miércoles, 7 de octubre de 2020

DIARIO DE AGNES: MÉRCORES, 7 DE OUTUBRO DE 2020

Mércores, 7 de outubro de 2020

Hai case dous meses que non escribo. Non me apetecía escribir no meu diario e tampouco atopaba o momento axeitado para facelo. Nos meus momentos de lecer, aproveito para estar con Lúa todo o posíbel e tamén traballo na novela que estou escribindo, que trata da miña vida. Lúa insistiume moitísimo en que tiña que deixar constancia de todo o que vivín dende que nacín. Coida que é unha vida moi intensa que non se debería de perder na inmensidade escura do esquecemento. Vaime axudar a publicala cando remate de escribila.

Agora dispoño de moitísimo tempo de lecer que quero aproveitar da mellor maneira sempre e cando mo permitan as miñas emociós. Hai dúas semanas, precisamente o 25 de setembro, decidín pechar temporalmente o meu negocio porque a situación se volveu insostíbel no barrio de O Couto, que é onde está a miña cafetaría, e, agora, en Ourense en xeral. No barrio de O Couto, prohibiron servir dentro dos bares e das cafetarías. Só se podía servir nas terrazas. Eu teño varias mesas fóra, pero xustamente ises días comezou a facer frío e á xente non lle apetecía estar nas terrazas tomando algo. A maiores, o medo goberna xa a meirande parte dos corazós. Hai moita xente que aínda se comporta de xeito irresponsábel, pero case todos temos medo, moito medo, porque as cousas non se poden controlar, porque non podemos evitar ren, porque nos sentimos confundidos e perdidos niste tempo estraño no que parece que non poidamos respirar (e non o digo só por termos que levar a máscara).

Era insoportábel ver baleiro o meu negocio, ver que ninguén viña, que había persoas que me preguntaban se podían sentar dentro e marchaban cando lles dicía que non, que só estaban alí un minuto para tomar un café rápido nunha mesa de fóra que eu me esforzara por desinfectar e que case non falaban comigo, que me dicían cos seus ollos que non crían que puidesen volver... e moitos clientes viñeron despedirse de min e desexábanme sorte. Sabían que ía pechar. Líano na miña mirada... e non os podía enganar.

Con Silvia estiven falando seriamente a semana na que decidimos pechar ao vermos que a cousa cada vez estaba peor. Non quería pechar só porque estabamos a perder o tempo e cartos, senón tamén por medo. Foi o primeiro barrio de Ourense no que as cousas comezaron a ir mal de verdade. Non entendo que pasou. A única explicación que atopo é que a xente deixou de facer ben as cousas, deixou de ser responsábel e confiouse, confiou en que non ocorría ren xa, en que o becho xa non nos fodería a vida... e trabucáronse, trabucáronse moito. O que máis rabia me dá de todo isto é que pagamos xustos por pecadores, como sempre, porque nós non deixamos de facer as cousas ben. Eu levo semanas sen estar coa miña nai! Fomos á vendima, pero nin tan sequera me acheguei á miña nai nin ao resto dos veciños por medo a contaxialos! E logo ves que á xente tanto lle ten todo, que moitos se pasan polo forro do carallo as restriciós e o coidado, que ren lles importa... e sinto moitísima impotencia, sobre todo agora porque van pechar Ourense, porque os que temos negocios de hostalaría nos temos que foder, si, fodernos ben por culpa distes irresponsábeis! Non é lóxico nin tampouco razoábel botarlle á xente a culpa todo do que está a ocorrer porque no fondo sei que son cousas que pasan, pero estou enfadada e necesito atopar alguén en que desafogar a miña rabia. Ise é un comportamento moi humano e non deixo de ser humana, por moi máxica que pensen que son as persoas que me queren... Son unha persoa igual que todo o mundo, coas miñas rabias, coas miñas frustraciós, cos meus enfados e o meu mal humor. De mal humor podo falar moito, durante un bo anaco. A semana na que decidín que pecharía, estiven insoportábel con Lúa, con Silvia e comigo mesma. Sabía o que nos viña, o que ía pasar, e non o aceptaba. Non acepto o que está a ocorrer, o que vai estar ocorrendo durante tantos meses! Non digo que deixemos de tomar medidas e de andarnos con tino. Só pido que sigamos vivindo, vivir, vivir, quero vivir, coas miñas cousas, con todo o que non tiven durante anos e que á fin recuperei, na miña aldea, coa miña nai e con Lúa, pero tamén coas miñas amigas... Evidentemente, tiven que deixar aparcado o proxecto da adega porque nestas circunstancias non se pode organizar ren! Quero que as cousas sexan como antes, carallo, que xa está ben, xa abonda tanta merda con iste becho do carallo! Estou enfadada e, se a letra do ordenador puidese reflectir os meus sentimentos, a miña caligrafía parecería crebada, intensa, porque escribo deixándome levar por unha impotencia que non ten principio nin fin; pero agora hei de recoñecer e podo facelo que os meus sentimentos teñen sempre a súa causa. Non é coma antes, cando estaba tan afundida sen saber por que, ou sabéndoo e non sendo quen de recoñecelo, porque sei agora, á fin, que o peor da miña vida foi estar lonxe de Galicia, de Ourense, da miña nai e de Lúa, de todo o que me compoñía como persoa, que me daba identidade, e tamén crer con tanta firmeza que a miña nai se quixo desfacer de min, que non me quería por ser distinta, tan diferente ao que ela agardaba de min...

Non podo evitar que esta situación me teña tan mal. Lúa dáme consellos para que o leve mellor, pero non podo. Non podo porque quero estar coa miña nai, porque non podo aturar que ela estea tristeiriña por non poder vérmonos, porque non entendo por que temos que estar aínda eisí, cando hai meses xa que comezou todo isto.

A semana na que decidín pechar a miña cafetaría, chorei moito con Silvia, todo iso que non quería chorar diante de Lúa. Ela está moi contenta coa consulta que montou canda unha amiga que se chama Elena. Vailles moi ben. A xente si quere gastar os cartos en tratamentos e enténdoo perfectamente, porque non todos somos quen de comprender e aceptar esta situación para a que non nos prepararon. Non nos aprenderon a vivir algo eisí. Tanto ver películas de contaxios e epidemias e... cando é real, sentímonos perdidos, perdidos uns, xaora, pero indiferentes moitos... e iso é o que máis me fode, carallo!

Cando onte souben que ían pechar Ourense, que o soubemos pola noite, deume por chorar e chorar e chorar, dicindo que xa abondaba, que non podía máis, que a nosa vida se estaba a afundir. Mesmo estiven a piques de estrelar o móbil contra o chan (porque a nova a lin nunha notificación de Faro de Vigo), pero Lúa colleume do brazo para evitalo e conduciume ao sofá. Estaba eu cun ataque de nervios que non conseguía domear e non deixaba de repetir que isto era a fin, que de novo comezaría o pesadelo de marzo e que non o podería aguantar, que non me sentía quen de aturalo... pero, no fondo da miña ialma, sabía que iso non era verdade, algo me dicía que sairiamos dista igual que saímos de moitas... pero teño moito medo porque Ourense nunca tivo tantos contaxios, nunca, nin tan sequera no estado de alarma, e quen me di a min que nós poderemos sobrevivir a isto? Se eu me contaxio... contaxiaría a Lúa e Lúa, se se contaxiase... non o superaría porque ten unha doenza do corazón que lle impide estar ben, por moito que estea operada e a salvo... e, se a Lúa lle pasa algo, se marcha, se non se recupera, se a perdo outra vez... eu non lle poderei sobrevivir, non poderei, por moito que o tente... Viviría sen vida, botándoa tanto en falla que non podería respirar, porque non se trata de que dependa dela para estar ben. trátase de que ela me complementa, é unha grande parte de min sen a cal non podo estar viva. Non, non o podo nin pensar, e choro tanto cando imaxino que ela se contaxia e acabo perdéndoa... Non lle podo deixar de dar voltas a todo iso, non podo. Estou curada, é certo; pero a miña mente segue a ser a dunha persoa demasiado sensíbel que lles dá voltas e reviravoltas ás cousas, á que lle afecta moitísimo calquera cousiña... Sigo sendo eisí e iso non vai mudar, por moito que estea curada. Agora, a diferenza con como estaba antes radica en que arestora si son quen de recoñecer o que me ocorre e de domearme cando noto que me estou a poñer extremadamente nerviosa ou tensa. Teño a sensación de que podo controlar a miña mente. Antes, a miña mente era un río rebordado que escapaba á razón... e podía afogar nise río rebordado que me arrastraba e me arrastraba pola tolemia, pero agora non me pasa ren diso e sei que non me vai pasar. Arestora, si que teño as emocións máis descontroladas, pero non creo que sexa porque aínda siga doente, senón porque son eisí.

Lembro que, esa semana na que decidín pechar, entrei na cafetaría tras limpar unha mesa e comecei a chorar con Silvia dicíndolle que non tiña sentido que seguísemos esforzándonos por manter aberto o negocio, que a cousiña ía moi mal e iría cada vez peor e que o mellor que podiamos facer era pechar. Silvia non quería. Dicía que isto pasaría, que nuns días todo tería mellorado... pero convencina axiña de que me fixese caso, aínda que tiven que insistirlle moitísimo en que sabía eu que a cousa non ía mellorar e, efectivamente, non mellorou.

A miña nai non está a pasar por un bo momento. Leva semanas sentíndose moi tristeiriña, sen ánimo para ren, sentindo que lle tiraron a vida. Dime, decotío: “agora que te recuperei, non podo estar contigo. Levo anos desexando que voltases eiquí e, cando á fin volviches, non me permiten estar contigo”. Ten razón. Eu podería ir á aldea e sobre todo agora porque non traballo, non estou en contacto coa xente, non estou tan en perigo como antes... pero xustamente agora confinan Ourense.

Lúa animoume a que me inscribise á unha academia para prepararme unhas oposiciós. Fíxenlle caso porque si recoñezo que, sendo funcionaria, rematarían todos istes problemas, non tería que depender de tantas cousiñas para poder levar ben un negocio, pero non teño ganas de estudar. Non teño ánimo para poñerme diante dos libros e ler toda isa información que non me entra nin a puñazos e menos agora que estou algo alterada. Non durmo ben porque continuamente lles dou voltas ás cousas, porque non me deixo de preguntar que pasará se non podo abrir a cafetaría en moito tempo, que vou facer se non consigo gañar ises cartos que nos posibilitan vivir desafogadamente... É certo que temos aforros, pero tanto Lúa coma min pensamos que ises cartos só se tocarán cando realmente esteamos mal. Polo momento, non o estamos. Podemos vivir co que gaña Lúa... pero chegará un momento no que iso non será abondo e sinto calafríos cando imaxino ises momentos nos que teñamos que recoñecer que de cartos imos mal... pero iso non vai ocorrer. Sei que non vai ocorrer. Pola noite todo se ve pior, todo parece un mundo, un pesadelo.

Tampouco podo durmir ben porque teño pesadelos no que perdo a Lúa, nos que me vexo atrapada nun hospital por estar infectada, nos que sinto que me falta a respiración, que non podo respirar nin falar. Lúa espértame sempre deses soños tan horríbeis e entón bótome a chorar porque non podo aturar esas imaxes...

Mais hei de recoñecer que son feliz no medio diste pesadelo e pregúntome como é posíbel que sexa feliz nun pesadelo. Son feliz porque estou con Lúa, porque Lúa é unha muller marabillosa que me anima sempre, que me transmite unha enerxía fermosa que me enche a ialma de luz, que me dá tanto amor que me derrete, que me amosa que me quere sempre, que non se enfada comigo nin se sente mal se me afundo por uns momentos, que me sostén nos seus brazos cando caio, que me protexe no seu colo cando choro, que me deixa desafogarme todo o que preciso, que me acouga, que me fai sentir que a vida non está a se derrubar como penso...

Non podo negar que estou tolamente namorada dela. O que sinto por Lúa vai alén dun simple namoramento, é algo que enche a miña vida toda, que me domea e me empurra a vivir, pero sobre todo é a infinda certeza de que é a miña compañeira de vida, que vou estar con ela sempre. Precisamente, o domingo na noite, díxenlle: “se ti queres, imos estar xuntas para sempre, ata que deixemos de respirar”. Preguntoume: “por que só se eu quero?” e entón contesteille: “porque eu teño moi claro que si quero estar contigo para sempre”. Ela sorriu e emocionouse. Cando sorrí, o mundo brila, todo brila, e paréceme que non hai problemas. Namentres estou entre os seus brazos, esquezo todo iso que me desacouga, que me pon tristeiriña e que me enfada...

Ultimamente falo bastante con Artemisa. Cando Ourense comezou a ter tantos contaxios, hai dúas semanas, chamoume por primeira vez en moitos días para preguntarme se todo ía ben, se estabamos ben. Antes diso, houbo outra vaga de lumes e esforzouse o indicíbel por contactar comigo. Chamábame varias veces ao día, pero non me ía ben collerllo nise momento. Logo preguntáballe polo whatsapp se lle ía ben que a chamase eu, pero nunca coincidiamos porque nise momento ela non podía falar. Ao final, chamou a Lúa o venres desa semana e preguntoulle como estaba. Artemisa tamén me coñece moi ben (por iso me doe tanto que custe que sexamos boas amigas) e sabía perfectamente que o estaría a pasar moi mal por mor dos incendios que había. Foi horríbel. Queimáronse tantas hectáreas, tantos recunchos fermosos... Evidentemente, aquela semana estiven moi mal, tan tristeiriña que nin falar podía. Cando estou tan desanimada, cústame moito falar. Escoito á xente, sei o que me din, pero non me apetece contestar. Respondo o básico, pero non dou máis información da precisa e só pronuncio monosílabos.

Aquela semana si vivín momentos moi tensos nos que sentín un terror inmenso. A miña aldea estaba preto dos lumes que, descontrolados, queimaban o monte, os bosques, a montaña de Ourense... Parte das montañas de Ourense ardeu. Foi o quince de setembro (por pouco non foi tamén un quince de outubro, como hai tres anos) cando perdín xa o derradeiro chisco de calma que me quedaba, ao dicirme a miña nai que vían o fume dende eilí, que sentían que se achegaban as lapas e que tiñan moitísimo medo a que o incendio chegase ata eilí... Estaba na cafetaría cando recibín aquela chamada da miña nai. Ouvila tan estarrecida fíxome un dano que non se pode describir e notei que se me escachizaba a ialma, que un feroz pánico me domeaba e que perdía o ronsel dos meus pensamentos. Percibín que Silvia se me achegaba polas costas e que me chamaba, pero eu non podía reaccionar. Non deixaba de imaxinar como o lume devoraba o bosque que arrodea a miña aldea, como os veciños da aldea loitaban contra o lume e... eu lonxe, lonxe diles, do meu fogar, das persoas que quero, da posibilidade de axudalas... Derrubeime sen darme de conta. Non sei en que momento comecei a chorar. Non o lembro. Só lembro que Silvia me tiña entre os seus brazos, tentando animarme, pero eu non a podía escoitar. Ouvía que me falaba, pero non a escoitaba. Entón, Silvia chamou a Lúa e pediulle que me viñese buscar e me levase á aldea. Eu precisaba estar eilí e Silvia sabíao.

Lembro que Lúa me colleu da mao e saímos xuntas da cafetaría. Subimos ao seu coche sen dicirmos ren. Eu non podía deixar de chorar. Lúa, entón, colleume das meixelas, obrigoume a mirala e díxome: “a túa aldea non vai arder, vale? Todo vai ir ben. Tes que ser valente e forte, vale?” Pero entón eu díxenlle que non quería ir á aldea, que non me levase eilí, que tiña medo a ver como ardía e non poder facer ren por deter ese lume que devoraría o meu fogar, o meu berce, o lugar que máis amo do mundo. Díxenlle que entolecería se o vía. Lúa quedou abraiada ao ouvirme... pero non me negou ren. Levoume a casa e tentou, con moitísimo esforzo, que me tranquilizase. Ao final conseguiuno, pero lembro que foi unha mañá horríbel. Chamei á miña nai e estiven falando con ela durante moitas horas, todas as que puidemos, para que me comunicase en todo momento o que ocorría. Se a miña aldea e os bosques que tanto amo desaparecesen, eu desaparecería con iles. Seino, seino tan ben que por iso sentín tanto medo ao saber que o incendio estaba tan preto da aldea... porque tamén o estaba da miña ialma.

