo está hecha de sentimientos, de emociones, de sensaciones; una sensación hecha de muchas sensaciones que hablan empleando un lenguaje que no está creado con palabras. Es algo del alma, no de la mente, y, por eso, no se puede transcribir ni expresar verbalmente.
Me quedé tan sorprendida que no supe qué hacer. Me daba miedo seguir dándoles la vuelta a las cartas que todavía me quedaba interpretar, pero tenía que hacerlo para obtener todo el mensaje de lo que ellos querían decirme, el mensaje entero, las soluciones, cómo podía ayudar a Artemisa desde tan lejos... Sentí que el estómago se me hacía pequeño, pequeño, que me costaba respirar, que un frío horrible me helaba las manos, el alma.
Según los Arcanos, Artemisa estaba muy cerquiña de la muerte. Artemisa está muy, muy enferma, mucho, tanto que ni tan siquiera pueden contar los días que le faltan para el fin. Eso fue lo que ellos me dijeron. No, aquello no podía ser verdad. Noté que comenzaba a temblar, que no conseguía dominar mis sentimientos, pero intenté mantener la calma porque, en esos momentos, es preciso que estemos quietas, tranquilas, ignorando nuestros potentes sentimientos para poder interpretar bien el mensaje que nos llega desde esa dimensión a la que sólo unos pocos podemos acceder. Las únicas cartas positivas que habían salido me decían que yo podía ayudarla usando mi magia, mis dones; que no era preciso que estuviese a su lado para ayudarla a transitar por ese camino horrible, lleno de enfermedad, de malestar, de muerte.
Artemisa sólo viviría si yo la ayudaba. Aquello era demasiado grande para aceptarlo. Supe que su enfermedad se calmaría con mi ayuda, no sólo con los tratamientos que estaban aplicándole, ésos que tanto daño están haciéndole. Yo podía ayudarla de otra manera mucho más mágica, pero tenía que ser fuerte, no tenía que dejarme vencer por el profundo desaliento que le llena el alma a ella. Supe tantas cosas y todas a la vez... Me costaba distinguir entre mis pensamientos y los mensajes que los Arcanos me entregaban. Supe que Artemisa está completamente hundida, que no encuentra motivos para luchar contra la enfermedad que está atacándola, que está dejándose vencer... y eso me duele muchísimo. Me duele porque ella tenía muchos proyectos de vida, tenía muchas esperanzas... No puedo soportar que una persona que aprecio tanto esté tan mal, tan desanimadiña, sin ganas de vivir, cuando vivir es lo único que podemos hacer en esta existencia, poder vivir, y tener esperanzas sobre todo, por encima de todo. Yo también he estado muy enferma y sé perfectamente qué es no querer vivir, desear que todo desaparezca. Por eso, ahora que estoy bien, doy las gracias con toda mi alma por tener otra oportunidad para vivir, para ser yo misma, para ser feliz, para luchar por mis sueños; la mayor parte de los cuales ya se me han cumplido, ya se hicieron realidad, y no hay nada más bonito y mágico que sentir que tus sueños ya no son sueños ni ilusiones, sino la más hermosa realidad.
No obstante, yo sé que todavía del todo curada no estoy. Hay momentos en los que noto que mi ánimo tiembla y cualquier cosa puede asustarme mucho, pero lucho por mantenerme estable y la felicidad que llena mi vida ahora es tan poderosa que consigue alejar de mí cualquier amenaza que me aterre.
Las cartas que permanecían ocultas me revelaron, al final, cuando me atreví a darles la vuelta, que yo podía ayudar a Artemisa enviándole energía positiva, enviándole luz, salud, a través de rituales que yo sabía hacer muy bien. Hacía muchísimo tiempo que no celebraba ningún ritual. Le comenté a Lúa lo que había ocurrido esta mañana con las cartas y ella me animó a hacerle caso a lo que los Arcanos me habían dicho. Hace poquiño terminé de celebrar un ritual muy bonito y poderoso. Hacía mucho tiempo que no sentía tanta magia llenándome toda el alma, todo el cuerpo. Mientras celebraba el ritual, me sentía flotar en una nube, como si no hubiese suelo, y todo permaneció lejos de mí durante todos esos momentos.
Ahora me siento extraña, con una mezcla de energía y sentimientos en mi interior que me confunde. Siento, pienso, siento mucho y pienso tanto que siento que me va a estallar la cabeza, pero me siento realizada, feliz, tranquila, pese a pasar tanta tensión esta tarde y estar pasándola por causa del viento, de este potente y destructivo temporal. Mas Lúa me transmite tanta calma con su amor, con su cariño... Sé que no basta con celebrar un sólo ritual para enviarle energía bonita y luz a Artemisa. Quizás tenga que dedicarle más de media hora todos los días para poder ayudarla. No me importa hacerlo. Ella me importa y Lúa también me anima a que la ayude como pueda. Sé que Artemisa no quiere que yo sepa que ella está enferma. Piensa que mantenerme lejos de ella es mejor que permitir que yo conozca su realidad y pueda ayudarla, pero no sé si alguna vez sabrá que yo estoy ayudándola así, de este modo tan mágico. No puedo ayudarla de otra manera porque ella no quiere que yo sepa cómo está.
Me siento tristiña por ella, pero también esperanzada. Tal vez sienta yo toda la esperanza que ella no siente y quizás sea suficiente para ayudarla.
Voy a intentar hablar de cosiñas más alegres. Vivo tan intensamente mis días que prácticamente no me queda tiempo ni para acordarme de escribir. Por eso, llevo tanto tiempo sin escribir, porque no tengo tiempo para hacerlo, no porque no quiera, porque ganas de hacerlo no me faltan. Escribiría en todas partes lo feliz que soy, lo bien que me siento, lo llena de hermosura y magia que tengo el alma. Soy tan feliz que no sé sentirlo. Soy tan feliz que no me molesta la tristeza, que no me asusta llorar, que soy capaz de enfrentarme a los problemas con ánimo y esperanza. La alegría que siento continuamente me hace ser consciente de las cosiñas buenas que tiene cada momento y cada hecho y puedo buscar la mejor solución para todo. Estoy positiva, optimista, feliz, contenta, sonriente... y lo mejor de todo es que comparto mi felicidad con Lúa. Aunque me sepa mal reconocerlo, Lúa es el amor de mi vida. Sí, a Artemisa la quise muchísimo, pero a Lúa la quise antes. Lúa fue mi primer amor y, como dice una cantiga muy famosa en Galicia: “os amoriños primeiros son moi malos de olvidare”. A ella nunca la olvidé, nunca. Siempre pensé en ella, siempre deseé reencontrarme con ella, siempre deseé volver realidad todos nuestros sueños... y estar lejos de ella me tenía desesperanzada. Pensar que nunca más volvería a verla me desesperaba tanto que no podía soportarlo. Me hice a la idea de que nunca podríamos estar juntas, por eso intenté ser feliz con la vida que tenía ante mí. Me enamoré de Artemisa casi sin creerlo, incapaz de aceptar que la amaba a ella también, pero ahora ese amor ya queda muy lejos. Queda en mí el cariño que le tengo porque eso nunca podrá cambiar. Por Lúa siento un amor que me hace sentir como una adolescente, que me enloquece, que me quita la razón de un modo delicioso. No sé explicar con palabras lo unidas que estamos porque me parece que ningún lenguaje podría expresar algo tan grande y mágico. Es una conexión profunda, hermosa y muy mágica que nos permite hablarnos aunque no estemos juntas. Yo puedo saber si Lúa está bien o mal a pesar de no hablar con ella. Si no está bien, algo me avisa de eso y, después, cuando le pregunto si le ocurrió algo, ella me confirma lo que yo había sentido. Este amor, esta conexión tan bonita, nos revela lo que la otra piensa sólo mirándonos a los ojos; llena de palabras los silencios que mantenemos... Es algo tan grande, tan hermoso, tan cálido... Sé que quiero pasar toda mi vida a su lado, como siempre deseé, como llevo deseando desde que era niña, desde que supe que estaba profundamente enamorada de ella. Lúa me completa, me complementa, me hace sentir llena. No sería capaz de vivir sin ella. Sé que ella siente exactamente lo mismo que yo porque me lo demuestra siempre, en todo momento, pero sobre todo cuando nos amamos, cuando nos dejamos llevar por la pasión más intensa; ésa que tanto nos enloquece. Esos momentos me dan tanta vida... Cuando estamos tan unidas, tan juntas, tan íntimamente juntas, el mundo desaparece, sólo existe ella para mí, y sólo deseo enloquecerme entre sus brazos todas las veces posibles. Me gusta tanto perder el control de mí misma entre sus brazos y compartir con ella el placer más intenso... Es algo que tampoco sé explicar. Nunca he disfrutado tanto de estas cosiñas como disfruto ahora con Lúa, como también lo hice el año pasado, cuando estuvimos juntas. Ella me hace perder la noción de todo y me desinhibe tanto que no pienso nada cuando estoy con ella, no pienso lo que digo, ni cómo la beso, la abrazo o la acaricio... Solo me dejo llevar por lo que siento, por esas infinitas ganas de hacer que goce, de enloquecerla, de compartirlo todo con ella, todo, todo lo que soy. Perdemos tanto la noción del tiempo cuando nos amamos que, cuando volvemos a la realidad, siempre nos quedamos asombradísimas al darnos cuenta de que pasaron tantas horas.
También disfrutamos de otras cosiñas, como la música. Nunca he compartido la música con nadie como la comparto con ella. Con Lúa, Iauga ha ganado muchísimo porque Lúa toca el piano y muchos instrumentos más. Pasamos largas horiñas en nuestra casa, ella tocando el piano y yo, siguiéndola con la voz, cantando con ella. Nos gusta tanto vivir esos momentos que, cuando lo hacemos, creemos que nada más existe. Son momentos muy hermosos que nos llenan el alma de una belleza infinita que nos hace sentir tan felices, que nos hace sentir que volamos, volamos en nuestro hermoso mundo lleno de amor, de luz, de vida.
También cocinamos juntas. Con Artemisa nunca compartía la cocina porque a Artemisa no le gustaba nada que alguien cocinase junto a ella. Prefería cocinar ella sola porque decía que se aclaraba más con las cosas y que le salía todo mucho mejor. Por eso, nunca compartíamos algo tan bonito como cocinar. Con Lúa, en cambio, cocino mucho y cada vez aprendo a hacer más cosiñas. Estoy consiguiendo que Lúa coma menos carne cada vez. Ella sí comía carne, pero, desde que está conmigo, dice que quiere dejar de hacerlo. No estoy influyéndole, sino ayudándola. También hacemos tartas y dulces que nunca había hecho antes.
Estas Navidades, Casandra va a venir con Gabriel a Ourense y pasarán las fiestas en la aldeíña. Qué ganas tengo de vivir esos días. Yo no creo en la Navidad como lo hacen la mayor parte de las personas, pero me gustan muchísimo estas fechas. Me gustan desde que era niña porque me parecen muy bonitas, muy mágicas. Son días llenos de amor, de luces, de un espíritu que hace olvidar por unos instantes las rivalidades... Sé que no es todo tan idílico y precioso como pienso, pero para mí sí que lo es. Además, serán las primeras Navidades que viviré con Lúa. Ella nunca vino a la aldeíña en navidad, cuando la nieve lo cubría todo, cuando todo estaba tan bonito... Ella siempre pasó las Navidades en Ourense, en la ciudad, con sus padres. Mi madre también está muy contenta de que Lúa y yo estemos juntas. Me dijo este viernes que Artemisa le parecía muy buena mujer y que le gustaba como persona, pero que intuía que no podía estar mucho tiempo conmigo porque no se encontraba del todo a gusto en esta vida y que así no se puede estar con nadie. Incluso mi madre me dijo que intuía que Artemisa no entendía lo que yo siento por mi tierra y alguien que comparta la vida conmigo ha de entender eso a la perfección. Mi madre no me lo ha dicho, pero yo sé que ella prefiere que yo esté con Lúa. Se nota que lo piensa por cómo me pregunta cosas, por el interés que demuestra cuando le contamos algo, por lo feliz y dichosa que es cuando vamos a la aldeíña... Además, es algo que yo sé sin que me lo tenga que decir. Lo sé porque con mi madre tengo una conexión muy fuerte y hermosa.
Estaría siglos hablando de cómo son nuestros días, pero no tengo tiempo para seguir escribiendo. He de ayudar a Lúa a hacer la cena. Hace poquiño que llegamos del ensayo y siempre que ensayamos me quedo con una sensación tan bonita... Nuestras canciones cada vez suenan más hermosas. Lúa sabe tocar tantos instrumentos que hace que cada pieza suene inmejorable. Estamos ensayando porque el día de Navidad haremos un concierto en Ourense, en un centro cívico en el que trabaja Antía; una de las componentes de Iauga.
Y eso es todo por hoy.


viernes, 13 de diciembre de 2019

DIARIO DE ARTEMISA: VIERNES, 13 DE DICIEMBRE DE 2019


Viernes, 13 de diciembre de 2019
Viernes 13: una fecha señalada en la que supuestamente la mala suerte se concentra en unas pocas horas, pero la mala suerte no existe. Existen destinos llenos de desgracia, pero la mala suerte como tal, como ente existente y omnipotente, no existe. Ni existe la buena suerte ni la mala suerte. Existen las desgracias, la tristeza, el desaliento, las pocas ganas de vivir, la maldad, la brutalidad, la violencia, la agresividad, la belleza, el horror, el miedo, la rabia, la frustración, la impotencia... y todo eso junto nos provoca sensaciones que no se pueden explicar, que nos hacen pensar incluso que la peor suerte del mundo gobierna nuestro destino, se apoderó de nuestro destino, y que no podremos evitarla por nada del mundo; pero no es verdad. La agonía llama a más agonía. La felicidad atrae a la felicidad. No obstante, no creo en la ley de la atracción. Lo que creo es que, dependiendo de cómo nos sintamos, interpretaremos unos hechos de una manera u otra. Si nos sentimos felices u optimistas, podemos enfrentarnos con más ánimo a cualquier hecho que nos ocurra. Si nos sentimos tristes, desalentadas o rabiosas, entonces pensaremos que cualquier cosa que nos pase es lo peor del mundo, creeremos que no somos capaces de hacer nada ni de conseguir nada. Es nuestro ánimo lo que rige nuestras vidas. Sería maravilloso que pudiésemos controlar nuestro ánimo en todo momento. Hay personas que aprendieron a hacerlo y creo yo que esas personas son las más ricas del mundo porque no hay nada mejor que dominar tus sentimientos y saber gestionar tus emociones. Yo, por mucho que lo intente, no consigo aprender a dominar nada, ni lo que siento ni lo que pienso; por consiguiente, no tengo un control exacto sobre mi vida, no controlo mi vida.
