lunes, 18 de enero de 2021

DIARIO DE AGNES: VENRES, 15 DE XANEIRO DE 2021

Venres, 15 de xaneiro de 2021

Comezou un ano que, polo momento, está a ser a continuación daquil que tan estraño foi para moitos. O ano 2021 non trouxo brisas novas, senón os ventos que xa naceron no 2020 e que seguen a zoar nas nosas vidas, levándose por diante as ilusiós e as esperanzas de que todo podía millorar.

Vivín moitos momentos que non souben definir daquela, pero nunca crin que viviría unha epidemia que ninguén é quen de controlar e que a moitos parece nin importarlles. Ás veces, teño a sensación de que hai unha forza ao noso redor, observándonos dende un lugar impreciso e asemade dende todas partes, que quere desfacer todo iso que construímos durante anos, esa vida á que nos aferramos, ise mundo que coñecemos; coma se fose unha mao enorme que quere derrubar os alicerces da nosa sociedade. Ás veces coido que é o mesmo espírito da natureza o que tenta deternos; outras, toda a maldade que está espallada polo mundo todo que, unida nunha soa ialma, trata de berrar para que a escoitemos, para que lle prestemos atención, para que saibamos que existe e que naceu de todos ises feitos horríbeis que algúns humanos (tantos que sería imposíbel contalos) levaron a cabo, acciós terríbeis, guerras, avaricias sen fin, destrución, brutalidade, asasinatos... durante a Historia toda.

Síntome, moitas veces, como un ser que, de repente, ve alén do que o rodea; alguén cunha ialma que experimenta emociós que non teñen fin e que falan doutras dimensiós. Non sei ata onde chega o meu poder, ises poderes que herdei das mulleres da miña estirpe e que seguen vivos despois de tanto sufrimento, de que tentasen esnaquizarme a ialma en tantas ocasiós. Son consciente de que hei de prestarlles atención aos avisos que a miña intuición me lanza; pero é que istes me estremecen, fanme sentir pequena, coma se fosen máis fortes ca min, e créome totalmente incapaz de interpretar a linguaxe silandeira da miña ialma, dos meus dons... Lúa anímame a que me mergulle no que son, no que sinto e penso; pero non quero encontrarme con verdades que doen, cos rescaldos da ansiedade que, durante tanto tempo, me encheu a ialma toda e controlou a miña vida, porque sei que non vou saber xestionar o que sinta perante esa realidade, porque sei que non estou preparada para recoñecer certas cousiñas.

Quero falar tamén do que vivimos iste Nadal. Foi un Nadal moi estraño, pero puidemos celebrar na aldeíña as datas máis sinaladas. Estivemos na aldea na Noiteboa e tamén na Noitevella, pero custábame sentirme preto da miña nai cando habiamos de manter a distancia de seguridade en todo momento, cando non podiamos compartir ren, cando cada unha de nós tiña que comer o que trouxera da casa... Seica outras familias pasaron por alto ises detalles e cearon dos mesmos pratos... pero nós non queriamos arriscarnos. Eu non me acheguei á miña nai para nada. Falabamos dende a distancia e abrazabámonos coas miradas que nos dedicabamos. A miña nai estaba moi sensíbel e non deixaba de chorar. Decotío enchíanselle os ollos de bágoas e a min tamén me ocorría. Eu estaba feliz por poder acharme na aldeíña, pero todo me resultaba moi estraño, moi distinto, incomprensibelmente diferente.

Sentín que, dende que chegamos á aldea, a terra me acollía, dábame a benvida, preguntábame onde estivera e dicíame que eí seguía tendo o meu fogar, que o tería sempre. Podía pechar os ollos e respirar a esencia da terra, sentirme unida a ela coma se ren tivese ocorrido, coma se o tempo non tivese pasado. A aldeíña está nevada toda, dende o principio da invernía, e a neve brilla, brilla tanto que parece que o sol caeu na terra... pero foron moi pouquiños os intres que puidemos compartir porque eu non quería levar o perigo á miña aldea. Estivemos na casa da nai de Lúa, ou de Lúa (porque en realidade é súa), lonxe de todos iles, falándonos dende a distancia, entregándonos agarimo a través dos nosos acenos e das nosas miradas. Non quero poñer en risco a vida de ninguén... e por iso non puiden sentirme cómoda nin tranquila. Non podo aturar a idea de que teña o virus sen sabelo e que, por culpa miña, a miña nai enferme... a miña nai ou calquera veciño da aldea. Na aldea non houbo nin un só contaxio e non quero que o haxa por culpa miña.

Non estou mal. De feito, son moi feliz e recoñezo que nunca me puiden sentir millor comigo mesma e coa miña vida; pero hai algo que turra de min, que me quere avisar dalgo que non sei interpretar, que me aperta o peito, que me fai respirar fondamente cando menos o agardo, que me fai chorar polo detalle máis insignificante, ou aparentemente insignificante. Seica calquera cousiña que nos emociona ten esa capacidade porque dentro da nosa ialma hai algo que quere expresarse dende hai tempo.

Recoñezo que me gusta moito a miña vida e a rutina que vivo, os detalles que forman os meus días e as miñas noites. Tamén, o que son, no que me acabei convertendo, fan que a miña existencia teña sentido; pero hei de recoñecer tamén que boto en falla moitas cousas que antes me enchían, que antes tiña sen problemas e que crin que, á fin, as recuperara para sempre. Boto moitísimo en falla ir á miña aldeíña. A invernía chegou con moita forza e, dende hai case dúas semanas, está a ir un frío que había moito tempo que non sentiamos en Ourense. Segundo me di a miña nai, a aldeíña está nevada toda, preciosa, branca, brillante e silandeira. Parece coma se non houbese vida eilí entre as árbores do bosque nin nas rúas da aldea, que o único que se atreve a cruzar o baleiro da noite e o ceo dos días é o fume que sae das lareiras, que enche a aldea dun acolledor recendo a temperanza... e eu non podo velo, non o podo ulir, non podo estar eilí para reencontrarme coas miñas orixes, con esa parte de min, tan grande e poderosa, que segue viva despois de tantos anos lonxe da miña terra, con esa parte de min que sempre me definiu e que tan especial me fai sentir, esa que namorou a Lúa e que ficou conectada co espírito de Ourense e da miña aldea durante todos ises anos que estiven lonxe, fóra do meu mundo e de min mesma. Puiden ir no Nadal, pero non é abondo porque non estiven pendente do que sentía, senón de non incumprir en ningún momento as recomendaciós de seguridade e eisí non se pode estar en ningures.

Agora que recuperei a miña vida toda, a miña esencia, esa parte de min que seguiu viva só na terra, hei de renunciar a min, a esa parte de min, outra vez, coma se non fosen abondo os anos que estiven lonxe de todo o que eu cría o meu mundo e a miña vida. De novo, prohíbenme estar xunta a miña nai, na miña aldea, nos meus amados bosques, xusto agora que a invernía reina coa súa brancura, xusto agora que a aldea está tan fermosa e silandeira... xusto agora, que sinto que necesito estar eilí, no inverno dos meus bosques, entre as montañas nevadas, escoitando o silencio, a voz do vento que zoa traendo o xélido alento da noite, da escuridade, do frío... e prohíbenmo porque volveron confinar Ourense.

Si choro, choro moito cando lembro da miña nai, cando son consciente de que iste virus nos está a quitar o tempo que podemos compartir, cando sinto na miña ialma que podo perder todo o que tanto desexei recuperar, cando o medo a perder esta vida miña que tanto amo me enche a ialma e asfíxiame, asfíxiame coma se fosen unhas maos que me apertan a gorxa. Choro cando sinto que non sei como xestionar esta situación, cando comezo a preguntarme que me ocorrería se Lúa se pon doente e marcha da vida de verdade, cando imaxino a miña existencia sen ela, cando miro ao meu redor e paro mentes en que ren é eterno... Onte, na cafetaría, tiven que pedirlle a Silvia que me acompañase nun momento que non sabía vivir. Sentía que a ansiedade trataba de domearme, que me custaba respirar e que algo me pinchaba na ialma. Silvia estivo ao meu lado, tomándome das maos, dicíndome que estivese tranquila, que todo ía ben, que non sucedía nada malo... pero a miña ialma non a podía escoitar. A miña mente sabía que ela tiña razón, pero iso non abondaba. Puiden controlar a ansiedade a través dun pranto inocente que me fixo empezar a confesarlle a Silvia que levaba días sentindo medo a perder todo o que teño, que perdín case trinta anos da miña vida estando doente, devecendo voltar a Galicia e reencontrarme con Lúa e que, á fin, cando o conseguira, me daba pavor pensar que podía perder todo iso de novo... Silvia escoitoume atentamente, con agarimo e moita comprensión, e iso acougoume.

Como se pode ser feliz e, asemade, ter tanto medo? Por que teño tanto medo? Por que? É que non me podo centrar nas beizós todas que ten a miña vida e xa está? A miña ialma sempre ha de ir un paso por diante do presente, sempre me ten que avisar de cousas que non pasan, das que non hai ningún sinal aínda. Non pode estar calada un momento e permitirme gozar da vida malia as dificultades que nos atopamos? Son capaz de manter tranquilo iste o meu don, sobre todo cando traballo, pero é moi complicado ignorar todo o que sinto e penso sen que o poida prever. En moitas ocasiós, ise don dime cousiñas verbo da xente que teño diante, revélame o que pensan ou senten esas persoas e non me din e axúdame a saber cal é a millor maneira de reaccionar. É moi útil, pero tamén moi complicado aturar que decotío estea a che falar.

Lúa é o sol da miña vida e tamén a lúa das miñas noites. O seu nome é o que ela é para min ou unha parte do que é. Non sei que faría sen ela. Sei que sería capaz de encontrar moitos motivos para vivir, pero tamén son consciente de que Lúa é unha grande parte de min. Son como son porque estou con ela e ela é como é porque a min está unida. Non quere dicir isto que perderiamos identidade se nos separásemos, pero xa non seriamos as mesmas. Iso é tan bonito que custa crer que sexa real. É un soño estar con ela, chegar do choio e atopala na casa, agardándome, despois de ter ela tamén un día difícil, e recibirme sempre cun sorriso malia a chea de problemas cos que a xente a enchoupa todos os días... É marabilloso que me reciba cunha aperta que me fai esquecer as tensiós, o estrés,  o abafamento que me pode invadir... e xantar con ela compartindo experiencias, desafogándonos, rindo e ás veces tamén chorando, saír a camiñar con ela e confesarnos o que sentimos e pensamos, que nos inspira a cor da tarde, os recendos da natureza (diminuída a súa intensidade por mor da máscara), tomarnos da mao e andar xuntas, máis xuntas que nunca, en silencio, pero falando a través da nosa presencia... Iso é o amor e eu, que crin durante moitos anos, cando era cativa e logo máis tarde, que non podería achar a ninguén co que me puidese entender tan ben, síntome moi ditosa por ter a Lúa comigo. 