O lume é o máis horríbel que existe, máis cá violencia mesmo... porque é algo que devora tantas vidas... Non podo aturar as imaxes dun incendio descontrolado... e, hai pouco, vimos a película de O que arde, á fin atrevinme a vela..., vímola antes de que houbese a vaga de lumes de setembro. Paseino moi mal, quíxenme facer a forte véndoa, pero, no final da película, tiven que cubrirme os ollos porque non podía aturar as imaxes dise lume descontrolado, dos bombeiros loitando contra as lapas con medios insuficientes... e o que máis me doía era saber que iso pasara de verdade, que esa película non era ficción, era real, real... e podería volver pasar. Si chorei, chorei moito, pero tamén me souben domear e iso fíxome e faime sentir moi orgullosa de min mesma; porén, agora sinto que estou perdendo o control das miñas emociós porque todo isto que está a ocorrer con iste virus de merda me ten tan mal... Ponme medo perder iste equilibrio que tanto me custou conseguir; pero hei de confiar en min mesma e en que as cousas mellorarán, acabarán por mellorar, porque non ten sentido que non o fagan coas restriciós que están apoñer...

Artemisa e mais eu falamos máis a miúdo. Hei de recoñecer que me gusta falar con ela, pero tamén me incomoda porque podo percibir nitidamente o que ela segue a sentir por min e iso faime experimentar culpa e dor. Sei que está medio saíndo con outra muller. Cando Lúa me dixo que vira que aparecía sempre con outra rapaza  (moi guapa, por certo) nas fotos que penduraba no Instagram, alegreime de verdade por ela e desexei de todo corazón que puidese ser feliz; pero, cando lle preguntei a Artemisa se coñecera a alguén especial e lle dixen que a vira con outra muller nas fotos, ela díxome que si lle gustaba moito, pero que non podía namorar dela. Ficou en silencio durante uns segundos e logo confesoume que non me podía esquecer, que aínda me amaba, que sabía que sería eisí para sempre... A min entristeceume moito que me dixese iso porque eu quero que sexa feliz con outra muller ou soa, pero que sexa feliz, igual que o son eu... e non é xusto que se sinta eisí.

Tamén confinaron León. Artemisa díxome que pensaba en ir vivir a León o ano vindeiro. Díxome que estaba moi ben en Cataluña, en Manresa, vivindo de alugueiro nunha casa moi bonita, que traballaba no herbario da súa irmá e tamén nun refuxio de animais (algo que me parece precioso, a verdade); pero que eilí non se acababa de sentir chea, que botaba en falla a súa terra, aínda que non con tanta intensidade coma min... tamén mo dixo iso... pero que lle encantaría poder iniciar unha nova vida na cidade na que estudou e na que tantas cousiñas boas vivira. Paréceme lóxico e moi bonito que teña ises proxectos. Ademais, onte escribiume polo whatsapp e díxome que, á fin, quitara o carné de conducir. Eu envieille unha mensaxe con unha morea de aplausos e de emoticonas de globos, pero tamén lle enviamos unha de voz Lúa e mais eu dándolle os parabéns, dicíndolle que nos alegrabamos moito ambas as dúas. Á fin conseguiuno. En Ourense parecía incapaz de quitalo. Di que quere mercar un coche eléctrico. Son caros, pero di que non lle importa pagar por iso.

Quitando o tema do becho, da miña cafetaría, do que boto en falla estar coa miña nai... todo nos vai ben. De saúde estamos ben, estamos máis unidas que nunca... e tamén coas nosas amigas. Non ensaiamos dende hai dúas semanas por como van as cousiñas e tamén o boto tanto en falla... Ogallá isto dure pouquiño, por favor... porque me fallan cousiñas. Síntome algo baleira sen poder traballar, sen poder ensaiar, sen poder ver ás miñas amigas. Temos prohibidas en Ourense (e agora en máis sitios) as reuniós con persoas coas que non convivamos.

Mais, malia todo isto, non habemos de esquecer que nos achamos na época máis bonita do ano: o outono. Eiquí sempre cantou moi alto o outono. As follas das árbores caen ao chan danzando con elegancia e todo está tan dourado, tan silandeiro e vivo... É curioso que no outono eu sinta que a natureza está máis viva que nunca... pero quero ver o outono nos bosques da miña aldea, que sempre reluciron tanto baixo a luz dourada do sol, porque a min me parece que a luz do sol é de ouro cando chega o outono, porque non só se volven amarelas as follas das árbores, senón tamén as raiolas de sol.

E coido que por hoxe xa me desafoguei suficiente. Vou tentar escribir na miña novela. Fáltame pouquiño para rematar a primeira parte. Lúa está desexando lela, pero non lle permitirei facelo ata que a acabe.

 

 Traducción:


Miércoles, 7 de octubre de 2020

Hace casi dos meses que no escribo. No me apetecía escribir en mi diario y tampoco encontraba el momento adecuado para hacerlo. En mis ratos libres, aprovecho para estar con Lúa todo lo posible y también trabajo en la novela que estoy escribiendo, que trata de mi vida. Lúa me insistió muchísimo en que tenía que dejar constancia de todo lo que he vivido desde que nací. Cree que es una vida muy intensa que no debería perderse en la inmensidad oscura del olvido. Va a ayudarme a publicarla cuando termine de escribirla.

Ahora dispongo de muchísimo tiempo libre que quiero aprovechar de la mejor manera siempre y cuando me lo permitan mis emociones. Hace dos semanas, precisamente el 25 de septiembre, decidí cerrar temporalmente mi negocio porque la situación se volvió insostenible en el barrio de O Couto, que es donde está mi cafetería, y, ahora, en Ourense en general. En el barrio de O Couto, prohibieron servir dentro de los bares y de las cafeterías. Sólo se podía servir en las terrazas. Yo tengo varias mesas fuera, pero justamente esos días comenzó a hacer frío y a la gente no le apetecía estar en las terrazas tomando algo. Además, el miedo gobierna ya la mayor parte de los corazones. Hay mucha gente que aún se comporta de modo irresponsable, pero casi todos tenemos miedo, mucho miedo, porque las cosas no se pueden controlar, porque no podemos evitar nada, porque nos sentimos confundidos y perdidos en este tiempo extraño en el que parece que no podamos respirar (y no lo digo sólo por tener que llevar la mascarilla).

Era insoportable ver vacío mi negocio, ver que nadie venía, que había personas que me preguntaban si se podían sentar dentro y se marchaban cuando les decía que no, que sólo estaban allí un minuto para tomar un café rápido en una mesa de fuera que yo me había esforzado por desinfectar y que casi no hablaban conmigo, que me decían con sus ojos que no creían que pudiesen volver... y muchos clientes vinieron a despedirse de mí y me deseaban suerte. Sabían que iba a cerrar. Lo leían en mi mirada... y no podía engañarlos.

Con Silvia estuve hablando seriamente la semana en la que decidimos cerrar al ver que la cosa cada vez estaba peor. No quería cerrar sólo porque estábamos perdiendo el tiempo y dinero, sino también por miedo. Fue el primer barrio de Ourense en el que las cosas comenzaron a ir mal de verdad. No entiendo que pasó. La única explicación que encuentro es que la gente dejó de hacer bien las cosas. Dejó de ser responsable y se confió, confió en que no ocurría nada ya, en que el bicho ya no nos jodería la vida... y se equivocaron, se equivocaron mucho. Lo que más rabia me da de todo esto es que pagamos justos por pecadores, como siempre, porque nosotras no hemos dejado de hacer las cosas bien. ¡Yo llevo semanas sin estar con mi madre! Fuimos a la vendimia, ¡pero ni tan siquiera me acerqué a mi madre ni al resto de vecinos por miedo a contagiarlos! Y luego ves que a la gente le da igual todo, que muchos se pasan por el forro del carallo las restricciones y el cuidado, que nada les importa... y siento muchísima impotencia, sobre todo ahora porque van a cerrar Ourense, porque los que tenemos negocios de hostelería tenemos que jodernos, sí, ¡jodernos bien por culpa de estos irresponsables! No es lógico ni tampoco razonable echarle a la gente toda la culpa de lo que está ocurriendo porque en el fondo sé que son cosas que pasan, pero estoy enfadada y necesito encontrar a alguien en quien desahogar mi rabia. Ése es un comportamiento muy humano y no dejo de ser humana, por muy mágica que piensen que soy las personas que me quieren... Soy una persona igual que todo el mundo, con mis rabias, con mis frustraciones, con mis enfados y mi mal humor. De mal humor puedo hablar mucho, durante un buen rato. La semana en la que decidí que cerraría, estuve insoportable con Lúa, con Silvia y conmigo misma. Sabía lo que nos venía, lo que iba a pasar, y no lo aceptaba. No acepto lo que está ocurriendo, ¡lo que va a estar ocurriendo durante tantos meses! No digo que dejemos de tomar medidas y de andarnos con cuidado. Sólo pido que sigamos viviendo, vivir, vivir, quiero vivir, con mis cosas, con todo lo que no tuve durante años y que al fin recuperé, en mi aldea, con mi madre y con Lúa, pero también con mis amigas... Evidentemente, ¡he tenido que dejar aparcado el proyecto de la bodega porque en estas circunstancias no se puede organizar nada! Quiero que las cosas sean como antes, carallo, que ya está bien, ¡ya basta con este bicho del carallo! Si la letra del ordenador pudiese reflejar mis sentimientos, mi caligrafía aparecería quebrada, intensa, porque escribo dejándome llevar por una impotencia que no tiene principio ni fin; pero ahora he de reconocer y puedo hacerlo que mis sentimientos tienen siempre su causa. No es como antes, cuando estaba tan hundida sin saber por qué, o sabiéndolo y no siendo capaz de reconocerlo, porque sé ahora, al fin, que lo peor de mi vida fue estar lejos de Galicia, de Ourense, de mi madre y de Lúa, de todo lo que me componía como persona, que me daba identidad, y también creer con tanta firmeza que mi madre quiso deshacerse de mí, que no me quería por ser distinta, tan diferente a lo que ella esperaba de mí...

No puedo evitar que esta situación me tenga tan mal. Lúa me da consejos para que lo lleve mejor, pero no puedo. No puedo porque quiero estar con mi madre, porque no puedo soportar que ella esté tristiña por no poder vernos, porque no entiendo por qué tenemos que estar aún así, cuando hace meses ya que comenzó todo esto.

La semana en la que decidí cerrar mi cafetería, lloré mucho con Silvia, todo eso que no quería llorar delante de Lúa. Ella está muy contenta con la consulta que montó junto a una amiga que se llama Elena. Les va muy bien. La gente sí quiere gastar el dinero en tratamientos y lo entiendo perfectamente, porque no todos somos capaces de comprender y aceptar esta situación para la que no nos han preparado. No nos enseñaron a vivir algo así. Tanto ver películas de contagios y epidemias y.. cuando es real, nos sentimos perdidos, perdidos unos, claro, pero indiferentes muchos... ¡y eso es lo que más me jode, carallo!

Cuando ayer supe que iban a cerrar Ourense, que lo supimos por la noche, me dio por llorar y llorar y llorar, diciendo que ya bastaba, que no podía más, que nuestra vida estaba hundiéndose. Incluso estuve a punto de estrellar el móvil contra el suelo (porque la noticia la leí en una notificación de Faro de Vigo), pero Lúa me cogió del brazo para evitarlo y me condujo al sofá. Estaba yo con un ataque de nervios que no conseguía dominar y no dejaba de repetir que esto era el fin, que de nuevo comenzaría la pesadilla de marzo y que no podría aguantarlo, que no me sentía capaz de soportarlo... pero, en el fondo de mi alma, sabía que eso no era verdad, algo me decía que saldríamos de esta igual que salimos de muchas... pero tengo mucho miedo porque Ourense nunca ha tenido tantos contagios, nunca, ni tan siquiera en el estado de alarma, ¿y quién me dice a mí que nosotras podremos sobrevivir a esto? Si yo me contagio... contagiaría a Lúa y Lúa, si se contagiase... no lo superaría porque tiene una enfermedad del corazón que le impide estar bien, por mucho que esté operada y a salvo... y, si a Lúa le pasa algo, si se marcha, si no se recupera, si la pierdo otra vez... yo no podré sobrevivirle, no podré, por mucho que lo intente... Viviría sin vida, echándola tanto en falta que no podría respirar, porque no se trata de que dependa de ella para estar bien. Se trata de que ella me complementa, es una gran parte de mí sin la cual no puedo estar viva. No, no puedo ni pensarlo, y lloro tanto cuando imagino que ella se contagia y acabo perdiéndola... No puedo dejar de darle vueltas a todo eso, no puedo. Estoy curada, es cierto; pero mi mente sigue siendo la de una persona demasiado sensible que les da vueltas y más vueltas a las cosas, a la que le afecta muchísimo cualquier cosiña... Sigo siendo así. Eso no va a cambiar, por mucho que esté curada. Ahora, la diferencia con como estaba antes radica en que ahora sí soy capaz de reconocer lo que me ocurre y de dominarme cuando noto que estoy poniéndome extremadamente nerviosa o tensa. Tengo la sensación de que puedo controlar mi mente. Antes, mi mente era un río desbordado que escapaba a la razón... y podía ahogarme en ese río desbordado que me arrastraba y me arrastraba por la locura, pero ahora no me pasa nada de eso y sé que no me va a pasar. Ahora, sí que tengo las emociones más descontroladas, pero no creo que sea porque aún siga enferma, sino porque soy así.

Recuerdo que, esa semana en la que decidí cerrar, entré en la cafetería tras limpiar una mesa y comencé a llorar con Silvia diciéndole que no tenía sentido que siguiésemos esforzándonos por mantener abierto el negocio, que la cosiña iba muy mal e iría cada vez peor y que lo mejor que podíamos hacer era cerrar. Silvia no quería. Decía que esto pasaría, que en unos días todo habría mejorado... pero la convencí enseguida de que me hiciese caso, aunque tuve que insistirle muchísimo en que sabía yo que la cosa no iba a mejorar y, efectivamente, no ha mejorado.

Mi madre no está pasando por un buen momento. Lleva semanas sintiéndose muy tristiña, sin ánimo para nada, sintiendo que le quitaron la vida. Me dice, continuamente: “ahora que te recuperé, no puedo estar contigo. Llevo años deseando que regresases aquí y, cuando al fin volviste, no me permiten estar contigo”. Tiene razón. Yo podría ir a la aldea y sobre todo ahora porque no trabajo, no estoy en contacto con la gente, no estoy tan en peligro como antes... pero justamente ahora confinan Ourense.

Lúa me animó a que me inscribiese a una academia para prepararme unas oposiciones. Le hice caso porque sí reconozco que, siendo funcionaria, se terminarían todos estos problemas, no tendría que depender de tantas cosiñas para poder llevar bien un negocio, pero no tengo ganas de estudiar. No tengo ánimo para ponerme delante de los libros y leer toda esa información que no me entra ni a puñetazos y menos ahora que estoy algo alterada. No duermo bien porque continuamente les doy vueltas a las cosas, porque no dejo de preguntarme qué pasará si no puedo abrir la cafetería en mucho tiempo, qué voy a hacer si no consigo ganar ese dinero que nos posibilita vivir desahogadamente... Es cierto que tenemos ahorros, pero tanto Lúa como yo pensamos que ese dinero sólo se tocará cuando realmente estemos mal. Por el momento, no lo estamos. Podemos vivir con lo que gana Lúa... pero llegará un momento en el que eso no será suficiente y siento escalofríos cuando imagino esos momentos en los que tengamos que reconocer que de dinero vamos mal... pero eso no va a ocurrir. Sé que no va a ocurrir. Por la noche todo se ve peor, todo parece un mundo, una pesadilla.

Tampoco puedo dormir bien porque tengo pesadillas en las que pierdo a Lúa, en las que me veo atrapada en un hospital por estar infectada, en las que siento que me falta la respiración, que no puedo respirar ni hablar. Lúa me despierta siempre de esos sueños tan horribles y entonces me echo a llorar porque no puedo soportar esas imágenes...