Hace muchos días que no escribo. He intentado escribir, pero siempre acababa tachando con rabia lo que escribía. No podía escribir ni en el ordenador ni con bolígrafo. No me salían las palabras. Tenía una roca en la mente que me impedía pensar. Últimamente me cuesta mucho expresarme tanto escribiendo como hablando. Hablar me cuesta un mundo. Me hablan, pero no puedo contestarle a nadie. Sé perfectamente que se dirigen a mí y comprendo lo que me dicen, pero no me da la gana de contestar. No puedo contestar, mejor dicho. Sé que tengo que decir algo, que tengo que responder, pero saberlo no me anima a hablar. Me da igual dejar en silencio un tiempo que me corresponde llenar de palabras. Y eso lleva pasándome desde hace casi un mes. Cuando empezó a pasarme esto, mi hermana acabó aceptando que no le respondería a nada y, cuando me hablaba, se conformaba con que la hubiese oído y sobre todo escuchado, porque había veces en las que oía que me hablaba, pero no podía escucharla y entonces sus palabras se perdían en el silencio.
No escribo desde noviembre, me parece. Sí, desde que supe que Lúa está viva, desde que hablé con Agnes aquella tarde de viernes en la que le demostré que no le guardaba ningún rencor, que entendía lo que estaba viviendo y que incluso le deseaba que fuese feliz. Me parece que hace años que mantuvimos esa conversación y ni siquiera hará un mes. No fue la última vez que hablé con Agnes, como tenía previsto yo. No quería volver a hablar con ella nunca más, pero, días después, tomé la decisión de volver a escribirle por whatsapp pidiéndole que hablásemos por teléfono porque quería comentarle una cosa. Era un miércoles muy lluvioso. Llovía mucho en Ourense, según me dijo Agnes, y en Manresa hacía mucho frío. Agnes aceptó hablar conmigo. La conversación duró cinco minutos. Me costó decirle todo lo que le quería decir, pero me armé de valor y le dije que aquélla sería la última vez que hablaríamos; que, a partir de ese momento, yo viviría como si ella no existiese; que, aunque me doliese profundamente y aquello me destrozase la vida, me marcharía de su existencia para siempre y que, a menos que cambiasen mis sentimientos, no volvería a buscarla para nada ni le hablaría. En definitiva: le dije que iba a desaparecer de su vida y que sólo me tendría en el pasado, en nuestros recuerdos; los recuerdos de los momentos que compartimos.
Escribo dejándome llevar por mis sentimientos porque quiero vaciarme, pero sé que no voy a conseguir nada, que el alivio que me provoca el escribir es momentáneo, es efímero. Cuando deje de escribir, volveré a sentir ese hondísimo y gélido vacío que le ha quitado todo el sentido a mi vida. Hace semanas que no le encuentro sentido a nada. No me apetece hacer nada. Hace más de dos semanas que no trabajo en el herbolario con mi hermana. Dejé de trabajar porque me costaba atender a los clientes e incluso los atendía con desgana, sin interés ni empatía. Fui yo quien le dijo a mi hermana que no podía seguir y ella lo entendió a la perfección; pero no fue mi desánimo lo único que me impidió seguir trabajando. Hay otra razón que me impide llevar una vida normal y esa razón me ha abatido por completo, me ha lanzado a un abismo oscuro y frío que no tiene cornisa, del que siento que nunca podré salir, y de verdad pienso que ojalá nunca salga, que esa razón me siga hundiendo hasta lo más profundo del mundo, hasta lo más profundo de la vida, y me lleve a ese instante en el que la vida deja de ser vida para convertirse en nada, en muerte, y descansar al fin, al fin, poder cerrar los ojos sabiendo que todo se acaba, que por fin se acabó el sufrimiento, la tristeza, el desaliento, el encontrarme mal, la soledad, el esforzarme por vivir cuando no me apetece en absoluto hacerlo, el esforzarme por sonreír cuando ni siquiera recuerdo cómo se hace ese gesto... y descansar, estar en la nada, en un sueño del que nunca nadie más me despertará.
Estoy enferma, muy enferma, pero no quiero decir el nombre de mi enfermedad; una enfermedad que me avisaba de su presencia provocándome una anemia extrañísima desde hace más de un año cuyas causas nunca supieron encontrar hasta ahora. No quiero decir el nombre de esta enfermedad terrible que está acabando conmigo. Además, estoy sumida en una depresión profunda que me ha quitado las ganas de vivir, de luchar, de morir incluso. Hace muchos días que quiero desaparecer, pero no quiero acabar yo misma con mi vida. Si me voy, tiene que ser porque esta enfermedad ha acabado conmigo.
Mi hermana está dándolo todo por mí. Me lleva al hospital casi todos los días, siempre que tengo tratamiento, y Gabriel es quien se está encargando de mi tratamiento, de todo. Yo no me doy cuenta de la mayor parte de las cosas que me dicen, que me pasan. Sólo me someto a los tratamientos importándome todo bien poco, casi nada. Me dejo hacer, vomito muchísimo, soporto la quemazón, la irritación, el profundísimo y devastador cansancio que me ataca, los diagnósticos, las pruebas, los análisis, todo, todo, como si no fuese yo la que lo está pasando. No me importa, porque no me importo yo, no me importa nada. No tengo ya ningún motivo para luchar por nada. Los tenía, juro que los tenía, e iba a luchar por ellos; pero me los han quitado. Esta enfermedad ha sido un durísimo golpe que me ha tirado al suelo y no sé cómo levantarme. Siento que algo me está atacando desde hace meses. Mi relación con Agnes se fue al garete por culpa mía, dejé a la persona que más amo con la intención de iniciar una nueva vida con ánimo y de repente me pasa esto. Gabriel dice que llevo estando enferma desde hace meses, pero no he sabido verlo, no he sabido escuchar mi cuerpo. Tenía anemia desde el año pasado y no me la controlaba. Estaba cansada, mal, sin hambre, y no le daba importancia. Me mareaba, incluso me he llegado a desmayar, y pasaba de todo, pero por miedo, sólo por miedo.
Gabriel dice que, si me enfrento con ánimo a todo esto, tengo más posibilidades de curarme; pero no sé encontrar ese ánimo que me ayude a luchar contra esta enfermedad que me está destruyendo. No puedo encontrarlo y juro que lo intento con todas mis fuerzas. Estoy en tratamiento psiquiátrico y, por primera vez en mi vida, estoy tomando pastillas. No quiero que Agnes sepa nada de esto. Estoy hundida, pero prefiero que piense que me alejé de ella para poder vivir más feliz y tranquila, no porque le quiera ocultar cómo estoy.
Mi hermana está cuidándome tanto que a veces renuncia a su tiempo y a sus cosas por mí. Sin embargo, mi hermana se irá con Gabriel a Galicia el día 23. Van a ir a Galicia y estarán allí hasta el día siete de enero. Van a ir a Galicia y pasarán las fiestas con la familia de Agnes, que, evidentemente, también es la familia de Gabriel, pero es la de Agnes también, y van a verla. Mi hermana me ha insistido en que vaya con ella, pero no quiero por nada del mundo ir allí y que me vean en el estado en el que me encuentro. Además, no puedo abandonar mi tratamiento. Tengo que ir cada semana al hospital a aplicarme... eso, no lo quiero decir, la droga para engañar a mi cuerpo, y no puedo faltar y mi hermana lo sabe. Lo tienen todo organizado desde antes de saber que yo estaba enferma. Yo le dije a mi hermana en su momento que fuese, que no se preocupase por mí, que igualmente yo no tenía ánimo para celebrar nada; pero, ahora, sinceramente, me molesta muchísimo que se vaya durante tantos días. Entendería que fuese a Galicia para estar una semana allí, pero ¿tantos días? ¿Qué necesidad hay de dejarme sola dos semanas por lo menos? Además, me hierve la sangre cuando pienso que va a estar con Agnes, siendo testigo de la profunda e inagotable felicidad que llena su vida; pero también, en lo más hondo de mí, prefiero que mi hermana se aleje de mí el mayor tiempo posible para que al menos se distraiga y se despeje y deje de sentir la mala energía que provoca estar al lado de una persona enferma. Prefiero estar sola estos días en los que sólo hay felicidad, amor, celebraciones, porque yo no estoy para ninguna de esas cosas. No estoy feliz, ni puedo dar amor ni me apetece celebrar nada. Soy un saco sin fondo de mala energía, de negatividad, de tristeza... Ojalá pudiese vaciarme definitivamente de todo esto, pero no puedo. Por eso estoy en tratamiento. No obstante, nadie sabe que no me tomo todas las pastillas que el psiquiatra me envía. Estoy en contra de estos tratamientos que hasta mi hermana me obliga a seguir. Odio la química, las pastillas que te trastornan el funcionamiento del cerebro... Puedo tomar una al día, pero tres ya me parecen muchas.
Todo comenzó justamente ese fin de semana en el que nos fuimos a la montaña, en el que tenía la esperanza de que la naturaleza me limpiaría el alma. Fue el sábado por la tarde. Estábamos haciendo una excursión de senderismo, entre los árboles, hacía frío, pero el otoño brillaba mucho, como brilla también Agnes en absolutamente todas las fotos que cuelga en las redes sociales... El caso es que de repente sentí que algo me reventaba por dentro, que esa frágil calma que me dominaba se hacía añicos, se rompía en pedazos. Llamé a mi hermana antes de perder el último suspiro de serenidad que quedaba en mí y empecé a llorar mucho, a ahogarme, a temblar. Me dio un ataque de ansiedad tan fuerte que pensaron que tendrían que llamar a una ambulancia para que viniesen a buscarme; lo cual resultaría muy engorroso porque estábamos en mitad del bosque. Consiguieron tranquilizarme, después de unos momentos horribles en los que yo sentía que me daba pánico todo, que me moría, que me ahogaba, pero también en los que deseé con todas mis fuerzas que todo acabase en ese instante. Fui tranquilizándome poco a poco. Dejé de hiperventilar y de temblar, pero no de llorar. No sé cuánto tiempo estuve llorando, pero llegó un momento en el que noté que se había hecho de noche y que hacía mucho frío. Gabriel y Casandra estaban sentados junto a mí, tomándome de la mano, acariciándome los cabellos, dedicándome palabras de aliento. Casandra me animaba a que lo soltase todo, a que llorase todo lo que necesitaba, creyendo que, después de ese llanto, todo empezaría a mejorar; pero nada mejoró, al contrario, todo empezó a empeorar vertiginosamente a partir de ese momento.
Volvimos al hostal donde nos alojábamos sintiendo que algo se había quebrado en nuestras vidas. Yo no hablé prácticamente nada ese día, o lo que quedaba de ese día, ni tampoco al siguiente. Estaba callada, sin ánimo, sin interés por nada, pero yo no dominaba ese estado en el que me encontraba. Era como si éste se hubiese apoderado de mí, como si hubiese caído en una nube hecha de distracción, de pena, de lástima, de tristeza. No reaccionaba. No tenía hambre, caminaba, pero no me fijaba en nada. Contestaba con gestos. Era como si estuviese en shock, como si hubiese recibido un impacto psicológico inmenso e irreversible. Ni mi hermana ni Gabriel me presionaban. Me trataban con primor, con mucho cuidado, con mucho cariño y comprensión. Yo me sentía muy a gusto a su lado. Me transmitían quietud y calma, que era lo que necesitaba realmente. No me insistían en que comiese, en que hablase, en que hiciese algo que no me saliese hacer. Me entendían y me acompañaban en ese silencio que mi mente necesitaba mantener.
Al lunes siguiente de ese inmenso ataque de ansiedad (el cual me recordó mucho a los que Agnes sufría tan frecuentemente cuando vivíamos en Barcelona), empecé a encontrarme muy mal. Estaba trabajando en el herbolario cuando todo comenzó a darme vueltas. Ese incómodo mareo me hizo tener náuseas y, cuando vomité, vi que lo que vomitaba (que eran los restos del desayuno de esa mañana) estaba mezclado con sangre. Estaba vomitando sangre. Muerta de terror, llamé a mi hermana. Recuerdo que el pánico que me invadió me heló la sangre y me paralizó de tal forma que, por más que lo intentase, no podía moverme, no podía levantarme del suelo. Se me habían congelado las articulaciones. El mareo que me atacaba, además, no cesaba. Cada vez me encontraba peor, hasta que acabé desmayándome en los brazos de mi hermana. Lo próximo que recuerdo es despertar en una cama dura junto a una enfermera y a Gabriel, quienes examinaban algo de mi cuerpo; pero, a partir de ese momento, los recuerdos se vuelven confusos, como si fuesen parte de un sueño, y me acuerdo también de que, a partir de esa mañana, me divorcié de mi propio cuerpo, de mi ser. Siento, sentía y llevo sintiendo dolor, náuseas, vómitos, descomposiciones y un cansancio que no tiene nombre desde entonces, pero me pasa todo como si no fuese yo la protagonista de todo esto. Mi psiquiatra dice que eso me ocurre porque no acepto lo que me está sucediendo, porque todavía estoy impresionada por la noticia que me dieron justo ese día en el que me hicieron todas las pruebas que tendrían que haberme hecho desde hacía meses; ese día en el que me desmayé entre los brazos de mi hermana. Me hicieron pruebas cuyo nombre no recuerdo o no quiero recordar, o “de cuyo nombre no quiero acordarme”, y, por la tarde, cuando ya había oscurecido del todo, Gabriel y Casandra, con mucha delicadeza, tras sentarse a mi lado, me dijeron lo que me ocurría. La palabra me horrorizó tanto que ni siquiera fui capaz de ponerme a llorar. No hice nada. Me quedé paralizada. Lo único que pensé fue: “no quiero que Agnes lo sepa nunca.” Mi hermana se aguantaba las ganas de llorar. Se lo notaba tan nítidamente como si fuese yo la que se reprimía ese agudo y punzante llanto.