Con ela son libre e son sempre quen quero ser. Non podería ser alguén distinto, outra persoa, outro ser, porque ela, coa súa maneira de tratarme e de ser, tamén, turra de min e quita do meu interior todo iso que contén a miña ialma. Lúa é quen de ver nos meus ollos a cor da miña ialma. Vea e síntea a través dos meus acenos, miradas e palabras.

Hai varias semanas que non sei nada de Artemisa. Si nos desexamos mutuamente un feliz ano 2021, pero non falamos practicamente nada. Sei que ela está ben e que é moi feliz porque iso é o que reflicte no seu Instagram e alégrome de verdade por ela. Merece ser tan feliz e agardo que poida ser realmente feliz, coas preocupaciós lóxicas que teñen todas as persoas, non con desacougos propios de ialmas que ven e senten alén diste presente... Sei que Mireia, que é eisí como se chama a muller coa que está, a trata moi ben e que a quere de verdade e iso é para min unha beizón. Ogallá estean xuntas moitos anos, todos os precisos para que se sintan realizadas e felices. Deséxolle o millor.

Lúa dime que podería aproveitar iste don meu, que parece que xa non pode ficar calado durante máis tempo, para axudar aos demais; pero non quero ser a portadora de malas novas, de emociós tensas ou de inquedanzas. Se me centro en axudar á xente a través dos meus dons, sei que terei que falar claramente sexan boas ou malas as cousas que intúa, e non quero facer dano. Non obstante, penso que sería precioso que puidese axudar ás persoas que necesitan achar unha resposta... pero non me atrevo a facelo.

A música enche moitos dos nosos momentos. Non podemos ensaiar coa banda, polo que o único que nos queda é tocar música nós cos nosos instrumentos predilectos e cantar ata sentir que desafogamos a nosa nostalxia ou as nosas inquedanzas. A música cúranos a ialma e acóuganos sempre. Lúa, a través do piano, transpórtame a outra realidade, faime soñar e fai nacer en min novas esperanzas. Faime sorrir e emocionarme. Ten un don precioso do que non me podo separar. Podo acompañala coa miña voz, pero moitas veces só me presta escoitala e deixar que o tempo pase namentres eilí fóra empardece. Tamén me inspira. Podo escribir durante horas só escoitándoa tocar e sentíndoa eisí comigo.

Sei que a vida é marabillosa e, de feito, é unha sensación que sinto sempre; pero ise pensamento non é tan forte coma a miña intuición e precisamente porque a vida é algo marabilloso teño medo a perdela.

Son esas as inquedanzas das que podo falar e que me fan sentir medo, pero céntrome sobre todo nas cousiñas boas que temos, que son moitas. Vivimos deixándonos levar polo destino, tentando quitarlles todo o xugo a ises momentos preciosos que son só beizós e realmente conseguímolo.

A invernía gústame, pero Lúa quéixase moito de que non lle gusta o frío. Vai moitísimo frío e a ela non lle sentan ben estas temperaturas tan baixiñas. Devece pola chegada da primavera. Xa chegará. Eu sei gozar de cada estación porque, para min, todas son preciosas, todas teñen algo especial que as fai únicas e o frío converte en silandeiras e baleiras as paisaxes máis lonxanas e pode volver profundo calquera momento. A invernía pódenos servir, tamén, para mergullarnos na nosa ialma e descubrir ises pensamentos e sentimentos que levan tempo querendo falar connosco e que tanto rexeitamos por seren, precisamente, máis dolorosos e punxentes cás cousiñas boas da vida. A primavera xa traerá ise renacer que nos invitará a saír de nós e reencontrarnos co resto do mundo. Agora toca pecharnos un pouquiño na nosa creatividade e ficar en silencio para que logo a nosa voz soe máis nidia.

Vivir cunha sensibilidade tan aguda é algo complicado ás veces; pero, na meirande parte das ocasiós, é unha beizón, unha sorte. Síntome afortunada por poder experimentar as cousiñas eisí, con tanta intensidade. Que a música ou unha imaxe fermosa me emocionen tamén me fai ser ditosa. Sentir é estar vivos. Se sentimos, é porque vivimos.

Non lle quero pedir ren especial a iste ano que comezou hai quince días xa. Só lle pido que todo siga eisí, que non empioren as cousiñas, que poidamos ser fortes para enfrontarnos a calquera dificultade que a vida nos poña por diante... ser fortes, sobre todo, ter a capacidade de seguir para adiante... e poder gozar das beizós que supón existir. Só lle pido que non nos quite nada, que poidamos estar eisí, con dificultades, pero ben, sobre todo ben física e psicoloxicamente. A saúde non supón só estar ben fisicamente, senón sobre todo psicoloxicamente. Se nos falta a saúde mental, non poderemos facer nada, non poderemos estar ben. Se fisicamente estamos mal, pero psicoloxicamente sentímonos capaces de enfrontarnos a esa doenza, entón temos a batalla xa gañada.

Iso é o que podo contar por hoxe. As miñas reflexiós non teñen fin e podería ficar escribindo durante anos sen sentir que quero rematar. A miña ialma é unha lagoa profundísima na que agardan,  mergullados, moitos pensamentos e sentimentos aos que aínda non permitín ascender á superficie.

 

Traducción:


Viernes, 15 de enero de 2021

Comenzó un año que, por el momento, está siendo la continuación de aquél que tan extraño fue para muchos. El año 2021 no ha traído brisas nuevas, sino los vientos que ya nacieron en el 2020 y que siguen soplando en nuestras vidas, llevándose por delante las ilusiones y las esperanzas de que todo podía mejorar.

Viví muchos momentos que no supe definir en aquel entonces, pero nunca creí que viviría una epidemia que nadie es capaz de controlar y que a muchos parece ni importarles. A veces, tengo la sensación de que hay una fuerza a nuestro alrededor, observándonos desde un lugar inconcreto y simultáneamente desde todas partes, que quiere deshacer todo eso que construimos durante años, esa vida a la que nos aferramos, ese mundo que conocemos; como si fuese una mano enorme que quiere derrumbar los cimientos de nuestra sociedad. A veces creo que es el mismo espíritu de la naturaleza lo que intenta detenernos; otras, toda la maldad que está esparcida por todo el mundo que, unida en una sola alma, trata de gritar para que la escuchemos, para que le prestemos atención, para que sepamos que existe y que nació de todos esos hechos horribles que algunos humanos (tantos que sería imposible contarlos) llevaron a cabo, acciones terribles, guerras, avaricias sin fin, destrucción, brutalidad, asesinatos... durante la Historia toda.

Me siento, muchas veces, como un ser que, de repente, ve más allá de lo que lo rodea; alguien con un alma que experimenta emociones que no tienen fin y que hablan de otras dimensiones. No sé hasta dónde llega mi poder, esos poderes que heredé de las mujeres de mi estirpe y que siguen vivos después de tanto sufrimiento, de que intentasen destrozarme el alma en tantas ocasiones. Soy consciente de que he de prestarles atención a los avisos que mi intuición me lanza; pero es que éstos me estremecen, me hacen sentir pequeña, como si fuesen más fuertes que yo, y me creo totalmente incapaz de interpretar el lenguaje silente de mi alma, de mis dones... Lúa me anima a que me sumerja en lo que soy, en lo que siento y pienso; pero no quiero encontrarme con verdades que duelen, con los rescoldos de la ansiedad que, durante tanto tiempo, me llenó el alma toda y controló mi vida, porque sé que no voy a saber gestionar lo que sienta delante de esa realidad, porque sé que no estoy preparada para reconocer ciertas cosiñas.

Quiero hablar también de lo que vivimos esta Navidad. Fue una Navidad muy extraña, pero pudimos celebrar en la aldeíña las fechas más señaladas. Estuvimos en la aldea en Nochebuena y también en Nochevieja, pero me costaba sentirme cerca de mi madre cuando habíamos de mantener la distancia de seguridad en todo momento, cuando no podíamos compartir nada, cuando cada una de nosotras tenía que comer lo que había traído de casa... Quizás otras familias pasaron por alto esos detalles y cenaron de los mismos platos... pero nosotras no queríamos arriesgarnos. Yo no me acerqué a mi madre para nada. Hablábamos desde la distancia y nos abrazábamos con las miradas que nos dedicábamos. Mi madre estaba muy sensible y no dejaba de llorar. De continuo se le llenaban los ojos de lágrimas y a mí también me ocurría. Yo estaba feliz por poder hallarme en la aldeíña, pero todo me resultaba muy extraño, muy distinto, incomprensiblemente diferente.

Sentí que, desde que llegamos a la aldea, la tierra me acogía, me daba la bienvenida, me preguntaba dónde había estado y me decía que ahí seguía teniendo mi hogar, que lo tendría siempre. Podía cerrar los ojos y respirar la esencia de la tierra, sentirme unida a ella como si nada hubiese ocurrido, como si el tiempo no hubiese pasado. La aldeíña está nevada toda, desde el principio de la invernía, y la nieve brilla, brilla tanto que parece que el sol cayó a la tierra... pero fueron muy poquiños los instantes que pudimos compartir porque yo no quería llevar el peligro a mi aldea. Estuvimos en la casa de la madre de Lúa, o de Lúa (porque en realidad es suya), lejos de todos ellos, hablándonos desde la distancia, entregándonos cariño a través de nuestros gestos y de nuestras miradas. No quiero poner en riesgo la vida de nadie... y por eso no pude sentirme cómoda ni tranquila. No puedo soportar la idea de que tenga el virus sin saberlo y que, por culpa mía, mi madre enferme... mi madre o cualquier vecino de la aldea. En la aldea no ha habido ni un solo contagio y no quiero que lo haya por culpa mía.

No estoy mal. De hecho, soy muy feliz y reconozco que nunca pude sentirme mejor conmigo misma y con mi vida; pero hay algo que tira de mí, que quiere avisarme de algo que no sé interpretar, que me aprieta el pecho, que me hace respirar hondamente cuando menos lo espero, que me hace llorar por el detalle más insignificante, o aparentemente insignificante. Quizás cualquier cosiña que nos emociona tiene esa capacidad porque dentro de nuestra alma hay algo que quiere expresarse desde hace tiempo.