Mas he de reconocer que soy feliz en medio de esta pesadilla y me pregunto cómo es posible que sea feliz en una pesadilla. Soy feliz porque estoy con Lúa, porque Lúa es una mujer maravillosa que me anima siempre, que me transmite una energía hermosa que me llena el alma de luz, que me da tanto amor que me derrite, que me demuestra que me quiere siempre, que no se enfada conmigo ni se siente mal si me hundo por unos momentos, que me sostiene en sus brazos cuando caigo, que me protege en su regazo cuando lloro, que me deja desahogarme todo lo que necesito, que me sosiega, que me hace sentir que la vida no está derrumbándose como pienso...

No puedo negar que estoy locamente enamorada de ella. Lo que siento por Lúa va más allá de un simple enamoramiento, es algo que llena toda mi vida, que me domina y me impulsa a vivir, pero sobre todo es la infinita certeza de que es mi compañera de vida, que voy a estar con ella siempre. Precisamente, el domingo por la noche, le dije: “si tú quieres, vamos a estar juntas para siempre, hasta que dejemos de respirar”. Me preguntó: “¿por qué sólo si yo quiero?” Y entonces le contesté: “porque yo tengo muy claro que sí quiero estar contigo para siempre”. Ella sonrió y se emocionó. Cuando sonríe, el mundo brilla, todo brilla, y me parece que no hay problemas. Mientras estoy entre sus brazos, olvido todo eso que me desasosiega, que me pone tristiña y que me enfada...

Últimamente hablo bastante con Artemisa. Cuando Ourense comenzó a tener tantos contagios, hace dos semanas, me llamó por primera vez en muchos días para preguntarme si todo iba bien, si estábamos bien. Antes de eso, hubo otra vaga de incendios y se esforzó lo indecible por contactar conmigo. Me llamaba varias veces al día, pero no me iba bien cogérselo en ese momento. Luego le preguntaba por Whatsapp si le iba bien que la llamase yo, pero nunca coincidíamos porque en ese momento ella no podía hablar. Al final, llamó a Lúa el viernes de esa semana y le preguntó cómo estaba. Artemisa también me conoce muy bien (por eso me duele tanto que cueste que seamos buenas amigas) y sabía perfectamente que estaría pasándolo muy mal por culpa de los incendios que había. Fue horrible. Se quemaron tantas hectáreas, tantos rincones hermosos... Evidentemente, aquella semana estuve muy mal, tan tristiña que ni hablar podía. Cuando estoy tan desanimada, me cuesta mucho hablar. Escucho a la gente, sé lo que me dicen, pero no me apetece contestar. Respondo lo básico, pero no doy más información de la necesaria y sólo pronuncio monosílabos.

Aquella semana sí viví momentos muy tensos en los que sentí un terror inmenso. Mi aldea estaba cerca de los incendios que, descontrolados, quemaban El Monte, los bosques, la montaña de Ourense... Parte de las montañas de Ourense ardió. Fue el quince de septiembre (por poco no fue también un quince de octubre, como hace tres años) cuando perdí la última pizca de calma que me quedaba, al decirme mi madre que veían el humo desde allí, que sentían que se acercaban las llamas y que tenían muchísimo miedo a que el incendio llegase hasta allí... Estaba en la cafetería cuando recibí aquella llamada de mi madre. Oírla tan aterrada me hizo un daño que no se puede describir y noté que se me despedazaba el alma, que un feroz pánico me dominaba y que perdía el rastro de mis pensamientos. Percibí que Silvia se me acercaba por la espalda y que me llamaba, pero yo no podía reaccionar. No dejaba de imaginar cómo el fuego devoraba el bosque que rodea mi aldea, cómo los vecinos de la aldea luchaban contra el fuego y.... yo lejos, lejos de ellos, de mi hogar, de las personas que quiero, de la posibilidad de ayudarlas... Me derrumbé sin darme cuenta. No sé en qué momento comencé a llorar. No lo recuerdo. Sólo recuerdo que Silvia me tenía entre sus brazos, intentando animarme, pero yo no podía escucharla. Oía que me hablaba, pero no la escuchaba. Entonces, Silvia llamó a Lúa y le pidió que viniese a buscarme y me llevase a la aldea. Yo necesitaba estar allí y Silvia lo sabía.

Recuerdo que Lúa me cogió de la mano y salimos juntas de la cafetería. Subimos a su coche sin decirnos nada. Yo no podía dejar de llorar. Lúa, entonces, me cogió de las mejillas, me obligó a mirarla y me dijo: “tu aldea no va a arder, ¿vale? Todo va a ir bien. Tienes que ser valiente y fuerte, ¿vale?” Pero entonces yo le dije que no quería ir a la aldea, que no me llevase allí, que tenía miedo a ver cómo ardía y no poder hacer nada por detener ese incendio que devoraría mi hogar, mi cuna, el lugar que más amo del mundo. Le dije que enloquecería si lo veía. Lúa se quedó asombrada al oírme... pero no me negó nada. Me llevó a casa e intentó, con muchísimo esfuerzo, que me tranquilizase. Al final lo consiguió, pero recuerdo que fue una mañana horrible. Llamé a mi madre y estuve hablando con ella durante muchas horas, todas las que pudimos, para que me comunicase en todo momento lo que ocurría. Si mi aldea y los bosques que tanto amo desapareciesen, yo desaparecería con ellos. Lo sé, lo sé tan bien que por eso sentí tanto miedo al saber que el incendio estaba tan cerca de la aldea... porque también lo estaba de mi alma.

El fuego es lo más horrible que existe, más que la violencia incluso... porque es algo que devora tantas vidas... No puedo soportar las imágenes de un incendio descontrolado... y, hace poco, vimos la película de O que arde, al fin me atreví a verla..., la vimos antes de que hubiese la vaga de incendios de septiembre. Lo pasé muy mal. Quise hacerme la fuerte viéndola, pero, en el final de la película, tuve que cubrirme los ojos porque no podía soportar las imágenes de ese fuego descontrolado, de los bomberos luchando contra las llamas con medios insuficientes... y lo que más me dolía era saber que eso había pasado de verdad, que esa película no era ficción, era real, real... y podría volver a pasar. Sí lloré, lloré mucho, pero también supe dominarme y eso me hizo y me hace sentir muy orgullosa de mí misma; no obstante, ahora siento que estoy perdiendo el control de mis emociones porque todo esto que está ocurriendo con este virus de mierda me tiene tan mal... Me da miedo perder este equilibrio que tanto me ha costado conseguir; pero he de confiar en mí misma y en que las cosas mejorarán, acabarán por mejorar, porque no tiene sentido que no lo hagan con las restricciones que están poniendo...

Artemisa y yo hablamos más a menudo. He de reconocer que me gusta hablar con ella, pero también me incomoda porque puedo percibir nítidamente lo que ella sigue sintiendo por mí y eso me hace experimentar culpa y dolor. Sé que está medio saliendo con otra mujer. Cuando Lúa me dijo que había visto que aparecía siempre con otra chica (muy guapa, por cierto) en las fotos que colgaba en Instagram, me alegré de verdad por ella y deseé de todo corazón que pudiese ser feliz; pero, cuando le pregunté a Artemisa si había conocido a alguien especial y le dije que la había visto con otra mujer en las fotos, ella me dijo que sí le gustaba mucho, pero que no podía enamorarse de ella. Permaneció en silencio durante unos segundos. Luego me confesó que no podía olvidarme, que aún me amaba, que sabía que sería así para siempre... A mí me entristeció mucho que me dijese eso porque yo quiero que sea feliz con otra mujer o sola, pero que sea feliz, igual que lo soy yo... y no es justo que se sienta así.

También han confinado León. Artemisa me dijo que pensaba en ir a vivir a León el año que viene. Me dijo que estaba muy bien en Cataluña, en Manresa, viviendo de alquiler en una casa muy bonita, que trabajaba en el herbolario de su hermana y también en un refugio de animales (algo que me parece precioso, la verdad); pero que allí no acababa de sentirse llena, que echaba en falta su tierra, aunque no con tanta intensidad como yo... también me lo dijo eso, pero que le encantaría poder iniciar una nueva vida en la ciudad en la que estudió y en la que tantas cosiñas buenas había vivido. Me parece lógico y muy bonito que tenga esos proyectos. Además, ayer me escribió por whatsapp y me dijo que, al fin, se había sacado el carné de conducir. Yo le envié un mensaje con un montón de aplausos y de emoticonos de globos, pero también le enviamos uno de voz Lúa y yo felicitándola, diciéndole que nos alegrábamos mucho las dos. Al fin lo ha conseguido. En Ourense parecía incapaz de sacárselo. Dice que quiere comprar un coche eléctrico. Son caros, pero dice que no le importa pagar por eso.

Quitando el tema del bicho, de mi cafetería, de lo que echo en falta estar con mi madre... todo nos va bien. De salud estamos bien, estamos más unidas que nunca... y también con nuestras amigas. No ensayamos desde hace dos semanas por cómo van las cosiñas y también lo echo tanto en falta... Ojalá esto dure poquiño, por favor... porque me faltan cosiñas. Me siento algo vacía sin poder trabajar, sin poder ensayar, sin poder ver a mis amigas. Tenemos prohibidas en Ourense (y ahora en más sitios) las reuniones con personas con las que no convivamos.

Más, a pesar de todo esto, no hemos de olvidar que nos hallamos en la época más bonita del año: el otoño. Aquí siempre ha cantado muy alto el otoño. Las hojas de los árboles caen al suelo danzando con elegancia y todo está tan dorado, tan silencioso y vivo... Es curioso que en otoño yo sienta que la naturaleza está más viva que nunca... pero quiero ver el otoño en los bosques de mi aldea, que siempre relucieron tanto bajo la luz dorada del sol, porque a mí me parece que la luz del sol es de oro cuando llega el otoño, porque no sólo se vuelven amarillas las hojas de los árboles, sino también los rayos de sol.

Y creo que por hoy ya me he desahogado suficiente. Voy a intentar escribir en mi novela. Me falta poquiño para terminar la primera parte. Lúa está deseando leerla, pero no le permitiré hacerlo hasta que la acabe.

 


lunes, 21 de septiembre de 2020

DIARIO DE ARTEMISA: VIERNES, 18 DE SEPTIEMBRE DE 2020

Viernes, 18 de septiembre de 2020

Hace más de un mes y medio que no escribo. No lo hice porque, al principio, me faltó el ánimo, luego me faltó el tiempo y porque me volqué plenamente en encontrar trabajo, en realizar cursos de dietética y de fitoterapia para reforzar mis conocimientos y en buscar un local en el que pudiese abrir mi propia herboristería. Renuncié a ser maestra. Creo que el tiempo de dedicarme a la enseñanza ya ha pasado y llegó el que tanto esperaba; el de regresar a mí misma, el de ser alguien más bien espiritual que ignora los complejos entresijos de la vida materialista. No puedo huir de lo que es la civilización absolutamente, pues de ella nos llegamos a alimentar y también pienso que tengo mucho por dar y mucha ayuda que prestar; pero el mayor porcentaje de mi vida debe estar vinculado con la espiritualidad y con los seres de la Tierra para poder sentirme en mí misma.

No son los mejores momentos para iniciar un nuevo negocio, pero a mí me ha dado igual todo eso. La vida sigue entre contagios, miedo y muerte, pero no se ha detenido, que es lo que importa. Hay otros matices a tener en cuenta a la hora de caminar por ella, pero no nos han puesto cadenas ni nos han quitado el aliento. Tenemos que cuidarnos mucho, pero creo que eso lo tenemos que hacer siempre, ¿no?

Quiero contar que de momento mi negocio va bien. Además, con la ayuda de mi hermana y de otras personas que ya conocíamos del templo, hemos abierto un refugio de animales al que nos dedicamos también en cuerpo y alma. Allí, en la casa del refugio, viven unas cuantas personas y yo tengo pensado mudarme también cuando consiga sacarme el carné de conducir. Todavía se me resiste, pero sé que esta vez lo lograré. En Galicia me desanimé porque sentía que ninguno de los esfuerzos que allí realizaba merecía la pena, pero aquí tengo muchos motivos para luchar contra las cosas que no me gustan.

Soy otra persona, más reflexiva y silenciosa, pero soy alguien que lucha y que da mucha energía para revivir y cuidar vidas. No me estoy dedicando tan potentemente a hacer rituales como antes, pero sé que la Diosa sigue ahí. La veo en los animales que rescatamos, que cuidamos y curamos, en las personas que aman la naturaleza como yo, en las plantas de las que extraigo las medicinas que necesitamos, en el atardecer, en el principio luminoso de cada nuevo día. Estoy viviendo en un pueblo al lado de Manresa y me siento conectada a este entorno de una forma muy bonita. En este pueblo tengo el herbolario y el refugio queda a unos veinte kilómetros de aquí, por lo que puedo ir allí en bicicleta perfectamente sin importar lo que tarde en llegar.

Cuando me miro al espejo, me reencuentro con los pedacitos de la que fui, que aún siguen vibrando por dentro de mí. Ya me ha crecido bastante el pelo. Me llega por los hombros. Gracias a todos los tratamientos que hice, se me ha regenerado fuerte, aunque tengo mucho menos volumen que antes y mis rizos parecen más delicados; pero estoy contenta y satisfecha con lo que mi reflejo me devuelve. Ya no estoy tan demacrada y tengo brillo en la mirada. Aún me cuesta sentirme del todo feliz porque vivo muchos momentos de tristeza y nostalgia; pero, gracias a la terapia psicológica a la que asisto, estoy aprendiendo a convivir con esos desánimos; los que están provocados, en la mayoría de las veces, por el recuerdo de Agnes. Tengo que aceptar que no puedo olvidarla. No puedo olvidarla. No estoy obsesionada con ella ni tampoco la he subido a un pedestal del que jamás la bajaré. Simplemente estoy enamorada de ella y la amo más que a mí misma. No puedo luchar contra ese amor que me destroza. Bastante me costó digerir que me había enamorado tan locamente de Agnes. A veces pienso que habría sido mucho mejor rechazarla cuando volví de la isla. No sé qué habría ocurrido si lo hubiese hecho. Agnes estaba muy decaída y enferma cuando regresé y la encontré en el hospital otra vez. Tal vez ella se hubiese conformado con vivir allí eternamente. No habría vuelto a Galicia ni estaría con Lúa en estos momentos. Es probable que, sin mí, se hubiesen deshecho para siempre todos sus sueños; pero ¿dónde queda mi alma ahora después de todo ese esfuerzo? Por eso quiero reconstruir mi vida, porque quiero ser la protagonista de una nueva novela que luego, al pasar el tiempo, pueda escribir, porque quiero ser yo y sentir que me enorgullezco de lo que hago, de lo que soy, de lo que pienso y siento.

Esta semana he estado muy preocupada por Agnes. No es ningún misterio para nadie que lo estuviese. La he llamado varias veces por la mañana, por la tarde e incluso por la noche, pero no consigo localizarla. Ella me pregunta por whatsapp si la he llamado cuando ya no puedo hablar con ella. Le pregunto si está bien, me dice que sí; pero yo sé que me miente. Hace casi una semana que empezó otra invasión de incendios en su tierra. Conozco a Agnes como si hubiese salido su alma de mis entrañas y no dudo en absoluto de que lo ha pasado muy mal, que no está bien, que es posible que le haya dado alguna crisis. No saber de ella me tiene atrozmente desasosegada y triste. No puedo evitarlo porque Agnes me importa mucho. No hablo con ella desde principios de agosto. La echo muchísimo de menos y me gustaría esforzarme por ser su amiga, pero sabemos muy bien las dos que eso no es posible. También he perdido el contacto con Uxía, pero con ella sí pude hablar esta semana. La llamé el miércoles por la mañana, pero no me atreví a insistirle en que me dijese cómo está Agnes porque sabía que, si le preguntaba más concretamente por ella, se iba a sentir mal, adivinaría que la había llamado para saber de Agnes. Lo único que me dijo era que estaba muy afectada por los incendios, pero nada más. Me confesó que apenas iba a la cafetería y que estaba muy deprimida. Me supo muy mal conocer el estado en el que se encuentra Uxía, pero tampoco sé cómo animarla porque soy consciente de que yo soy la culpable de parte de su desaliento. Que la rechazase la hirió profundamente, sobre todo porque no cumplí todas esas promesas que le hice cuando tanta ilusión teníamos por vernos y estar juntas.