Iban a dejarme ingresada unos días. Aquellos días fueron fríos, vacíos, de un blanco que me encandilaba, que me dejaba deslumbrada siempre. Aunque cerrase los ojos, seguía viendo en mis párpados el blancor de las paredes del cuarto, de las luces que iluminaban esa horrible realidad. Compartía habitación con una chica que también estaba pasando por algo parecido a mí, pero no era capaz de hablarle. No hablé nada esos días. Apenas hablé. Si hablé, no lo sé. Soy incapaz de recordar las palabras que pude pronunciar.
Es una pesadilla. Lo que estoy viviendo es una pesadilla que no tiene vigilia. No despertaré nunca de ella. Quizá me duerma más hasta que desaparezca, pero no sé qué va a pasar.
Y Agnes ha quedado definitivamente lejos de mí. Ahora ya formamos parte de dos vidas completamente distintas que nunca volverán a unirse, ni a cruzarse ni a encontrarse. Nada. Nunca más. Estoy definitivamente lejos de esa mujer que amo con toda mi alma. La amo tanto que siento que ese amor me desgarra por dentro. Aún la amo. No puedo evitarlo. Como la amo, no quiero que sepa nada de mí. Ahora es feliz, por fin, después de tanto sufrir. Ella ha sufrido muchísimo. Ahora se merece ser feliz. Yo nunca podría darle toda esa felicidad que le dan su tierra y Lúa. Y ahora menos podría hacerle feliz con lo que me está ocurriendo. Aunque estuviese con ella, igualmente estaría enferma y Agnes ya no se merece tener más enfermedad en su vida. No obstante, Lúa también está enferma, pero su enfermedad es menos visible y destructiva. Puede aparecer de vez en cuando, pero pueden vivir perfectamente sin tenerla presente. En cambio, la mía, no. La mía es visible, destructiva, imposible de ignorar, porque el tratamiento para vencerla (supuestamente) es mucho más terrible que la propia enfermedad. El tratamiento forma parte de la enfermedad. Es el peor síntoma. La enfermedad por sí sola no causaría ni la mitad de cosas que me causa el tratamiento.
Estoy horrible. No quiero salir a la calle porque no me encuentro en mí misma. Sólo salgo para ir al hospital, en el que me paso la mayor parte de mis días, y salgo escondida, oculta tras miles de pañuelos que escondan mi estado, salgo rogando que nadie me mire a los ojos, suplicando que ningún cliente del herbolario me reconozca. En el hospital, soy una enferma más, por mucho que las enfermeras se empeñen en hacerme sentir especial, en hacerme sentir acompañada y comprendida. Soy una enferma más que vomita, que se desmaya, que protesta, que llora y llora, que se enfada, que se sume en un silencio inquebrantable. He oído miles de veces la frase: “no acepta su enfermedad y, si no lo hace, no podrá vencerla.” Me da igual. Yo ya no sé quién soy. Me he perdido y no creo que me encuentre. No acepto mi enfermedad, es cierto; pero es que tampoco me acepto a mí misma. No sé por qué me está pasando esto. Desde que sé que estoy tan enferma, no dejo de pensar en mi padre, quien murió por culpa de la misma enfermedad que me ataca a mí ahora. No quiero morir así, como él murió, entre charcos de sangre, entre convulsiones, solo, sin nadie que le tomase la mano en los últimos instantes de su vida. Quiero morir mientras duermo. Quiero que la muerte me lleve tiernamente en sus brazos mientras Morfeo me sostiene en los suyos. Quiero que ése sea un suave intercambio entre los dos, casi imperceptible. No quiero darme cuenta de que muero.
Mi hermana casi me pega cuando digo estas cosas. No soporta que me quiera morir, que hable de mi muerte. Gabriel le dice que yo no puedo evitar esos pensamientos. Creo que nunca he estado así. No, evidentemente, nunca he estado así.
Y estoy tan convencida de que Agnes está definitivamente lejos de mí porque, aunque ella quisiese recuperarme o yo quisiese volver a hablar con ella, jamás sería posible. Estamos en frecuencias completamente opuestas. Ella está en la frecuencia FM (felicidad máxima) y yo estoy en la frecuencia AM (ánimo mínimo). Acepto que ella siga con su vida tan feliz y hermosa. Yo tengo que seguir otro camino; un camino horrible y oscuro del que ella jamás sabrá nada.
Y ya estoy agotada, profundamente agotada. No sé cuándo volveré a escribir porque mis días son... no son días, sinceramente. No pueden ser día unas horas llenas de oscuridad. La mayor parte de mi tiempo está lleno de cansancio, de malestar. Cuando las náuseas me dan una tregua, entonces puedo atreverme a leer o a escribir, pero casi no puedo hacer nada porque me mareo enseguida, porque estoy tan cansada que ni siquiera puedo levantar la cabeza de la almohada. No sé cuánto tiempo hace que no disfruto de la comida. No tengo hambre ni puedo comer. Tampoco tengo interés por nada. Aunque me duela, no voy a impedir que mi hermana vaya de vacaciones a Galicia el tiempo que necesite. Hay una amiga de nosotras, una amiga muy fiel y buena, que dice que estará conmigo siempre que yo lo necesite, pero tampoco quiero ensuciar su vida. Lo único que merezco es pasar todo esto sola después de haber sentido tanto odio y rabia hacia Agnes; la persona más buena y mágica que conozco. Sé perfectamente que, si Agnes conociese lo que me está pasando, movería cielo y tierra para ayudarme porque, aunque no me ame ni esté ya enamorada de mí, sé que me sigue queriendo muchísimo. Hemos vivido muchas cosas bonitas y eso nos une, nos unirá para siempre, aunque nunca volvamos a compartir nada más.
Y por hoy acabaron el esfuerzo, el desaliento y las palabras.


domingo, 24 de noviembre de 2019

DIARIO DE LÚA: SÁBADO, 23 DE NOVEMBRO DE 2019


Sábado, 23 de novembro de 2019
O tempo e o espazo confúndenme porque voltei á vida que tanto botei de menos, pero a esta vida fállanlle cousiñas que eu agardaba atopar cando volvese. Fun inxenua e inocente crendo que todo ficaría tal como o deixei cando marchei queréndolles dar ás persoas que amo a oportunidade de seren felices, de viviren tranquilas sen estaren pendentes sempre da miña saúde. Tanto teño que dicir que non sei como ordenar as verbas, nin as frases nin ren. Teño un nobelo de emocións e de pensamentos que non sei como desenguedellar. Hai ben días que non podo domear os meus sentimentos. Estou controlada pola felicidade máis absoluta, pola euforia máis tenra e tamén pola tristura máis ferinte.
Onte voltei á aldeíña na que naceu a miña nai e na que eu vivín os mellores momentos da miña vida. Esta aldea é o escenario da miña nenez e da miña adolescencia. Nesta aldeíña, aínda fica agochada a voz de todos os meus desexos, das miñas esperanzas e dos momentos felices que vivín eiquí sendo unha cativa de verdade, gozando dunha liberdade da que case non dispoñía cando estaba en Ourense, na cidade. Alí, a miña nai vixiaba todos os meus movementos, non me deixaba marxe para actuar, controlaba todo o que facía, a que hora chegaba á casa, con quen me relacionaba, que cualificacións quitaba na escola, que libros lía, que escribía, que pintaba... No canto, cando iamos á aldeíña, ela parecía esquecerme e deixábame libre para que correse soa polo bosque, non coidaba de min a todas horas, non controlaba con quen me relacionaba, que facía, que escribía, que lía, con quen falaba, con quen pasaba as miñas horas nin tampouco se comía ou deixaba de comer. Era coma se ela crese que na aldeíña non había problemas nin perigos e foi precisamente na aldea onde alzou a voz a doenza que teño dende que nacín. Teño unha doenza das chamadas raras que non teñen cura, que só se controlan con operacións que tampouco me garanten a vida, que mesmo me poden levar á morte. O meu corazón é indeciso e fráxil. Non latexa como debería de latexar un corazón san. Pode latexar con máis lentitude da precisa e, de súpeto, empezar a latexar coma se quixese fuxir do meu peito. Tomo unha medicación que máis ou menos o mantén acougado. Tento facer todo o exercicio físico que podo para aprenderlle a latexar como debe en cada momento; pero o seu comportamento é tan imprevisíbel que, por moito que me esforce por coidalo e vixialo, nunca poderei saber que fará nas horas seguintes, nos minutos que vivo. Esta doenza impediume sempre vivir acougadamente. É imposíbel vivir así, sempre pendente do ritmo ao que me latexa o corazón, sempre sentíndome fráxil, querendo facer máis do que podo e non podendo controlar a aceleración coa que de súpeto o meu corazón comeza a latexar. Sei que a vida pode esvaecerse en calquera momento e, emporiso, sempre vivín coma se ese intre fose o derradeiro da miña existencia, emporiso nunca quixen reprimirme, nunca quixen deter os feitos que se me presentaban, que me facían sentir viva. Sentirme viva era o que máis me empurraba a vivir, curiosamente. Non obstante, non abonda coa intención que cada unha teña. Tamén precisamos axuda do noso redor. Se no noso redor non hai axuda, podémonos desanimar axiña. Se o que vemos no noso redor é rexeitamento, é rabia e mesmo incomprensión, custa moito seguir loitando polos nosos soños. É coma querer loitar contra a forza dun temporal. O mar entolece, as ondas son agresivas, o vento non deixa camiñar con tranquilidade, non podemos deter coas nosas mans a forza da choiva que cae con vigor á terra; mais o sentimento sempre fica no noso corazón, na nosa ialma, en nós, fica sempre, malia as dificultades, as confusións, os medos, a impotencia... Falo de todo isto porque, con estas verbas, quero chegar a todo o que vivín na miña vida; pero é todo tan complicado de explicar que moitas veces me fago eu soíña unha inmensa lea. Agnes aréngame a que escriba unha novela verbo a miña vida, pero son incapaz de facer unha obra tan grande. Eu son máis de escribir poemas e contos, de pintar cadros que remato nunha tarde, de compoñer obras musicais que me xorden nun intre... Penso que unha obra de arte ha de nacer axiña. Cústame moito retomar algo que deixei a medias. Non podo rematar eses cadros que comecei hai uns días porque, cando sento perante deles, non sei nin por onde continuar. Cando a inspiración posúeme, hei de ficar nos seus brazos ata que remato a obra que creo. Se a deixo a medias, cústame moitísimo recuperar esa inspiración que me domeara toda.
O sentimento que sempre me empurrou a vivir e a loitar é o amor que sempre sentín por Agnes; un amor que me fixo cometer as tolarías máis insospeitadas, mesmo máis incomprensíbeis, que me fixo actuar de xeito erróneo en moitísimas ocasións. Equivoqueime moitas veces porque non souben xestionar ese amor tan forte que me facía sentir pequena, que descontrolaba o ritmo do meu doente corazón, que me facía ter medo e, asemade, ganas de loitar, de estar con ela, de batallar contra todos os que quixesen impedir que estivésemos xuntas.
A derradeira loucura que me fixo cometer este amor foi afastarme precisamente de Agnes, crendo que todo lle iría moitísimo mellor sen min. Eu estaba totalmente certa de que ela xa non me amaba como nos amabamos cando eramos adolescentes e xurámonos que sempre estariamos xuntas, que sempre nos amariamos e que loitariamos polo noso amor non importando a quen nos tivésemos que enfrontar. Artemisa era a muller que ela amaba e quen estivo a piques de perder a vida por non aceptar que Agnes estivese comigo. Eu non quería traerlles problemas. Elas tamén loitaran moito polo seu amor. Eu non quería ser ningún obstáculo para ninguén. Nunca pensei que facerlles crer que morrera sería a solución a esas dúbidas que Agnes tiña, coas que non era quen de vivir; pero a oportunidade de desaparecer presentóuseme perante miña grazas á miña doenza. Ela tróuxoma sen que eu a agardase. Se volvese estar nesa situación, xamais, xamais, xamais faría o mesmo. Procuraría outra solución, outra maneira de desaparecer; pero nunca volvería empregar a morte como camiño para esvaecerme. Fun moi inxusta e cruel; pero, nese momento no que acordei nunha ambulancia que me levaba ao hospital de Ourense, non pensei no futuro, só no presente. Sentinme abatida por unha forza que non podía entender. Unha voz díxome: “desaparece, desaparece das súas vidas, sobras, ti non tes lugar xa eiquí. Non sigas loitando por unha muller que non é para ti. O mellor que podes facer é fuxir. Desaparece, desaparece, failles crer a todos que morriches, que estás morta, que nunca máis volverás.”