Reconozco que me gusta mucho mi vida y la rutina que vivo, los detalles que forman mis días y mis noches. También, lo que soy, en lo que me acabé convirtiendo, hace que mi existencia tenga sentido; pero he de reconocer también que echo en falta muchas cosas que antes me llenaban, que antes tenía sin problemas y que creí que, al fin, las había recuperado para siempre. Echo muchísimo en falta ir a mi aldeíña. La invernía llegó con mucha fuerza y, desde hace casi dos semanas, está haciendo un frío que hace mucho tiempo que no sentíamos en Ourense. Según me dice mi madre, la aldeíña está nevada toda, preciosa, blanca, brillante y silenciosa. Parece como si no hubiese vida allí entre los árboles del bosque ni en las calles de la aldea, que lo único que se atreve a cruzar el vacío de la noche y el cielo de los días es el humo que sale de las lareiras, que llena la aldea de un acogedor aroma a templanza... Yo no puedo verlo, no puedo olerlo, no puedo estar allí para reencontrarme con mis orígenes, con esa parte de mí, tan grande y poderosa, que sigue viva después de tantos años lejos de mi tierra, con esa parte de mí que siempre me definió y que tan especial me hace sentir, esa que enamoró a Lúa y que permaneció conectada con el espíritu de Ourense y de mi aldea durante todos esos años que estuve lejos, fuera de mi mundo y de mí misma. Pude ir en Navidad, pero no es suficiente porque no estuve pendiente de lo que sentía, sino de no incumplir en ningún momento las recomendaciones de seguridad y así no se puede estar en ningún sitio.

Ahora que recuperé mi vida toda, mi esencia, esa parte de mí que siguió viva sólo en la tierra, he de renunciar a mí, a esa parte de mí, otra vez, como si no fuesen suficientes los años que estuve lejos de todo lo que yo creía mi mundo y mi vida. De nuevo, me prohíben estar junto a mi madre, en mi aldea, en mis amados bosques, justo ahora que la invernía reina con su blancura, justo ahora que la aldea está tan hermosa y silenciosa... justo ahora, que siento que necesito estar allí, en el invierno de mis bosques, entre las montañas nevadas, escuchando el silencio, la voz del viento que sopla trayendo el gélido aliento de la noche, de la oscuridad, del frío... y me lo prohíben porque volvieron a confinar Ourense.

Sí lloro, lloro mucho cuando me acuerdo de mi madre, cuando soy consciente de que este virus está quitándonos el tiempo que podemos compartir, cuando siento en mi alma que puedo perder todo lo que tanto deseé recuperar, cuando el miedo a perder esta vida mía que tanto amo me llena el alma y me asfixia, me asfixia como si fuesen unas manos que me aprietan la garganta. Lloro cuando siento que no sé cómo gestionar esta situación, cuando comienzo a preguntarme qué me ocurriría si Lúa se pone enferma y se marcha de la vida de verdad, cuando imagino mi existencia sin ella, cuando miro a mi alrededor y caigo en la cuenta de que nada es eterno... Ayer, en la cafetería, tuve que pedirle a Silvia que me acompañase en un momento que no sabía vivir. Sentía que la ansiedad trataba de dominarme, que me costaba respirar y que algo me pinchaba en el alma. Silvia estuvo a mi lado, tomándome de las manos, diciéndome que estuviese tranquila, que todo iba bien, que no sucedía nada malo... pero mi alma no podía escucharla. Mi mente sabía que ella tenía razón, pero eso no bastaba. Pude controlar la ansiedad a través de un llanto inocente que me hizo empezar a confesarle a Silvia que llevaba días sintiendo miedo a perder todo lo que tengo, que perdí casi treinta años de mi vida estando enferma, ansiando regresar a Galicia y reencontrarme con Lúa y que, al fin, cuando lo había conseguido, me daba pavor pensar que podía perder todo eso de nuevo... Silvia me escuchó atentamente, con cariño y mucha comprensión, y eso me sosegó.

¿Cómo se puede ser feliz y, al mismo tiempo, tener tanto miedo? ¿Por qué tengo tanto miedo? ¿Por qué? ¿Es que no puedo centrarme en todas las bendiciones que tiene mi vida y ya está? Mi alma siempre ha de ir un paso por delante del presente, siempre me tiene que avisar de cosas que no pasan, de las que no hay ninguna señal aún. ¿No puede estar callada un momento y permitirme disfrutar de la vida pese a las dificultades que nos encontramos? Soy capaz de mantener tranquilo éste mi don, sobre todo cuando trabajo, pero es muy complicado ignorar todo lo que siento y pienso sin que pueda preverlo. En muchas ocasiones, ese don me dice cosiñas acerca de la gente que tengo delante, me revela lo que piensan o sienten esas personas y no me dicen y me ayuda a saber cuál es la mejor manera de reaccionar. Es muy útil, pero también muy complicado soportar que continuamente esté hablándote.

Lúa es el sol de mi vida y también la luna de mis noches. Su nombre es lo que ella es para mí o una parte de lo que es. No sé qué haría sin ella. Sé que sería capaz de encontrar muchos motivos para vivir, pero también soy consciente de que Lúa es una gran parte de mí. Soy como soy porque estoy con ella y ella es como es porque a mí está unida. No quiere decir esto que perderíamos identidad si nos separásemos, pero ya no seríamos las mismas. Eso es tan bonito que cuesta creer que sea real. Es un sueño estar con ella, llegar del trabajo y encontrarla en casa, esperándome, después de tener ella también un día difícil, y recibirme siempre con una sonrisa pese al montón de problemas con los que la gente la empapa todos los días... Es maravilloso que me reciba con un abrazo que me hace olvidar las tensiones, el estrés, el agobio que me puede invadir... y comer con ella compartiendo experiencias, desahogándonos, riéndonos y a veces también llorando, salir a caminar con ella y confesarnos lo que sentimos y pensamos, qué nos inspira el color de la tarde, los aromas de la naturaleza (disminuida su intensidad por culpa de la mascarilla), tomarnos de la mano y andar juntas, más juntas que nunca, en silencio, pero hablando a través de nuestra presencia... Eso es el amor y yo, que creí durante muchos años, cuando era niña y luego más tarde, que no podría hallar a nadie con quien pudiese entenderme tan bien, me siento muy dichosa por tener a Lúa conmigo.

Con ella soy libre y soy siempre quien quiero ser. No podría ser alguien distinto, otra persona, otro ser, porque ella, con su manera de tratarme y de ser, también, tira de mí y saca de mi interior todo eso que contiene mi alma. Lúa es capaz de ver en mis ojos el color de mi alma. La ve y la siente a través de mis ademanes, miradas y palabras.

Hace varias semanas que no sé nada de Artemisa. Sí nos deseamos mutuamente un feliz año 2021, pero no hablamos prácticamente nada. Sé que ella está bien y que es muy feliz porque eso es lo que refleja en su Instagram y me alegro de verdad por ella. Merece ser tan feliz. Espero que pueda ser realmente feliz, con las preocupaciones lógicas que tienen todas las personas, no con desasosiegos propios de almas que ven y sienten más allá de este presente... Sé que Mireia, que es así como se llama la mujer con la que está, la trata muy bien y que la quiere de verdad y eso es para mí una bendición. Ojalá estén juntas muchos años, todos los precisos para que se sientan realizadas y felices. Le deseo lo mejor.

Lúa me dice que podría aprovechar este don mío, que parece que ya no puede permanecer callado durante más tiempo, para ayudar a los demás, pero no quiero ser la portadora de malas noticias, de emociones tensas o de inquietudes. Si me centro en ayudar a la gente a través de mis dones, sé que tendré que hablar claramente sean buenas o malas las cosas que intuya, y no quiero hacer daño. No obstante, pienso que sería precioso que pudiese ayudar a las personas que necesitan hallar una respuesta... pero no me atrevo a hacerlo.

La música llena muchos de nuestros momentos. No podemos ensayar con la banda, por lo que lo único que nos queda es tocar música nosotras con nuestros instrumentos predilectos y cantar hasta sentir que desahogamos nuestra nostalgia o nuestras inquietudes. La música nos cura el alma y nos sosiega siempre. Lúa, a través del piano, me transporta a otra realidad, me hace soñar y hace nacer en mí nuevas esperanzas. Me hace sonreír y emocionarme. Tiene un don precioso del que no puedo separarme. Puedo acompañarla con mi voz, pero muchas veces sólo me apetece escucharla y dejar que el tiempo pase mientras allí fuera atardece. También me inspira. Puedo escribir durante horas sólo escuchándola tocar y sintiéndola así conmigo.

Sé que la vida es maravillosa y, de hecho, es una sensación que siento siempre; pero ese pensamiento no es tan fuerte como mi intuición y precisamente porque la vida es algo maravilloso tengo miedo a perderla.

Son ésas las inquietudes de las que puedo hablar y que me hacen sentir miedo, pero me centro sobre todo en las cosiñas buenas que tenemos, que son muchas. Vivimos dejándonos llevar por el destino, intentando sacarles todo el jugo a esos momentos preciosos que son sólo bendiciones y realmente lo conseguimos.

La invernía me gusta, pero Lúa se queja mucho de que no le gusta el frío. Hace muchísimo frío y a ella no le sientan bien estas temperaturas tan bajiñas. Ansía la llegada de la primavera. Ya llegará. Yo sé disfrutar de cada estación porque, para mí, todas son preciosas, todas tienen algo especial que las hace únicas y el frío convierte en silenciosos y vacíos los paisajes más lejanos y puede volver profundo cualquier momento. La invernía nos puede servir, también, para sumergirnos en nuestra alma y descubrir esos pensamientos y sentimientos que llevan tiempo queriendo hablar con nosotros y que tanto rechazamos por ser, precisamente, más dolorosos y punzantes que las cosiñas buenas de la vida. La primavera ya traerá ese renacer que nos invitará a salir de nosotros y reencontrarnos con el resto del mundo. Ahora toca encerrarnos un poquiño en nuestra creatividad y permanecer en silencio para que luego nuestra voz suene más nítida.

Vivir con una sensibilidad tan aguda es algo complicado a veces; pero, en la mayoría de las ocasiones, es una bendición, una suerte. Me siento afortunada por poder experimentar las cosiñas así, con tanta intensidad. Que la música o una imagen hermosa me emocionen también me hace ser dichosa. Sentir es estar vivos. Si sentimos, es porque vivimos.

No quiero pedirle nada especial a este año que comenzó hace quince días ya. Sólo le pido que todo siga así, que no empeoren las cosiñas, que podamos ser fuertes para enfrentarnos a cualquier dificultad que la vida nos ponga por delante... ser fuertes, sobre todo, tener la capacidad de seguir para adelante... y poder disfrutar de las bendiciones que supone existir. Sólo le pido que no nos quite nada, que podamos estar así, con dificultades, pero bien, sobre todo bien física y psicológicamente. La salud no supone sólo estar bien físicamente, sino sobre todo psicológicamente. Si nos falta la salud mental, no podremos hacer nada, no podremos estar bien. Si físicamente estamos mal, pero psicológicamente nos sentimos capaces de enfrentarnos a esa enfermedad, entonces tenemos la batalla ya ganada.