Pero esta tarde salí de dudas porque me atreví a llamar a Lúa. Lúa sí me cogió el teléfono y estuvo hablando conmigo durante casi una hora. Resulta increíble e impactante que pueda conversar con Lúa con tanta serenidad, que incluso pueda reconocer que me guste hablar con ella y que me calme hacerlo. Lúa me parece una mujer muy franca, sincera y cuidadosa.

Me contó que Agnes está metida en una asociación que se llama Amigos da terra y que se vuelca mucho en todo este tema de los incendios, que, a través de sus ideas políticas, también lucha mucho contra las injusticias que se cometen, contra las leyes incompletas. A través de esas acciones, puede calmar y desahogar la impotencia que esta situación le provoca. No obstante, Lúa también me confesó que había sido una semana horrible para las dos, que Agnes pasaba noches sin dormir rogando que todo parase y lo más importante: que el fuego no llegase a su aldea.

Lúa me explicó que había sido muy difícil calmar a Agnes sobre todo los primeros días de esta semana, que incluso creyó que la tendría que llevar al hospital a causa de los altísimos niveles de ansiedad que sufría y que tuvo muchísimo miedo por ella. No la encontraba en la mirada perdida y aterrada de esa mujer que no dejaba de temblar ni de llorar. El martes, Silvia la llamó por teléfono desde la cafetería y le pidió que fuese a buscar a Agnes y la llevase a su aldea, que no podía trabajar en el estado en el que se hallaba, que estaba distraída y demasiado sensible. No hacía bien ninguna comanda y se olvidaba de las cosas que le pedían, las traía mal y no era capaz de centrarse. Lúa fue a buscarla y se marcharon juntas a la aldea. Lúa me dijo, cito textualmente: “si el fuego llegaba a la aldea de Agnes, ya podía despedirme de ella”. Esa desgracia estuvo a punto de ocurrir. Imagino lo que Agnes sentiría en esos momentos y me dan escalofríos intensísimos por todo el cuerpo. No puedo evitar estremecerme al figurarme la desolación y la impotencia que le llenarían el alma. No es que me compadezca de ella. Es que lamento mucho que haya sufrido tanto cuando tan feliz estaba. Parece ser que lo peor ha pasado y la lluvia está ayudando a controlar esos horribles incendios, pero lo que se ha quemado ya es irrecuperable, al menos durante un tiempo incontable, y es espantoso que haya gente que esté tan desconectada de sí misma y del mundo, gente así tan cruel, que incendie bosques, montes, matando a tantos animales... No puedo entender que hagan algo así y que luego puedan seguir viviendo tan tranquilamente. Esa gente se merece lo peor.

Cuando consiga hablar con Agnes, volveré a escribir aquí porque me interesa mucho reflexionar sobre mis sentimientos y convertirlos en palabras. Mi hermana dice que entiende que no pueda olvidar a Agnes, que la tenga clavada en lo más profundo del alma, pero me ayuda mucho a convivir con este amor que puede hacerme tanto daño, que realmente me ha hecho muchísimo daño; pero me he mentalizado de que con ella no puedo estar ni estaré jamás. No obstante, eso no me exime de amarla. La amo y estoy profundamente enamorada de ella. Eso, por el momento, no tengo manera de cambiarlo. Sin embargo, eso tampoco me impide fijarme en otras mujeres y tengo que reconocer que he llegado a vivir algún momento pasional con alguna, como me pasó con Uxía y con una chica que conocí en el refugio en el que tanto trabajamos. Puedo reconocer que me gusta mucho y que me encanta que compartamos esos momentos tan íntimos, pero el corazón va por otro lado.

De ella quiero hablar también porque me está ayudando mucho sentir algo especial por ella. Es una mujer increíble. Es bióloga como yo y es profesora también. Es guapísima y tiene unos ojos preciosos, un carácter afable y muy bondadoso y muchísima energía. Me trata como hace muchísimo tiempo que nadie me trata, con respeto, amor, comprensión, cariño, dulzura... Me siento volar a su lado y olvido el paso del tiempo cuando hablamos, cuando estamos juntas. Tiene una melena rubia, ondulada y larguísima que brilla muchísimo, unos ojos azules como el cielo y una sonrisa que reluce como el sol. Me gusta mucho cómo es y tiene una paciencia inagotable. Con los animales es maravillosa, como también lo es Agnes, y es que, casualmente, encuentro algunas similitudes entre ellas dos; aunque Agnes es más misteriosa, más callada y hermética. En cambio, ella enseguida se muestra a los demás, se abre con quien la escucha, es sincera y transparente.

La primera vez que estuvimos juntas fue una noche de sábado. Habíamos tenido un día muy duro en el refugio y estábamos sentadas en el enorme jardín que rodea la casa. Hacía días, yo notaba que ella me miraba con un interés muy cálido que nos encendía las mejillas a las dos, también nos buscábamos y aprovechábamos cualquier despiste de los demás para alejarnos de todos y estar solas. Me tomaba de la mano siempre que podía, me acariciaba el pelo, halagaba algún detalle de mi aspecto físico o de mi actitud... Me di cuenta enseguida de lo que estaba ocurriendo entre las dos y eso me sorprendió tanto que no podía creerlo.

Aquella noche, bajo las estrellas, recibiendo el frescor de las montañas, estando las dos tumbadas en la hierba, me confesó sin preliminares, sin preguntarme nada antes, como si yo no estuviese allí: “eres la mujer de mis sueños. Siempre soñé con estar con alguien como tú. Tienes todo lo que yo esperaba encontrar en la persona que amase. Sé que tú amas a otra, pero eso no me desanima. Me gustas mucho y tendré paciencia, pero también entenderé que no sientas nada por mí”.

Al oír todo eso, me senté en la hierba y la miré intrigada, sorprendida y conmovida. Uxía se me había declarado también, pero no de esa manera tan bonita y sincera. No pude evitar sonreírle mientras le confesaba, como si mi voz no fuese mía, sin poder retenerme, que todavía amaba a Agnes, pero eso no me impedía sentir atracción por otras mujeres y que ella también me gustaba mucho, que no sabía lo que podía pasar en el futuro, pero en el presente me sentía muy a gusto con ella y que me encantaría que nos conociésemos más profundamente.

Entonces ella se sentó en la hierba, junto a mí, y me preguntó con sus ojos claros y brillantes si eso quería decir más de lo que yo había querido declarar. Realmente, en ese momento no me importó nada, sólo quise disfrutar de la vida, del amor, del cariño, y me acerqué a ella para abrazarla y besarla sin decir nada, únicamente dejándome llevar por lo que sentíamos. Me apetecía mucho entregarme a ella, me gustaba muchísimo su cuerpo, para mí era perfecta, sobre todo en esos momentos, bajo el cielo estrellado, sin nadie que nos viese, con el sonido de los grillos y el silencio rodeándonos... Hace ya un mes de esa noche y no me arrepiento de haberla vivido, ni ésa ni todas las que vinieron después. Congeniamos muchísimo en esos momentos y, realmente, en todos los demás. No somos pareja ni amigas, somos algo más, pero sin llegar a haber ningún compromiso entre las dos. Quizá nos guste el amor libre, las relaciones abiertas... No lo sé. Lo único que sé es que por el momento no quiero tener pareja, ella entiende que no pueda tenerla, pero ninguna de las dos quiere que esto se termine. No queremos dejar de compartir esos momentos tan bonitos y pasionales que tanto me enloquecen.

Y creo que eso es todo lo que puedo contar por hoy. Tampoco me reprimo a la hora de subir fotos con ella en el Instagram. Me gustaría que Agnes pensase que estoy saliendo con ella, que me he enamorado de nuevo, para convencerla de que podemos ser amigas. La echo mucho de menos, pero también entiendo que relacionarnos ahora no es precisamente lo más adecuado. Quizá tenga que pasar más tiempo. Esperaré si eso nos ayudará.

 

lunes, 10 de agosto de 2020

DIARIO DE AGNES: SÁBADO, 8 DE AGOSTO DE 2020

sábado, 8 de Agosto de 2020

Parece que pasou unha vida dende a última vez que escribín. Transcorreron moitos días, semanas e mesmo máis dun mes. Neste tempo, vivín tantas cousiñas... Cústame ordenar os meus pensamentos. Había tempo que quería sentar a escribir, pero non daba atopado o momento idóneo. Lúa e mais eu levamos moitas cousas para diante. Temos un grande proxecto comezado ao que nos estamos a dedicar en corpo e ialma e, amais, esta semana, volvín traballar despois de estar de vacaciós dende o trece de xullo. Silvia quedou ao coidado da cafetaría dende o 27 de xullo e agradézoo profundamente. Dende xuño, estamos traballando xuntas e hei de dicir que o negocio vai mellor que nunca. Recuperamos nuns pouquiños días esas perdas que sufrimos por mor do coronavirus.

O tempo pasa tan rápido que mesmo me dá a sensación de que ao día lle fallan horas. Axiña vén a anoitecida, case ás once da noite xa se vai a luz toda que nos daba o ceo, e caio na conta de que teño que ir durmir, de que o día xa rematou, cando aínda teño moito por facer. Lúa e mais eu vivimos nunha especie de burbulla grande na que tamén entran as persoas todas que queremos e que nos queren, as cousiñas que nos gusta facer, a aldeíña e Ourense toda coas súas rúas e os seus ríos. Nunca me esgotarei de pasear pola beiriña do Miño e tamén pola do Barbaña, que o temos preto da casiña, tamén.

O noso presente é marabilloso. Arestora, nin tan sequera o tema do virus me inquieta. Seguimos as medidas recomendadas e mesmo hei de dicir que me adoitei a traballar levando a cafetaría desta maneira tan distinta á de antes. Non me custa poñer a máscara para saír á rúa, aínda que, coa calor, si que me resulta complicado aturar que non me deixe respirar libremente. Tampouco me custa desinfectar as mesas sempre que se empregan nin levar unha limpeza fonda con todo. Afíxenme xa a esta nova situación na que estamos vivindo dende hai meses. Aínda así, hai momentos nos que si me estremezo, sobre todo cando vexo polo Telexornal que cada vez hai máis contaxiados. Non me gusta saber que non podemos vencer aínda este virus que mudou tanto as nosas vidas, pero xa non teño tanto medo como antes. Lúa tamén coida moito de si mesma e xa non volvemos discutir polo tema das máscaras. Mesmo eu saio coa quirúrxica a meirande parte das veces. Para traballar, si levo a FP2, pero porque estou en contacto con moita xente e sería ilóxico que non a levase. Estaría poñendo en perigo a miña saúde e a de Lúa, porque, coidándonos nós mesmas, coidamos á outra.

Non hai nada que me tire o sono, que me provoque ansiedade, que me faga sufrir nin que me inquiete, repito, e repítoo tanto porque coido que é a primeira vez na miña vida que me sinto totalmente ben, absolutamente ben. Se lembro deses momentos horríbeis que vivín por mor da miña “doenza”, paréceme que recordo unha vida que non é a miña, uns momentos que eu non vivín, porque me encontro tan ben e tan estábel que non podo crer que chegase a estar tan mal. Non hai na miña mente nin o menor rescaldo de todo ese padecemento, desa profunda tristura e dese desalento tan grande que me quitaba as ganas de vivir. Non queda nada das miñas paranoias, da miña ansiedade nin dos meus altibaixos na miña ialma, nada, absolutamente nada, e podo dicilo tan convencida porque hai moitísimas semanas que non me sinto mal. Encóntrome ben dende hai tanto tempo que me custa lembrar a última vez que estiven mal. Iso para min é unha vitoria, unha fermosa vitoria. Á fin, á fin podo asegurar que estou curada. Houbo momentos nos que tamén crin que todo pasara, que xa estaba de todo ben; pero, ao cabo dos días, algo facía tremer a miña estabilidade e caía, caía profundamente nun cantil do que me custaba moitísimo saír, nun abismo que non tiña fin. Podía estar ben, pero sabía que, ao cabo de dúas semanas como mínimo, todo ese benestar marcharía, esvaeceríase como a néboa na mañá, baixo o sol. Transcorreron xa máis de dous meses, e non volvín ter ningún ataque de nervios nin de ansiedade. Síntome completa, feliz e reconciliada coa miña vida e comigo mesma. Nunca crin que puidese ser tan feliz, nunca, e sei que esta felicidade vai durar moitísimo tempo. Seino porque o intúo e porque mo dixeron os Arcanos. Á fin conseguín determe nunha estabilidade firme.

Estou curada. Esa frase é a máis fermosa que pode existir na vida. Non saíu de min, non. Saíu de Lúa; dunha muller marabillosa que coñece profundamente a mente humana, que sabe entender os sentimentos mellor que ninguén, que pode comprender a dor coma se ela tivese experimentado toda a que existe no mundo. Foi ela quen mo dixo a noite daquel 25 de xullo, aquel precioso día no que nos unimos para sempre, diante das persoas que máis queremos no mundo, diante da nosa natureza amada, na nosa máxica aldeíña. Ese día foi un dos máis felices da miña vida, pero del falarei despois, estendéndome todo o que poida porque paga a pena facer fincapé en cada intre.

Aquela noite, despois de amarnos con loucura, de sermos libres entre os nosos brazos, libres dentro dun mundo que só era noso, Lúa comezoume a preguntar, namentres me acariñaba, canto tempo había que tivera un ataque de ansiedade. Eu non souben que contestarlle. Sei que, durante o confinamento, sufrín máis dun, pero as causas que mos provocaban eran totalmente comprensíbeis. Ela díxome que eses ataques non contaban. Ela referíase a eses ataques de pánico que nacían da nada, que me domeaban de repente por calquera motivo que, dende fóra, non tiña ningunha importancia. Entón quedei en silencio, sen saber que contestarlle. Realmente, non lembraba cando sufrín por última vez un ataque de pánico. Logo, preguntoume cantos días había que me sentía feliz e tranquila, canto tempo había que me sentía estábel. Respondinlle que había tantos meses que non os podía contar. Daquela, ela preguntoume: “e non cres que xa poderías dicir que estás curada?”

Ao ouvir esas verbas, pechei os ollos con forza. Sentía que as bágoas mos asolagaran. Lúa sorríame. Podía percibir o seu sorriso a través das miñas pálpebras pechadas e o seu sorriso tamén nacía das súas mans. Apertoume axiña, con forza, namentres ría entre bágoas de emoción. Sabía que o que acababa de declarar era certo, era absolutamente certo. Non dixera ningunha parvada nin tampouco algo imposíbel. Era real, a miña realidade.

Eu non podía contestarlle, non podía dicir nada; pero ela si me falaba, decotío, con moito amor. Confesábame que había tempo que pensaba que eu xa non estaba doente, que estaba curada, pois víame ben dende había meses, pero nunca se atrevera a insinuarmo por medo a que puidese recaer antes de que eu me afixese a esa nova realidade; mais, neses momentos, estaba convencida de que eu xa non me achaba en perigo, que xa estaba ben, que á fin conseguira estabilizarme. Eu sinto por dentro de min que é así, que non hei de ter medo, que todo está ben en min, á fin, despois de máis de trinta anos sufrindo unha tristura adquirida que nunca puiden vencer, sufrindo unhas mudanzas de ánimo que nin eu mesma podía entender, malia padecelas dende había tanto tempo.

Non sei como conseguín curarme, pero conseguino, conseguino á fin, e esa é unha das cousiñas que máis feliz me fan, a maiores de estar con Lúa, en Ourense, vivindo a medias tamén na miña aldea e comezando a virar en realidade o meu soño de ter unha adega. Xa estamos traballando no cultivo das nosas viñas, preparándoo para o ano vindeiro. Hai tanto por facer que non damos feito todo nas fins de semana que imos á aldeíña, pero non hai ningunha présa. As cousas hanse de facer con moita calma para que saian ben.

Esta fin de semana non fomos á aldeíña porque necesitamos ficar en Ourense tranquilas, aínda que sexa por esta vez. A semana pasada si estivemos na aldeíña e de feito estamos indo á aldeíña todas as fins de semana dende que rematou o confinamento, ou case todas. É certo que agora habemos de volver ter moito coidado con todo, pero eu xa non teño tanto medo como antes e non me asusta que nos confinen outra vez. Xa sabemos como temos que vivir se o fan, aínda que non creo que iso pase en moito tempo.