Non sei de onde proviña esa voz. Non o podo saber e coido que nunca o saberei, pero do que estou segura é que esa voz non nacía en min. Eu nunca me dixera cousas tan crueis. Si que tiven moitos problemas de autoestima por mor das terríbeis experiencias que vivín con ese home co que pretendín levar unha vida máis ou menos digna, pero nunca me atacara desa maneira a min mesma. Casar con el foi o erro máis horríbel da miña vida. Fíxeno só pola miña nai. Ela sufría moitísimo por min. Ela cría que eu nunca deixaría de procurar a Agnes, que sempre a amaría, que mesmo perdería a cachola por ela. A miña nai non aceptaba ese amor por ren do mundo e moito menos cando o tempo pasaba sen que ninguén soubese ren máis de Agnes. Entón casei con ese estudante de dereito que namorou tan tolamente de min, que viaxou milleiros de veces a Galiza por min, que me fixo crer que sempre me protexería e me amaría e que, en canto casamos, me recluíu na súa casa de Barcelona; que me impedía relacionarme cos demais, que me impedía vestir ben e maquillarme, que mesmo mallaba en min se me descubría falando por teléfono con algunha amiga. Eu estudei en Barcelona dous anos e vivín alí, despois de casar en Ourense, tamén durante dous anos, aínda que me custa moito contar o tempo porque todos eses meses se confunden en min, fanse irrecoñecíbeis e non sei canto tempo pasei lonxe da miña terra, tan doente tamén, tan desfeita, cada vez máis desfeita. Daquela eu si tiña unha autoestima horríbel porque ese rapaz a desfixo, destruíuna. Custoume moito saír dese abismo ao que me lanzou. Collín doenzas das que me custou moito curarme. Eu só quería desaparecer. Non aturaba esa vida que el me obrigaba a vivir. Eu quería seguir estudando a miña carreira e queríaa estudar en Ourense, pero el non mo permitiu. Daquela, non era tan visíbel a violencia de xénero. Eu era unha muller maltratada que non sabía como saír desa vida. Conseguino grazas a un amigo médico que precisamente estaba na ambulancia que me levaba a Ourense despois de perder a consciencia entre os brazos de Agnes. De verdade eu estaba certísima de que aquela tarde morrería. Emporiso insistinlle a Agnes con tantos nervios en que fósemos á aldea, porque cría que morrería e queríao facer entre os brazos de Agnes, xunta o río Miño, na aldeíña que vira como nos declaramos o noso amor, que fora testemuña dos nosos momentos máis bonitos. Quería morrer á beira dese río que vira como nos amabamos por primeira vez aquela mañá de agosto tan intensa e brillante na que o noso amor e o desexo que sempre sentiramos a unha pola outra estoparon por dentro de nós.
Daniel, aquel amigo que me axudou a voltar a Ourense cando estaba a piques de morrer, foi o mesmo que estaba xunta min na ambulancia cando cría que tamén estaba a piques de morrer. El é como un anxo que aparece perante miña cando a morte pretende levarme consigo. Non me explico por que sempre me atopo con el no intre preciso no que a miña vida está virando en morte, pero a miña vida está chea de casualidades que a fan máxica, que me fan crer que a vida na que existo non é real, pero é real, e moito. Tamén souben despois por el que el fora quen tomara a decisión de ir na ambulancia cando soubo de casualidade tamén que chamaran dende a aldeíña na que vivía a miña nai. El non sabía que era eu a que estaba en perigo. Cría que sería algunha das persoas que me coñecen. Explicoume que, cando me viu inconsciente, se prometeu a si mesmo que faría calquera cousa por devolverme a vida, por manter brillando o derradeiro suspiro de vida que me quedaba. Daniel coñéceme dende hai ben anos. Foi a única persoa que me quixo axudar cando eu vivía en Barcelona e estaba a piques de morrer por culpa da anorexia e do meu doente corazón. Chameino ás agochadas unha mañá na que puiden fuxir do cuarto que me obrigaban a ocupar no hospital de Vall D’Hebrón e pedinlle que lle dixese á miña nai que a quería, que nunca a deixaría de querer malia todos os erros que cometera comigo, que eu era a súa filla e que iso xa abondaba. El preguntoume onde estaba, eu díxenllo, confeseille que estaba moi doente, que me restaban moi pouquiños días de vida e que Jordi (o rapaz co que casara) me trataba moi mal, que mallaba en min pola cousa máis parva e que o único que eu desexaba era desaparecer para sempre. Entón, ao día seguinte, el apareceu no hospital, discutiu con todos os médicos que lle quixeron impedir que falase comigo e tamén con Jordi, a quen denunciou coa miña axuda. Daniel queríame moito e quéreme moito porque medramos xuntos, pódese dicir, porque foi o meu veciño sempre, porque foi o único amigo home que tiven na miña vida. Seica sexa sinxelo ser a súa amiga porque a el lle gustan os homes, malia que penso que iso non ten ren que ver. El e máis eu sempre nos entendemos porque ambos os dous tivemos unha orientación sexual supostamente prohibida, porque el tamén casou cunha muller para tentar agochar que era homosexual, para asegurarse a súa carreira como médico... Eran moitísimas as cousiñas que nos unían. El coñecíame moito mellor que ninguén, xunto con Silvia; unha amiga que sempre foi coma a miña irmá. Só Agnes, Silvia e máis el coñeceron sempre como era eu realmente, aínda que, ao desaparecer Agnes, xa só el e Silvia me podían apoiar, aínda que Silvia tamén tiña a súa vida. Ela marchou a estudar fóra de España e, durante uns anos, case que non soubemos practicamente ren a unha da outra. O caso é que el me rescatou das mans dese violento home que me tiña detida, el me axudou a voltar a Ourense e a curarme, axudoume a poder estudar a miña carreira, apoioume sempre, foi o meu máis sincero apoio. Eu axudeino a separarse da súa muller antes de que fose demasiado tarde. El e máis eu fomos de festa moitas veces procurando os locais de ambiente nos que non nos sentísemos rexeitados... e el foi quen me axudou a facerme pasar por morta o ano pasado. Conteille ás présas o que me pasaba, o que desexaba, e axudoume moitísimo; pero é un inmenso segredo que el me axudou. Iso non o pode saber ninguén. El tamén me axudou a iniciar unha nova vida en Italia, mais esa é outra historia que non sei se teño tempo de contar.
Mais quero falar do agora, do que vivo, do que estou a vivir estes días. Dende que souben que a miña nai morrera, precisei pedirlle perdón cunha forza que me destruía e non sabía como facelo, ata onte. Agnes axudoume a poderme despedir ben dela, a poderlle pedir perdón. Agnes ten un don moi máxico que lle permite falar cos mortos, cos que se foron, e, grazas a ela, puiden falar coa miña nai. Que bonito foi ese momento... pero tentareino contar con orde.
Onte chegamos á aldeíña contra as seis da tarde. Os venres saio antes do instituto no que traballo dende hai quince anos. Antes de marcharmos, Agnes, á fin, falou con Artemisa. Eu levaba toda esta semana insistíndolle a Agnes en que falase con ela. Agnes non quería collerlle o teléfono. Non quería falar con ela porque sabía que manterían unha conversación moi tensa se falaban, pero eu dicíalle que eses non eran motivos para non falar con ela. Dicíalle que, canto antes lle explicase as cousas, mellor; pero non había maneira de convencer a Agnes. En realidade, Artemisa conseguiu falar con Agnes porque a chamou dende o móbil da súa irmá. Foi unha conversación moi triste, seino; pero, alomenos, xa falaron, Artemisa xa sabe o que ocorreu, xa se puido asegurar de que Agnes non a enganou, que era o que seguramente crería.
Conducín deica a aldeíña sentindo medo, sentíndome nerviosa e moi emocionada. Saber que me reencontraría con tantas lembranzas e tamén tantas ausencias mantiña a miña ialma pendendo dun fío. Agnes tentoume acougar e animar durante todo o traxecto. Eu sentía o seu apoio coma se de verdade este tivese materia. Estou tan unida a ela que non me custa ren sentir o que ela me quere transmitir, o que ela sente, o que ela pensa. Ámoa tanto que moitas veces só noto latexar por dentro de min o amor que sinto por ela, que sempre sentín. Estamos tan unidas que me parece imposíbel crer que levemos un ano separadas, que nos custase tanto estar xuntas. Síntome tan querida, tan inmensamente querida, que me custa moito experimentar sentimentos negativos.
Cando baixamos do coche, axiña me sentín acollida, sentín que a aldea toda, os bosques que a rodean e o río, todo, todo me daba a benvida. Chovía algo, pero a paisaxe aparecía tan fermosa... Leva chovendo dende hai ben semanas en Galiza sen parar, pero a min non me importa. A choiva sempre formou parte da maneira de ser de Galiza.
Agnes non me dixo ren namentres camiñabamos deica a aldea. Debemos de deixar o coche fóra da aldea porque a ela non se pode acceder con coche. A estreita corredoira que conduce á aldeíña estaba chea de lama, pero tampouco nos importou. Laila ía dando chimpos tras nosa. Laila é unha cadeliña adorábel e moi ben educada que axiña me colleu agarimo, á que axiña comecei a querer. Non me deixa soa nunca. Se Agnes non pode estar con ela, axiña me busca a min. Lévome estupendamente con ela e Laila nin tan sequera sente celos se estou con Agnes.
Cando chegamos á aldeíña, cando estivemos xa nas rúas de pedra que sempre a crearon, entón notei que me latexaba con forza o corazón; mais sabía que non era perigoso que me latexase así. Era a emoción que sentía a que o impulsaba. Estaba perante da casa que fora da miña nai, na que eu vivira tantos momentos, e a que é miña, a que a miña nai non sabía a quen deixar na herdanza porque eu non teño irmáns nin ren. Eu xa a herdara cando a miña nai estaba viva e non lle deu tempo a mudar as escrituras nin ren diso. Seica tampouco o quixese facer. Eu son a derradeira persoa da nosa estirpe, agás de se teño algún fillo, pero sei que non o vou ter, e menos tendo xa 46 anos.
Agnes tíñame collida da man, apertábama cando me sentía máis nerviosa e emocionada. Sentinme tan arroupada por ela que o medo xa case se esvaecera.
     Vamos á tumba da miña nai —pedinlle a Agnes con medo e emoción.
O ceo anubrado facía que todo parecese moito máis romántico, máis íntimo, máis senlleiro. O camiño ao cemiterio fixémolo só falando a través dos acenos que nos dedicabamos. Non era preciso dicir ren. Eu tamén notaba que Agnes estaba moi nerviosa. Sabía que iamos vivir un momento moi estraño. Eu vería a miña suposta tumba. Non me explico como me puideron soterrar sen deixar pegada en ningures desas xestións, pero tamén é certo que, en aldeas coma a nosa, non se controlan tanto estas cousas. Estes cemiterios son moi antigos. As tumbas están nos muros das casas da contorna, coma se fixo sempre, vivindo os mortos cos vivos, con distancia, pero xuntos... e na terra, entre os brazos da terra que sempre nos amou. A miña tumba está na terra, baixo un carballo que a protexe da luz do ceo, pero tamén da choiva; aínda que agora as súas pólas están baleiras. Encol da miña tumba, vin unha morea de follas murchas, de cor vermella coma os meus cabelos. Esas follas eran a materialización da caducidade da vida, do tempo que pasa. Vin a miña propia morte sen estar eu morta e impresionoume moito. Quero que saquen xa esa lápida na que está inscrita a data na que supostamente morrín porque me sinto máis viva que nunca e sei que o farán, pero saber que aínda sigo morta neste lugar faime estar tristeirísima. Non ten sentido que me sinta tristeira por algo que eu mesma provoquei, pero velo así, tan directamente, baixo ese ceo tan gris, ver a miña morte entre os brazos do outono, baixo as follas murchas, secas, vermellas, caducas... é algo que non se pode explicar, que encolle o corazón, que oprime a ialma.
Agnes apertoume a man cando notou que me desfacía, que comezaba a chorar. Axeonlleime na terra sen importarme que estivese mollada e boteime a chorar en silencio, coma se eu mesma chorase pola miña propia morte. Non sei por que sinto todas estas cousas. Sentinme tantas veces á beira da morte que non me debería de impresionar tanto todo isto; pero impresióname moito. Estaba nese momento nun lugar que acollía ás ialmas que se foran. Agnes estaba sentada ao meu carón, pero eu tamén sentía unha compañía que non tiña materia; a compañía da miña nai, de todos os membros da nosa familia, mesmo do avó e a avoa de Agnes. Había moitas ánimas ao noso redor. Entón pedinlle a Agnes que chamase á miña nai. Díxenlle que precisaba pedirlle perdón. Ela entendeume á primeira. Non se negou. Colleume das mans e pechou os ollos, pediume que me concentrase moito no noso silandeiro redor. Antes de pechar eu os ollos, mirei profundamente a Agnes aos seus e vin nela tanta calma, tanta seguridade e tanto amor que de súpeto deixei de sentir tristura e medo. Confiei nela coma nunca confiara en ninguén e quedei queda, calada, sen moverme.
Entón Agnes dixo: “Iria, podes ouvirnos?” Eu non abrín os ollos en ningún momento, pero puiden ver perfectamente o que ocorría alí, no cemiterio. Notei que un vento moi lene abaneaba as pólas das árbores. Agnes apertoume con agarimo as mans e volveu chamar á miña nai. Sentín que Agnes ficaba cada vez máis queda, máis inmóbil, agardando, concentrada, sabendo que estaba logrando o que ambas as dúas desexabamos. Agnes non tiña medo, nada de medo. Eu tampouco o debería de ter, pero, sen podelo evitar, sentín un arrepío atravesándome o corpo todo. Souben que Agnes sentía á miña nai. Quería abrir os ollos para preguntarlle a Agnes coa mirada se ela estaba aí, pero non foi preciso. Agnes dixo moi baixiño: “xa a temos eiquí, Luíña. Xa lle podes falar. Ela óete.”
Como sabía Agnes que a miña nai estaba connosco? Quíxenllo preguntar, pero, antes de que puidese abrir os ollos, notei que alguén me acariñaba os cabelos, case imperceptibelmente. Agnes tíñame collida das mans. Eu tiña as miñas mans entre as súas. Ela non fora. Tampouco fora o vento que zoaba con coidado entre as pólas baleiras das árbores. Era unha man inmaterial a que me acariñara. Era a man da miña nai.
     Lúa, cariño, a túa nai pódete ouvir, de verdade —aseguroume Agnes con moitísima dozura, falando moi baixiño, cun murmurio que parecía poderse perder entre a voz do silencio—. Fálalle, meu amor. Ela óete, escoitarate, prométocho. Mesmo ela te pode tocar. Sentes como te acariña? Está ao teu carón, Luíña. É ela. Non teñas medo.
As verbas que Agnes me dirixira con tanto amor e coidado fixéronme chorar. Sentín que un nó enorme me oprimía a gorxa e comecei a tremer. Non podía falar e iso facíame sentir moi impotente, iso intensificaba as miñas ganas de chorar. Esforceime moitísimo en aceptar que aquilo que Agnes dicía era certo. Custábame crelo porque me parecía demasiado fermoso para que fose verdade; pero as continuas caricias que a miña nai me daba no cabelo convencéronme de que era real e tamén me convenceu a serenidade que domeaba a Agnes.