Eso es lo que puedo contar por hoy. Mis reflexiones no tienen fin y podría permanecer escribiendo durante años sin sentir que quiero terminar. Mi alma es una laguna profundísima en la que esperan, sumergidos, muchos pensamientos y sentimientos a los que aún no permití ascender a la superficie.

 


martes, 29 de diciembre de 2020

DIARIO DE AGNES: LUNS, 28 DE DECEMBRO DE 2020

Luns, 28 de decembro de 2020:

Hai dous meses, comecei a escribir no meu diario unha entrada que non quixen nin puiden rematar porque preferín centrarme no que estaba a vivir daquela e no que me ocorría; mais non quero que esas palabras se perdan no esquecemento, polo que as introducirei na entrada de hoxe para que quede constancia dos preciosos momentos que vivín nesa semana...

 

Vaise case xa o mes de outubro; un mes estraño, cheo de beleza e tamén de morriña, de restriciós, de medo e de ganas de sermos optimistas. Durante iste mes, vivín moitos momentos duros que pensaba que me abaterían, pero logo rexurdía a miña forza vital e o alento que a miña ialma sempre tivo e entón sentíame leda de novo e capaz de enfrontarme a todas as dificultades que a vida me puxese diante. Cando a intensidade da desesperación que me enchía a ialma diminuía, entón podía centrarme en cada momento e apreciar as cousiñas boas que temos, que realmente son moitísimas.

O luns 26 foi o meu aniversario. Foi un aniversario distinto a todos. Ningún é igual có anterior. Dun ano para outro, poden mudar tanto as cousas que parece que non sexa a nosa existencia a que estamos a vivir. O ano pasado, aínda me faltaba Lúa. Ela vivía crendo que nunca máis nos reencontrariamos e, un ano despois, estamos máis xuntas que nunca. Síntome unida a ela como xamais me sentín unida a ninguén e non concibo a vida sen ela. A miña vida ten sentido porque ela está comigo, porque podemos compartir a nosa existencia, porque nos complementamos e porque gozamos xuntas de moitísimas cousiñas que non significarían o mesmo se as fixésemos soas. Con ela, todo ten máis brillo e emoción, ata a película máis mala e aburrida con ela ten outra tinguidura. Rimos de calquera cousiña que para outras persoas podería resultar totalmente banal e absurda, pero o noso sentido do humor é moi semellante. Tamén choramos xuntas cando algunha escena nos emociona e, ao dármonos de conta de que a outra chora, botámonos a rir asemade, con tenrura e inocencia.

Como dixen, o luns foi o meu aniversario. Para min, comezara sendo un día totalmente normal, igualiño aos que xa levamos vivindo dende hai semanas, aínda que ningún é exactamente igual a outro; mais a nosa rutina si está establecida. Lúa vai traballar á consulta que leva cunha amiga súa e eu fico na casa ocupándome de todas as tarefas das que me corresponde ocuparme esa semana. Lúa e mais eu facemos quendas nese eido para que non teñamos que facer sempre o mesmo. Tamén estou tentando estudar para unhas oposiciós, pero síntome distraída e algo espesa. Non obstante, penso que isto é temporal e que virá algún día no que me custará menos lembrar todo o que leo. Tamén leo, escribo moito e corrixo a primeira parte da miña novela. O tempo pasa rápido e sinto que non o desperdicio, pero boto moitísimo en falla traballar na miña cafetaría. Ás veces, vou deica a miña cafetaría e entro para limpar o establecemento e manter en orde as pouquiñas cousas que non se botan a perder, que realmente son pouquiñas. Sinto moita nostalxia cando estou eilí. Non podo evitar sentar a algunha mesa namentres tomo unha infusión e leo, pero a mente váiseme ás lembranzas de moitos dos momentos fermosos e divertidos que vivín eilí. Non saber cando a volverei abrir tenme tristeiriña. Tamén me ten tristeiriña non saber cando poderei ir á aldeíña. Eu pensaba que iste ano podería celebrar o meu aniversario na aldea, acompañada polas persoas todas que commpoñen a miña vida, armando unha grande foliada, gozando da música, dos bailes, da comida e do viño... pero foi todo moi distinto. Nin puiden estar coa miña nai nin tampouco coas miñas amigas, alomenos fisicamente.

Non obstante, o día do meu aniversario acabou convertíndose nun dos días máis bonitos que vivía ultimamente. Eu cría que sería un día sen moita emoción, pero fermoso. Lúa e mais eu tiñamos previsto facer unha cea deliciosa e montarnos nós a nosa propia festiña, con música, tamén; pero todo foi moi diferente ao que eu pensaba que fariamos. Ademais, entristeceume un pouquiño que, cando iamos saír para darmos o noso rutinario paseo polo Barbaña, Lúa me dixese que non iría comigo porque lle doía a cabeza, que fose eu e que, cando voltase, ela se encontraría millor. Insistinlle en que non quería ir, que prefería ficar con ela para coidala se precisaba algo;pero ela convenceume de que marchase, dicíame cun sorriso brillante que non lle pasaba ren grave, que só necesitaba descansar... e a min estrañábame moito que a Lúa lle doese a cabeza se a vía tan feliz, tan alegre, tan activa e cunha enerxía tan luminosa; mais fíxenlle caso.

O outono berra con forza eiquí en Ourense, cunha forza fermosa que se me mete na ialma e faime sentir nostálxica e asemade afortunada por poder percibir con tanta nitidez o esplendor da estación máis bonita do ano. No paseo do Barbaña, o chao é directamente un manto de follas murchas que se afunden na terra para darlles vida ás mesmas árbores que deixaron ir as follas que enchían as súas pólas. Parece incríbel e máxico que a morte poida dar tanta vida. As follas murchas representan a decadencia da vida, a fin da vida, e precisamente son a base da vida, o alimento da vida, o berce das novas follas que logo nacerán en primavera poboando esas pólas que o outono tinxiu de ouro; mais non son só as follas das árbores as que o outono tinxiu desas cores tan bonitas, senón tamén o chao. O chao está avermellado. É coma se se reflectise no chao a cor das follas que están a piques de caer. Ademais, por todas partes recende a humidade, á descomposición das follas que fican no chao agardando que a terra as absorba.

Cando cheguei do meu precioso paseo, todo estaba en silencio na casa. chamei a Lúa, pero ela non me contestaba. Sentíndome estrañada e moi preocupada, procureina pola casa toda. Cando entrei no comedor, estaba todo escuro, sen luz ningunha; a persiá do balcón baixada, as luces apagadas... e, de repente, cando tentaba entender o que ocorría, ouvín: “parabéns!”

Vireime de costas e vin que, na pantalla do ordenador portátil de Lúa, estaban Silvia, Uxía e mais Antía, todas vestidas dun xeito elegantísimo e preparadas para tocarmos música xuntas. Lúa apareceu tras miña tamén dándome os parabéns e entón entendín por que non quixera vir comigo dar o paseo. Entendino todo e sentinme tan feliz e agradecida con todas elas que non puiden evitar botarme a chorar de emoción.

Fixéronme agasallos moi bonitos, pero o que máis me gustou foi tocar música con elas, esquecer que non nos podiamos ver, que non podiamos compartir os ensaios, e tocamos música, cantamos e bailamos cunha ledicia infinda... Foi un día moi bonito.

 

O outono continuou avanzando cara a invernía; unha invernía que comezou con temperaturas cálidas que en nada se asemellaban ás que temos agora. Agora temos choiva, frío e neve, neve nas montañas de Ourense e, evidentemente, na miña aldea; a que fica tan en silencio co mundo que nin falar a través do ar pode. Non hai ren máis que silencio e silencio. Cando voltei á aldea despois de case catro meses sen ir, notei que a terra me agarraba da ialma e turraba dos meus sentimentos avisándome de que non aguantaba ter estado tan lonxe de min. As miñas orixes están eí, nesas montañas nevadas xa, brancas como o reflexo da lúa, brancas como o luar e a cor tenra da mañá.

Había tanto silencio cando baixamos do coche e subimos o monte no que se encontra a miña aldea que pensaba que non vivía ninguén eilí xa, que todos marcharan, mesmo os animais e as árbores do bosque. Lúa miroume sabendo o que sentía, ouvindo perfectamente os meus pensamentos e experimentando na súa ialma todos ises sentimentos que enchían a miña. Estabamos conectadas nise momento tan especial. Había tanto que non estabamos na aldea que me parecía que levaba anos sen pisar ise chao, sen respirar os recendos que enchen o bosque, que proveñen das montañas...

Ía moito frío aquel mércores 23; un frío que en Ourense case non se sentía, pero que na aldea berraba con moita forza. Parecíame que entrara a un mundo no que o tempo estivera detido dende sempre e para sempre. A vida eilí ten outro ritmo, outra cor e outra olor. É distinto todo eilí na aldea e eu son parte dise recuncho do mundo que fica intacto ao paso do tempo e ao avance da Historia.

Hai semanas que volvín traballar na cafetaría. Abrimos moito antes de que nos permitisen atender á xente no establecemento. Podiamos preparar pedidos, pero non servir en mesa. Na cafetaría, as horas pasan tan rápido que nin me dou de conta de que chegou o momento de rematar a xornada laboral. Silvia traballa polas tardes e eu, nas mañás. Vainos tan ben que non o podo crer. Apenas comezamos a traballar con normalidade (dentro desta normalidade estraña), recuperámonos de todas as perdas que sufrimos. Con Silvia lévome tan ben... Para min, é coma se fose a miña irmá. Non coñezo o amor dunha irmá, pero sei que se asemellaría ao que nos une a Silvia e a min.

Estou feliz na miña vida e todos os días, cando abro os ollos, dou as grazas por todo o que teño. A miña vida é un soño feito realidade. Vivir en Ourense, con Lúa, é moito máis do que podería pedir, do que imaxinei. Non é sinxelo explicar a emoción que me enche a ialma toda cando estou con Lúa, cando a lembro, cando sei que estou con ela, que ela me quere, que nos queremos de verdade, coa nosa ialma toda. Con ela, síntome libre, tan libre que non me reprimo nada. En moitas ocasiós, ela amósame que me coñece millor que eu a min mesma.

O que si boto moitísimo en falla son as pandeiradas, tocar coa banda, estar con elas creando música no noso garaxe. Quedou pendente e detida a gravación do noso primeiro disco. Tería quince canciós; a meirande parte delas son creaciós nosas, pero moitas son versiós doutras que nos gusta moito tocar xuntas. Agardo que pronto poidamos recuperar os nosos ensaios. Tampouco puidemos facer o noso concerto de Nadal; o que adoitamos facer sempre nun centro de cultura que hai preto da praza Maior.