O mes de xullo foi moi intenso. Vivín tantas cousas que case non podo lembrar de todas. Traballei a primeira semana de xullo, xunta Silvia, e sentía que todo ía tan ben que a nosa vida parecía un soño. Hei de contar, antes de todo, que, antes de irmos de vacaciós, Lúa atopou un local no que vai abrir a súa consulta. Vai traballar cunha amiga que tamén é psicóloga e sei que lles vai ir moi ben. Xa teñen as primeiras citas concertadas e está preparándoo todo para abrir no setembro. Alégrome tanto por ela... Sei que todo lle irá moi ben.

A primeira semana de xullo pasou moi rápido. Eu estaba algo nerviosa porque, o día 11, ían vir Artemisa e mais Casandra a Ourense. Non me poñía medo reencontrarme con Artemisa polo que eu puidese sentir, senón polo que puidese sentir ela. Malia saber que entre Uxía e mais ela estaba a nacer algo especial, sabía moi ben que Artemisa aínda sentía algo moi forte por min. Sabíao sen que mo tivesen que dicir, sen que o tivese que consultar en ningures. A miña ialma sabe esas cousiñas. Amais, Lúa tamén mo insinuou en máis dunha ocasión. Sempre que falabamos as catro polo Skype, mo dicía e eu non llo podía negar porque sabía que tiña razón. Non obstante, o que ninguén podía imaxinar era que Artemisa estivese aínda tan namorada de min. Ela aínda me ama con loucura. Todos nos demos de conta diso axiña e, sobre todo, na nosa voda. Foi o máis doloroso destes días. Estes días foron fermosísimos, pero a luz que os enchía víase un pouco escurecida pola sensación que eu experimentaba cada vez que Artemisa e mais eu nos mirabamos. Había unha tensión estraña e incómoda entrambas cando cruzabamos os nosos ollos. Ela mirábame con tanta fascinación que eu me ruborizaba. Non podo negar que me sentía moi mal por ela.

Tamén hei de confesar que, malia sentirme máis tranquila co tema do becho, tomei demasiadas medidas de seguridade cando Artemisa e mais Casandra entraron na nosa casa. Non desconfiaba delas, pero non me quería arriscar por se tiveran collido algo durante a viaxe, por moito coidado que tivesen con todo. Recibinas levando a FP2 e sei que a Artemisa iso non lle sentou ben. Non lle sentou ben que non me achegase a ela para darlle unha aperta nin nada. Fun moi fría nese momento, pero prefería ser fría que incauta. Amais, sabía que o mellor era non ter moito contacto con Artemisa. A primeira mirada que me dedicou estaba chea de amor, de tenrura e de tristura. A min esas cousiñas non se me escapan. Ela aseguroume moitas veces que só me quería como amiga, que non había nada máis, que conseguira superar a nosa rotura e que xa non me amaba coma antes; pero aquel ollar contradixo todo aquilo. Non puiden evitar sentirme decepcionada. Sei que iso non depende de Artemisa. Sei que ela non podía domear o que sentía. Non foi saber que aínda me amaba o que me decepcionou. O que me decepcionou foi darme de conta de que ela non fora sincera comigo.

A maiores da decepción que me enchera a ialma, o que tamén sentín foi mágoa por Uxía. Souben axiña que entre elas non irían as cousas como Uxía agardaba que fosen. O que eu non sabía era que, cando viñeron á miña casa, Artemisa e Uxía xa compartiran moito máis que unha aperta.

Durante os días todos que Artemisa estivo eiquí en Galicia, sentín que buscaba calquera escusa para falar comigo, para achegarse a min. Mesmo o día da miña voda ela tentaba, por todos os medios, estar ao meu lado. Sabía que ela quería aproveitar todos os momentos que tiñamos para estar comigo porque era consciente de que, probabelmente, non nos volveriamos ver en moito tempo; pero eu, ao final, fuxía dela tratando de que ela non se decatase de que a evitaba, porque me incomodaban as súas miradas, a súa maneira de falarme, a dor que tinxía as súas palabras todas.

Houbo momentos nos que si me sentín moi a gusto falando con ela, nos que mesmo podía esquecer o que ela sentía por min e podíame centrar nas profundas conversas que mantiñamos. Aqueles momentos sobre todo déronse cando faciamos o camiño de Santiago, neses seis días intensos nos que o noso corpo e a nosa ialma estaban ao límite dun esgotamento e dunha satisfacción que non se podían medir. Había neses momentos de complicidade unha enerxía moi fermosa que nos atrapaba e que nos arredaba levemente do noso redor, pero eu nunca podía desconectar do que ocorría preto de nós como ela si facía. Eu sabía que non se fixaba en nada, só en min, en como falaba, como acenaba e como me expresaba. Eu notaba que ela se afundía na miña voz coma se esta fose un mar en calma e, aínda saber que aquilo non era responsabilidade miña, eu sentíame incómoda. Non obstante, nunca sería capaz de confesarllo a Artemisa. Cría que aqueles momentos eran un agasallo para ela, que ela merecía, despois de pasalo tan mal e cando lle custaría moito volver estar xunta min como o estaba daquela. Eu non lle podía pedir que se afastase de min, que non falase así comigo, que lle prestase atención a Uxía, quen tamén se daba de conta de todo, porque sabía que, se llo pedía, lle ía facer moito dano e prefería que ela estivese ben.

Eses días nos que todas nos sentimos tan unidas, Artemisa preguntoume moitas cousas verbo da miña vida. Eu respondíalle sen conter as miñas emocións. Faleille do feliz que era, do ben que me sentía, de canto amaba a Lúa e a miña vida toda, sen medo, séndolle totalmente sincera, porque sabía que, malia ferila todo aquilo que lle contaba, era importante que coñecese como sentía e pensaba eu. Artemisa levaría de min unha lembranza nidia, non confusa, e eu prefería que houbese franqueza e sinceridade antes que cousas ditas a medias. Artemisa non podía ter ningunha esperanza comigo. Eu sabía que a tiña, que non se rendera de todo, que mesmo cría que, estando pendente de min, eu me arrepentiría de estar con Lúa e pediríalle que volvese comigo... pero, evidentemente, iso non pode ocorrer nunca, xamais, porque o que sinto por Lúa vai alén de calquera sentimento. É o amor máis grande que podo sentir por unha persoa. Estar con ela, casar con ela, vivir con ela na miña terra, é un soño do que nunca espertarei porque o noso si é infindo, eterno, inmenso, e iso sábeno as persoas todas que nos coñecen.

Vivín moitas cousiñas antes do día da nosa voda. Primeiramente, compartimos todas momentos moi bonitos en Ourense antes de iniciar o camiño de Santiago. Decidir que fariamos o camiño foi algo inesperado. Planificámolo todo a finais de xuño, cando nin tan sequera tiñamos claro que fariamos eses días que Casandra e mais Artemisa pasarían en Ourense. Foi Lúa quen tivo esa idea tan bonita que a todas nos fixo tanta ilusión. Escollemos saír dende Ourense e dividir o camiño en seis etapas. Tomámolo con calma, pero tamén con intensidade e responsabilidade. Foron uns días preciosos. Eu coñezo moi ben os bosques da miña provincia, pero aqueles días tamén me serviron para unirme máis á miña terra, para namorar máis dela e para asegurarme aínda con máis forza que Galicia é o meu único fogar, que non pode haber no mundo un lugar que me acolla tanto, que mesmo me faga sentir que ama a miña maneira de ser, que me acepta tal como son, que me dá folgos para vivir, para ser valente, para ser eu mesma sempre, sen importar que sinto ou que penso en cada momento. Eses bosques déronme azos para confiar plenamente en min mesma. O esforzo que fixen durante tantos días, sen parar, dende a mañá ata a tarde, amosoume que son máis forte do que xamais pensei, fíxome descubrir que eu non teño límites se non quero, que os límites nolos poñen os demais, só porque eles non confían en si mesmos e non se senten capaces de facer o que ti fas e quérente deter por falta de confianza e de valentía, só iso.

Nunca poderei describir todo o que sentín durante eses días todos porque foron demasiadas cousiñas, tantas que sería incapaz de lembrar de todas; pero todas elas se unen nunha mesma: un sentimento de amor a min mesma. Aprendín definitivamente a apreciarme, a quererme tal como son, agora, cando teño case 44 anos... pero máis vale tarde que nunca, non si?

Tamén o camiño me aprendeu a apreciar aínda máis os detalles máis sinxelos da vida. Unha brisa con recendo a follas verdes pódete facer sentir viva, tan viva que non precisas nada máis para saberte no mundo. O canto dos merlos, o reclamo das aguias perdéndose entre os montes... son cousiñas que nos amosan que paga a pena estar neste mundo... Tamén cho amosa a luz do sol colándose entre as follas das árbores, tinxindo o chan dunha cor dourada que encandea. Os bosques son a máis fermosa manifestación de vida, esa manifestación de vida que se une a ti e que che fai sentir tamén tan viva, tan ditosa de estar eiquí e nese momento.

Mudar de provincia, de aldea, pasar por o esquecemento convertido en casas abandonadas, ouvir o berro dos animais na distancia, saudar a quen non coñeces, sorrirte con alguén que tamén está camiñando coma ti, con esa meta na ialma... Son momentos que só os que fomos peregrinos algunha vez podemos entender. Un continuo camiñar con forza e con alento, malia sentíreste a piques de perder o corpo polas corredoiras dos montes. Houbo moitísimo esforzo, moita calor, moita suor e mesmo algo de sangue, pero houbo moita felicidade tamén, esa euforia que sentes cando les o nome da aldea que é a meta dese día: Cea, Castro de Dozón, A Laxe, A bandeira, Outeiro... e Santiago. Canto chorei cando me axeonllei na praza do Obradoiro coa catedral diante; esa catedral que vira xa nunha chea de ocasións e que nunca me pareceu tan fermosa coma neses momentos. Ese pranto que che sae da ialma nese momento non ten control nin fin. Nin tan sequera sabes por que choras. Só sabes que choras porque o necesitas, porque é unha maneira de agradecer que esteas alí, que a vida te permitise camiñar durante días para estar nese momento. Non se pode describir. Sinceramente, non se pode describir.

A complicidade que nos acollía a todas, que medraba e medraba entre todas, tamén foi un motivo de alento, tamén nos deu folgos a todas para camiñar. Ningunha de nós se queixou decotío. A única que parecía menos resistente era Artemisa, por razóns obvias, pero non protestou en ningún momento. Sorrindo, dicíanos que seguísemos avanzando, que ela xa nos collería cando puidese. Lúa tampouco podía facer grandes esforzos. O segundo día, eu paseino realmente mal por ela porque tivemos que subir un monte cheo de pedras e de silvas, tan inclinado que parecía que trabucásemos de camiño, e Lúa ía tan cansa que mesmo cría eu que teriamos que collela en brazos todas para axudala, pero resistiu. Ela ten que andarse con tino co seu corazón e, moitas veces, eramos as demais as que lle pediamos que se detivese para que descansase porque a ela lle daba moita vergonza pedirnos que parásemos.

Evidentemente, houbo momentos de desesperación, sobre todo cando, por moito que andásemos, non diminuían os quilómetros, pero a meirande parte das horas que compartimos foron fermosas. Eu lembrarei sempre con moito agarimo todos eses días.

Outros momentos inesquecíbeis vivímolos nas illas Cíes. Ocorréusenos estar alí unha noite en tendas de campaña. Eu compartín unha con Lúa, evidentemente, e foi fermoso estar alí o día todo, ver o solpor nesas praias de fantasía, tan bonitas e brillantes. Con Lúa vivín momentos que non me parecían reais. Non podiamos deixar de amosarnos canto nos queriamos e o namorada que a unha estaba da outra. Ambas as dúas eramos como dúas adolescentes que acaban de descubrir o fermoso que é o amor, que é amarse, explorar o corpo da outra. Nunca me deixo de sentir inocente entre os seus brazos e, asemade, quero entolecer xunta ela, sentindo a súa pel, as súas mans no meu corpo, acariñándome cada vez máis intimamente... e iso non ten fin, nunca, por moitas horas que pasemos entregándonos a unha á outra.

Pero o máis intenso desas semanas vivímolo o día da nosa voda. Eu, xa, o día anterior, estaba tan nerviosa que non podía nin comer. Chegamos á aldeíña o mércores 22, despois de facer un ensaio precioso con Iauga. Tocamos as cancións que logo serían unha parte da banda sonora dese día tan importante para nós. Artemisa viu e escoitou atentamente o noso ensaio e sei que quedou moi abraiada ao ouvir o ben que soamos todas cantando e tocando xuntas.

Artemisa ía quedar durmir na casa da miña nai. A ela non lle importaba en absoluto que Artemisa se aloxase na súa casa, ao contrario. A miña nai tenlle moito agarimo a Artemisa e Artemisa sente exactamente o mesmo por ela. eu non podo nin quero impedir que se queiran, que se teñan agarimo, nunca o faría, e encántame que sexa así, a verdade.

Malia estarmos xuntas dende hai tanto tempo xa, nin Lúa nin eu puidemos durmir a noite do 24 de xullo. Estabamos tan nerviosas e emocionadas que n nin tan sequera nos atrevemos a acariñarnos, coma se decidísemos agardar á noite seguinte para entregarnos así, tan intimamente, e, entre risos, a unha detiña a outra cando os bicos nos descontrolaban. Foi unha noite divertida e chea de nervios, de risos e de bágoas de emoción. Nunca pensei que puidésemos estar así, tan domeadas polos nervios. Sabiamos que todo ía saír ben. Lúa tíñame preparadas tantas sorpresas que non podía evitar falar de todo o que eu descoñecía, tentando non revelar nada, pero, asemade, falábame con tanta emoción que eu podía ouvir entre as súas verbas as que realmente me quería dedicar; porén, nunca podería ter imaxinado todo o que ela me preparara, nunca.

O día sinalado, madrugamos moito. A miña nai axudoume a vestirme. O meu traxe era moi sinxeliño, pero tamén moi fermoso. Era un vestido vermello e negro que tiña unha saia lixeira que voaría apenas me movese. Decidín que levaría o pelo solto e adobiado con unha diadema de flores vermellas. Non me gusta levar o pelo recollido e non o ía facer nun día tan importante no que me tiña que sentir tan fermosa.

A miña nai tamén me axudou a maquillarme, pero non o fixen moito, só o preciso para darlle luz á miña face, que me sentía pálida polo pouquiño que durmira, aínda que todas estabamos xa moi moreniñas por tanto que nos dera o sol durante o camiño.

A miña nai non podía evitar que, decotío, se lle enchesen os ollos de bágoas. Non me ía perder. Nada ía mudar para ela cando casase con Lúa, pero ela tamén sentía que aquel día tiña moito máis sentido do que ninguén imaxinaba. Era o triunfo do amor, dun amor que estivo a piques de perderse pola inmensidade do esquecemento, das inxustizas e da crueldade; pero seguía máis vivo que nunca, amosándolles a todos que paga a pena amar con loucura. Ambas as dúas perdemos a cabeza por este amor que nos apertaba a ialma e que nos convertera en vítimas da incomprensión dos demais, pero, á fin, estabamos xuntas, estariámolo para sempre, absolutamente para sempre, e queriámolo contar a todo o mundo, á natureza que tanto nos acollera, ás nosas montañas, á nosa aldeíña e á nosa terra.

Cando saín da miña casa (ou da casa da miña nai), ouvín un silencio que me apertou a ialma. Os nervios que sentía facían que me formigasen as mans e que me tremese todo o corpo. Case que non podía camiñar e iso que non levaba uns zapatos de taco alto... pero tremíanme tanto as pernas que me custaba moitísimo manter o equilibrio.

A mañá estaba nidia. O ceo estaba tan azul que parecía pintado. As montañas, ao lonxe, recortaban o horizonte e deime de conta de que a luz do día facía brillar as pólas das árbores, tan verdes. Recendía a herba, a humidade e á calor que tinxiría as vindeiras horas. Recendía á miña aldea, á miña terra no verao.

Non me atrevía a mirar cara á praza da miña aldea. Sabía que todos estaban alí, agardándome, mesmo Lúa. Ela non me falara, en ningún momento, de como iría vestida. Non sabía de que cor era o vestido que levaría nin como tería peiteada a súa fermosa cabeleira. Devecía por vela, pero non me sentía capaz de mirar ao meu redor. Estaba a piques de comezar a chorar coma unha parva e custábame moito conterme. Sentir á miña nai ao meu lado tamén me emocionaba fondamente.