     Nai, naiciña... —comecei a dicir con medo, case sen poder falar por mor do profundo pranto que me enchía a ialma e me roubaba a voz—, naiciña, quéroche pedir perdón polo que fixen. Eu cría que me podería comunicar contigo en canto chegase a Italia. Eu non quería que ti pensases que eu morrera. Eu quería falar contigo, naiciña, xúrocho; pero non puiden. Marchei de eiquí moi doente e cría que, cando chegase a Italia, te podería chamar e dicirche que non morrera e pedirche que tamén llo dixeses a Agnes cando pasase un tempo e ela xa tivese reconstruído a súa vida, pero xúroche que non puiden, non puiden.
Custábame moito falar, pero non quería calar. Xa se rachara a coiraza na que pechara os meus sentimentos e todo o que vivira ese tempo e non quería calar, xa non.
     Cando cheguei a Italia, estaba moi doente, moi débil. Escapeime antes de que puideses saber que aínda vivía. Lembras de Daniel? El axudoume, nai, axudoume moito. Cando cheguei a Italia, a tensión que sentía, a impotencia e o medo, todo iso me fixo moito dano. Estaba a piques de entrar na miña nova casa cando me desmaiei na metade da rúa. Non sei quen me recolleu e me levou ao hospital. O único que sei é que acordei conectada a unha morea de máquinas e que me encontraba moi mal, moi débil... O único contacto que daba cando me preguntaban con quen podía falar eu era Daniel, pero en realidade eu non o quería chamar. Quería desaparecer para todo o mundo porque cría que estaba a piques de morrer, esta vez si, de verdade. Xa supuxera demasiados problemas para as persoas que quero. Naiciña, estaba asustada e non sei que me pasou. Sabía que ía morrer e estarrecíame moitísimo pensar que a miña vida se apagaría lonxe de Ourense, de vós, de todas as persoas que quero, que me querían, e realmente estiven a piques de morrer. Operáronme de urxencias. Non sei que me fixeron porque mo contaron cando estaba aínda moi débil e non entendía ren. Custoume moito recuperarme. Estiven no hospital ata xaneiro. Cando saín de alí e tentei refacer a miña vida, entón souben grazas a Daniel que ti morreras. Non me podía explicar como transcorreran tantos meses. Onde estaban eses meses? Eu só lembraba pasar días e noites no hospital case sen saber onde estaba, rodeada de xente descoñecida que non falaba a miña lingua. Síntoo moito, nai, síntoo coa miña ialma toda. Xamais faría algo así se soubese as consecuencias dos meus actos, pero xúroche que eu quería falar contigo; mais non puiden, non puiden, e, cando souben que morreras, sentinme tan abatida que pensei que xa non pagaba a pena falar con ninguén. Carallo, maldita sexa, que mala filla fun... Perdóame, nai, perdóame, por favor, por favor.
Notei que Agnes me abrazaba, que me protexía entre os seus brazos. Eu acabara chorando enriba da tumba da miña nai sen poder domear o inmenso pranto que me impedía falar. Sentir o amor e a calor que Agnes me daba me fixo chorar aínda máis profundamente. Agnes era e é o meu anxo. Ela non deixaba de dicirme que a miña nai aseguraba que me perdoaba, que ela soubo sempre que eu non estaba ben, que a súa morte non era culpa miña, que ela estaba doente dende había anos e que tampouco fora quen de confesarme o mal que estaba.
     Eu só quería que estivésedes máis tranquilos sen min. Equivoqueime moito, moitísimo. Non era consciente de que me queriades tanto, de que eu era tan importante. Nunca crin que eu fose tan importante para os demais —confeseilles a Agnes e á miña nai–. Por favor, perdoádeme, perdoádeme...
     Luíña, cariño, tranquila —pediume Agnes con moito amor—. Xa pasou todo, miña vida. Ninguén ten que perdoarche ren. Ti pasáchelo moi mal, cariño. Sente a aperta que che quere dar a túa nai —pediume namentres desfacía a aperta que nos unía—. Ela quere que a sintas contigo. Está contigo, Luíña, e di que te protexerá sempre, que nunca deixou de facelo.
Entón, cando Agnes se afastou de min, notei que uns brazos inmateriais me rodeaban, protexíanme. O frío do solpor desapareceu e só quedou en min unha inmensa sensación de protección, de amor, de perdón. Souben que era a miña nai quen me abrazaba e entón, sabéndoo, pechei os ollos e gocei desa aperta tan máxica.
Despois dese momento, sentinme moitísimo mellor, coma se alguén me arrincase da ialma a inmensa tristura que sentía. Notei que se espallaba polo meu ser todo unha calma moi temperada que me fixo sorrir, que me fixo mirar a Agnes cunha gratitude inmensa. Entón, ela díxome:
     Despídete da túa nai. Ela xa se vai, pero estará sempre ao teu lado, coidándote, coma tamén me coida a miña avoa.
Díxenlle adeus á miña nai sentindo que non me despedía dela con tristura, senón con aceptación, e todo iso grazas a Agnes. Síntome tan afortunada por ter ao meu lado a unha muller tan marabillosa... Non a merezo, non a merecín nunca; pero sei que debemos de estar xuntas, que o noso destino é vivirmos xuntas ata a fin dos nosos días. Nunca a deixei de amar e todas as tolarías que fixen na miña vida fíxenas por ela, pensando que eu só entorpecía a súa felicidade. Por culpa miña a ela enviárona lonxe de Galiza, facéndolle o peor que lle podían facer. Por culpa miña, a súa nai a rexeitou, enviouna lonxe de eiquí crendo que a enviaba a un lugar no que ninguén a rexeitaría... por culpa miña, Artemisa case se quitou a vida. Artemisa é unha muller moi boa, cunha ialma tamén moi máxica, e saber e sentir que Agnes non a amaba só a ela desfacíaa, convertíaa nunha muller que non era en realidade, e non era xusto que ela fose tan infeliz por culpa miña. Agnes dubidaba entre estar comigo ou estar con Artemisa. Eu non quería que iso ocorrese... pero non me quero repetir.
Antes de marcharmos do cemiterio, Agnes pediume que agardásemos un intre. Díxome que alguén a chamaba. Separouse un pouco de min e escoitou, sentiu coa súa ialma máxica, e, logo duns minutos que me pareceron eternos, díxome:
     A miña avoa confesoume agora que todas esas veces que eu cría verte e ouvirte... en realidade, era ela facéndome crer que eras ti quen me falaba, quen me axudaba a seguir para adiante. Non sei por que o fixo, pero non fuches ti a única que pediu perdón esta tarde —contoume sorríndome emocionada—. Non teño ren que perdoarlle a ninguén e a miña avoa sábeo. Agora síntome moito máis tranquila. Non me podía deixar de preguntar quen era, daquela, a ialma que se presentaba perante miña crendo eu que eras ti quen me falaba, quen se comunicaba comigo.
Eu tamén lle sorrín a Agnes, tentando ordenar na miña mente todo iso que lle quería confesar. Á fin, namentres camiñabamos de volta á casa da nai de Agnes, díxenlle:
     En realidade, eu notaba que ti me falabas, que de algunha maneira ou outra estabamos falando, estabamos xuntas, podiámonos ver. Agnes, durante os meses que estiven doentísima no hospital, case que fiquei sen consciencia durante todos eses días. É posíbel que a máxica ánima da túa avoa fixese que ti e máis eu nos puidésemos comunicar a través dunha dimensión que non pertence nin á morte nin á vida.
     É moi posíbel, Luíña. A túa ialma e a miña nunca estiveron separadas. Sempre as uniu un vencello moito máis poderoso cá forza da morte e da vida.
     Si, tamén o penso, Agnes. Nunca me sentín lonxe de ti. Tardei moito tempo en saber que o estabas a pasar tan mal sen min. Nos primeiros meses da miña vida en Italia, eu case non tiña contacto con Galiza porque estiven doente, no hospital, durante moito tempo e, despois, porque Daniel case non me contaba nada. El a ti non te coñecía. A única persoa que me podía falar de ti era Uxía, pero case non tiñades contacto. Eu estaba totalmente convencida de que ti eras feliz, Agnes, de que eras feliz con Artemisa. Era o único que sabía de ti. Uxía e máis ti case non quedabades, só para os ensaios, e, nos primeiros meses deste ano, boeno, digamos que o único que ela me contaba era que eras moi feliz con Artemisa. Logo estiven varios meses sen saber de ti. Uxía non me contaba nada. Nos meses de abril, maio e xuño, non souben ren de ti. Preguntáballe a Uxía se estabas ben, pero non me contaba nada de ti. Mesmo me dicía que levabas semanas sen ir aos ensaios e iso abraiábame tanto... Algo me dicía que non estabas ben.
     Non estaba ben —confirmoume con vergonza—. Tiven unha recaída horríbel. Xa che falarei diso máis adiante.
     Non, non, cóntame agora...
     Non, Luíña. É moi longo de contar —riu aínda avergonzada.
Non puiden convencer a Agnes de que mo contase. Sabía por riba o que lle ocorrera porque mo explicara o xoves á noite en Milano, pero quería coñecer todos os detalles desa época. Non obstante, non a puiden convencer. Ela só me quería escoitar a min. Quería coñecer todo o que me ocorrera este ano, así que proseguín:
     Despois, no xullo, volvín saber de ti e, esta vez, Uxía explicoume que non estabas tan ben con Artemisa como cría. Contoume que discutiras con ela cando eran as festas do día de Galiza, que foras a Santiago sen ela e que despois ela se presentara en Santiago para pedirche perdón, pero que, a partir daquela, xa non estivestes igual. Entón souben tamén que, o día do meu aniversario, fixestes unha festa no meu honor e iso doeume moito. A partir dese tempo, Uxía xa tentou intimar máis contigo e, devagariño, íao conseguindo. A súa intención era facerse máis amiga túa para coñecer mellor o que ti sentías porque, nese tempo, eu xa me propuxera voltar a Ourense. Non aturaba vivir máis tempo lonxe de todo o que fora a miña vida, da miña terra, mesmo de ti. Tiña unha vida máis ou menos construída en Italia, pero non sentía que aquela fose a miña vida. Queríame asegurar de que ti estabas ben antes de ir, non sei por que. Non sei que quería saber. Estaba moi insegura, non me atrevía a volver; pero decidinme a voltar cando souben que, o cabodano da miña suposta morte, ti choraras moitísimo por min, confesándolles a todas as persoas que estaban xunta ti esa tarde que aínda me amabas con toda a túa ialma. Eles sabíano, sobre todo a túa nai e Silvia, pero quedaron abraiados cando te ouviron falarme con tanto sentimento, cando ouviron como me confesabas chorando desconsoladamente que aínda me amabas, que non podías vivir sen min, que darías parte da túa vida para que eu puidese voltar, que non aturabas máis vivir sen min, que nunca me esqueciches, que eu sempre fora o amor da túa vida, que a Artemisa a amaches moitísimo, pero que o que sentías por min era moito máis indomábel. Foi iso o que me convenceu, o que me fixo descubrir canto me trabucara, que trabucada estaba, que mal fixera as cousas, canto mal che fixen. Entón falei con Uxía e díxenlle que o estaba preparando todo para voltar. Quería aparecer perante túa en Ourense, nas Burgas, na Ponte Vella, na túa cafetaría... Non sei, onde fose, queríache dar unha sorpresa; pero Uxía convenceume de que agardase, de que non fose tan impulsiva e acepteino sobre todo cando me propuxo que te agasallásemos unha viaxe a Italia coa escusa de visitar Milano, onde vivía eu, e Firenze. Acepteino cunha ilusión inmensa e axiña comecei a preparar a viaxe. Pedinlle a Uxía que non se lle ocorrese dicirlle a ninguén cal era o verdadeiro motivo da viaxe, pero non o puido cumprir. Díxoo a Silvia a traizón. Eu non quería que Silvia soubese que eu vivía. Queríalle dar unha sorpresa a ela tamén cando eu voltase a Ourense, pero non pasa ren. Tamén me fixo ilusión falar con ela por teléfono.
E seguimos falando e falando durante horas, contándonos as nosas experiencias, partillando o que sentimos, o que sentiramos, o que sentiamos, durante horas, cunha cunca de té con limón por medio, na cea tamén, coa compañía de Anxiños... e fíxose tarde namentres falabamos no seu cuarto, no seu leito. Era a primeira vez que durmiamos alí despois de tanto tempo separadas. Ouvíase a choiva fóra, acariñando os muros de pedra das casas, das rúas... Alí dentro, estabamos protexidas, quentiñas... xuntiñas, á fin, para sempre.
Só contarei para rematar o que sentín cando vin a Agnes saíndo do aeroporto de Milano. Crin que me desmaiaría, que non sería quen de falarlle, de camiñar ata ela. Agnes teimouse á man da súa nai cando me viu, cando ouviu que a súa nai lle dicía que era eu, que eu estaba viva, que eu non morrera. Nunca poderei esquecer o ollar que Agnes tiña nese momento. Os seus ollos enchéronse de bágoas, pero tamén de luz, de medo, de alivio... e vin que tremía, que perdía o equilibrio, que estaba a piques de caer ao chan. Entón corrín ata ela para acollela entre os meus brazos. Á fin abrazábaa, á fin, á fin. Canto tempo había que desexaba abrazala, sentila comigo. Canto a botara de menos, canta falla me fixo, canto a amaba, canto e canto a amaba, canto a amara sempre, sempre, sempre.
Cando a sentín entre os meus brazos, chorando, tremendo, case sen poder respirar, souben que ela tamén era fráxil, que tamén me necesitara moito. Aquela aperta confesounos todo o que a outra sentía. Foi como ouvir a voz do seu corazón. Ela non deixaba de dicir: “estás viva, estás viva, estás viva, Lúa, Luíña, miña Luíña...” e eu non sabía que dicirlle. Só a podía abrazar, apertala contra min, sentila comigo, darlle o meu amor, a calor do meu corpo, darlle alento e equilibrio, pois ela case que non se podía manter en pé. E canto desexaba bicala, sentir os seus beizos, darlle todos eses bicos que devecía darlle dende había meses, pero contívenme porque sabía que aqueles non eran o sitio nin o momento axeitados para bicala, para estar tan intimamente con ela.