Boto en falla tamén ir á aldea, poder sentar xunta a miña nai e falar con ela durante horas sentindo a aperta cálida da lareira esquecendo que fóra vai frío, ignorando que o tempo pasa, falarmos as tres namentres a neve segue a caer e sentirnos protexidas no noso pequeno mundo. Non me podo achegar á miña nai. Son eu quen non o permite porque estou moi exposta traballando nunha cafetaría e non me quero arriscar. Sei que non teño nada porque decotío me estou a facer a proba, pero non me fío. Non podería aturar que a miña nai se puxese doente co becho. Na aldea, ela está a salvo e son eu quen trae o perigo dende fóra. Parece que na aldea non poidan ocorrer cousas malas, pero si que suceden e o millor é tentalas evitar por todos os medios.

Ás veces sufro por Lúa. Se lle ocorrese algo malo e tivese que separarme dela, morrería, morrería porque ela me dá o seu ar para que eu respire. Non podo vivir sen ela. Falarlle decotío, sen pensar en ren máis que en comunicarme con ela, é un costume. Non é algo casual que aconteza porque si. É algo vital, esencial para que a nosa vida se desenvolva. Non podería durmir ben se ela non me abrazase ou me tomase da mao na metade da noite. Non fai falta dicirnos nada porque a unha sabe interpretar á perfección a lingua dos ollares da outra. As verbas non poden expresar con tanta plenitude o que sentimos. Hai xestos únicos que só nós podemos entender. Unha unión eisí é máxica, é tan máxica que non parece ser parte desta realidade na que o mundo se converteu ás veces tan dolorosa, outras tan triste... porque seguen a pasar cousiñas que nos doen, que nos feren a ialma, e continuamente tratamos de levar o millor posíbel todas esas dificultades que xurden de repente, sen que nos deamos de conta de que van aparecer.

Hai tempo que a voz da miña intuición me tenta falar, avisándome de que hei de aproveitar moi ben istes días, estas semanas, istes meses, porque un día todo isto pode desaparecer da noite á mañá. Xa está visto que a vida é fráxil... pero négome a acewptar que esta vida tan bonita poida ter fin. Lúa díxome o outro día  que, cando miraba á miña nai, sabía que eisí xustamente me ía ver a min cando tivese a súa idade. A miña nai ten 66 anos, pero parece que teña menos porque aínda conserva a beleza da súa pel, o seu pelo negro, case sen canas... e a súa vitalidade, malia est ar algo máis velliña e tristeiriña. Hai un mes, a miña nai pasou unha tempada moi mala, con moita tristura. Non podía aturar que non nos vísemos cando vivimos xa na mesma terra. Para ela, non vérmonos é unha tortura, saber que eu estou en Ourense e que non me pode visitar, que nos separa algo que non se ve... pero teño a esperanza de que isto vai pasar... Non obstante, esa esperanza tan fermosa non pode loitar contra a voz da miña intuición. Por que non me pode falar claro dunha vez? Ultimamente, sempre vai con avisos a medias, con murmurios, sen verbas nidias... e son eu quen ten que interpretar o que me quere dicir.

Cústame poñerme a escribir no meu diario porque estou mergullada na redacción da miña vida. Lúa está apaixonada co que estou escribindo e anímame a que loite pola miña obra. Quero publicala, pero aínda non me atrevín a comezar a buscar editoriais ás que enviarlles o manuscrito. Estou moi satisfeita co que me está a saír, pero dáme moita vergonza que a miña existencia quede tan ao descuberto. Conto cousas moi íntimas nesas liñas. Non reprimo nada. Tento contalo todo, explicar todos os meus sentimentos, as miñas ilusiós, os meus desexos e tamén os meus medos. Son eu tan de cheo nesa historia que non imaxino que outras persoas me poidan coñecer tan plenamente. Penso, por exemplo, nos clientes da miña cafetaría e sinto que me invade unha enorme timidez; pero, asemade, quero loitar pola miña obra porque considero que é un canto a Galicia, unha declaración de amor á miña terra, a todo o que fomos e somos os que nacemos eiquí e amamos o noso berce, a nosa aldea, as nosas montañas... porque considero que publicar esta novela é unha maneira de facer que a lembranza de Galicia fique intacta no tempo, que fique intacto tamén o recordo de todo iso que supuxo a vida no campo... e non quero que se perdan todos ises esforzos por sobrevivir, todo ise amor que eu sentín e sinto por todo o que tiven... e porque é a millor maneira de darlle as grazas á miña terra por facer de min a persoa que son; tamén é a maneira máis perfecta e bonita de defender o amor, os distintos amores que existen no mundo; o amor entre Lúa e mais eu, o amor aos animais e á terra...

Ultimamente síntome moito máis sensíbel que nunca, pero é unha sensibilidade especial que me volve de cristal. Os ollos énchenseme de bágoas con moi pouquiño e ocorre porque calquera detalle me pode parecer fermoso, porque consigo ver a beleza e a tristura de cada intre, de cada situación o feito sen esforzarme nada. Non me sinto mal por chorar por cousas que seica non teñan importancia. Síntome inspirada e, ademais, gústame perderme nesa inspiración que me arrinca verbas tan bonitas, versos convertidos en música, sentimentos convertidos en versos e en melodías que Lúa e mais eu tocamos cos nosos instrumentos predilectos. Gustaríame, moitas veces, que o tempo se detivese cando cantamos xuntas, cando vemos a tele xuntas, cando falamos, cando ceamos xuntas... porque non me quero separar dela, porque estou tan a gusto que non me fai falta nada máis... e, cando nos amamos, cando somos unha, cando o pracer nos entolece, quero que todo se pare, que ninguén nos interrompa, que nada se introduza nises momentos que son só nosos... porque voo, voo por riba de todo o demais, esquezo todo iso que me pode facer tremer ou ter medo e só sinto felicidade, ledicia e éxtase, sobre todo ise éxtase que dura no tempo coma se fose o único que existe, que me fai perder a noción de min mesma e desexar que Lúa nunca me deixe de abrazar, de acariñar nin de bicar... Non me importa nada quedar totalmente ao descuberto diante dela, entre os seus brazos, porque ela me ten toda, son totalmente dela, nises momentos e en todos os demais, porque non concibo que o meu corpo me pertenza só a min, senón tamén a ela. Ela cóidame coma se fose parte do seu ser e iso faime ser dela.

Tamén quero falar de Artemisa. Alégrame tanto que agora estea tan feliz coa muller coa que sae... Falamos máis a miúdo porque ela xa pode conversar comigo sen sentirse mal. Cóntame cousiñas da súa vida e eu só sinto alegría por ela. Cando me confesou que estaba saíndo con Mire, notei que se me encollía a ialma e que lle dicía adeus a esa etapa que vivín con ela, tan chea de momentos bonitos e tamén ferintes... que se pechaba para sempre a nosa andaina, que xa o fixera cando ela marchou de Ourense, pero aínda quedaba algo que nos facía sentir mal, que nos doía, e agora todo iso desapareceu. Dáme moita mágoa que non puidesen vir a Ourense para celebraren eiquí o Nadal. Teríame presentado a Mire, que di Artemisa que devece por saber como son, e tamén teriamos vivido na aldea ises momentos tan bonitos e máxicos... pero coido que iso o teremos que adiar para o ano vindeiro.

O que importa é que todos estamos ben e que a nosa vida é bonita... pero non podo evitar sentir medo, que o medo ás veces me domee toda e me faga pensar en cousiñas que nin ocorreron nin creo que ocorran. Cando es tan feliz, temes que calquera cousiña poida estragar a túa felicidade, a maxia da túa vida. Por iso sempre temos que ser agradecidos co que temos, co que a vida nos dá, co que conseguimos e co que somos porque non é eterno nada, porque un día todo isto pode desaparecer se nos falta un mínimo detalle da nosa rutina... e todo pode mudar sen que o poidamos evitar, coma a corrente dun río que se escapa entre as rochas.

Ogallá puidese falar coa que fun hai trinta anos, que esmorecía nun psiquiátrico, sen esperanza, sentindo que a vida se lle apagaba nas maos... que, por moito que se esforzase por manter intacto o seu mundo, todos llo derroubaban sen piedade. Ogallá me puidese dicir: “Agnes, ten esperanza, non desistas, non te rindas... porque, dentro duns anos, poderás volver realidade ises soños”. E o que máis debo de agradecer é que a tolemia non me quitase definitivamente a razón, estar corda malia toda a dor que sufrín e que me esnaquizou a ialma, porque, entón, se tivese perdido para sempre a miña razón, nada disto sería posíbel, non estaría eiquí... e iso amósame que son máis forte do que podería pensar... forte, pero fráxil, porque con moi pouquiño se me pode ferir. Con moi pouquiño, pódeseme crebar a ialma ou rachar como un cristal antigo.

Cando Lúa traballaba no instituto no que estivo traballando durante tantos anos, non queriamos amosar abertamente que estamos xuntas. Agora tanto nos ten se a xente non o acepta. Non adoita ocorrer que nos miren mal e agora todas esas persoas que coñecían a Lúa cando traballaba eilí saben que está comigo. Ela mantivo a súa vida en segredo porque traballar nun instituto é algo complexo e non todos os pais ou os alumnos poden entender iste tipo de relaciós... pero agora xa somos libres de todo. Cando entra na cafetaría, dáme unha aperta moi agarimosa coma se non houbese ninguén ao noso redor e, se temos que bicarnos na metade da rúa, facémolo sen problemas... aínda que, evidentemente, nistes tempos, coa máscara, é moi complicado actuar tan libremente... pero agora é cando sentimos que nada nos detén, que somos libres no noso mundo.

Teño na ialma un remuíño de emocións moi estraño, emociós que se mesturan entre elas coma se non quixesen vivir separadas. A ledicia e a gratitude mestúranse coa nostalxia. Gustaríame poder pasar máis tempo na aldea e coa miña nai... pero seica agora teñamos que reprimirnos para podermos estar xuntos todos cando todo isto pase. Agora temos que facer ise esforzo para que a vida poida continuar alén desta pandemia e paga a pena reprimir unha aperta que nos permitirá logo darnos todas esas que non nos podemos dar agora...

O amor está intacto, sempre, se as persoas o senten de verdade, coa ialma toda. O amor é invencíbel se se sente de corazón, se non permitimos que o negativismo o estrague. O amor é o máis forte que existe. Se non fose eisí, Lúa e mais non seguiriamos queréndonos despois de vivirmos separadas durante tantos anos, non sentiría iste amor pola miña terra, iste amor que sentín dende sempre... Todo ficaría arestora no esquecemento... pero, se queremos de verdade, nin a distancia nin un becho invisíbel pode destruír a forza do sentimento máis bonito que existe.

 

Traducción: 


Lunes, 28 de diciembre de 2020

Hace dos meses, comencé a escribir en mi diario una entrada que no quise ni pude terminar porque preferí centrarme en lo que estaba viviendo en aquel entonces y en lo que me ocurría; mas no quiero que esas palabras se pierdan en el olvido, por lo que las introduciré en la entrada de hoy para que quede constancia de los preciosos momentos que viví en esa semana...