De súpeto, cando estaba a piques de entrar na praza da aldea, comezou a soar a canción “Quen puidera namorala”; unha versión tocada co violín de Antía, coa frauta de Silvia e coa gaita de Uxía. Podo recoñecer a maneira de tocar de cada unha delas malia soar entre un milleiro de instrumentos.

Axiña, todos os que se atopaban naquel momento, naquel lugar, comezaron a cantar con tenrura e moita dozura. Ao ouvir aquelas voces todas e a melodía desa canción que tanto me emociona, non puiden evitar empezar a chorar. Tenteime controlar, pero non puiden. A emoción que sentía era como un río rebordado que esquece as súas marxes. A miña nai apertoume o brazo para darme serenidade, pero eu xa non me podía calmar. Non obstante, aínda devecía por ver a Lúa, polo que, a través das miñas bágoas, a procurei entre as persoas todas que estaban alí.

Cando a vin, sorríndome tamén con tanta emoción, entón crin que se me detería o corazón. Estaba tan fermosa que quedei arroubada, mesmo deixei de chorar axiña, porque quería vela, mirala ben, coa miña atención toda, mirala coa ialma e cos ollos, devorala coa mirada, devorala enteiramente, devorar a súa preciosa imaxe.

Apenas a vin, sorrinlle con amor, con desexo e, inevitabelmente, tamén con luxuria. Sorte teño de que ninguén, só Lúa, coñece o significado desa mirada. Ela chiscoume un ollo, amosándome que me entendera, revelándome que ela sentía exactamente o mesmo ca min. Ela tamén me estaba a devorar cos ollos. Mesmo me parecía ouvir a voz da súa mente dicindo: “esta muller tan fermosa é miña, é miña, e estará comigo para sempre”.

Estaba fermosa. Levaba un vestido branco con flores bordadas, o cabelo solto e unha finta de flores rodeándolle a cabeza. A súa cabeleira brillante caíalle libre polas costas, caendo neses rizos de fantasía que tanto me gustaron sempre. E o seu sorriso refulxía moito máis cá luz do día.

Seguín camiñando, sentindo que non había chan baixo o meu corpo. Sentíame voar, voar de verdade. Pareceume que non había nada baixo os meus pés. Entón deime de conta de que, efectivamente, non estaba pisando o chan. Camiñaba sobre unha infinda morea de algodón. Había algodón por todas partes, coma se aquel momento estivese ocorrendo no ceo. Amais, cando estaba a piques de chegar diante de Lúa, do ceo comezou a caer unha choiva de pétalos de flores. Aínda Lúa non me quixo dicir como conseguiu iso. Chovían flores do ceo e das pólas do carballo que preside a praza da miña aldea. Como conseguira iso? Foi un soño, foi realmente un soño. E, namentres, a música soando, soando esa canción tan fermosa, facendo único e inesquecíbel ese momento que sempre ficará gravadísimo na miña memoria.

Contratamos a un xuíz que dirixiu a cerimonia, para facelo todo moito máis real, pero non podo lembrar das palabras que pronunciou aquel home porque non as escoitei. Só podía estar pendente de Lúa, só podía mirala, estar nela, sentir as súas mans nas miñas, sorríndolle e chorando con ela cando nos emocionabamos. Neses momentos a súa ialma e a miña sentían exactamente as mesmas emocións. Eran unha soa ialma.

Desexaba bicala, pero tiña que agardar a que chegase o momento indicado para facelo. Non podía soportar tela diante miña e non podela bicar, nin tocar nin abrazar. Á fin, cando ouvín que xa nos podiamos bicar, entón démonos unha fondísima aperta namentres nos bicabamos con loucura, esquecendo que había case cen persoas mirándonos. Non sei canto durou aquel bico. O que sei é que, de repente, ouvín que todos aplaudían con entusiasmo e felicidade. Entón reaccionamos e botámonos a rir avergoñadas.

Entón veu o momento deses discursos que tiñamos preparados. Eu lembro eses momentos dun xeito confuso. Non os lembro ben. Sei que me custou moito falar con serenidade porque, decotío, me emocionaba ao saber onde estaba, que estaba vivindo, ao ver ao meu redor á xente que máis quero, ao estar na miña terra vivindo un momento tan importante que desexaba vivir dende había anos. Sei que puiden dedicarlle a Lúa todas esas verbas que describían perfectamente o que sempre sentín por ela, pero agora sería incapaz de escribilas. O que máis a emocionou foi ouvirme dicir que eu perdera a ialma por estar lonxe dela, tamén por estar lonxe da miña terra, porque, fóra de Galicia e lonxe dela, eu non tiña sentido, non podía ser se non estaba con ela, se non estaba eiquí, que era ela a representación dese amor terreal e tamén celestial que todos queren vivir e que a nosa terra era o escenario onde era posíbel amar, sermos libres. Sempre sentín que, lonxe dela, non había nada que puidese facerme sorrir. Se estabamos xuntas, pero lonxe de Galicia, compartiriamos o baleiro que iso nos provocaría na ialma... pero non podo describir ben todo o que sentín durante eses anos todos que vivín lonxe delas, de Lúa e de Galicia. Agora si puiden recuperar a miña identidade porque non é só Lúa quen me ama tal como son. Tamén é Galicia, a miña terra, quen me fixo ser así porque así ten sentido que viva.

Lúa tamén me dedicou unhas verbas fermosas. Mesmo me escribiu poemas que me chegaron ata o máis profundo da ialma. O verso: “se eu son Lúa, ti es o meu sol, porque, así como a lúa non brilla se o sol non a alumea, eu non podo refulxir sen ti porque ti es a miña vida, por ti latexa o meu corazón” fíxome chorar fondamente.

Silvia tamén pronunciou unhas verbas fermosas que falaban sobre todo da infancia e da adolescencia que compartiran Lúa e mais ela. foron sempre como irmás e iso paréceme tan fermoso... Eu nunca tiven unha amiga así. Agora teño a Silvia, que é a mellor amiga que nunca tiven, e non a quero perder por ren do mundo.

O día transcorreu con moita felicidade, entre risos, bailes, comida, viño, música... Foron horas que non se distinguían as unhas das outras. A min pareceume que era unha hora soa alongándose ata o solpor. Cando xa a anoitecida avisaba da súa chegada, entón Lúa buscoume entre a xente e colleume da man con forza. Coa súa mirada, dicíame que chegara o momento de marcharmos ela e mais eu, de descubrir outra das sorpresiñas que ela me preparara. Devecía por saber de que se trataba, polo que me despedín rapidamente de todos cun sorriso que brillaba intensamente na miña faciana. Sei que todos percibían a felicidade que a Lúa e a min se nos escapaba dos ollos.

Ía mareadiña porque bebera bastante, aínda que con medida porque non quería perder a consciencia deses momentos. Queríaos vivir intensamente, cos meus sentidos intactos, porque os quería gravar nitidamente na miña memoria e fixen ben. O único que o viño me facía sentir era esa felicidade de néboa que nos fai aboiar, que nos quita levemente o equilibrio, pero nada máis. Ademais, cantaramos e bailaramos tanto que neses momentos me parecía que non tiña voz.

Lúa levoume, entre as árbores, cara ao muíño no que tantos momentos íntimos compartimos. Eu non lle podía preguntar nada, pero morría de ganas de saber que ocorrería, por que me levaba ata alí. Entón, cando chegamos, deime de conta de que o muíño estaba distinto. A súa madeira xa non parecía abandonada, senón que brillaba baixo as derradeiras raiolas douradas dun dos días máis felices da miña vida.

Lúa detívose e pediume que entrase, ceibando suavemente a miña man. Eu camiñei amodiño, coma se me dese medo que ese momento se esvaecese. O bosque estaba en silencio, pero cantaban os paxaros e ouvíase correr o río entre as rochas. Era un momento tan íntimo... Sentíame coma se estivese noutra realidade.

Entrei con curiosidade e entón veu a min un intenso recendo a flores e a madeira acabada de pintar. Cando entrei, vin que había unha morea de candeas (souben axiña que non eran naturais; o cal me acougou fondamente) iluminando aquel recuncho que tanto nos acollera, que tanto nos protexera, que tanto nos acollería e nos protexería aquela noite.

Lúa estaba detrás miña, sorríndome. Eu non puiden evitar que, de novo, me invadisen unhas intensas ganas de chorar. Vireime e abracei fortemente a Lúa, agradecéndolle o que fixera por min, por nós.

Entón, Lúa impulsoume ao interior do muíño, pechou a porta e ceibou as inmensas ganas que sentía de estar comigo. Non detivo nada e eu tampouco o fixen. Bicoume descontrolada, suspirando entre bico e bico, namentres eu me deixaba caer entre os seus brazos, entregándome a ela coma se non houbese nada máis no mundo, lembrando asemade todo o que viviramos aquel día, a canción de “Quen puidera namorala” soando na aldea toda namentres Lúa me sostiña coa súa mirada chea de amor, a maneira como bailaramos durante horas, o noso riso, a nosa complicidade, todo, todo, e sentíame cada vez máis feliz, máis libre e acougada, pero tamén máis desesperada pola paixón que berraba en min, que me pedía que a espise xa e que a amase con loucura, desafogando así todo ese desexo que sentiramos durante o día todo e que tanto tiveramos que conter.

Namentres notaba que Lúa me espía e me acariñaba cada vez máis intimamente, pareceume que o tempo invertía o seu paso e levábanos a ambas as dúas a eses momentos nos que, sendo adolescentes, descubriamos, na nosa inocencia, o bonito que era bicarnos. Volvín ser esa adolescente que amaba con tanta forza, que se perdía na confusión de sentirse diferente, que tanto devecía por descubrir as sensacións do amor con aquela rapaza que tanto a descontrolaba, pola que o verao tiña sentido.

Eu sempre gozo moitísimo cando estou con Lúa, pero, aquela noite, pareceume que ía entolecer de novo entre os seus brazos. Non sabía que se podía gozar tanto do amor. Non sei por que aquela noite foi tan e tan intensa, pero seica todo influíse: o lugar, o que estabamos vivindo e o que viviramos... e, talvez, o espírito da nosa adolescencia nos pedise que desafogásemos todo ese desexo que, anos atrás, fomos incapaces de desafogar por culpa da vergonza e do medo a sermos descubertas.

Non reprimimos nada, absolutamente nada, nin a nosa voz, nin a desesperación de querernos sentir cada vez máis intimamente nin a paixón rebordada que nos descontrolaba. Non sei cantas horas estivemos xuntas, pero ningunha das dúas puido contar o tempo. Cando sentimos que xa remataramos, abrazámonos e ficamos en silencio durante uns longos minutos, lembrando o que acabamos de vivir. Entón foi cando mantivemos esa conversa tan importante da que falei antes. A noite inspirábanos a confesarnos segredos agochados, cousas que nunca se nos ocorreu contarnos porque non se dera a ocasión. Esa noite abrimos máis a nosa ialma.

E o que teño agora con Lúa non vai mudar nunca porque avanza cara a complicidade máis fonda que xamais puido existir na vida, na Terra, na Historia. É a nosa complicidade única, o noso amor increbantábel. Algo nos uniu eternamente e ese algo existía no noso destino dende moito antes de nacermos.

Teño que deixar de escribir porque habemos de facer a cea. Xa se fixo moi tarde. Volverei escribir pronto, contando como foron os días posteriores á nosa voda e tamén detalles que hoxe non caín en explicar.


  Traducción:


Sábado, 8 de agosto de 2020

parece que haya pasado una vida desde la última vez que escribí. Han transcurrido muchos días, semanas e incluso más de un mes. En este tiempo, he vivido tantas cosiñas... Me cuesta ordenar mis pensamientos. Hacía tiempo que quería sentarme a escribir, pero no encontraba el momento idóneo. Lúa y yo llevamos muchas cosas para adelante. Tenemos un gran proyecto comenzado al que estamos dedicándonos en cuerpo y alma y, además, esta semana, he vuelto a trabajar después de estar de vacaciones desde el trece de julio. Silvia se quedó al cuidado de la cafetería desde el 27 de julio y se lo agradezco profundamente. Desde junio, estamos trabajando juntas y he de decir que el negocio va mejor que nunca. Recuperamos en unos poquiños días esas pérdidas que sufrimos por culpa del coronavirus.

El tiempo pasa tan rápido que incluso me da la sensación de que al día le faltan horas. Enseguida viene la anochecida, casi a las once de la noche ya se va toda la luz que nos daba el cielo, y caigo en la cuenta de que me tengo que ir a dormir, de que el día ya ha acabado, cuando todavía tengo mucho por hacer. Lúa y yo vivimos en una especie de burbuja grande en la que también entran todas las personas que queremos y que nos quieren, las cosiñas que nos gusta hacer, la aldeíña y Ourense toda con sus calles y sus ríos. Nunca me agotaré de pasear por la orilliña del Miño y también por la del Barbaña, que lo tenemos cerca de la casiña, también.

Nuestro presente es maravilloso. Ahora mismo, ni tan siquiera el tema del virus me inquieta. Seguimos las medidas recomendadas e incluso he de decir que me acostumbré a trabajar llevando la cafetería de esta manera distinta a la de antes. No me cuesta ponerme la mascarilla para salir a la calle, aunque, con el calor, sí que me resulta complicado soportar que no me deje respirar libremente. Tampoco me cuesta desinfectar las mesas siempre que se utilizan ni llevar una limpieza honda con todo. Me hice ya a esta nueva situación en la que estamos viviendo desde hace meses. Aun así, hay momentos en los que sí me estremezco, sobre todo cuando veo por el Telediario que cada vez hay más contagiados. No me gusta saber que no podemos vencer aún este virus que cambió tanto nuestras vidas, pero ya no tengo tanto miedo como antes. Lúa también cuida mucho de sí misma y ya no hemos vuelto a discutir por el tema de las mascarillas. Incluso yo salgo con la quirúrgica la mayoría de las veces. Para trabajar, sí llevo la FP2, pero porque estoy en contacto con mucha gente y sería ilógico que no la llevase. Estaría poniendo en peligro mi salud y la de Lúa, porque, cuidándonos nosotras mismas, cuidamos a la otra.

No hay nada que me quite el sueño, que me provoque ansiedad, que me haga sufrir ni que me inquiete, repito, y lo repito tanto porque creo que es la primera vez en mi vida que me siento totalmente bien, absolutamente bien. Si recuerdo esos momentos horribles que viví por culpa de mi “enfermedad”, me parece que rememoro una vida que no es la mía, unos momentos que yo no viví, porque me encuentro tan bien y tan estable que no puedo creer que llegase a estar tan mal. No hay en mi mente ni el menor rescoldo de todo ese padecimiento, de esa profunda tristeza y de ese desaliento tan grande que me quitaba las ganas de vivir. No queda nada de mis paranoias, de mi ansiedad ni de mis altibajos en mi alma, nada, absolutamente nada, y puedo decirlo tan convencida porque hace muchísimas semanas que no me siento mal. Me encuentro bien desde hace tanto tiempo que me cuesta acordarme de la última vez que estuve mal. Eso para mí es una victoria, una hermosa victoria. Al fin, al fin puedo asegurar que estoy curada. Hubo momentos en los que también creí que todo había pasado, que ya estaba del todo bien; pero, al cabo de los días, algo hacía temblar mi estabilidad y caía, caía profundamente en un abismo del que me costaba mucho salir, en un abismo que no tenía fin. Podía estar bien, pero sabía que, al cabo de dos semanas como mínimo, todo ese bienestar se marcharía, se desvanecería como la niebla en la mañana, bajo el sol. Han transcurrido ya más de dos meses, y no he vuelto a tener ningún ataque de nervios ni de ansiedad. Me siento completa, feliz y reconciliada con mi vida y conmigo misma. Nunca creí que pudiese ser tan feliz, nunca, y sé que esta felicidad va a durar muchísimo tiempo. Lo sé porque lo intuyo y porque me lo han dicho los Arcanos. Al fin he conseguido detenerme en una estabilidad firme.