Quería falar con ela para contarllo todo, pero non podía domear o que sentía, as ganas de estar con ela, de darlle o meu corpo, de sentila comigo, de que ela me sentise consigo. Era algo que nos descontrolaba. Cando xa soubemos que ninguén nos vía, ninguén nos miraría, entón abraceina, abraceina cun agarimo que non podía domear, que se me escapaba por todas as partes do meu ser, das miñas mans, dos meus brazos, que nacía da miña pel. Sempre me descontrolou sentir a Agnes preto de min, tan preto de min, ouvir a súa respiración, ouvir a súa doce voz de veludo, ouvila suspirar, vela sorrir, mirarme, tomarme da man. Non sei que me ocorre cando estou con ela. É  algo que me sucede dende que era adolescente. Agnes esperta en min o meu lado máis salvaxe e seica ancestral, ese que só pensa en gozar con ela das sensacións máis agochadas, ese que me empurra a explorar con ela todo o que nos pode facer perder o control, que nos pode entolecer. Con ela non sinto vergonza, ao contrario, só quero que esteamos o máis xuntas posíbel, que o descubramos todo a unha da outra, que sintamos xuntas, que sintamos todo o posíbel, que partillemos todo, todo o que sentimos. O que sinto cando a teño preto, cada vez máis pretiño de min, é unha inmensa e incontrolábel necesidade de ser súa, de estar intimamente con ela, de darlle todo o que eu son, todo o que podo ser, de estar con ela coma se non houbese ren máis no mundo. E foi iso o que nos ocorreu cando nos achamos soa no cuarto que compartiriamos no apartamento de Milano. Eu xa non tiña fogar alí porque o preparara todo para voltar a Ourense sen deixar ren alí.
Cando estivemos soíñas, non fixo falta que dixésemos ren. O noso redor empurrábanos a estar xuntas. Era coma se o mundo todo nos dixese que debiamos de estar xuntas, que tiñamos que recuperar o tempo perdido. E que fermosos momentos vivimos, que sensacións tan fortes, canta intimidade, cantas caricias, cantos bicos, cantos suspiros e palabras de amor compartimos. Agnes é tan agarimosa, tan tenra e pasional neses momentos que me fai entolecer con só unha caricia, un bico intenso, cunha palabra de amor ou de paixón... Non reprimimos ren cando estamos xuntas, absolutamente ren. Espímonos tanto física como animicamente cando nos amamos.
E coido que iso é todo o que por hoxe vou contar. Xa seguirei escribindo máis adiante. Que bonito é escribir xunta a lareira cando fai este tempo que tanto incita a estar agochada na casa, protexida na calor do fogar.

Traducción:


Sábado, 23 de noviembre de 2019
El tiempo y el espacio me confunden porque regresé a la vida que tanto eché de menos, pero a esta vida le faltan cosiñas que yo esperaba encontrar cuando volviese. Fui ingenua e inocente creyendo que todo permanecería tal como lo dejé cuando me marché queriéndoles dar a las personas que amo la oportunidad de ser felices, de vivir tranquilas sin estar pendientes siempre de mi salud. Tanto tengo que decir que no sé cómo ordenar las palabras, ni las frases ni nada. Tengo un ovillo de emociones y de pensamientos que no sé cómo desenredar. Hace días que no puedo dominar mis sentimientos. Estoy controlada por la felicidad más absoluta, por la euforia más tierna y también por la tristeza más hiriente.
Ayer volví a la aldeíña en la que nació mi madre y en la que viví los mejores momentos de mi vida. Esta aldea es el escenario de mi niñez y de mi adolescencia. En esta aldeíña, aún permanece escondida la voz de todos mis deseos, de mis esperanzas y de los momentos felices que viví aquí siendo una niña de verdad, disfrutando de una libertad de la que casi no disponía cuando estaba en Ourense, en la ciudad. Allí, mi madre vigilaba todos mis movimientos, no me dejaba margen para actuar, controlaba todo lo que hacía, a qué hora llegaba a casa, con quién me relacionaba, qué calificaciones sacaba en la escuela, qué libros leía, qué escribía, qué pintaba... En cambio, cuando íbamos a la aldeíña, ella parecía olvidarme y me dejaba libre para que corriese sola por el bosque, no cuidaba de mí a todas horas, no controlaba con quién me relacionaba, qué hacía, qué escribía, qué leía, con quién hablaba, con quién pasaba mis horas ni tampoco si comía o dejaba de comer. Era como si ella creyese que en la aldeíña no había problemas ni peligros y fue precisamente en la aldea donde alzó la voz la enfermedad que tengo desde que nací. Tengo una enfermedad de las llamadas raras que no tienen cura, que sólo se controlan con operaciones que tampoco me garantizan la vida, que incluso pueden llevarme a la muerte. Mi corazón es indeciso y frágil. No late como debería latir un corazón sano. Puede latir con más lentitud de la necesaria y, de súbito, empezar a latir como si quisiese huir de mi pecho. Tomo una medicación que más o menos lo mantiene sosegado. Intento hacer todo el ejercicio físico que puedo para enseñarle a latir como debe en cada momento; pero su comportamiento es tan imprevisible que, por mucho que me esfuerce por cuidarlo y vigilarlo, nunca podré saber qué hará en las horas siguientes, en los minutos que vivo. Esta enfermedad me ha impedido siempre vivir serenamente. Es imposible vivir así, siempre pendiente del ritmo al que me late el corazón, siempre sintiéndome frágil, queriendo hacer más de lo que puedo y no pudiendo controlar la aceleración con la que de súbito mi corazón empieza a latir. sé que la vida puede desvanecerse en cualquier momento y, por eso, siempre he vivido como si ese instante fuese el último de mi existencia, por eso nunca quise reprimirme, nunca quise detener los hechos que se me presentaban, que me hacían sentir viva. Sentirme viva era lo que más me empujaba a vivir, curiosamente. No obstante, no basta con la intención que cada una tenga. También necesitamos ayuda de nuestro alrededor. Si en nuestro alrededor no hay ayuda, podemos desanimarnos enseguida. Si lo que vemos en nuestro alrededor es rechazo, es rabia e incluso incomprensión, cuesta mucho seguir luchando por nuestros sueños. Es como querer luchar contra la fuerza de un temporal. El mar enloquece, las olas son agresivas, el viento no deja caminar con tranquilidad, no podemos detener con nuestras manos la fuerza de la lluvia que cae con vigor a la tierra; mas el sentimiento siempre permanece en nuestro corazón, en nuestra alma, en nosotros, permanece siempre, pese a las dificultades, las confusiones, los miedos, la impotencia... Hablo de todo esto porque, con estas palabras, quiero llegar a todo lo que he vivido en mi vida; pero es todo tan complicado de explicar que muchas veces me hago yo soliña un inmenso lío. Agnes me anima a que escriba una novela acerca de mi vida, pero soy incapaz de hacer una obra tan grande. Yo soy más de escribir poemas y cuentos, de pintar cuadros que termino en una tarde, de componer obras musicales que me surgen en un instante... Pienso que una obra de arte ha de nacer enseguida. Me cuesta mucho retomar algo que dejé a medias. No puedo acabar esos cuadros que comencé hace unos días porque, cuando me siento ante ellos, no sé ni por dónde continuar. Cuando la inspiración me posee, he de permanecer en sus brazos hasta que termino la obra que creo. Si la dejo a medias, me cuesta muchísimo recuperar esa inspiración que me había dominado toda.
El sentimiento que siempre me empujó a vivir y a luchar es el amor que siempre sentí por Agnes; un amor que me hizo cometer las locuras más insospechadas, incluso más incomprensibles, que me hizo actuar de manera errónea en muchísimas ocasiones. Me equivoqué muchas veces porque no supe gestionar ese amor tan fuerte que me hacía sentir pequeña, que descontrolaba el ritmo de mi enfermo corazón, que me hacía tener miedo y, al mismo tiempo, ganas de luchar, de estar con ella, de batallar contra todos los que quisiesen impedir que estuviésemos juntas.
La última locura que me hizo cometer este amor fue alejarme precisamente de Agnes, creyendo que todo le iría muchísimo mejor sin mí. Yo estaba totalmente segura de que ella ya no me amaba como nos amábamos cuando éramos adolescentes y nos juramos que siempre estaríamos juntas, que siempre nos amaríamos y que lucharíamos por nuestro amor no importando a quién nos tuviésemos que enfrentar. Artemisa era la mujer que ella amaba y quien estuvo a punto de perder la vida por no aceptar que Agnes estuviese conmigo. Yo no quería traerles problemas. Ellas también habían luchado mucho por su amor. Yo no quería ser ningún obstáculo para nadie. Nunca pensé que hacerles creer que había muerto sería la solución a esas dudas que Agnes tenía, con las que no era capaz de vivir; pero la oportunidad de desaparecer se me presentó delante de mí gracias a mi enfermedad. Ella me la trajo sin que la esperase. Si volviese a estar en esa situación, jamás, jamás, jamás haría lo mismo. Buscaría otra solución, otra manera de desaparecer; pero nunca volvería a utilizar la muerte como camino para desvanecerme. Fui muy injusta y cruel; pero, en ese momento en el que recuperé la consciencia en una ambulancia que me llevaba al hospital de Ourense, no pensé en el futuro, sólo en el presente. Me sentí abatida por una fuerza que no podía entender. Una voz me dijo: “desaparece, desaparece de sus vidas, sobras, tú no tienes lugar ya aquí. No sigas luchando por una mujer que no es para ti. Lo mejor que puedes hacer es huir. Desaparece, desaparece, hazles creer a todos que has muerto, que estás muerta, que nunca más volverás.”
No sé de dónde provenía esa voz. No puedo saberlo y creo que nunca lo sabré, pero de lo que estoy segura es que esa voz no nacía en mí. Yo nunca me había dicho cosas tan crueles. Sí que tuve muchos problemas de autoestima por culpa de las terribles experiencias que viví con ese hombre con el que pretendí llevar una vida más o menos digna, pero nunca me había atacado de esa manera a mí misma. Casarme con él fue el error más horrible de mi vida. Lo hice sólo por mi madre. Ella sufría muchísimo por mí. Ella creía que yo nunca dejaría de buscar a Agnes, que siempre la amaría, que incluso perdería la cabeza por ella. Mi madre no aceptaba ese amor por nada del mundo y mucho menos cuando el tiempo pasaba sin que nadie supiese nada más de Agnes. Entonces me casé con ese estudiante de derecho que se enamoró tan locamente de mí, que viajó miles de veces a Galicia por mí, que me hizo creer que siempre me protegería y me amaría y que, en cuanto nos casamos, me recluyó en su casa de Barcelona; que me impedía relacionarme con los demás, que me impedía vestir bien y maquillarme, que incluso me daba una paliza si me descubría hablando por teléfono con alguna amiga. Yo estudié en Barcelona dos años y viví allí, después de casarme en Ourense, también durante dos años, aunque me cuesta mucho contar el tiempo porque todos esos meses se confunden en mí, se hacen irreconocibles y no sé cuánto tiempo pasé lejos de mi tierra, tan enferma también, tan deshecha, cada vez más deshecha. En aquel entonces yo sí tenía una autoestima horrible porque ese chico la deshizo, la destruyó. Me costó mucho salir de ese abismo al que me lanzó. Cogí enfermedades de las que me costó mucho curarme. Yo sólo quería desaparecer. No soportaba esa vida que él me obligaba a vivir. Yo quería seguir estudiando mi carrera y quería estudiarla en Ourense, pero él no me lo permitió. Entonces, no era tan visible la violencia de género. Yo era una mujer maltratada que no sabía cómo salir de esa vida. Lo conseguí gracias a un amigo médico que precisamente estaba en la ambulancia que me llevaba a Ourense después de perder la consciencia entre los brazos de Agnes. De verdad yo estaba segurísima de que aquella tarde moriría. Por eso le insistí a Agnes con tantos nervios en que fuésemos a la aldea, porque creía que moriría y quería hacerlo entre los brazos de Agnes, junto al río Miño, en la aldeíña que había visto cómo nos declaramos nuestro amor, que había sido testigo de nuestros momentos más bonitos. Quería morir a la orilla de ese río que había visto cómo nos amábamos por primera vez aquella mañana de agosto tan intensa y brillante en la que nuestro amor y el deseo que siempre habíamos sentido la una por la otra estallaron por dentro de nosotras.
Daniel, aquel amigo que me ayudó a volver a Ourense cuando estaba a punto de morir, fue el mismo que estaba junto a mí en la ambulancia cuando creía que también estaba a punto de morir. Él es como un ángel que aparece ante mí cuando la muerte pretende llevarme consigo. No me explico por qué siempre me encuentro con él en el instante preciso en el que mi vida está volviéndose muerte, pero mi vida está llena de casualidades que la hacen mágica, que me hacen creer que la vida en la que existo no es real, pero es real, y mucho. También supe después por él que él había sido quien había tomado la decisión de ir en la ambulancia cuando supo de casualidad también que habían llamado desde la aldeíña en la que vivía mi madre. Él no sabía que era yo la que estaba en peligro. Creía que sería alguna de las personas que me conocen. Me explicó que, cuando me vio inconsciente, se prometió a sí mismo que haría cualquier cosa por devolverme la vida, por mantener brillando el último suspiro de vida que me quedaba. Daniel me conoce desde hace muchos años. Fue la única persona que quiso ayudarme cuando yo vivía en Barcelona y estaba a punto de morir por culpa de la anorexia y de mi enfermo corazón. Lo llamé a escondidas una mañana en la que pude huir del cuarto que me obligaban a ocupar en el hospital de Vall d’Hebrón y le pedí que le dijese a mi madre que la quería, que nunca dejaría de quererla pese a todos los errores que había cometido conmigo, que yo era su hija y que eso ya bastaba. Él me preguntó dónde estaba, yo se lo dije, le confesé que estaba muy enferma, que me quedaban muy pocos días de vida y que Jordi (el chico con el que me había casado) me trataba muy mal, que me daba palizas por la cosa más tonta y que lo único que yo deseaba era desaparecer para siempre. Entonces, al día siguiente, él apareció en el hospital, discutió con todos los médicos que quisieron impedirle que hablase conmigo y también con Jordi, a quien denunció con mi ayuda. Daniel me quería mucho y me quiere mucho porque crecimos juntos, puede decirse, porque fue mi vecino siempre, porque fue el único amigo hombre que he tenido en mi vida. Quizás sea sencillo ser su amiga porque a él le gustan los hombres, aunque pienso que eso no tiene nada que ver. Él y yo siempre nos entendimos porque los dos tuvimos una orientación sexual supuestamente prohibida, porque él también se casó con una mujer para intentar esconder que era homosexual, para asegurarse su carrera como médico... Eran muchísimas las cosiñas que nos unían. Él me conocía mucho mejor que nadie, junto con Silvia; una amiga que siempre fue como mi hermana. Sólo Agnes, Silvia y él conocieron siempre cómo era yo realmente, aunque, al desaparecer Agnes, ya sólo él y Silvia podían apoyarme, aunque Silvia también tenía su vida. Ella se marchó a estudiar fuera de España y, durante unos años, casi no supimos prácticamente nada la una de la otra. El caso es que él me rescató de las manos de ese violento hombre que me tenía detenida, él me ayudó a volver a Ourense y a curarme, me ayudó a poder estudiar mi carrera, me apoyó siempre, fue mi más sincero apoyo. Yo lo ayudé a separarse de su mujer antes de que fuese demasiado tarde. Él y yo fuimos de fiesta muchas veces buscando los locales de ambiente en los que no nos sintiésemos rechazados... y él fue quien me ayudó a hacerme pasar por muerta el año pasado. Le conté rápidamente lo que me pasaba, lo que deseaba, y me ayudó muchísimo; pero es un inmenso secreto que él me ayudó. Eso no puede saberlo nadie. Él también me ayudó a iniciar una nueva vida en Italia, mas ésa es otra historia que no sé si tengo tiempo de contar.