 

Se va casi ya el mes de octubre; un mes extraño, lleno de belleza y también de morriña, de restricciones, de miedo y de ganas de ser optimistas. Durante este mes, viví muchos momentos duros que pensaba que me abatirían, pero luego resurgía mi fuerza vital y el aliento que mi alma siempre tuvo y entonces me sentía alegre de nuevo y capaz de enfrentarme a todas las dificultades que la vida me pusiese delante. Cuando la intensidad de la desesperación que me llenaba el alma disminuía, entonces podía centrarme en cada momento y apreciar las cosiñas buenas que tenemos, que realmente son muchísimas.

El lunes 26 fue mi cumpleaños. Fue un cumpleaños distinto a todos. Ninguno es igual que el anterior. De un año para otro, pueden cambiar tanto las cosas que parece que no sea nuestra existencia la que estamos viviendo. El año pasado, todavía me faltaba Lúa. Ella vivía creyendo que nunca más nos reencontraríamos y, un año después, estamos más juntas que nunca. Me siento unida a ella como jamás me he sentido unida a nadie y no concibo la vida sin ella. Mi vida tiene sentido porque ella está conmigo, porque podemos compartir nuestra existencia, porque nos complementamos y porque disfrutamos juntas de muchísimas cosiñas que no significarían lo mismo si las hiciésemos solas. Con ella, todo tiene más brillo y emoción, hasta la película más mala y aburrida con ella tiene otro tinte. Nos reímos de cualquier cosiña que para otras personas podría resultar totalmente banal y absurda, pero nuestro sentido del humor es muy semejante. También lloramos juntas cuando alguna escena nos emociona y, al darnos cuenta de que la otra llora, nos echamos a reír a la vez, con ternura e inocencia.

Como dije, el lunes fue mi cumpleaños. Para mí, había comenzado siendo un día totalmente normal, igualiño a los que ya llevamos viviendo desde hace semanas, aunque ninguno es igual a otro; mas nuestra rutina sí está establecida. Lúa va a trabajar a la consulta que lleva con una amiga suya y yo permanezco en casa ocupándome de todas las tareas de las que me corresponde ocuparme esa semana. Lúa y yo hacemos turnos en ese ámbito para que no tengamos que hacer siempre lo mismo. También estoy intentando estudiar para unas oposiciones, pero me siento distraída y algo espesa. No obstante, pienso que esto es temporal y que vendrá algún día en el que me costará menos recordar todo lo que leo. También leo, escribo mucho y corrijo la primera parte de mi novela. El tiempo pasa rápido y siento que no lo desperdicio, pero echo muchísimo en falta trabajar en mi cafetería. A veces, voy hasta mi cafetería y entro para limpiar el establecimiento y mantener en orden las poquiñas cosas que no se echan a perder, que realmente son poquiñas. Siento mucha nostalgia cuando estoy allí. No puedo evitar sentarme a alguna mesa mientras tomo alguna infusión y leo, pero la mente se me va a muchos de los recuerdos de los momentos hermosos y divertidos que viví allí. No saber cuándo volveré a abrirla me tiene tristiña. También me tiene tristiña no saber cuándo podré ir a la aldeíña. Yo pensaba que este año podría celebrar mi cumpleaños en la aldea, acompañada por todas las personas que componen mi vida, armando una gran foliada, disfrutando de la música, de los bailes, de la comida y del vino... pero fue todo muy distinto. Ni pude estar con mi madre ni tampoco con mis amigas, al menos físicamente.

No obstante, el día de mi cumpleaños acabó convirtiéndose en uno de los más bonitos que vivía últimamente. Yo creía que sería un día sin mucha emoción, pero hermoso. Lúa y yo teníamos previsto hacer una cena deliciosa y montarnos nosotras nuestra propia fiestiña, con música, también; pero todo fue muy diferente a lo que yo pensaba que haríamos. Además, me entristeció un poquiño que, cuando íbamos a salir para dar nuestro rutinario paseo por el Barbaña, Lúa me dijese que no iría conmigo porque le dolía la cabeza, que fuese yo y que, cuando volviese, ella se encontraría mejor. Le insistí en que no quería ir, que prefería quedarme con ella para cuidarla si precisaba algo; pero ella me convenció de que me marchase, me decía con una sonrisa brillante que no le pasaba nada grave, que sólo necesitaba descansar... y a mí me extrañaba mucho que a Lúa le doliese la cabeza si la veía tan feliz, tan alegre, tan activa y con una energía tan luminosa; mas le hice caso.

El otoño grita con fuerza aquí en Ourense, con una fuerza hermosa que se me mete en el alma y me hace sentir nostálgica y a la vez afortunada por poder percibir con tanta nitidez el esplendor de la estación más bonita del año. En el paseo del Barbaña, el suelo es directamente un manto de hojas marchitas que se hunden en la tierra para darles vida a los mismos árboles que dejaron ir las hojas que llenaban sus ramas. Parece increíble y mágico que la muerte pueda dar tanta vida. Las hojas marchitas representan la decadencia de la vida, el fin de la vida, y precisamente son la base de la vida, el alimento de la vida, la cuna de las nuevas hojas que luego nacerán en primavera poblando esas ramas que el otoño tiñó de oro; mas no son sólo las hojas de los árboles las que el otoño tiñó de esos colores tan bonitos, sino también el suelo. El suelo está rojizo. Es como si se reflejase en el suelo el color de las hojas que están a punto de caer. Además, por todas partes huele a humedad, a la descomposición de las hojas que permanecen en el suelo aguardando a que la tierra las absorba.

Cuando llegué de mi precioso paseo, todo estaba en silencio en casa. Llamé a Lúa, pero ella no me contestaba. Sintiéndome extrañada y muy preocupada, la busqué por toda la casa. Cuando entré en el comedor, estaba todo oscuro, sin luz ninguna; la persiana del balcón bajada, las luces apagadas... y, de repente, cuando intentaba entender lo que ocurría, oí: “¡felicidades!”

Me volví de espaldas y vi que, en la pantalla del ordenador portátil de Lúa, estaban Silvia, Uxía y Antía, todas vestidas de un modo elegantísimo y preparadas para tocar música juntas. Lúa apareció tras de mí también felicitándome y entonces entendí por qué no había querido venir conmigo a dar el paseo. Lo entendí todo y me sentí tan feliz y agradecida con todas ellas que no pude evitar echarme a llorar de emoción.

Me hicieron regalos muy bonitos, pero lo que más me gustó fue tocar música con ellas, olvidar que no podíamos vernos, que no podíamos compartir los ensayos, y tocamos música, cantamos y bailamos con una alegría infinita... Fue un día muy bonito.

 

El otoño continuó avanzando hacia la invernía; una invernía que comenzó con temperaturas cálidas que en nada se asemejaban a las que tenemos ahora. Ahora tenemos lluvia, frío y nieve, nieve en las montañas de Ourense y, evidentemente, en mi aldea; la que permanece tan en silencio con el mundo que ni hablar a través del aire puede. No hay nada más que silencio y silencio. Cuando regresé a la aldea después de casi cuatro meses sin ir, noté que la tierra me agarraba del alma y tiraba de mis sentimientos avisándome de que no aguantaba haber estado tan lejos de mí. Mis orígenes están ahí, en esas montañas nevadas ya, blancas como el reflejo de la luna, blancas como el luar y el color tierno de la mañana.

Había tanto silencio cuando bajamos del coche y subimos el monte en el que se encuentra mi aldea que pensaba que no vivía nadie allí ya, que todos se habían marchado, incluso los animales y los árboles del bosque. Lúa me miró sabiendo lo que sentía, oyendo perfectamente mis pensamientos y experimentando en su alma todos esos sentimientos que llenaban la mía. Estábamos conectadas en ese momento tan especial. Hacía tanto que no estábamos en la aldea que me parecía que llevaba años sin pisar ese suelo, sin respirar los olores que llenan el bosque, que provienen de las montañas...

hacía mucho frío aquel miércoles 23; un frío que en Ourense casi no se sentía, pero que en la aldea gritaba con mucha fuerza. Me parecía que había entrado en un mundo en el que el tiempo había estado detenido desde siempre y para siempre. La vida allí tiene otro ritmo, otro color y otro olor. Es todo distinto allí en la aldea y yo soy parte de ese rincón del mundo que permanece intacto al paso del tiempo y al avance de la Historia.

Hace semanas que volví a trabajar en la cafetería. Abrimos mucho antes de que nos permitiesen atender a la gente en el establecimiento. Podíamos preparar pedidos, pero no servir en mesa. En la cafetería, las horas pasan tan rápido que ni me doy cuenta de que llegó el momento de terminar la jornada laboral. Silvia trabaja por las tardes y yo, por las mañanas. Nos va tan bien que no puedo creerlo. Apenas comenzamos a trabajar con normalidad (dentro de esta normalidad extraña), nos recuperamos de todas las pérdidas que sufrimos. Con Silvia me llevo tan bien... Para mí, es como si fuese mi hermana. No conozco el amor de una hermana, pero sé que se asemejaría a lo que nos une a Silvia y a mí.

Estoy feliz en mi vida y todos los días, cuando abro los ojos, doy las gracias por todo lo que tengo. Mi vida es un sueño hecho realidad. Vivir en Ourense, con Lúa, es mucho más de lo que podría pedir, de lo que imaginé. No es sencillo explicar la emoción que me llena el alma toda cuando estoy con Lúa, cuando la recuerdo, cuando sé que estoy con ella, que ella me quiere, que nos queremos de verdad, con toda nuestra alma. Con ella, me siento libre, tan libre que no me reprimo nada. En muchas ocasiones, ella me demuestra que me conoce mejor que yo a mí misma.

Lo que sí echo muchísimo en falta son las pandeiradas, tocar con la banda, estar con ellas creando música en nuestro garaje. Quedó pendiente y detenida la grabación de nuestro primer disco. Tendría quince canciones; la mayor parte de ellas son creaciones nuestras, pero muchas son versiones de otras que nos gusta mucho tocar juntas. Espero que pronto podamos recuperar nuestros ensayos. Tampoco pudimos hacer nuestro concierto de Navidad; el que acostumbramos a hacer siempre en un centro de cultura que hay cerca de la plaza Mayor.

Echo en falta también ir a la aldea, poder sentarme junto a mi madre y hablar con ella durante horas sintiendo el abrazo cálido de la lareira olvidando que afuera hace frío, ignorando que el tiempo pasa, hablar las tres mientras la nieve sigue cayendo y sentirnos protegidas en nuestro pequeño mundo. No puedo acercarme a mi madre. Soy yo quien no lo permite porque estoy muy expuesta trabajando en una cafetería y no quiero arriesgarme. Sé que no tengo nada porque de continuo estoy haciéndome la prueba, pero no me fío. No podría soportar que mi madre se pusiese enferma con el bicho. En la aldea, ella está a salvo y soy yo quien trae el peligro desde fuera. Parece que en la aldea no puedan ocurrir cosas malas, pero sí que suceden y lo mejor es intentar evitarlas por todos los medios.