Estoy curada. Esa frase es la más hermosa que puede existir en la vida. No salió de mí, no. Salió de Lúa; de una mujer maravillosa que conoce profundamente la mente humana, que sabe entender los sentimientos mejor que nadie, que puede comprender el dolor como si ella hubiese experimentado todo el que existe en el mundo. Fue ella quien me lo dijo la noche de aquel 25 de julio, aquel precioso día en el que nos unimos para siempre, delante de las personas que más queremos en el mundo, delante de nuestra naturaleza amada, en nuestra mágica aldeíña. Ese día fue uno de los más felices de mi vida, pero de él hablaré después, extendiéndome todo lo que pueda porque merece la pena hacer hincapié en cada instante.

Aquella noche, después de amarnos con locura, de ser libres entre nuestros brazos, libres dentro de un mundo que sólo era nuestro, Lúa comenzó a preguntarme, mientras me acariciaba, cuánto tiempo hacía que había tenido un ataque de ansiedad. Yo no supe qué contestarle. Sé que, durante el confinamiento, sufrí más de uno, pero las causas que me los provocaban eran totalmente comprensibles. Ella me dijo que esos ataques no contaban. Ella se refería a esos ataques de pánico que nacían de la nada, que me dominaban de repente por cualquier motivo que, desde fuera, no tenía ninguna importancia. Entonces me quedé en silencio, sin saber qué contestarle. Realmente, no me acordaba de cuándo sufrí por última vez un ataque de pánico. Luego, me preguntó cuántos días hacía que me sentía feliz y tranquila, cuánto tiempo hacía que me sentía estable. Le respondí que hacía tantos meses que no podía contarlos. Entonces, ella me preguntó: “¿y no crees que ya podrías decir que estás curada?”

Al oír esas palabras, cerré los ojos con fuerza. Sentía que las lágrimas me los habían inundado. Lúa me sonreía. Podía percibir su sonrisa a través de mis párpados cerrados y su sonrisa también nacía de sus manos. Me abrazó enseguida, con fuerza, mientras reía entre lágrimas de emoción. Sabía que lo que acababa de declarar era cierto, era absolutamente cierto. No había dicho ninguna tontería y tampoco algo imposible. Era real, mi realidad.

Yo no podía contestarle, no podía decir nada, pero ella sí me hablaba, continuamente, con mucho amor. Me confesaba que hacía tiempo que pensaba que yo ya no estaba enferma, que estaba curada, pues me veía bien desde hacía meses, pero nunca se había atrevido a insinuármelo por miedo a que pudiese recaer antes de que yo me hiciese a esa nueva realidad; mas, en esos momentos, estaba convencida de que yo ya no me hallaba en peligro, que ya estaba bien, que al fin había conseguido estabilizarme. Yo siento por dentro de mí que es así, que no he de tener miedo, que todo está bien en mí, al fin, después de más de treinta años sufriendo una tristeza adquirida que nunca pude vencer, sufriendo unos cambios de ánimo que ni yo misma podía entender, a pesar de padecerlos desde hacía tanto tiempo.

No sé cómo he conseguido curarme, pero lo he conseguido, lo he conseguido al fin, y ésa es una de las cosiñas que más feliz me hacen, además de estar con Lúa, en Ourense, viviendo a medias también en mi aldea y comenzando a volver realidad mi sueño de tener una bodega. Ya estamos trabajando en el cultivo de nuestras viñas, preparándolo para el año que viene. Hay tanto por hacer que no podemos hacerlo todo en los fines de semana que vamos a la aldeíña, pero no hay ninguna prisa. Las cosas han de hacerse con mucha calma para que salgan bien.

Este fin de semana no hemos ido a la aldeíña porque necesitamos permanecer en Ourense tranquilas, aunque sea por esta vez. El fin de semana pasado sí estuvimos en la aldeíña y de hecho estamos yendo a la aldeíña todos los fines de semana desde que terminó el confinamiento, o casi todos. Es cierto que ahora hemos de volver a tener mucho cuidado con todo, pero yo ya no tengo tanto miedo como antes y no me asusta que nos confinen otra vez. Ya sabemos cómo tenemos que vivir si lo hacen, aunque no creo que eso pase en mucho tiempo.

El mes de julio fue muy intenso. Viví tantas cosas que casi no puedo acordarme de todas. Trabajé la primera semana de julio, junto a Silvia, y sentía que todo iba tan bien que nuestra vida parecía un sueño. He de contar, antes de todo, que, antes de irnos de vacaciones, Lúa encontró un local en el que va a abrir su consulta. Va a trabajar con una amiga que también es psicóloga y sé que les va a ir muy bien. Ya tienen las primeras citas concertadas y está preparándolo todo para abrir en septiembre. Me alegro tanto por ella... Sé que todo le va a ir bien.

La primera semana de julio pasó muy rápido. Yo estaba algo nerviosa porque, el día 11, iban a venir Artemisa y Casandra a Ourense. No me daba miedo reencontrarme con Artemisa por lo que yo pudiese sentir, sino por lo que pudiese sentir ella. Pese a saber que entre Uxía y ella estaba naciendo algo especial, sabía muy bien que Artemisa aún sentía algo muy fuerte por mí. Lo sabía sin que tuviesen que decírmelo, sin que tuviese que consultarlo en ninguna parte. Mi alma sabe esas cosiñas. Además, Lúa también me lo insinuó en más de una ocasión. Siempre que hablábamos las cuatro por Skype, me lo decía y yo no podía negárselo porque sabía que tenía razón. No obstante, lo que nadie podía imaginar era que Artemisa estuviese todavía tan enamorada de mí. Ella aún me ama con locura. Todos nos dimos cuenta de eso enseguida y, sobre todo, en nuestra boda. Fue lo más doloroso de estos días. Estos días fueron hermosísimos, pero la luz que los llenaba se veía un poco oscurecida por la sensación que yo experimentaba cada vez que Artemisa y yo nos mirábamos. Había una tensión extraña e incómoda entre las dos cuando cruzábamos nuestros ojos. Ella me miraba con tanta fascinación que yo me ruborizaba. No puedo negar que me sentía muy mal por ella.

También he de confesar que, a pesar de sentirme más tranquila con el tema del bicho, tomé demasiadas medidas de seguridad cuando Artemisa y Casandra entraron en nuestra casa. No desconfiaba de ellas, pero no quería arriesgarme por si habían cogido algo durante el viaje, por mucho cuidado que tuviesen con todo. Las recibí llevando la FP2 y sé que a Artemisa eso no le sentó bien. No le sentó bien que no me acercase a ella para darle un abrazo ni nada. Fui muy fría en ese momento, pero prefería ser fría que incauta. Además, sabía que lo mejor era no tener mucho contacto con Artemisa. La primera mirada que me dedicó estaba llena de amor, de ternura y de tristeza. A mí esas cosiñas no se me escapan. Ella me aseguró muchas veces que sólo me quería como amiga, que no había nada más, que había conseguido superar nuestra ruptura y que ya no me amaba como antes; pero aquella mirada contradijo todo aquello. No pude evitar sentirme decepcionada. Sé que eso no depende de Artemisa. Sé que ella no podía dominar lo que sentía. No fue saber que todavía me amaba lo que me decepcionó. Lo que me decepcionó fue darme cuenta de que ella no había sido sincera conmigo.

Además de la decepción que me había llenado el alma, lo que también sentí fue lástima por Uxía. Supe enseguida que entre ellas no irían las cosas como Uxía esperaba que fuesen. Lo que yo no sabía era que, cuando vinieron a mi casa, Artemisa y Uxía ya habían compartido mucho más que un abrazo.

Durante todos los días que Artemisa estuvo aquí en Galicia, sentí que buscaba cualquier excusa para hablar conmigo, para acercarse a mí. Incluso el día de mi boda ella intentaba, por todos los medios, estar a mi lado. Sabía que ella quería aprovechar todos los momentos que teníamos para estar conmigo porque era consciente de que, probablemente, no volveríamos a vernos en mucho tiempo; pero yo, al final, huía de ella tratando de que ella no se enterase de que la evitaba, porque me incomodaban sus miradas, su manera de hablarme, el dolor que teñía todas sus palabras.

Hubo momentos en los que sí me sentí muy a gusto hablando con ella, en los que incluso podía olvidar lo que ella sentía por mí y podía centrarme en las profundas conversaciones que manteníamos. Aquellos momentos sobre todo se dieron cuando hacíamos el camino de Santiago, en esos seis días intensos en los que nuestro cuerpo y nuestra alma estaban al límite de un agotamiento y de una satisfacción que no se podían medir. Había en esos momentos de complicidad una energía muy hermosa que nos atrapaba y que nos alejaba levemente de nuestro alrededor, pero yo nunca podía desconectar de lo que ocurría cerca de nosotras como ella sí hacía. Yo sabía que no se fijaba en nada, sólo en mí, en cómo hablaba, cómo gesticulaba y cómo me expresaba. Yo notaba que ella se hundía en mi voz como si ésta fuese un mar en calma y, a pesar de saber que aquello no era responsabilidad mía, yo me sentía incómoda. No obstante, nunca habría sido capaz de confesárselo a Artemisa. Sabía que aquellos momentos eran un regalo para ella, que ella se lo merecía, después de pasarlo tan mal y cuando le costaría mucho volver a estar junto a mí como lo estaba entonces. Yo no podía pedirle que se alejase de mí, que no hablase así conmigo, que le prestase atención a Uxía, quien también se daba cuenta de todo, porque sabía que, si se lo pedía, iba a hacerle mucho daño y prefería que ella estuviese bien.

Esos días en los que todas nos sentimos tan unidas, Artemisa me preguntó muchas cosas acerca de mi vida. Yo le respondía sin contener mis emociones. Le hablé de lo feliz que era, de lo bien que me sentía, de cuánto amaba a Lúa y toda mi vida, sin miedo, siéndole totalmente sincera, porque sabía que, a pesar de herirla todo aquello que le contaba, era importante que conociese cómo sentía y pensaba yo. Artemisa se llevaría de mí un recuerdo nítido, no confuso, y yo prefería que hubiese franqueza y sinceridad antes que cosas dichas a medias. Artemisa no podía tener ninguna esperanza conmigo. Yo sabía que la tenía, que no se había rendido del todo, que incluso creía que, estando pendiente de mí, yo me arrepentiría de estar con Lúa y le pediría que volviese conmigo... pero, evidentemente, eso no puede ocurrir nunca, jamás, porque lo que siento por Lúa va más allá de cualquier sentimiento. Es el amor más grande que puedo sentir por una persona. Estar con ella, casarme con ella, vivir con ella en mi tierra, es un sueño del que nunca despertaré porque lo nuestro sí es infinito, eterno, inmenso, y eso lo saben todas las personas que nos conocen.

Viví muchas cosiñas antes del día de nuestra boda. Primeramente, compartimos todas momentos muy bonitos en Ourense antes de iniciar el camino de Santiago. Decidir que haríamos el camino fue algo inesperado. Lo planificamos todo a finales de junio, cuando ni tan siquiera teníamos claro qué haríamos esos días que Casandra y Artemisa pasarían en Ourense. Fue Lúa quien tuvo esa idea tan bonita que a todas nos hizo tanta ilusión. Escogimos salir de Ourense y dividir el camino en seis etapas. Nos lo tomamos con calma, pero también con intensidad y responsabilidad. Fueron unos días preciosos. Yo conozco muy bien los bosques de mi provincia, pero aquellos días también me sirvieron para unirme más a mi tierra, para enamorarme más de ella y para asegurarme aún con más fuerza que Galicia es mi único hogar, que no puede haber en el mundo un lugar que me acoja tanto, que incluso me haga sentir que ama mi manera de ser, que me acepta tal como soy, que me da aliento para vivir, para ser valiente, para ser yo misma siempre, sin importar qué pienso o qué siento en cada momento. Esos bosques me dieron ánimo para confiar plenamente en mí misma. El esfuerzo que hice durante tantos días, sin parar, desde la mañana hasta la tarde, me demostró que soy más fuerte de lo que jamás pensé, me hizo descubrir que yo no tengo límites si no quiero, que los límites nos los ponen los demás, sólo porque ellos no confían en sí mismos y no se sienten capaces de hacer lo que tú haces y quieren detenerte por falta de confianza y de valentía, sólo eso.

Nunca podré describir todo lo que sentí durante todos esos días porque fueron demasiadas cosiñas, tantas que sería incapaz de acordarme de todas; pero todas ellas se unen en una misma: un sentimiento de amor a mí misma. Aprendí definitivamente a apreciarme, a quererme tal como soy, ahora, cuando tengo casi 44 años... pero más vale tarde que nunca, ¿verdad?

También el camino me enseñó a apreciar más aún los detalles más sencillos de la vida. Una brisa con aroma a hojas verdes puede hacerte sentir viva, tan viva que no necesitas nada más para saberte en el mundo. El canto de los mirlos, el reclamo de las águilas perdiéndose entre los montes... son cosiñas que nos demuestran que merece la pena estar en este mundo... También te lo demuestra la luz del sol colándose entre las hojas de los árboles, tiñendo el suelo de un color dorado que encandila. Los bosques son la más hermosa manifestación de vida, esa manifestación de vida que se une a ti y que te hace sentir también tan viva, tan dichosa de estar aquí y en ese momento.

Cambiar de provincia, de aldea, pasar por el olvido convertido en casas abandonadas, oír el grito de los animales en la distancia, saludar a quien no conoces, sonreírte con alguien que también está caminando como tú, con esa meta en el alma... Son momentos que sólo los que fuimos peregrinos alguna vez podemos entender. Un continuo caminar con fuerza y con aliento, a pesar de sentirte a punto de perder el cuerpo por los vericuetos de los montes. Hubo muchísimo esfuerzo, muchísimo calor, mucho sudor e incluso algo de sangre, pero hubo mucha felicidad también, esa euforia que sientes cuando lees el nombre de la aldea que es la meta de ese día: Cea, Castro de Dozón, A Laxe, A Bandeira, Outeiro... y Santiago. Cuánto lloré cuando me arrodillé en la plaza do Obradoiro con la catedral delante; esa catedral que había visto ya un montón de ocasiones y que nunca me pareció tan hermosa como en esos momentos. Ese llanto que te sale del alma en ese momento no tiene control ni fin. Ni tan siquiera sabes por qué lloras. Sólo sabes que lloras porque lo necesitas, porque es una manera de agradecer que estés allí, que la vida te permitiese caminar durante días para estar en ese momento. No se puede describir. Sinceramente, no se puede describir.

La complicidad que nos acogía a todas, que crecía y crecía entre todas, también fue un motivo de aliento, también nos dio fuerzas a todas para caminar. Ninguna de nosotras se quejó continuamente. La única que parecía menos resistente era Artemisa, por razones obvias, pero no protestó en ningún momento. Sonriendo, nos decía que siguiésemos avanzando, que ella ya nos cogería cuando pudiese. Lúa tampoco podía hacer grandes esfuerzos. El segundo día, yo lo pasé realmente mal por ella porque tuvimos que subir un monte lleno de piedras y de zarzas, tan inclinado que parecía que nos hubiésemos equivocado de camino, y Lúa iba tan cansada que incluso creía yo que tendríamos que cogerla en brazos todas para ayudarla, pero resistió. Ella tiene que ir con cuidado con su corazón y, muchas veces, éramos las demás las que le pedíamos que se detuviese para que descansase porque a ella le daba mucha vergüenza pedirnos que parásemos.

Evidentemente, hubo momentos de desesperación, sobre todo cuando, por mucho que anduviésemos, no disminuían los kilómetros, pero la mayor parte de las horas que compartimos fueron hermosas. Yo recordaré siempre con mucho cariño todos esos días.

Otros momentos inolvidables los vivimos en las islas Cíes. Se nos ocurrió estar allí una noche en tiendas de campaña. Yo compartí una con Lúa, evidentemente, y fue hermoso estar allí todo el día, ver el ocaso en esas playas de fantasía, tan bonitas y brillantes. Con Lúa viví momentos que no me parecían reales. No podíamos dejar de demostrarnos cuánto nos queríamos y lo enamorada que la una estaba de la otra. Ambas éramos como dos adolescentes que acaban de descubrir lo hermoso que es el amor, qué es amarse, explorar el cuerpo de la otra. Nunca dejo de sentirme inocente entre sus brazos y, al mismo tiempo, quiero enloquecer junto a ella, sintiendo su piel, sus manos en mi cuerpo, acariciándome cada vez más íntimamente... y eso no tiene fin, nunca, por muchas horas que pasemos entregándonos la una a la otra.