Mas quiero hablar del ahora, de lo que vivo, de lo que estoy viviendo estos días. Desde que supe que mi madre había muerto, necesité pedirle perdón con una fuerza que me destruía y no sabía cómo hacerlo, hasta ayer. Agnes me ayudó a poder despedirme bien de ella, a poder pedirle perdón. Agnes tiene un don muy mágico que le permite hablar con los muertos, con los que se fueron, y, gracias a ella, pude hablar con mi madre. Qué bonito fue ese momento... pero intentaré contarlo con orden.
Ayer llegamos a la aldeíña hacia las seis de la tarde. Los viernes salgo antes del instituto en el que trabajo desde hace quince años. Antes de marcharnos, Agnes, al fin, habló con Artemisa. Yo llevaba toda esta semana insistiéndole a Agnes en que hablase con ella. Agnes no quería cogerle el teléfono. No quería hablar con ella porque sabía que mantendrían una conversación muy tensa si hablaban, pero yo le decía que ésos no eran motivos para no hablar con ella. Le decía que, cuanto antes le explicase las cosas, mejor; pero no había manera de convencer a Agnes. En realidad, Artemisa consiguió hablar con Agnes porque la llamó desde el móvil de su hermana. Fue una conversación muy triste, lo sé, pero, al menos, ya hablaron, Artemisa ya sabe lo que ocurrió, ya pudo asegurarse de que Agnes no la ha engañado, que era lo que seguramente creería.
Conduje hacia la aldeíña sintiendo miedo, sintiéndome nerviosa y muy emocionada. Saber que me reencontraría con tantos recuerdos y también tantas ausencias mantenía mi alma pendiendo de un hilo. Agnes intentó tranquilizarme y animarme durante todo el trayecto. Yo sentía su apoyo como si de verdad éste tuviese materia. Me siento tan unida a ella que no me cuesta nada sentir lo que ella quiere transmitirme, lo que ella siente, lo que ella piensa. La amo tanto que muchas veces sólo noto latir por dentro de mí el amor que siento por ella, que siempre sentí. Estamos tan unidas que me parece imposible creer que llevemos un año separadas, que nos haya costado tanto estar juntas. Me siento tan querida, tan inmensamente querida, que me cuesta mucho experimentar sentimientos negativos.
Cuando bajamos del coche, enseguida me sentí acogida, sentí que toda la aldea, los bosques que la rodean y el río, todo, todo me daba la bienvenida. Llovía algo, pero el paisaje aparecía tan hermoso... Lleva lloviendo desde hace muchas semanas en Galicia sin parar, pero a mí no me importa. La lluvia siempre ha formado parte de la manera de ser de Galicia.
Agnes no me dijo nada mientras caminábamos hacia la aldea. Debemos dejar el coche fuera de la aldea porque a ella no se puede acceder con coche. El estrecho vericueto que conduce a la aldeíña estaba lleno de barro, pero tampoco nos importó. Laila iba dando saltos detrás de nosotras. Laila es una perrita adorable y muy bien educada que enseguida me cogió cariño, a la que enseguida comencé a querer. No me deja sola nunca. Si Agnes no puede estar con ella, enseguida me busca a mí. Me llevo estupendamente con ella y Laila ni tan siquiera siente celos si estoy con Agnes.
Cuando llegamos a la aldeíña, cuando estuvimos ya en las calles de piedra que siempre la crearon, entonces noté que me latía con fuerza el corazón; mas sabía que no era peligroso que me latiese así. Era la emoción que sentía la que lo impulsaba. Estaba delante de la casa que había sido de mi madre, en la que yo había vivido tantos momentos, y la que es mía, la que mi madre no sabía a quién dejar en la herencia porque yo no tengo hermanos ni nada. Yo ya la había heredado cuando mi madre estaba viva y no le dio tiempo a cambiar las escrituras ni nada de eso. Quizás tampoco quisiese hacerlo. Yo soy la última persona de nuestra estirpe, excepto si tengo algún hijo, pero sé que no voy a tenerlo, y menos teniendo ya 46 años.
Agnes me tenía cogida de la mano, me la apretaba cuando me sentía más nerviosa y emocionada. Me sentí tan arropada por ella que el miedo ya casi se había desvanecido.
     Vayamos a la tumba de mi madre —le pedí a Agnes con miedo y emoción.
El cielo nublado hacía que todo pareciese mucho más romántico, más íntimo, más solitario. El camino al cementerio lo hicimos sólo hablando a través de los ademanes que nos dedicábamos. No era necesario decir nada. Yo también notaba que Agnes estaba muy nerviosa. Sabía que íbamos a vivir un momento muy extraño. Yo vería mi supuesta tumba. No me explico cómo pudieron enterrarme sin dejar huella en ninguna parte de esas gestiones, pero también es cierto que, en aldeas como la nuestra, no se controlan tanto estas cosas. Estos cementerios son muy antiguos. Las tumbas están en los muros de las casas del entorno, como se hizo siempre, viviendo los muertos con los vivos, con distancia, pero juntos... y en la tierra, entre los brazos de la tierra que siempre nos amó. Mi tumba está en la tierra, bajo un roble que la protege de la luz del cielo, pero también de la lluvia; aunque ahora sus ramas están vacías. Sobre mi tumba, vi un montón de hojas marchitas, de color rojo como mis cabellos. Esas hojas eran la materialización de la caducidad de la vida, del tiempo que pasa. Vi mi propia muerte sin estar yo muerta y me impresionó mucho. Quiero que quiten ya esa lápida en la que está inscrita la fecha en la que supuestamente morí porque me siento más viva que nunca y sé que lo harán, pero saber que aún sigo muerta en este lugar me hace estar tristísima. No tiene sentido que me sienta triste por algo que yo misma provoqué, pero verlo así, tan directamente, bajo ese cielo tan gris, ver mi muerte entre los brazos del otoño, bajo las hojas marchitas, secas, rojas, caducas... es algo que no se puede explicar, que encoge el corazón, que oprime el alma.
Agnes me apretó la mano cuando notó que me deshacía, que comenzaba a llorar. Me arrodillé en la tierra sin importarme que estuviese mojada y me eché a llorar en silencio, como si yo misma llorase por mi propia muerte. No sé por qué siento todas estas cosas. Me sentí tantas veces a la orilla de la muerte que no debería impresionarme tanto todo esto, pero me impresiona mucho. Estaba en ese momento en un lugar que acogía las almas que se habían ido. Agnes estaba sentada a mi lado, pero yo también sentía una compañía que no tenía materia; la compañía de mi madre, de todos los miembros de nuestra familia, incluso del abuelo y la abuela de Agnes. Había muchas almas a nuestro alrededor. Entonces le pedí a Agnes que llamase a mi madre. Le dije que necesitaba pedirle perdón. Ella me entendió a la primera. No se negó. Me cogió de las manos y cerró los ojos, me pidió que me concentrase mucho en nuestro silencioso alrededor. Antes de cerrar yo los ojos, miré profundamente a Agnes a los suyos y vi en ella tanta calma, tanta seguridad y tanto amor que de súbito dejé de sentir tristeza y miedo. Confié en ella como nunca había confiado en nadie y me quedé quieta, callada, sin moverme.
Entonces Agnes dijo: “¿Iria, puedes oírnos?” Yo no abrí los ojos en ningún momento, pero pude ver perfectamente lo que ocurría allí, en el cementerio. Noté que un viento muy leve mecía las ramas de los árboles. Agnes me apretó con cariño las manos y volvió a llamar a mi madre. Sentí que Agnes permanecía cada vez más quieta, más inmóvil, esperando, concentrada, sabiendo que estaba logrando lo que ambas deseábamos. Agnes no tenía miedo, nada de miedo. Yo tampoco debería tenerlo, pero, sin poder evitarlo, sentí un escalofrío atravesándome todo el cuerpo. Supe que Agnes sentía a mi madre. Quería abrir los ojos para preguntarle a Agnes con la mirada si ella estaba ahí, pero no fue preciso. Agnes dijo muy bajiño: “ya la tenemos aquí, Luíña. Ya puedes hablarle. Ella te oye.”
¿Cómo sabía Agnes que mi madre estaba con nosotras? Quise preguntárselo, pero, antes de que pudiese abrir los ojos, noté que alguien me acariciaba los cabellos, casi imperceptiblemente. Agnes me tenía cogida de las manos. Yo tenía mis manos entre las suyas. Ella no había sido. Tampoco había sido el viento que soplaba con cuidado entre las ramas vacías de los árboles. Era una mano inmaterial la que me había acariciado. Era la mano de mi madre.
     Lúa, cariño, tu madre puede oírte, de verdad —me aseguró Agnes con muchísima dulzura, hablando muy bajiño, con un murmullo que parecía poder perderse entre la voz del silencio—. Háblale, amor mío. Ella te oye, te escuchará, te lo prometo. Incluso ella puede tocarte. ¿Sientes cómo te acaricia? Está a tu lado, Luíña. Es ella. No tengas miedo.
Las palabras que Agnes me había dirigido con tanto amor y cuidado me hicieron llorar. Sentí que un nudo enorme me oprimía la garganta y comencé a temblar. No podía hablar y eso me hacía sentir muy impotente, eso intensificaba mis ganas de llorar. Me esforcé muchísimo en aceptar que aquello que Agnes decía era cierto. Me costaba creerlo porque me parecía demasiado hermoso para que fuese verdad; pero las continuas caricias que mi madre me daba en el cabello me convencieron de que era real y también me convenció la serenidad que dominaba a Agnes.
     Nai, naiciña... —comencé a decir con miedo, casi sin poder hablar por culpa del profundo llanto que me llenaba el alma y me robaba la voz—, naiciña, quiero pedirte perdón por lo que hice. Yo creía que podría comunicarme contigo en cuanto llegase a Italia. Yo no quería que tú pensases que yo había muerto. Yo quería hablar contigo, naiciña, te lo juro, pero no pude. Me marché de aquí muy enferma y creía que, cuando llegase a Italia, podría llamarte y decirte que no había muerto y pedirte que también se lo dijeses a Agnes cuando pasase un tiempo y ella ya hubiese reconstruido su vida, pero te juro que no pude, no pude.
Me costaba mucho hablar, pero no quería callar. Ya se había rasgado la coraza en la que había encerrado mis sentimientos y todo lo que había vivido ese tiempo y no quería callar, ya no.
     Cuando llegué a Italia, estaba muy enferma, muy débil. Me escapé antes de que pudieses saber que aún vivía. ¿Te acuerdas de Daniel? Él me ayudó, nai, me ayudó mucho. Cuando llegué a Italia, la tensión que sentía, la impotencia y el miedo, todo eso me hizo mucho daño. Estaba a punto de entrar en mi nueva casa cuando me desmayé en mitad de la calle. No sé quién me recogió y me llevó al hospital. Lo único que sé es que recuperé la consciencia conectada a un montón de máquinas y que me encontraba muy mal, muy débil... El único contacto que daba cuando me preguntaban con quién podía hablar yo era Daniel, pero en realidad yo no quería llamarlo. Quería desaparecer para todo el mundo porque creía que estaba a punto de morir, esta vez sí, de verdad. Ya había supuesto demasiados problemas para las personas que quiero. Naiciña, estaba asustada y no sé qué me pasó. Sabía que iba a morir y me aterraba pensar que mi vida se apagaría lejos de Ourense, de vosotros, de todas las personas que quiero, que me querían, y realmente estuve a punto de morir. Me operaron de urgencias. No sé qué me hicieron porque me lo contaron cuando estaba aún muy débil y no entendía nada. Me costó mucho recuperarme. Estuve en el hospital hasta enero. Cuando salí de allí e intenté rehacer mi vida, entonces supe gracias a Daniel que tú habías muerto. No podía explicarme cómo habían transcurrido tantos meses. ¿Dónde estaban esos meses? Yo sólo recordaba pasar días y noches en el hospital casi sin saber dónde estaba, rodeada de gente desconocida que no hablaba mi lengua. Lo siento mucho, nai, lo siento con toda mi alma. Jamás habría hecho algo así si hubiese sabido las consecuencias de mis actos, pero te juro que yo quería hablar contigo; mas no pude, no pude, y, cuando supe que habías muerto, me sentí tan abatida que pensé que ya no merecía la pena hablar con nadie. Carallo, maldita sea, qué mala hija fui... Perdóname, nai, perdóname, por favor, por favor.