A veces sufro por Lúa. Si le ocurriese algo malo y tuviese que separarme de ella, me moriría, me moriría porque ella me da su aire para que yo respire. No puedo vivir sin ella. Hablarle continuamente, sin pensar en nada más que en comunicarme con ella, es una costumbre. No es algo casual que acontezca porque sí. Es algo vital, esencial para que nuestra vida se desenvuelva. No podría dormir bien si ella no me abrazase o me tomase de la mano en mitad de la noche. No hace falta decirnos nada porque la una sabe interpretar a la perfección la lengua de las miradas de la otra. Las palabras no pueden expresar con tanta plenitud lo que sentimos. Hay gestos únicos que sólo nosotras podemos entender. Una unión así es mágica, es tan mágica que no parece ser parte de esta realidad en la que el mundo se ha convertido a veces tan dolorosa, otras tan triste... porque siguen pasando cosiñas que nos duelen, que nos hieren el alma, y continuamente tratamos de llevar lo mejor posible todas esas dificultades que surgen de repente, sin que nos demos cuenta de que van a aparecer.

Hace tiempo que la voz de mi intuición intenta hablarme, avisándome de que he de aprovechar muy bien estos días, estas semanas, estos meses, porque un día todo esto puede desaparecer de la noche a la mañana. Ya está visto que la vida es frágil... pero me niego a aceptar que esta vida tan bonita pueda tener fin. Lúa me dijo el otro día que, cuando miraba a mi madre, sabía que así justamente iba a verme a mí cuando tuviese su edad. Mi madre tiene 66 años, pero parece que tenga menos porque aún conserva la belleza de su piel, su pelo negro, casi sin canas... y su vitalidad, a pesar de estar algo más viejiña y tristiña. Hace un mes, mi madre pasó una temporada muy mala, con mucha tristeza. No podía soportar que no nos viésemos cuando vivimos ya en la misma tierra. Para ella, no vernos es una tortura, saber que yo estoy en Ourense y que no puede visitarme, que nos separa algo que no se ve... pero tengo la esperanza de que esto va a pasar... No obstante, esa esperanza tan hermosa no puede luchar contra la voz de mi intuición. ¿Por qué no puede hablarme claro de una vez? Últimamente, siempre va con avisos a medias, con murmullos, sin palabras nítidas... y soy yo quien tiene que interpretar lo que quiere decir.

Me cuesta ponerme a escribir en mi diario porque estoy sumergida en la redacción de mi vida. Lúa está apasionada con lo que estoy escribiendo y me anima a que luche por mi obra. Quiero publicarla, pero todavía no me atreví a comenzar a buscar editoriales a las que enviarles el manuscrito. Estoy muy satisfecha con lo que me está saliendo, pero me da mucha vergüenza que mi existencia quede tan al descubierto. Cuento cosas muy íntimas en esas líneas. No reprimo nada. Intento contarlo todo, explicar todos mis sentimientos, mis ilusiones, mis deseos y también mis miedos. Soy yo tan de lleno en esa historia que no imagino que otras personas puedan conocerme tan plenamente. Pienso, por ejemplo, en los clientes de mi cafetería y siento que me invade una enorme timidez; pero, a la vez, quiero luchar por mi obra porque considero que es un canto a Galicia, una declaración de amor a mi tierra, a todo lo que fuimos y somos los que nacimos aquí y amamos nuestra cuna, nuestra aldea, nuestras montañas... porque considero que publicar esta novela es una manera de hacer que el recuerdo de Galicia permanezca intacto en el tiempo, que permanezca intacto también el recuerdo de todo eso que supuso la vida en el campo... y no quiero que se pierdan todos esos esfuerzos por sobrevivir, todo ese amor que yo sentí y siento por todo lo que tuve... y porque es la mejor manera de darle las gracias a mi tierra por hacer de mí la persona que soy; también es la manera más perfecta y bonita de defender el amor, los distintos amores que existen en el mundo; el amor entre Lúa y yo, el amor a los animales y a la tierra...

Últimamente me siento mucho más sensible que nunca, pero es una sensibilidad especial que me vuelve de cristal. Los ojos se me llenan de lágrimas con muy poquiño y ocurre porque cualquier detalle puede parecerme hermoso, porque consigo ver la belleza y la tristeza de cada instante, de cada situación o hecho sin esforzarme nada. No me siento mal por llorar por cosas que quizás no tengan importancia. Me siento inspirada y, además, me gusta perderme en esa inspiración que me arranca palabras tan bonitas, versos convertidos en música, sentimientos convertidos en versos y en melodías que Lúa y yo tocamos con nuestros instrumentos predilectos. Me gustaría, muchas veces, que el tiempo se detuviese cuando cantamos juntas, cuando vemos la tele juntas, cuando hablamos, cuando cenamos juntas... porque no quiero separarme de ella, porque estoy tan a gusto que no me hace falta nada más... y, cuando nos amamos, cuando somos una, cuando el placer nos enloquece, quiero que todo se pare, que nadie nos interrumpa, que nada se introduzca en esos momentos que son sólo nuestros... porque vuelo, vuelo por encima de todo lo demás, olvido todo eso que puede hacerme temblar o tener miedo y sólo siento felicidad, alegría y éxtasis, sobre todo ese éxtasis que dura en el tiempo como si fuese lo único que existe, que me hace perder la noción de mí misma y desear que Lúa no me deje de abrazar, de acariciar ni de besar... No me importa nada quedarme totalmente al descubierto delante de ella, entre sus brazos, porque ella me tiene toda, soy totalmente de ella, en esos momentos y en todos los demás, porque no concibo que mi cuerpo me pertenezca sólo a mí, sino también a ella. Ella me cuida como si fuese parte de su ser y eso me hace ser de ella.

También quiero hablar de Artemisa. Me alegra tanto que ahora esté tan feliz con la mujer con la que sale... Hablamos más a menudo porque ella ya puede conversar conmigo sin sentirse mal. Me cuenta cosiñas de su vida y yo sólo siento alegría por ella. Cuando me confesó que estaba saliendo con Mire, noté que se me encogía el alma y que le decía adiós a esa etapa que viví con ella, tan llena de momentos bonitos y también hirientes... que se cerraba para siempre nuestra época, que ya lo había hecho cuando ella se marchó de Ourense, pero aún quedaba algo que nos hacía sentir mal, que nos dolía, y ahora todo eso desapareció. Me da mucha pena que no pudiesen venir a Ourense para celebrar aquí la Navidad. Me habría presentado a Mire, que dice Artemisa que ansía saber cómo soy, y también habríamos vivido en la aldea esos momentos tan bonitos y mágicos... pero creo que eso tendremos que adelantarlo para el año que viene.

Lo que importa es que todos estamos bien y que nuestra vida es bonita... pero no puedo evitar sentir miedo, que el miedo a veces me domine toda y me haga pensar en cosiñas que no han ocurrido ni creo que ocurran. Cuando eres tan feliz, temes que cualquier cosiña pueda estropear tu felicidad, la magia de tu vida. Por eso siempre tenemos que ser agradecidos con lo que tenemos, con lo que la vida nos da, con lo que conseguimos y con lo que somos porque no es eterno nada, porque un día todo esto puede desaparecer si nos falta un mínimo detalle de nuestra rutina... y todo puede cambiar sin que podamos evitarlo, como la corriente de un río que se escapa entre las rocas.

Ojalá pudiese hablar con la que fui hace treinta años, que se consumía en un psiquiátrico, sin esperanza, sintiendo que la vida se le apagaba en las manos... que, por mucho que se esforzase por mantener intacto su mundo, todos se lo derrumbaban sin piedad. Ojalá pudiese decirme: “Agnes, ten esperanza, no desistas, no te rindas... porque, dentro de unos años, podrás volver realidad esos sueños”. Y lo que más debo agradecer es que la locura no me quitase definitivamente la razón, estar cuerda pese a todo el dolor que sufrí y que me destrozó el alma, porque, entonces, si hubiese perdido para siempre mi razón, nada de esto sería posible, no estaría aquí... y eso me demuestra que soy más fuerte de lo que podría pensar... fuerte, pero frágil, porque con muy poquiño puede herírseme. Con muy poquiño, se me puede quebrar el alma o rasgar como un cristal antiguo.

Cuando Lúa trabajaba en el instituto en el que estuvo trabajando durante tantos años, no queríamos demostrar abiertamente que estamos juntas. Ahora tanto nos da si la gente no lo acepta. No habitúa ocurrir que nos miren mal y ahora todas esas personas que conocían a Lúa cuando trabajaba allí saben que está conmigo. Ella mantuvo su vida en secreto porque trabajar en un instituto es algo complejo y no todos los padres o los alumnos pueden entender este tipo de relaciones... pero ahora ya somos libres del todo. Cuando entra en la cafetería, me da un abrazo muy cariñoso como si no hubiese nadie a nuestro alrededor y, si tenemos que besarnos en mitad de la calle, lo hacemos sin problemas... aunque, evidentemente, en estos tiempos, con la mascarilla, es muy complicado actuar tan libremente... pero ahora es cuando sentimos que nada nos detiene, que somos libres en nuestro mundo.

Tengo en el alma un remolino de emociones muy extraño, emociones que se mezclan entre ellas como si no quisiesen vivir separadas. La alegría y la gratitud se mezclan con la nostalgia. Me gustaría poder pasar más tiempo en la aldea y con mi madre... pero quizás ahora tengamos que reprimirnos para poder estar juntos cuando todo esto pase. Ahora tenemos que hacer ese esfuerzo para que la vida pueda continuar más allá de esta pandemia y merece la pena reprimir un abrazo que nos permitirá luego darnos todos ésos que no podemos darnos ahora...

El amor está intacto, siempre, si las personas lo sienten de verdad, con toda el alma. El amor es invencible si se siente de corazón, si no permitimos que la negatividad lo estropee. El amor es lo más fuerte que existe. Si no fuese así, Lúa y yo no seguiríamos queriéndonos después de vivir separadas durante tantos años, no sentiría este amor por mi tierra, este amor que sentí desde siempre... Todo     permanecería ahora mismo en el olvido... pero, si queremos de verdad, ni la distancia ni un bicho     invisible puede destruir la fuerza del sentimiento más bonito que existe.

 


miércoles, 18 de noviembre de 2020

DIARIO DE ARTEMISA: MIÉRCOLES, 18 DE NOVIEMBRE DE 2020

Miércoles, 18 de noviembre de 2020

Hace mucho tiempo que no escribo. Desde la última vez que lo hice, mi vida ha cambiado muchísimo. Mi vida ha mejorado muchísimo. Cuando tenemos una buena época, nos cuesta reconocerlo y nos damos cuenta de ello cuando han pasado meses de ese momento, pero ahora percibo con todos mis sentidos y mi alma que me hallo en una época buenísima.