Pero lo más intenso de esas semanas lo vivimos el día de nuestra boda. Yo, ya, el día anterior, estaba tan nerviosa que no podía ni comer. Llegamos a la aldeíña el miércoles 22, después de hacer un ensayo precioso con Iauga. Tocamos las canciones que luego serían una parte de la banda sonora de ese día tan importante para nosotras. Artemisa vio y escuchó atentamente nuestro ensayo y sé que se quedó muy asombrada al oír lo bien que sonamos todas cantando y tocando juntas.

Artemisa iba a quedarse a dormir en la casa de mi madre. A ella no le importaba en absoluto que Artemisa se alojase en su casa, al contrario. Mi madre le tiene mucho cariño a Artemisa y Artemisa siente exactamente lo mismo por ella. Yo no puedo ni quiero impedir que se quieran, que se tengan cariño, nunca lo haría, y me encanta que sea así, la verdad.

Pese a estar juntas desde hace tanto tiempo ya, ni Lúa ni yo pudimos dormir la noche del 24 de julio. Estábamos tan nerviosas y emocionadas que ni tan siquiera nos atrevimos a acariciarnos, como si hubiésemos decidido esperar a la noche siguiente para entregarnos así, tan íntimamente, y, entre risas, la una detenía a la otra cuando los besos nos descontrolaban. Fue una noche divertida y llena de nervios, de risas y de lágrimas de emoción. Nunca pensé que pudiésemos estar así, tan dominadas por los nervios. Sabíamos que todo iba a salir bien. Lúa me tenía preparadas tantas sorpresas que no podía evitar hablar de todo lo que yo desconocía, intentando no revelar nada, pero, a la vez, me hablaba con tanta emoción que yo podía oír entre sus palabras las que realmente quería dedicarme. No obstante, nunca podría haber imaginado todo lo que ella me había preparado, nunca.

El día señalado, madrugamos mucho. Mi madre me ayudó a vestirme. Mi traje era muy sencilliño, pero también muy hermoso. Era un vestido rojo y negro que tenía una falda ligera que volaría en cuanto me moviese. Decidí que llevaría el pelo suelto y adornado con una diadema de flores rojas. No me gusta llevar el pelo recogido y no iba a hacerlo en un día tan importante en el que me tenía que sentir tan hermosa.

Mi madre también me ayudó a maquillarme, pero no lo hice mucho, sólo lo necesario para darle luz a mi cara, que me sentía pálida por lo poquiño que había dormido, aunque todas estábamos ya muy moreniñas por tanto que nos había dado el sol durante el camino.

Mi madre no podía evitar que, continuamente, se le llenasen los ojos de lágrimas. No iba a perderme. Nada iba a cambiar para ella cuando me casase con Lúa, pero ella también sentía que aquel día tenía mucho más sentido de lo que nadie imaginaba. Era el triunfo del amor, de un amor que estuvo a punto de perderse por la inmensidad del olvido, de las injusticias y de la crueldad; pero seguía más vivo que nunca, demostrándoles a todos que merece la pena amar con locura. Ambas perdimos la cabeza por este amor que nos presionaba el alma y que nos había convertido en víctimas de la incomprensión de los demás; pero, al fin, estábamos juntas, lo estaríamos para siempre, absolutamente para siempre, y queríamos contárselo a todo el mundo, a la naturaleza que tanto nos había acogido, a nuestras montañas, a nuestra aldeíña y a nuestra tierra.

Cuando salí de mi casa (o la casa de mi madre), oí un silencio que me oprimió el alma. Los nervios que sentía hacían que me hormigueasen las manos y que me temblase todo el cuerpo. Casi no podía caminar y eso que no llevaba unos zapatos de tacón alto... pero me temblaban tanto las piernas que me costaba muchísimo mantener el equilibrio.

La mañana estaba nítida. El cielo estaba tan azul que parecía pintado. Las montañas, a lo lejos, recortaban el horizonte y me di cuenta de que la luz del día hacía brillar las ramas de los árboles, tan verdes. Olía a hierba, a humedad y al calor que teñiría las próximas horas. Olía a mi aldea, a mi tierra en verano.

No me atrevía a mirar hacia la plaza de mi aldea. Sabía que todos estaban allí, esperándome, incluso Lúa. Ella no me había hablado, en ningún momento, de cómo iría vestida. No sabía de qué color era el vestido que llevaría ni cómo tendría peinada su hermosa cabellera. Ansiaba verla, pero no me sentía capaz de mirar a mi alrededor. Estaba a punto de comenzar a llorar como una tonta y me costaba mucho contenerme. Sentir a mi madre a mi lado también me emocionaba hondamente.

De súbito, cuando estaba a punto de entrar en la plaza de la aldea, comenzó a sonar “Quen puidera namorala”; una versión tocada con el violín de Antía, con la flauta de Silvia y con la gaita de Uxía. Puedo reconocer la manera de tocar de cada una de ellas pese a sonar entre un millón de instrumentos.

Enseguida, todos los que se encontraban en aquel momento, en aquel lugar, comenzaron a cantar con ternura y mucha dulzura. Al oír todas aquellas voces y la melodía de esa canción que tanto me emociona, no pude evitar empezar a llorar. Intenté controlarme, pero no pude. La emoción que sentía era como un río desbordado que olvida sus márgenes. Mi madre me apretó el brazo para darme serenidad, pero yo ya no podía calmarme. No obstante, aún ansiaba ver a Lúa, por lo que, a través de mis lágrimas, la busqué entre todas las personas que estaban allí.

Cuando la vi, sonriéndome también con tanta emoción, entonces creí que se me detendría el corazón. Estaba tan hermosa que me quedé embelesada, incluso dejé de llorar enseguida, porque quería verla, mirarla bien, con toda mi atención, mirarla con el alma y con los ojos, devorarla con la mirada, devorarla enteramente, devorar su preciosa imagen.

En cuanto la vi, le sonreí con amor, deseo e, inevitablemente, también con lujuria. Suerte tengo de que nadie, sólo Lúa, conoce el significado de esa mirada. Ella me guiñó un ojo, demostrándome que me había entendido, revelándome que ella sentía exactamente lo mismo que yo. Ella también estaba devorándome con los ojos. Incluso me parecía oír la voz de su mente diciendo: “esta mujer tan hermosa es mía, es mía, y estará conmigo para siempre”.

Estaba hermosa. Llevaba un vestido blanco con flores bordadas, el cabello suelto y una cinta de flores rodeándole la cabeza. Su melena brillante le caía libre por la espalda, cayendo en esos rizos de fantasía que tanto me gustaron siempre. Y su sonrisa refulgía mucho más que la luz del día.

Seguí caminando, sintiendo que no había suelo bajo mi cuerpo. Me sentía volar, volar de verdad. Me parecía que no había nada bajo mis pies. Entonces me di cuenta de que, efectivamente, no estaba pisando el suelo. Caminaba sobre una infinita cantidad de algodón. Había algodón por todas partes, como si aquel momento estuviese ocurriendo en el cielo. Además, cuando estaba a punto de llegar ante Lúa, del cielo comenzó a caer una lluvia de pétalos de flores. Todavía Lúa no ha querido decirme cómo consiguió eso. Llovían flores del cielo y de las ramas del roble que preside la plaza de mi aldea. ¿Cómo había conseguido eso? Fue un sueño, fue realmente un sueño, y, mientras, la música sonando, sonando esa canción tan hermosa, haciendo único e inolvidable ese momento que siempre permanecerá grabadísimo en mi memoria.

Contratamos a un juez que dirigió la ceremonia, para hacerlo todo mucho más real, pero no puedo acordarme de las palabras que pronunció aquel hombre porque no las escuché. Sólo podía estar pendiente de Lúa, sólo podía mirarla, estar en ella, sintiendo sus manos en las mías, sonriéndole y llorando con ella cuando nos emocionábamos. En esos momentos su alma y la mía sentían exactamente las mismas emociones. Eran una sola alma.

Deseaba besarla, pero tenía que esperar a que llegase el momento indicado para hacerlo. No podía soportar tenerla delante de mí y no poder besarla, ni tocar ni abrazar. Al fin, cuando oí que ya podíamos besarnos, entonces nos dimos un hondísimo abrazo mientras nos besábamos con locura, olvidando que había casi cien personas mirándonos. No sé cuánto duró aquel beso. Lo que sé es que, de repente, oí que todos aplaudían con entusiasmo y felicidad. Entonces reaccionamos y nos echamos a reír avergonzadas.

Entonces vino el momento de esos discursos que teníamos preparados. Yo recuerdo esos momentos de un modo confuso. No los recuerdo bien. Sé que me costó mucho hablar con serenidad porque, continuamente, me emocionaba al saber dónde estaba, qué estaba viviendo, al ver a mi alrededor a la gente que más quiero, al estar en mi tierra viviendo un momento tan importante que deseaba vivir desde hacía años. Sé que pude dedicarle a Lúa todas esas palabras que describían perfectamente lo que siempre he sentido por ella, pero ahora sería incapaz de escribirlas. Lo que más la emocionó fue oírme decir que yo había perdido el alma por estar lejos de ella, también por estar lejos de mi tierra, porque, fuera de Galicia y lejos de ella, yo no tenía sentido, no podía ser si no estaba con ella, si no estaba aquí, que era ella la representación de ese amor terrenal y celestial que todos quieren vivir y que nuestra tierra era el escenario donde era posible amar, ser libres. Siempre sentí que, lejos de ella, no había nada que pudiese hacerme sonreír. Si estábamos juntas, pero lejos de Galicia, compartiríamos el vacío que eso nos provocaría en el alma... pero no puedo describir bien todo lo que sentí durante todos esos años que viví lejos de ellas, de Lúa y de Galicia. Ahora sí pude recuperar mi identidad porque no es sólo Lúa quien me ama tal como soy. También es Galicia, mi tierra, quien me hizo ser así porque así tiene sentido que viva.

Lúa también me dedicó unas palabras hermosas. Incluso me escribió poemas que me llegaron hasta lo más profundo del alma. El verso: “si yo soy Lúa, tú eres mi sol, porque, así como la luna no brilla si el sol no la ilumina, yo no puedo refulgir sin ti porque tú eres mi vida, por ti late mi corazón” me hizo llorar hondamente.

Silvia también pronunció unas palabras hermosas que hablaban sobre todo de la infancia y de la adolescencia que habían compartido Lúa y ella. Fueron siempre como hermanas y eso me parece tan hermoso... Yo nunca tuve una amiga así. Ahora tengo a Silvia, que es la mejor amiga que nunca he tenido, y no quiero perderla por nada del mundo.

El día transcurrió con mucha felicidad, entre risas, bailes, comida, vino, música... Fueron horas que no se distinguían las unas de las otras. A mí me parecía que era una hora sola alargándose hasta el crepúsculo. Cuando ya la anochecida avisaba de su llegada, entonces Lúa me buscó entre la gente y me cogió de la mano con fuerza. Con su mirada, me decía que había llegado el momento de marcharnos ella y yo, de descubrir otra de las sorpresiñas que ella me había preparado. Ansiaba saber de qué se trataba, por lo que me despedí rápidamente de todos con una sonrisa que brillaba intensamente en mi rostro. Sé que todos percibían la felicidad que a Lúa y a mí se nos escapaba de los ojos.

Iba mareadiña porque había bebido bastante, aunque con medida porque no quería perder la consciencia de esos momentos. Quería vivirlos intensamente, con mis sentidos intactos, porque quería grabarlos nítidamente en mi memoria e hice bien. Lo único que el vino me hacía sentir era esa felicidad de niebla que nos hace flotar, que nos quita levemente el equilibrio, pero nada más. Además, habíamos cantado y habíamos bailado tanto que en esos momentos me parecía que no tenía voz.

Lúa me llevó, entre los árboles, hacia el molino en el que tantos momentos íntimos compartimos. Yo no podía preguntarle nada, pero moría de ganas de saber qué ocurriría, por qué me llevaba hasta allí. Entonces, cuando llegamos, me di cuenta de que el molino estaba distinto. Su madera ya no parecía abandonada, sino que brillaba bajo los últimos rayos dorados de uno de los días más felices de mi vida.

Lúa se detuvo y me pidió que entrase, soltando suavemente mi mano. Yo caminé despaciño, como si me diese miedo que ese momento se desvaneciese. El bosque estaba en silencio, pero cantaban los pájaros y se oía correr el río entre las rocas. Era un momento tan íntimo... Me sentía como si estuviese en otra realidad.

Entré con curiosidad y entonces vino a mí un intenso olor a flores y a madera acabada de pintar. Cuando entré, vi que había un montón de velas (supe enseguida que no eran naturales; lo cual me sosegó hondamente) iluminando aquel rincón que tanto nos había acogido, que tanto nos había protegido, que tanto nos acogería y nos protegería aquella noche.

Lúa estaba detrás de mí, sonriéndome. Yo no pude evitar que, de nuevo, me invadiesen unas intensas ganas de llorar. Me volví y abracé fuertemente a Lúa, agradeciéndole lo que había hecho por mí, por nosotras.

Entonces, Lúa me impulsó al interior del molino, cerró la puerta y liberó las inmensas ganas que sentía de estar conmigo. No detuvo nada y yo tampoco lo hice. Me besó descontrolada, suspirando entre beso y beso, mientras yo me dejaba caer entre sus brazos, entregándome a ella como si no hubiese nada más en el mundo, rememorando al mismo tiempo todo lo que habíamos vivido aquel día, la canción de “Quen puidera namorala” sonando en toda la aldea mientras Lúa me sostenía con su mirada llena de amor, la manera como habíamos bailado durante horas, nuestra risa, nuestra complicidad, todo, todo, y me sentía cada vez más feliz, más libre y sosegada, pero también más desesperada por la pasión que gritaba en mí, que me pedía que la desnudase ya y que la amase con locura, desahogando así todo ese deseo que habíamos sentido durante todo el día y que tanto habíamos tenido que contener.

Mientras notaba que Lúa me desnudaba y me acariciaba cada vez más íntimamente, me pareció que el tiempo invertía su paso y nos llevaba a las dos a esos momentos en los que, siendo adolescentes, descubríamos, en nuestra inocencia, lo bonito que era besarnos. Volví a ser esa adolescente que amaba con tanta fuerza, que se perdía en la confusión de sentirse diferente, que tanto ansiaba descubrir las sensaciones del amor con aquella chica que tanto la descontrolaba, por la que el verano tenía sentido.

Yo siempre disfruto muchísimo cuando estoy con Lúa, pero, aquella noche, me parecía que iba a enloquecer de nuevo entre sus brazos. No sabía que se podía disfrutar tanto del amor. No sé por qué aquella noche fue tan y tan intensa, pero quizás todo influyese: el lugar, lo que estábamos viviendo y lo que habíamos vivido... y, tal vez, el espíritu de nuestra adolescencia nos pidiese que desahogásemos todo ese deseo que, años atrás, fuimos incapaces de desahogar por culpa de la vergüenza y del miedo a ser descubiertas.

No reprimimos nada, absolutamente nada, ni nuestra voz, ni la desesperación de querer sentirnos cada vez más íntimamente ni la pasión desbordada que nos descontrolaba. No sé cuántas horas estuvimos juntas, pero ninguna de las dos pudo contar el tiempo. Cuando sentimos que ya habíamos acabado, nos abrazamos y permanecimos en silencio durante unos largos minutos, recordando lo que acabábamos de vivir. Entonces fue cuando mantuvimos esa conversación tan importante de la que hablé antes. La noche nos inspiraba a confesarnos secretos escondidos, cosas que nunca se nos ocurrió contarnos porque no se había dado la ocasión. Esa noche abrimos más nuestra alma.

Y lo que tengo ahora con Lúa no va a cambiar nunca porque avanza hacia la complicidad más honda que jamás pudo existir en la vida, en la Tierra, en la Historia. Es nuestra complicidad única, nuestro amor inquebrantable. Algo nos unió eternamente y ese algo existía en nuestro destino desde mucho antes de nacer.

Tengo que dejar de escribir porque hemos de hacer la cena. Ya se hizo muy tarde. Volveré a escribir pronto, contando cómo fueron los días posteriores a nuestra boda y también detalles que hoy no caí en explicar.