Noté que Agnes me abrazaba, que me protegía entre sus brazos. Yo había acabado llorando sobre la tumba de mi madre sin poder dominar el inmenso llanto que me impedía hablar. Sentir el amor y el calor que Agnes me daba me hizo llorar aún más profundamente. Agnes era y es mi ángel. Ella no dejaba de decirme que mi madre aseguraba que me perdonaba, que ella supo siempre que yo no estaba bien, que su muerte no era culpa mía, que ella estaba enferma desde hacía años y que tampoco había sido capaz de confesarme lo mal que estaba.
     Yo sólo quería que estuvieseis más tranquilos sin mí. Me equivoqué mucho, muchísimo. No era consciente de que me queríais tanto, de que yo era tan importante. Nunca creí que yo fuese tan importante para los demás —les confesé a Agnes y a mi madre—. Por favor, perdonadme, perdonadme.
     Luíña, cariño, tranquila —me pidió Agnes con mucho amor—. Ya pasó todo, vida mía. Nadie tiene que perdonarte nada. Tú lo has pasado muy mal, cariño. Siente el abrazo que quiere darte tu madre —me pidió mientras deshacía el abrazo que nos unía—. Ella quiere que la sientas contigo. Está contigo, Luíña, y dice que te protegerá siempre, que nunca dejó de hacerlo.
Entonces, cuando Agnes se alejó de mí, sentí que unos brazos inmateriales me rodeaban, me protegían. El frío del ocaso desapareció y sólo quedó en mí una inmensa sensación de protección, de amor, de perdón. Supe que era mi madre quien me abrazaba y entonces, sabiéndolo, cerré los ojos y disfruté de ese abrazo tan mágico.
Después de ese momento, me sentí muchísimo mejor, como si alguien me hubiese arrancado del alma la inmensa tristeza que sentía. Noté que se esparcía por todo mi ser una calma muy templada que me hizo sonreír, que me hizo mirar a Agnes con una gratitud inmensa. Entonces, ella me dijo:
     Despídete de tu madre. Ella ya se va, pero estará siempre a tu lado, cuidándote, como también me cuida mi abuela.
Le dije adiós a mi madre sintiendo que no me despedía de ella con tristeza, sino con aceptación, y todo eso gracias a Agnes. Me siento tan afortunada por tener a mi lado a una mujer tan maravillosa... No me la merezco, no me la merecí nunca; pero sé que debemos estar juntas, que nuestro destino es vivir juntas hasta el fin de nuestros días. Nunca dejé de amarla y todas las locuras que hice en mi vida las hice por ella, pensando que yo sólo entorpecía su felicidad. Por culpa mía a ella la enviaron lejos de Galicia, haciéndole lo peor que podían hacerle. Por culpa mía, su madre la rechazó, la envió lejos de aquí creyendo que la enviaba a un lugar en el que nadie la rechazaría... Por culpa mía, Artemisa casi se quitó la vida. Artemisa es una mujer muy buena, con un alma también muy mágica, y saber y sentir que Agnes no la amaba sólo a ella la deshacía, la convertía en una mujer que no era en realidad, y no era justo que ella fuese tan infeliz por culpa mía. Agnes dudaba entre estar conmigo o estar con Artemisa. Yo no quería que eso ocurriese... pero no quiero repetirme.
Antes de marcharnos del cementerio, Agnes me pidió que aguardásemos un instante. Me dijo que alguien la llamaba. Se separó un poco de mí y escuchó, sintió con su alma mágica, y, después de unos minutos que me parecieron eternos, me dijo:
     Mi abuela me ha confesado ahora que todas esas veces que yo creía verte y oírte... en realidad, era ella haciéndome creer que eras tú quien me hablaba, quien me ayudaba a seguir para adelante. No sé por qué lo hizo, pero no has sido tú la única que ha pedido perdón esta tarde —me contó sonriéndome emocionada—. No tengo nada que perdonarle a nadie y mi abuela lo sabe. Ahora me siento mucho más tranquila. No podía dejar de preguntarme quién era, entonces, el alma que se presentaba ante mí creyendo yo que eras tú quien me hablaba, quien se comunicaba conmigo.
Yo también le sonreí a Agnes, intentando ordenar en mi mente todo eso que quería confesarle. Al fin, mientras caminábamos de vuelta a la casa de la madre de Agnes, le dije:
     En realidad, yo notaba que tú me hablabas, que de alguna manera u otra estábamos hablando, estábamos juntas, podíamos vernos. Agnes, durante los meses que estuve enfermísima en el hospital, casi permanecí sin consciencia durante todos esos días. Es posible que la mágica alma de tu abuela hiciese que tú y yo pudiésemos comunicarnos a través de una dimensión que no pertenece ni a la muerte ni a la vida.
     Es muy posible, Luíña. Tu alma y la mía nunca estuvieron separadas. Siempre las unió un vínculo mucho más poderoso que la fuerza de la muerte y la vida.
     Sí, también lo pienso, Agnes. Nunca me sentí lejos de ti. Tardé mucho tiempo en saber que estabas pasándolo tan mal sin mí. En los primeros meses de mi vida en Italia, yo casi no tenía contacto con Galicia porque estuve enferma, en el hospital durante mucho tiempo y, después, porque Daniel casi no me contaba nada. Él a ti no te conocía. La única persona que podía hablarme de ti era Uxía, pero apenas teníais contacto. Yo estaba totalmente convencida de que tú eras feliz, Agnes, de que eras feliz con Artemisa. Era lo único que sabía de ti. Uxía y tú apenas quedabais, sólo para los ensayos, y, los primeros meses de este año, bueno, digamos que lo único que ella me contaba era que eras muy feliz con Artemisa. Luego estuve varios meses sin saber de ti. Uxía no me contaba nada. En los meses de abril, mayo y junio, no supe nada de ti. Le preguntaba a Uxía si estabas bien, pero no me contaba nada de ti. Incluso me decía que llevabas semanas sin ir a los ensayos y eso me asombraba tanto... Algo me decía que no estabas bien.
     No estaba bien —me confirmó con vergüenza—. Tuve una recaída horrible. Ya te hablaré de ello más adelante.
     No, no, cuéntame ahora...
     No, Luíña. Es muy largo de contar —rió todavía avergonzada.
No pude convencer a Agnes de que me lo contase. Sabía por encima lo que le había ocurrido porque me lo había explicado el jueves por la noche en Milán, pero quería conocer todos los detalles de esa época. No obstante, no pude convencerla. Ella sólo quería escucharme a mí. Quería conocer todo lo que me había ocurrido este año, así que proseguí:
     Después, en julio, volví a saber de ti y, esta vez, Uxía me explicó que no estabas tan bien con Artemisa como creía. Me contó que habías discutido con ella cuando eran las fiestas del día de Galicia, que habías ido a Santiago sin ella y que después ella se había presentado en Santiago para pedirte perdón, pero que, a partir de entonces, ya no estuvisteis igual. Entonces supe también que, el día de mi cumpleaños, hicisteis una fiesta en mi honor y eso me dolió mucho. A partir de ese tiempo, Uxía ya intentó intimar más contigo y, poquiño a poco, iba consiguiéndolo. Su intención era hacerse más amiga tuya para conocer mejor lo que tú sentías porque, en ese tiempo, yo ya me había propuesto volver a Ourense. No aguantaba vivir más tiempo lejos de todo lo que había sido mi vida, de mi tierra, incluso de ti. Tenía una vida más o menos construida en Italia, pero no sentía que aquélla fuese mi vida. Quería asegurarme de que tú estabas bien antes de ir, no sé por qué. No sé qué quería saber. Estaba muy insegura, no me atrevía a volver, pero me decidí a volver cuando supe que, en el aniversario de mi supuesta muerte, tú habías llorado muchísimo por mí, confesándoles a todas las personas que estaban junto a ti esa tarde que todavía me amabas con toda tu alma. Ellos lo sabían, sobre todo tu madre y Silvia, pero se quedaron asombrados cuando te oyeron hablarme con tanto sentimiento, cuando oyeron cómo me confesabas llorando desconsoladamente que aún me amabas, que no podías vivir sin mí, que darías parte de tu vida para que yo pudiese volver, que no soportabas más vivir sin mí, que nunca me olvidaste, que yo siempre fui el amor de tu vida, que a Artemisa la amaste muchísimo, pero que lo que sentías por mí era mucho más indomable. Fue eso lo que me convenció, lo que me hizo descubrir cuánto me había equivocado, qué equivocada estaba, qué mal había hecho las cosas, cuánto mal te hice. Entonces hablé con Uxía y le dije que estaba preparándolo todo para volver. Quería aparecer ante ti en Ourense, en las Burgas, en el puente viejo, en tu cafetería... No sé, donde fuese, quería darte una sorpresa; pero Uxía me convenció de que esperase, de que no fuese tan impulsiva y lo acepté sobre todo cuando me propuso que te regalásemos un viaje a Italia con la excusa de visitar Milán, donde vivía yo, y Florencia. Lo acepté con una ilusión inmensa y enseguida comencé a preparar el viaje. Le pedí a Uxía que no se le ocurriese decirle a nadie cuál era el verdadero motivo del viaje, pero no pudo cumplirlo. Se lo dijo a Silvia a traición. Yo no quería que Silvia supiese que yo vivía. Quería darle una sorpresa a ella también cuando yo volviese a Ourense, pero no pasa nada. También me hizo ilusión hablar con ella por teléfono.
Y seguimos hablando y hablando durante horas, contándonos nuestras experiencias, compartiendo lo que sentimos, lo que habíamos sentido, lo que sentíamos, durante horas, con una taza de té con limón por medio, en la cena, con la compañía de Anxiños... y se hizo tarde mientras hablábamos en su cuarto, en su cama. Era la primera vez que dormíamos allí después de tanto tiempo separadas. Se oía la lluvia fuera, acariciando los muros de piedra de las casas, de las calles... Ahí dentro, estábamos protegidas, calentiñas... juntiñas, al fin, para siempre.
Sólo contaré para terminar lo que sentí cuando vi a Agnes saliendo del aeropuerto de Milán. Creí que me desmayaría, que no sería capaz de hablarle, de caminar hasta ella. Agnes se asió a la mano de su madre cuando me vio, cuando oyó que su madre le decía que era yo, que yo estaba viva, que no había muerto. Nunca podré olvidar la mirada que Agnes tenía en ese momento. Sus ojos se llenaron de lágrimas, pero también de luz, de miedo, de alivio... y vi que temblaba, que perdía el equilibrio, que estaba a punto de caer al suelo. Entonces corrí hasta ella para acogerla entre mis brazos. Al fin la abrazaba, al fin, al fin. Cuánto tiempo hacía que deseaba abrazarla, sentirla conmigo. Cuánto la había echado de menos, cuánta falta me hizo, cuánto la amaba, cuánto y cuánto la amaba, cuánto la había amado siempre, siempre, siempre.
Cuando la sentí entre mis brazos, llorando, temblando, casi sin poder respirar, supe que ella también era frágil, que también me había necesitado mucho. Aquel abrazo nos confesó todo lo que la otra sentía. Fue como oír la voz de su corazón. Ella no dejaba de decir: “estás viva, estás viva, estás viva, Lúa, Luíña, mi Luíña...” y yo no sabía qué decirle. Sólo podía abrazarla, apretarla contra mí, sentirla conmigo, darle mi amor, el calor de mi cuerpo, darle aliento y equilibrio, pues ella casi no podía mantenerse en pie. Y cuánto deseaba besarla, sentir sus labios, darle todos esos besos que ansiaba darle desde hacía meses, pero me contuve porque sabía que aquéllos no eran el sitio ni el momento adecuados para besarla, para estar tan íntimamente con ella.
Quería hablar con ella para contárselo todo, pero no podía dominar lo que sentía, las ganas de estar con ella, de darle mi cuerpo, de sentirla conmigo, de que ella me sintiese consigo. Era algo que nos descontrolaba. Cuando ya supimos que nadie nos veía, nadie nos miraría, entonces la abracé, la abracé con un cariño que no podía dominar, que se me escapaba por todas las partes de mi ser, de mis manos, de mis brazos, que nacía de mi piel. Siempre me ha descontrolado sentir a Agnes cerca de mí, tan cerca de mí, oír su respiración, oír su dulce voz de terciopelo, oírla suspirar, verla sonreír, mirarme, tomarme de la mano. No sé qué me ocurre cuando estoy con ella. Es algo que me sucede desde que era adolescente. Agnes despierta en mí mi lado más salvaje y quizás ancestral, ése que sólo piensa en gozar con ella de las sensaciones más escondidas, ése que me impele a explorar con ella todo lo que puede hacernos perder el control, que puede enloquecernos. Con ella no siento vergüenza, al contrario, sólo quiero que estemos lo más juntas posible, que lo descubramos todo la una de la otra, que sintamos juntas, que sintamos todo lo posible, que compartamos todo, todo lo que sentimos. Lo que siento cuando la tengo cerca, cada vez más cerquiña de mí, es una inmensa e incontrolable necesidad de ser suya, de estar íntimamente con ella, de darle todo lo que yo soy, todo lo que puedo ser, de estar con ella como si no hubiese nada más en el mundo. Y fue eso lo que nos ocurrió cuando nos hallamos solas en el cuarto que compartiríamos en el apartamento de Milán. Yo ya no tenía hogar allí porque lo había preparado todo para volver a Ourense sin dejar nada allí.
Cuando estuvimos soliñas, no hizo falta que dijésemos nada. Nuestro alrededor nos empujaba a estar juntas. Era como si el mundo entero nos dijese que debíamos estar juntas, que teníamos que recuperar el tiempo perdido. Y qué hermosos momentos vivimos, qué sensaciones tan fuertes, cuánta intimidad, cuántas caricias, cuántos besos, cuántos suspiros y palabras de amor compartimos. Agnes es tan cariñosa, tan tierna y pasional en esos momentos que me hace enloquecer con sólo una caricia, con un beso intenso, con una palabra de amor o de pasión... No reprimimos nada cuando estamos juntas, absolutamente nada. Nos desnudamos tanto física como anímicamente cuando nos amamos.
Y creo que eso es todo lo que por hoy voy a contar. Ya seguiré escribiendo más adelante. Qué bonito es escribir junto a la lareira cuando hace este tiempo que tanto incita a estar escondida en la casa, protegida en el calor del hogar.