La última vez que escribí, aún estaba sumergida en la nostalgia que me provocaba saberme lejos de Agnes para siempre y recordarla me dolía tanto que no podía aguantarlo. Pues ahora todo eso ha quedado atrás. Es como si alguien hubiese hecho magia conmigo. Realmente sí hay alguien que ha hecho magia conmigo. Su nombre es Mireia, tiene el pelo largo, ondulado y dorado, los ojos azules y grandes y una sonrisa luminosa que se contagia a todo aquél que la mira. Su personalidad es grandísima, arrolladora incluso. Si Agnes era callada y extrovertida, sobre todo cuando vivía en Cataluña, Mireia es alegre, extrovertida, divertida. Agnes también lo es, ahora que vive en Galicia lo sé, pero la Agnes que tuve más tiempo a mi lado fue la que no quería hablar con nadie, a la que le costaba mucho relacionarse con los demás y no sentía ningún interés por nada que no se vinculase con Galicia.

Con Mireia estoy viviendo una historia única y diferente. Me siento tan contenta y tan a gusto con ella que me parece que el tiempo desaparece cuando estamos juntas. Desde hace dos semanas, estamos viviendo en el piso que alquilo en Manresa. Hace meses que estoy viviendo aquí, pero me da la sensación de que llevo una vida en este lugar. Es un piso pequeño de sesenta metros, con dos habitaciones, un baño, un comedor, una cocina y una diminuta terraza que tenemos llena de plantas. Es un hogar acogedor y luminoso, algo pequeño, sí; pero a mí me gusta mucho y,, cuando comencé a habitar aquí, sabía que viviría momentos maravillosos en este lugar, también en la zona donde se encuentra mi casa… y no me equivoqué.

Como estamos en una época extraña en la que es completamente imposible establecer relaciones con los demás y Mireia y yo deseábamos estar juntas todo el tiempo, decidimos vivir juntas. Ambas podíamos reconocer que era demasiado pronto para dar ese paso; pero, en este momento de la Historia, hay que darse prisa con cosas que, en otro tiempo, tendríamos que llevar con más calma porque no sabemos si el futuro que imaginamos existe y porque nos ponen tantas restricciones para vivir que no podemos hacer ningún plan, ni a corto ni a largo plazo. También sabíamos que, viviendo juntas, nos podríamos conocer mucho mejor y nos permitiría descubrir así si estábamos hechas la una para la otra. No sólo hemos descubierto que es así, sino también que nos complementamos profundamente. Cuando miraba a Agnes y a Lúa tratándose, mirándose, hablándose, sentía mucha envidia de su relación porque se nota a leguas que están hechas la una para la otra, que se complementan, que no pueden existir la una sin la otra… y resulta que la vida me ha regalado una relación así. Sé que no es tan intensa como la de Agnes y Lúa, básicamente porque Mireia y yo nos conocemos desde hace mucho menos tiempo, pero sí siento que es una relación que me llena muchísimo, que me hace feliz, que me tiene flotando en una nube. Lo compartimos prácticamente todo: nuestro amor a la naturaleza y a los animales, nuestras creencias, nuestras aficiones… La montaña es nuestro refugio, cuidamos juntas de todos esos animales que habitan en el hogar que creamos para ellos junto con otras personas, incluso está aprendiendo a trabajar conmigo en la herboristería de mi hermana, que está creciendo imparablemente y, extrañamente, cada vez tiene más clientes. Estamos pensando incluso en abrir otra tienda cerca de donde vivimos… pero eso lo haremos con el tiempo. Mireia es profesora, pero siente mucha devoción por las terapias alternativas.

En casa, somos tan libres y felices que todo me parece lleno de luz. Reímos mucho, compartimos películas, series, experiencias… y ya conozco a su familia. Su familia me encanta. Es maravilloso conocer a gente tan tolerante y cariñosa. Me han aceptado enseguida y me tratan como si llevase muchos años saliendo con Mireia. Los padres de Mireia me parecen adorables. Son muy catalanes. Tienen mucho acento y un carácter curioso, pero me gustan mucho. Me hablan en su lengua y a mí no me importa porque yo también sé hablar catalán, aunque no me expreso tan libremente como cuando hablo en castellano. No obstante, ahora casi no nos podemos ver por culpa de todas estas restricciones que tenemos… porque ellos viven en Lleida.

Cuando conocí a Mireia, sentía que algo nos uniría, que me gustaba mucho, que me atraía profundamente. Al principio, me atrajo físicamente porque es realmente preciosa. Parece una modelo. Es alta, delgada, brilla toda ella, tiene un pelo que parece teñido por el sol, unos ojos que lo miran todo con interés, una risa cristalina que me llena el alma cuando la oigo y, además, me encanta su carácter. No se enfada prácticamente nunca y, antes de discutir, siempre me transmite lo que piensa y cómo podemos solucionar algo que puede llegar a ser un problema para nosotras. Además, también es vegana y aprendemos a cocinar juntas recetas que ni conocíamos e incluso nos inventamos siguiendo el patrón de otras muchas que ya sabemos hacer muy bien.

A mi hermana le encanta Mireia. Dice que es una persona muy alegre que transmite una energía hermosísima. Me gusta mucho cuando quedamos las tres y tomamos algo en la casa de mi hermana o en la nuestra (los bares y cafeterías están cerrados). Mire y yo salimos a correr juntas por los alrededores de Manresa, por el río, incluso llegamos corriendo a algunos pueblos que la rodean… y me siento libre corriendo con ella a través del bosque, del campo y de la misma ciudad. Me siento llena y todos los días, a todas horas, le doy las gracias a la vida por ofrecerme otra oportunidad para ser feliz.

Físicamente me he recuperado muchísimo. Cuando me miro al espejo o en alguna fotografía, no detecto en mí ni la menor huella de todo lo que sufrí. Me ha crecido bastante el pelo y tengo los mismos rizos castaños de siempre, mi piel está iluminada por la vida que me llena, mi cuerpo ha recuperado al fin su forma atlética, sonrío con tanta luz que no me puedo creer que sea ésa mi sonrisa; que, hace un año, estaba casi muriendo, entre la vida y la muerte… y ahora me siento tan llena de vida que a veces dormir me supone un fastidio porque no quiero dejar de vivir, de compartir mis momentos con Mireia, de disfrutar de ella y de nuestras amigas, de los animales que cuidamos… A veces me pongo a llorar sin venir a cuento y sé que estoy llorando de felicidad porque me siento inmensamente feliz.

Cuando hablo con Agnes, noto que el dolor que me provocaba oír su voz está disminuyendo. Con Agnes me gustaría tener una buena relación de amistad y por el momento lo estoy consiguiendo. No hablo con ella todo lo que me gustaría, pero porque ella también tiene una vida muy ajetreada. Me contó el domingo (cuando la llamé por la mañana) que estaba preparándolo todo para abrir de nuevo la cafetería, aunque sólo podrá atender comandas para llevar. Espero y deseo con toda mi alma que todo le vaya bien. La pobre ha sufrido mucho por culpa de las restricciones que está habiendo y económicamente sí está teniendo muchas pérdidas, pero sé que todo irá mejorando con el tiempo.

No quiero perder a Agnes porque es una de las personas más importantes de mi vida y con ella he vivido momentos maravillosos que nunca podré olvidar, pero a veces todavía me duele pensar que le fallé. No lloro por ella ya. Lo único que siento cuando la recuerdo es arrepentimiento porque no me comporté con ella como lo tendría que haber hecho la persona que más la amaba. Fui injusta con ella negándome a entender su dolor y a ayudarla a volver a Galicia. En Ourense estaba la cura a su enfermedad y yo me negaba a reconocerlo porque prefería pensar que era mucho más importante mi vida y lo que yo deseaba. Fui muy egoísta e injusta con ella. La veía sufrir, y no hacía nada para remediarlo; mas sé que no merece la pena pensar en todo eso porque ya no hay remedio.

No tengo mucho tiempo para escribir, pero no quería que pasasen más días sin reflejar en mi diario todo lo bueno que tengo ahora. Cuando disponga de más tiempo libre, entonces volveré a escribir para dar más nociones de cómo me va todo; aunque creo que lo básico lo expliqué. Espero que la situación epidemiológica mejore y podamos tener más libertad para movernos y hacer viajes. Me apetece mucho viajar con Mireia e incluso ella me reconoció que le gustaría conocer a Agnes. Sabe que ya no me duele hablar con ella y eso la calma mucho. Yo le dije, cuando empezamos a salir, que todavía amaba a Agnes y que me costaba no ponerme a llorar cuando la oía hablar; pero todo eso ha quedado atrás. Yo creo que Mire ha hecho magia conmigo. Estoy convencidísima de ello. Mi alma está renovada y sin heridas. No hay cicatrices ni tampoco traumas. Estoy tan limpia de todo que creo que no soy la misma persona, que la Artemisa que sufrió tanto ha quedado atrás para siempre y que la que está ahora aquí, en este presente, es una nueva versión de mí misma que ojalá pudiese vivir para siempre.

También me gustaría vivir en León, pero sé que ahora no es el momento de trasladarme a mi tierra. A Mireia también le parece bien que nos mudemos algún día allí al lugar donde nací. Le gusta mucho esa ciudad, pero ahora nos toca disfrutar de Manresa y de todo lo que tenemos aquí, que de veras es mucho más de lo que podía esperar.

Mi hermana también está muy feliz con Gabriel. Me gustaría que se casasen, pero lo harán cuando pase todo esto. Gabriel es un hombre muy bueno y comprensivo que siempre está dispuesto a ayudar a todo aquél que lo necesite. Me alegro muchísimo de que mi hermana haya encontrado al fin alguien con quien se entiende de verdad.

Agnes se alegró de veras por mí cuando le conté que estaba saliendo con Mireia, pero noté que se hacía un silencio extraño entre las dos. Ese silencio me confesó que ambas sentíamos pena al saber que definitivamente nuestra historia de amor ha quedado atrás. Agnes está completa e irrevocablemente enamorada de Lúa, pero eso no quita que de vez en cuando podamos sentir algo de nostalgia por lo que vivimos. Eso es señal de que, pese a todos los obstáculos que tuvimos, la nuestra fue una historia de amor preciosa.

Espero que esta época tan bonita dure, si no para siempre, al menos durante un tiempo que no se pueda contar. Pienso que la vida es una sucesión de etapas buenas y otras malas que se complementan. Es necesario que a veces lo pasemos realmente mal para apreciar la felicidad y la dicha cuando llenan nuestra existencia. Eso es precisamente el equilibrio de la vida.